چپتر 121: چقدر راحت فراموش میکنن
چپتر 121: چقدر راحت فراموش میکنن
من و لی آن به سفرمون ادامه دادیم.
مقصد ما دروازه شبح بود، خانهی استاد روح شبح.
از اونجایی که هنوز تا زمان عروسی وقت باقی مونده بود، عجلهای نداشتیم و با خیال راحت از سفر لذت میبردیم.
توی راه با آدمهای زیادی روبرو شدیم.
به هوسبازهایی برخوردیم که اون رو هدف گرفته بودن، و همینطور با ارباب جوان سادهلوحی ملاقات کردیم که اعلام کرد از سر علاقهی خالص، زندگیش رو وقف اون میکنه.
حتی یه پیرمرد ثروتمند با تلی از طلا برای خواستگاری پیش اومد.
اون هوسباز مُرد، اون ارباب جوان گریه کرد و اون پیرمرد هم تحقیر شد.
تجربهی ملاقات با آدمهای مختلف تازه و لذتبخش بود، اما برخلاف انتظار، چیزی که اون حتی بیشتر دوست داشت، دیدن مناظر زیبا و خوردن غذاهای لذیذ محلی بود.
حتی اگه از آدمها بیزار بود، همهچیز توی سرزمینهای مرکزی باید براش جدید به نظر میرسید، چون این اولین باری بود که از فرقه بیرون میاومد.
اون سعی میکرد تمام لحظات رو به خاطر بسپره، انگار کسی بود که دیگه هیچوقت نمیتونه به اینجا برگرده.
حتی وقایع سفرمون رو یادداشت میکرد.
«این غذا واقعاً خوشمزهست. شما هم امتحانش کنین، ارباب جوان.»
«من این یکی رو ترجیح میدم.»
«اون خیلی تنده. اگه بیش از حد غذای تند بخورین، معدهتون رو داغون میکنین.»
«تو توی سیچوان دووم نمیاری.»
«با این حال، دوست دارم غذای اصیل سیچوان رو امتحان کنم.»
اون دیگه به نگاههای اطرافیانمون اهمیتی نمیداد.
مردم هنوز به خاطر زیباییش بهش خیره میشدن، اما از اونجایی که ما نادیدهشون میگرفتیم، انگار اصلاً وجود نداشتن.
«راستی ارباب جوان. درسته که ما اینطوری داریم وقتگذرونی میکنیم؟»
«دلیلی داره که درست نباشه؟»
«ارباب جوان اول احتمالاً همین الان داره سعی میکنه شهریاران اهریمنی رو به سمت خودش بکشونه.»
«احتمالاً همینطوره.»
«اگه اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره با ارباب جوان اول دست یکی کرده باشه چی؟»
«بذار بکنه، جرئتش رو داره انجام بده. تصور کن دوباره برگردوندنش چقدر میتونه سرگرمکننده باشه.»
«شما اونقدر بیخیالین که من رو نگران میکنین.»
«نگران نباش. اگه تقدیرم این باشه که جانشین بشم، حتی اگه با آرامش هم حرکت کنم بهش میرسم. اگه نباشم، حتی اگه هر روز با شهریاران اهریمنی ملاقات کنم هم اتفاق نمیافته. علاوه بر این، در حال حاضر داریم کاری رو انجام میدیم که خیلی مهمتر از جذب کردن شهریاران اهریمنیست، مگه نه؟»
«اون چیه؟»
«غذا دادن به ماهیای که قبلاً گرفتم.»
اون با انگشت به خودش اشاره کرد و من سر تکون دادم.
چقدر راحت اشتباه میکنن.
چقدر راحت فراموش میکنن که بدون ماهیهایی که قبلاً گرفتن، حتی فرصتی برای گرفتن ماهیهای جدید نخواهند داشت.
چقدر راحت مهربونیِ یه نفر رو وظیفه میدونن.
چطور ممکنه کسی بتونه قدردانیای رو که به اون کسی که اجازه داده اول از همه صید بشه و به موندن ادامه داده مدیونه، با چیز دیگهای مقایسه کنه؟
اون لبخندی زد و گفت: «ماهی این اواخر خوب غذا خورده.»
«پس بعداً نمیتونی شکایت کنی! نه از کمبود محبت، و نه از کمبود اعتماد!»
«با همین روحیه، لطفاً یکی دیگه از اون برای من سفارش بدین!»
