چپتر 122: نمیدونی چرا ناراحتم؟
چپتر 122: نمیدونی چرا ناراحتم؟
فکر میکردم زنی که استاد روح شبح باهاش ازدواج کرده بود، یه زن پلید بود.
اما زنی که الان داشتم میدیدم، اصلاً پلید به نظر نمیرسید.
«شنیدم برای تحقیق روی هنرهای مخفی دروازه شبح خیلی سخت تلاش میکنی. لطفاً بیش از حد به خودت فشار نیار.»
«ممنونم که نگرانمی.»
با شنیدن کلمات نگرانکننده ایم هیانگ، لبخند استاد روح شبح تا بناگوشش کش اومد.
«گشنهت نیست؟»
«آره، گشنمه.»
«بیا قبل از رفتن یه چیزی بخوریم.»
استاد روح شبح، ایم هیانگ و رزمیکارهایی که همراهشون بودن، وارد همون میخانهای شدن که ما توش بودیم.
اونا میزی نزدیک به جای نشستن ما انتخاب کردن. برای همین، میتونستیم مکالمهشون رو کاملاً بشنویم.
«بذار باهات صادق باشم. راستش پدر و مادرم مخالف این ازدواج بودن. میگفتن جانشینهای دروازه شبح همیشه خودشون رو وقف تحقیق میکنن و تو باعث میشی یه زن تنها بمونه.»
«آه، این یه سوءتفاهمه. هیچوقت همچین اتفاقی نمیافته. بهت قول میدم. هیچوقت نمیذارم تنها بمونی.»
هیچوقت جزئیات اینکه چرا ازدواج استاد روح شبح به هم خورد رو نشنیده بودم.
آخرین باری که از هم جدا شدیم، استاد روح شبح گفت که زندگی مشترکش یه جهنم بزرگتر بوده، پس به نظر میرسید تا اون موقع هنوز با هم زندگی میکردن.
چی میشه اگه دلیلش این بوده باشه که موقع تحقیق روی هنر بزرگ بازگشت، اون رو تنها گذاشته؟ اگه دلیلش همین بوده باشه چی؟
«استاد روح شبح، تو نمیتونی پای این قولت بمونی.»
البته، شاید دلیلش این نباشه.
فقط با دیدن نگاهش به ایم هیانگ، میتونستم سر تمام داراییم شرط ببندم که اگه اون زن ازش میخواست با هم فرار کنن، میراث خاندانش رو رها میکرد.
اون اینقدر دوستش داشت، پس چرا ازدواجشون به یه جهنم تبدیل شد؟
لی آن برام یه پیام تلهپاتیک فرستاد.
― این دو نفر همونایی هستن که میخوای جلوی عروسیشون رو بگیری، درسته؟
― درسته.
― اونا که اینقدر همدیگه رو دوست دارن، چطوری میخوای جلوشون رو بگیری؟ اگه الان تلاش کنی، فقط خودت رو دشمنشون میکنی، اینطور فکر نمیکنی؟
نه فقط یه دشمن. تبدیل به یه دشمن خونی برای تمام عمر میشدم.
دوباره مشغول گوش دادن به مکالمهشون شدیم.
«ممکنه پدرم باهات سرد برخورد کنه. حتی اگه اینکار رو کرد، لطفاً سعی کن درکش کنی.»
«البته. من خیلی خوب میدونم که رهبر فرقه چقدر برای شما ارزش قائله، بانو ایم.»
ممکنه دلیل دور شدنشون از هم، پدر و مادرشون بوده باشن؟ پیدا کردن دلیلش اولین وظیفه بود.
غذاشون رو سفارش دادن.
«من غذاهای تفتدادهشده رو دوست ندارم.»
استاد روح شبح با شنیدن سلیقهی صریح ایم هیانگ، سریع گفت.
«عالیه. منم ازشون بدم میاد.»
«واقعاً؟»
«فکر کنم ما برای هم ساخته شدیم!»
اما من دیدمش. اون لحظهی گذرا از تردید رو توی چهرهی استاد روح شبح دیدم.