«اون و هر چیزی که کنارش هست رو سفارش میدم!»
البته، ما موقع سفر از تمرین هنرهای رزمیمون غافل نشدیم.
دویدن، پریدن، مبارزهی تمرینی.
ما تمام وقتمون رو وقف تمرین هنرهای رزمی میکردیم، به جز زمانهایی که مشغول غذا خوردن و لذت بردن از مناظر باشکوه بودیم.
این اواخر، هر وقت فرصتی پیدا میکردم، به جوهرهی هنرهای رزمی که زاهد دههزار شرارت به جا گذاشته بود فکر میکردم.
اون اشراق، در کنار تسلط کامل ستاره دوازدهم من در تکنیک شمشیر آسمان پرنده، چیزی رو درون من به تلاطم وامیداشت.
میدونستم این نوع تلاطم همیشه به رشد ختم میشه، برای همین حتی برای یه لحظه هم از تمرینم غافل نمیشدم.
لی آن هم به نوبهی خودش غرق در تمرینات هنرهای رزمیش بود.
بهخصوص بعد از اینکه گذرگاههای درونیش باز شده بودن، به مراحل نهایی ستاره هشتم تکنیک شمشیر آسمان پرنده رسیده بود.
فقط با کمی تلاش بیشتر، به ستاره نهم میرسید.
در کنار تمرین شمشیر، تمرین هنرهای سبکیش هم هیچوقت ترک نمیشد.
«آااااااه!»
لی آن هنوز موقع سقوط از صخره جیغ میکشید، اما حرکاتش با قبل فرق داشت.
دست و پا زدنهاش با آرامش همراه بود.
در آخرین لحظه، بدنش رو چندین بار چرخوند و روی زمین فرود اومد.
هرچند تلوتلو خورد و به جلو افتاد، اما موفق شده بود به تنهایی از صخره پایین بیاد.
«انجامش دادم!»
از خوشحالی بالا و پایین پرید.
من هم دنبالش رفتم و کنارش فرود اومدم.
در آخرین لحظه، طوری از میون هوا پایین اومدم که انگار دارم از یه پلهی نامرئی پایین میرم، که باعث تعجبش شد.
«من هم از بس با تو پریدم، یه کم بهتر شدم.»
«میخواین روحیه من رو داغون کنین؟ من اون همه سختی کشیدم تا بیام پایین، اونوقت شما این کار رو با من میکنین!»
«من هم آدمم، میدونی که، دلم میخواد خودنمایی کنم و پز بدم.»
«شما بدون خودنمایی هم به اندازهی کافی فوقالعاده هستین.»
«آه، دلم میخواد مدام خودنمایی کنم تا فقط همین رو بشنوم.»
«ادامه بدین، من هیچوقت از گفتنش خسته نمیشم.»
با وجود اینکه اونقدر به من وفادار بود، اما کسی بود که عاشق خوشگذرونی بود، شاد و سرزنده بود، باهوش بود و برای زندگی و شادی خودش ارزش قائل بود.
به همین خاطر بود که حتی بیشتر از قبل ازش ممنون بودم و بهش علاقه داشتم.
لی آن شمشیرش رو بیرون کشید.
«حالا، شما هزینهی تعریف و تمجید رو به من بدهکارین. درخواست مبارزه دارم.»
ما نبرد شدیدی داشتیم.
من عمداً از هنرهای سبکی استفاده کردم تا موقع مبارزه از صخره بالا برم.
چی شمشیر در هوا پرواز میکرد و من با جاخالی دادن، به صخره لگد میزدم تا بالاتر برم.
اون چندین بار احساس کرد که در آستانهی مرگ قرار داره.
از صخره سقوط میکرد و دوباره بالا میخزید، و چی شمشیر به سمتش پرتاب میشد.
با جاخالی دادنهای میلیمتری از چی شمشیر، در حالی که از صخره بالا میرفت، چیِ خودش رو ساطع میکرد.
این یه نبرد واقعی بین استادها بود.
هرچند من صحنه رو چیده بودم و هدایتش میکردم، اما اون به شکلی عالی پاسخ میداد.
میتونستم حس کنم که مهارتهاش داره بهتر میشه.
من هم در حین آموزش دادن به اون، چیزهایی یاد میگرفتم.
وقتی بالاخره دوباره بالای صخره ایستادیم، مبارزه تموم شده بود.