اون نگاه ناامیدی که میگفت: «اما من که دوستشون دارم.»
استاد روح شبح بیچاره. به نظر میرسه از این به بعد غذاهای تفتدادهشده از منوی غذات حذف شدن.
از طرف دیگه، با وضعیتی که الان داره، احتمالاً حتی اگه اون زن پیشنهاد میداد بقیهی عمرشون رو فقط با قرصهای ریاضت زندگی کنن، بازم قبول میکرد.
وقتی اونا شروع به خوردن غذا کردن، نوبت ما بود که حرف بزنیم.
برای اینکه توجهشون رو جلب کنم، صدام رو پایین نیاوردم.
«دلت میخواد ازدواج کنی؟»
برای کسایی که در آستانهی ازدواج هستن، طبیعتاً جذابترین موضوع، ازدواج بود.
همونطور که انتظار میرفت، حس میکردم استاد روح شبح و ایم هیانگ دارن گوش میدن.
«قصدش رو ندارم.»
«چرا؟»
«ازدواج مسئولیت بزرگی به همراه داره، مگه نه؟ من اعتمادبهنفس این رو ندارم که مسئولیت کس دیگهای رو قبول کنم. همین که مراقب خودم باشم هم برام سخته.»
نمیتونستم تشخیص بدم که این واقعاً فکرش بود، یا جوابی بود که چون میدونست میخوام جلوی ازدواج اونا رو بگیرم، داد.
اینبار لی آن از من پرسید.
«تو چی، دلت میخواد ازدواج کنی؟»
«نه.»
«چرا نه؟»
«فقط میخوام آزادانه زندگی کنم.»
«بچهها چی؟ دلت نمیخواد هیچ بچهای داشته باشی؟»
«بچهها...»
دقیقاً یکبار قبل از این، این سؤال ازم پرسیده شده بود. توسط سو جین، خواهر کوچیکتر استاد روح شبح.
اون موقع جوابش واضح بود.
اون زمان، غرق در گناه و خشمی بودم که از تنها بازمانده بودن ناشی میشد؛ بچهدار شدن چه فایدهای داشت.
«مطمئن نیستم بتونم یکی رو خوب بزرگ کنم.»
«درسته. همهی پدر و مادرها بچههاشون رو خوب بزرگ نمیکنن.»
چهرهی لی آن کمی درهم رفت.
برای لحظهای موضوع استاد روح شبح رو کنار گذاشتم و سؤالی رو که میخواستم، ازش پرسیدم.
«از پدر و مادرت کینه داری؟»
«وقتی کوچیک بودم ازشون کینه داشتم.»
اون وقتی خیلی کمسنوسال بود توسط والدینش رها شده بود.
بدون اینکه بدونه پدر و مادرش کی هستن، تا خودِ فرقه اصلی سرگردان شده بود.
«و الان؟»
«الان دیگه واقعاً بهش فکر نمیکنم. متنفر بودن ازشون فقط به خودم آسیب میزنه.»
عمداً دربارهی والدینش پرسیدم. تا بهش بگم زخمهای توی قلبش رو دفن نکنه.
بهتره چیزی که دفن شده رو بیرون بکشی و دربارهش حرف بزنی، بعدش بابتش پشیمون بشی و از شدت خجالت پتو رو لگد بزنی و با خودت بگی که نباید چیزی میگفتی، و بعد فکر کنی: «خب، حالا که یه بار گفتمش، بذار یه بار دیگه هم بگم.» اینطوریه که اون موضوع رو به یه چیز پیشپاافتاده تبدیل میکنی.
زخمهای قلب تازه بعد از بارها تکرار این روند شروع به کمرنگ شدن میکنن، اما اون میخواد فقط دفنش کنه و فراموشش کنه؟ اصلاً راه نداره.
هر چقدر هم عمیق دفنش کنی، نمیپوسه. از بین نمیره.
لی آن به من نگاه کرد، لبخند درخشانی زد و گفت.
«احتمالاً پدر و مادرم یه جایی دارن برای خودشون خوش و خرم زندگی میکنن.»