«بعد از باز شدن گذرگاههای درونیم، حرکت انرژی و قدرت فرمهام تغییر کرده.»
«میدونی که این مرحله چقدر مهمه، درسته؟»
«میدونم.»
چشمهاش پر از عزم و اراده بود.
به همون اندازه که عاشق مناظر زیبا و غذاهای لذیذ بود، یه رزمیکار مادرزاد هم بود.
هیچچیز با لذتِ لحظهای که هنرهای رزمیش رشد میکرد، قابل مقایسه نبود.
«داری خوب پیش میری.»
«با استادی مثل شما، چطور میتونم خوب نباشم؟»
چشمهاش که به من نگاه میکرد، سرشار از قدردانی و احترام بود.
«گفتی که میخوای یه عروسی رو ببینی، درسته؟ اون طرفِ اون کوه، جاییست که داریم به سمتش میریم.»
«اما چرا دارین کلنجار میرین که جلوی عروسی رو بگیرین یا نه؟»
«ازم یه درخواستی شده بود. اینکه جلوی عروسی رو بگیرم.»
«توسط کی؟»
«یه نفر. کسی که خیلی به من کمک کرد.»
میتونستم همهچیز رو توضیح بدم، اما این بخش برای توضیح دادن سخت بود.
در حقیقت، هرچند با خونسردی بهش گفته بودم که ازدواج کنه و یه زندگی جهنمیِ دیگه رو بگذرونه، اما ذهنم رو درگیر کرده بود.
اگه به خاطر استاد روح شبح نبود، نمیتونستم بازگشت رو انجام بدم.
درک میکنم که چرا بهم خیانت کرد تا سعی کنه خودش برگرده.
فرصت بازگشت به گذشته... کدوم انسانی میتونه در برابر چنین وسوسهای مقاومت کنه؟ شاید دلیلی که میخواست برگرده، حتی اگه به قیمت خیانت به من تموم میشد، فرار از اون ازدواج بود.
تصمیم نهاییم رو بعد از ملاقات باهاش میگرفتم، اما تمایلم به سمت متوقف کردن عروسی بود.
هر چی نباشه، اون اونقدر مستأصل بود.
«اون کسیست که عاشق زنیه که داره ازدواج میکنه؟»
«بعید میدونم.»
دشمنی بزرگتر از این نمیتونست وجود داشته باشه.
استاد روح شبح زندگی مشترکش رو مثل جهنم توصیف کرده بود.
«حتی اگه به خاطر عروسی هم نباشه، کسی هست که دلم میخواد ببینمش.»
سو جین.
تنها رفیقم از دوران آوارگیم.
اگه خواهرش درباره هنر بزرگ بازگشت بهم نگفته بود، هیچوقت از وجودش باخبر نمیشدم.
«خب، فعلاً راه بیفتیم.»
خودم رو از صخره پرت کردم پایین.
از پشت سرم، صدای فریاد لی آن رو شنیدم.
«بهت گفتم که از ارتفاع میترسم! نمیتونی همینطوری ول کنی بری!»
اما برخلاف حرفش، لی آن تردید نکرد و پشت سرم پرید.
***
شب عمیقی بر دروازه شبح سایه انداخته بود.
سو گونگ، استاد روح شبح، از وقتی جانشین دروازه شبح شده بود، اونقدر سرش شلوغ بود که بهسختی وقت میکرد بخوابه.
روزها باید هنرهای مخفی شبح رو که فقط به جانشین دروازه شبح منتقل میشد یاد میگرفت و شبها هم روی هنر بزرگ بازگشت تحقیق میکرد.
این آرزوی دیرینه خاندانش بود و مطالبی که نسلبهنسل منتقل شده بود، به هزاران جلد میرسید.
امشب هم تا دیروقت مشغول مطالعه بود.
در همین حال، صدایی آشنا از پشت سرش اومد.
«اگه همینقدر که برای اینا وقت میذاری برای یادگیری شمشیر تلاش میکردی، تا حالا بهترین شمشیرزن زیر آسمان شده بودی.»
استاد روح شبح در حالی که چشمش هنوز به کتاب بود، جواب داد:
«اگه تو هم زمانی رو که صرف فضولی میکنی برای تمرین شمشیرت میذاشتی، نفر اول میشدی.»