درست در همون لحظه بود.
«من اینطور فکر نمیکنم.»
کسی که نتونست جلوی خودش رو بگیره و پرید وسط حرف، ایم هیانگ بود.
«من از شرایط خبر ندارم، اما پدر و مادرت حتماً دلشکسته هستن.»
سلیقهش توی غذا قاطع بود و مشخص بود از اون آدمهاییه که نظرشون رو دربارهی همچین مسائلی بیان میکنن.
لی آن با ملایمت باهاش حرف زد.
«همهی پدر و مادرها بچههاشون رو دوست ندارن. بعضیا فقط چون اونا رو به دنیا آوردن، به چشم ابزاری برای پول درآوردن بهشون نگاه میکنن، و پدر و مادرهایی هم هستن که بچههاشون رو کتک میزنن، بهشون آزار میرسونن و حتی میفروشنشون، مگه نه؟»
بخش آخر جملهش توی ذهنم موند. شاید لی آن تمام عمرش با این فکر زندگی کرده بود که والدینش اون رو فروختن.
«این حتماً داستانِ تعداد خیلی کمی از والدین هست. پدر و مادر تو حتماً شرایط خاص خودشون رو داشتن.»
چشمهای ایم هیانگ که با ترحم به لی آن نگاه میکرد، پر از همدردی و شفقت بود.
میتونستم ببینم که برخلاف ظاهر سادهش، کسیه که احساساتش رو حتی به یه غریبه هم آشکارا ابراز میکنه.
ممکنه اینکار ناخوشایند به نظر میرسید، اما لی آن با ملایمت جواب داد.
«ممنونم بابت کلمات تسلیبخشتون.»
«نه، من نباید دخالت میکردم. متأسفم.»
ایم هیانگ عذرخواهی کرد و لی آن هم مؤدبانه حرف زد.
«نه. شما از روی خیرخواهی حرف زدید. من بودم که حساسیت نشون دادم.»
و اینطوری شد که اون دو نفر از همدیگه عذرخواهی کردن.
با تأخیر، ایم هیانگ خودش رو معرفی کرد.
«من ایم هیانگ هستم، دختر فرقه شمشیر خاندان ایم.»
ایم هیانگ استاد روح شبح رو معرفی کرد و لی آن هم من رو معرفی کرد.
«ایشون برادر رزمی منه.»
این روشی بود که معمولاً ما رو به آدمهای جدید معرفی میکرد.
از آنجایی که هر دو یک هنر رزمی را یاد گرفته بودیم، حرفش از نظر فنی اشتباه نبود.
لی آن پیشنهاد داد: «به عنوان عذرخواهی، مهمون من به صرف شراب. به نظر میاد شما دوتا بعد از مدتها همدیگه رو دیدید، پس فردا یا پسفردا، هر وقت وقت داشتید همدیگه رو ببینیم.»
با پیشنهاد لی آن، ایم هیانگ سرش را تکان داد.
«نه، اگه قرار باشه کسی شراب بخره، اون منم.»
استاد روح شبح که بحث آن دو را بر سر اینکه چه کسی پول شراب را بدهد دید، وارد گفتگو شد.
«اتفاقاً قصد داشتم فردا یه جشن کوچیک با دوستای نزدیکم بگیرم. خوشحال میشم شما دوتا هم تشریف بیارید.»
وقتی لی آن خواست دعوت را رد کند، ایم هیانگ اصرار کرد: «نه، حتماً باید بیاید. فکر کنم این تنها راهیه که خیالم راحت میشه.»
با اصرار ایم هیانگ، لی آن تظاهر به تسلیم شدن کرد و دعوت آنها را پذیرفت.
«خیلهخب، فردا میبینیمتون.»
مدتی بعد، استاد روح شبح و ایم هیانگ غذایشان را تمام کردند، خداحافظی کردند و زودتر از ما میخانه را ترک کردند.
بعد از رفتن آنها، لی آن با افتخار سینهاش را سپر کرد.