کسی که وارد اتاق شده بود، خواهر کوچیکترش، سو جین بود.
«اگه اینطوری به خودت فشار بیاری مریض میشی. اگه از پا بیفتی، تمام این کارها میافته گردن من.»
«نگران نباش. با یه شبح قول و قرار گذاشتم. تا وقتی این تحقیق رو تموم نکنم سراغم نمیاد.»
«شبحهایی که من دیدم هیچکدوم چنین حرفی نمیزدن.»
تازه اون موقع بود که استاد روح شبح چشم از کتاب برداشت تا باهاش روبرو بشه.
«آیگو، صورت زشت برادرم از خستگی زشتتر هم شده.»
«هنوزم بهنظرم قیافهم بد نیست، مگه نه؟»
«فقط یه آینه ممکنه چنین توهمی رو قبول کنه، برادر.»
استاد روح شبح بلند خندید.
خواهرش تنها کسی بود که توی این زندگی روزمره و تکراری، بهش فرصتی برای نفس کشیدن میداد.
سو جین دفترچهای رو که با خودش آورده بود روی میز گذاشت.
«بیا. همونطور که خواسته بودی همهچیز رو مرتب کردم.»
«خسته نباشی.»
«واقعاً خسته شدم. من مثل تو نابغه نیستم، برادر. برای هر یه باری که تو چیزی رو میخونی، من باید پنج بار بخونمش. چرا همهچیز بیخودی اینقدر سخته؟ واقعاً دشواره.»
«میدونم، میدونم.»
استاد روح شبح دلش برای خواهرش میسوخت.
اون داشت بهترین دوران جوانیش رو توی اتاق تحقیق حبس میشد.
از نظر ظاهری چیزی کم نداشت.
بالاتر از همه، شخصیتی رک و بیپرده داشت.
هر وقت بیرون میرفت، کلی طرفدار پیدا میکرد، اما این روزها توی اتاق تحقیق زندانی شده بود.
سو جین موضوعی رو پیش کشید که قبلاً هیچوقت دربارهش حرف نزده بود.
«برادر، واقعاً باور داری که هنر بزرگ بازگشت ممکنه؟»
استاد روح شبح بدون تردید جواب داد: «باور دارم.»
«حتی با اینکه برخلاف قوانین آسمانه؟»
«بازم باور دارم.»
مگه میشد استاد روح شبح ندونه چرا خواهرش چنین سوالی میپرسه؟
«سخته، نه؟»
«فقط کلافهم. اگه این تحقیق رو ادامه بدیم و به بچههامون منتقلش کنیم... یعنی بچههای ما هم قراره توی این اتاق تحقیق حبس بشن و کل زندگیشون رو اینجا بگذرونن؟»
«من توی نسل خودم موفق میشم.»
«اگه قراره موفق بشی، لطفاً قبل از اینکه پیر بشم این کار رو بکن. وگرنه...»
استاد روح شبح حسش میکرد.
صبر خواهرش داشت به سر میرسید.
اون ذاتاً آدم فعالی بود.
هرچند با بیمیلی از دستورات پدرشون اطاعت میکرد، اما معلوم نبود تا کی بتونه دووم بیاره.
سو جین که میخواست بره، دم در ایستاد.
«باشه، اصلاً فرض کنیم همونطور که گفتی هنر بزرگ بازگشت ممکن باشه. خب که چی؟ برمیگردی به گذشته؟ وقتی برگشتی میخوای چیکار کنی برادر؟ دوباره خودت رو حبس میکنی و تحقیق میکنی؟ چون به بازگشت رسیدی، میخوای تحقیق درباره تناسخ رو شروع کنی؟»
«!»
«اگه به فکر انجام دادن کار دیگهای بودی... برادر، یعنی ما داریم زندگیمون رو اشتباه پیش میبریم؟ نباید همین الان اون کار رو انجام بدیم؟ اون زندگیای که میخوای وقتی برگشتی تجربه کنی، نباید همین الان زندگیش کنیم؟»
استاد روح شبح نتونست کلمهای به زبون بیاره.
حرفهای زیادی برای گفتن داشت، اما سو جین دیگه برادرش رو تحت فشار نذاشت.
«برو یکم بخواب. صورتت واقعاً داغون شده.»
وقتی خواهرش اتاق تحقیق رو ترک کرد، استاد روح شبح آهی کشید و به صندلیش تکیه داد.