«خوب عمل کردم، نه؟»
«عالی بود. اونقدر که حس میکنم میتونم بقیه کار رو به تو بسپارم و برم.»
«آه! نه، نمیشه. من هنوزم نمیفهمم چرا باید جلوی ازدواجشون رو بگیریم!»
لی آن در حالی که آنها از میخانه دور میشدند، تماشایشان میکرد.
حتی موقع راه رفتن هم استاد روح شبح نمیتوانست چشم از ایم هیانگ بردارد.
لحظات پایانی استاد روح شبح را به یاد آوردم.
ـ هنوزم جهنمه؟
ـ یه جهنم داغتره.
شرمندهم، اما باید ازت بخوام. اگه تا آخرش به حرفم گوش ندی، اونجامو بکن.
ـ اونقدر جدیه؟
ـ بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی.
اگر اصرار میکردم، میتوانستم جلویش را بگیرم، اما نگران بودم که اجبار در این موقعیت فقط او را بدبختتر کند.
میگویند مسائل بین زن و مرد دشوارترین مسائل دنیاست.
«فعلاً خودمم مطمئن نیستم چیکار کنم.»
* * *
بعدازظهر روز بعد، من و لی آن به دروازه شبح رفتیم.
همانطور که به دنبال یک رزمیکار راهنما به حیاط داخلی میرفتیم، میتوانستم انرژی شبحوار را در اطراف حس کنم.
ـ لی آن، اون انرژی سمت چپ رو حس میکنی؟
ـ بله، این انرژیایه که تا حالا تو زندگیم حس نکرده بودم.
ـ این انرژی شبحوارِ دروازه شبحه.
این نوع انرژی با انرژی شبحوار فرمانروای اهریمنی روحخوار متفاوت بود.
ـ موقع برخورد با کسایی که از این نوع انرژی استفاده میکنن، باید خیلی محتاط باشی. هیچوقت نمیدونی چی ممکنه یهو بپره بیرون، پس مهمترین چیز اینه که دستوپات رو گم نکنی. اگه بترسی، میمیری.
ـ بله، حواسم هست.
وقتی وارد حیاط داخلی شدیم، سه نفر را دیدم که جلوی یک باغچه گل مشغول صحبت بودند.
استاد روح شبح، ایم هیانگ و آن یک نفری که خیلی دلم میخواست ببینمش؛ سو جین.
«به برادر بزرگم اعتماد نکن. وقتی غرق کارش میشه، از اون آدمهاییه که اگه کنار دستش دوئل هم راه بیفته متوجه نمیشه. برادر من اینطوریه.»
ایم هیانگ حرفهای سو جین را شوخی گرفت و خندید.
«شوخی نمیکنم.»
«پس باید یه دوئل باشکوه راه بندازم. یه دوئل اونقدر تماشایی که مجبور بشه سرش رو برگردونه و به من نگاه کنه.»
در حالی که صحبت میکردند، متوجه ورود ما شدند و به سمت ما برگشتند.
چشمانم در چشمان سو جین گره خورد.
در زندگی قبلی، من خیلی دیرتر از اینها با او آشنا شده بودم.
به همین خاطر، چهره الان سو جین به طرز عجیبی برایم ناآشنا بود.
پس تو هم چنین روزهایی داشتی، وقتی که اینقدر شاداب و جوان بودی.
او خیلی خوب با زندگی سخت یک آواره خو گرفته بود.
باهوش، متفکر و وفادار بود.
ظاهر فعلیاش هیچ خاطرهای از آن دوران را زنده نمیکرد.
در حال حاضر، او فقط یک دختر شاد و سرزنده بود که در یک خانواده معتبر و با عشق فراوان بزرگ شده بود.
پیام تلهپاتیک لی آن از راه رسید.
ـ تو حتی به اون فواحش زیبای عمارت گل آسمانی هم اینطوری نگاه نمیکردی. نگاهت به این زن فرق میکنه.
همانطور که انتظار میرفت، لی آن بهتر از هر کسی مرا میشناخت.
ـ حسادتت رو نمیپذیرم.