حق با خواهرش بود.
اگه زندگی فعلیش رو به بهترین شکل میگذروند، دلیلی برای برگشتن وجود نداشت.
اما رسیدن به هنر بزرگ بازگشت، آرزوی دیرینه خاندانش بود.
بهعنوان جانشین، این سرنوشتی بود که نمیتونست ازش فرار کنه.
درست همون موقع، خدمتکاری با یه خبر خوب اومد.
کسی که با اشتیاق منتظرش بود، فردا از راه میرسید.
***
من و لی آن به مسافرخونهای توی روستایی که دروازه شبح اونجا بود رسیدیم.
لی آن نقابش رو به کمرش بسته بود و روبندی زده بود که فقط چشمهاش معلوم بود.
بعد از گرفتن یه اتاق با دو تا تخت، غذا سفارش دادیم.
موقع سفر وقتی توی مسافرخونهها میموندیم، اینطوری توی یه اتاق اقامت میکردیم.
حتی وقتی ازش میپرسیدم که اگه راحت نیست اتاقهای جدا بگیریم، لی آن در واقع اینطوری رو ترجیح میداد.
دلیلش این بود که گپ زدن درباره اینور و اونور قبل از خواب براش سرگرمکننده بود.
داشتیم طبقه اول مسافرخونه غذا میخوردیم.
مشتریهای اطراف داشتن درباره خبر عروسی استاد روح شبحِ دروازه شبح بحث میکردن.
بهنظر میرسید این روزها عروسی، داغترین موضوع توی این روستا بود.
«هیچوقت فکر نمیکردم دروازه شبح با فرقه شمشیر خاندان ایم وصلت کنه.»
«منم غافلگیر شدم. مگه فرقه شمشیر خاندان ایم نسلاندرنسل با خاندانهای شمشیرزن دیگه ازدواج نمیکردن؟»
«شنیدم بانو ایم پدرش رو راضی کرده.»
«پیوند دروازه شبح و یه خاندان شمشیرزن، قطعاً اتفاق جالبیه.»
«آه، اون که اونجاست جانشین دروازه شبح نیست؟»
نگاه من و لی آن، نگاه اونها رو تا بیرون دنبال کرد.
مردی توی خیابون ظاهر شد.
با دیدنش، قلبم به لرزه افتاد.
اون استاد روح شبح در دوران جوانیش بود.
من اون رو از زمانی که میانسال بود میشناختم و صورتش هنوز ردهایی از اون دوران رو داشت.
«از دیدنت خوشحالم، استاد روح شبح.»
خاطره سختیهای گذشته برای جمعآوری مطالب اون هنر بزرگ، ناخودآگاه به ذهنم خطور کرد.
بهنظر میرسید استاد روح شبح منتظر کسیه، چون داشت انتهای دیگه خیابون رو نگاه میکرد.
لحظاتی بعد، یه گروه پنج شش نفره سوار بر اسب از راه رسیدن.
وقتی زنی که جلوتر از همه بود از اسب پیاده شد، بقیه هم به دنبالش همین کار رو کردن.
پیدا بود که اونها رزمیکارهایی هستن که بانو رو همراهی میکنن.
استاد روح شبح به سمتش دوید.
«بانو ایم!»
اون کسی نبود جز نامزد استاد روح شبح، ایم هیانگ.
«ارباب جوان؟ شما اینجا چیکار میکنید؟»
«شنیدم دارید میآید، اومدم به استقبالتون.»
چشمهای استاد روح شبح موقع نگاه کردن به اون، از عشق لبریز بود.
«ممنونم که این بار پیشنهادم رو قبول کردید.»
«این تصمیمی بود که با اعتماد به شما گرفتم، ارباب جوان.»
«و پدرتون؟»
«ایشون اجازه دادن... اما فکر میکنم هنوز به یکم زمان نیاز دارن.»
«من قطعاً دل پدرتون رو به دست میارم.»
استاد روح شبح بدون توجه به نگاه مردم اطراف، با صدای بلند فریاد زد:
«تمام وجودم رو وقف خوشبخت کردنت میکنم. هیچکس نمیتونه جلوی احساسم به تو رو بگیره.»
من در حالی که قلبم از تعجب پر شده بود، صحنه رو تماشا کردم.
«این دیگه چیه؟ تو همسرت رو اینقدر دوست داشتی؟»