ـ ارباب! حسادت نیست، کنجکاویه!
درست است، چطور نگاه من به سو جین میتوانست معمولی باشد؟
دوست من.
در این زندگی، اجازه نمیدم در یک دشت بینامونشان بدنت سرد بشه.
موقع مرگ گفتی از زندگیت راضی هستی، اما من نمیذارم به چنین سرنوشتی دچار بشی.
این قول من به عنوان یک دوسته.
به آنها نزدیک شدیم.
استاد روح شبح ما را به سو جین معرفی کرد.
بعد از معرفی، سو جین به لی آن علاقهمند شد.
«چشمات خیلی زیبان، چرا نقاب میزنی؟»
نگاهی به لی آن انداختم که یعنی «صورتت رو بهش نشون بده.»
این یه تله زیباییه، لی آن!
او که متوجه قصدم شده بود، نقابش را برداشت.
صدای تحسین از لبهای آن دو زن خارج شد، اما برخلاف انتظار، هدف ما یعنی استاد روح شبح، واکنش خاصی نشان نداد.
از استاد روح شبح پرسیدم: «ارباب جوان سو، خواهر رزمی من زیبا نیست؟»
سعی داشتم به او نشان دهم که زنانی به این زیبایی هم در دنیا وجود دارند.
«زیباست. واقعاً زیباست، اما بانوی من، ایم هیانگ، زیباتره.»
میتوانستم بفهمم.
استاد روح شبح کاملاً صادق بود.
میگویند عشق کور است.
در این لحظه، موضوع فقط عینک خوشبینی نبود؛ انگار هنر بلعیدن روح به او اصابت کرده بود.
پیامی تلهپاتیک برای لی آن فرستادم.
ـ زشت! نقابت رو دوباره بزن.
ـ زدم که. این مرد چشه!
ـ خواستم با تله زیبایی جلوی ازدواج رو بگیرم، اما انگار فایده نداره.
ـ وقتی اینقدر همدیگه رو دوست دارن چرا میخوای جلوشون رو بگیری؟ خیلی به هم میان.
همان موقع بود.
ایم هیانگ با چهرهای درهمکشیده به استاد روح شبح خیره شد.
«چیزی شده، بانو ایم؟»
«نمیدونی چرا ناراحتم؟»
«نه، نمیدونم.»
استاد روح شبح کاملاً گیج به نظر میرسید.
«چرا نمیتونی صادق باشی؟ اون خانم جوان زیباتره، مگه نه؟ فکر کردی اگه اون حرف رو بزنی خوشحال میشم؟»
از نظر خودش، لی آن زیباتر بود، برای همین باور داشت که او دارد دروغ میگوید.
«در چشمان من، تو زیباتری.»
«دروغ میگی، نه؟»
«نه. تو واقعاً زیباتری. میتونم به آسمونها قسم بخورم.»
«واقعاً؟»
تنها بعد از گرفتن این تایید بود که اخمهای ایم هیانگ باز شد.
در آن لحظه مطمئن شدم.
از دخالت دیروزش در بحث ما گرفته تا رفتار الانش.
او از آن آدمهایی بود که باید چیزهایی را که میشد از کنارشان گذشت، حتماً تایید میکرد؛ شخصیتی قوی و سلطهجو داشت.
اگر با این اخلاقش استاد روح شبح را خفه میکرد چه؟ دیر یا زود، عینک خوشبینی از چشمان او میافتاد.
او هم که از دست زن خسته میشد، با غرق کردن خودش در تحقیقاتش درباره هنر بزرگ، از واقعیت فرار میکرد.
و رابطهشان فقط بدتر و بدتر میشد.
این فقط تقصیر زن نیست.
او دقیقاً همان کسی را که هست بدون هیچ پنهانکاری نشان میدهد، اما خودِ استاد روح شبح در دیدن حقیقت ناتوان است.
حتی همین حالا هم استاد روح شبح با خوشحالی تمام به ایم هیانگ لبخند میزد.
اه، استاد روح شبح.
با این وضعیت چیکار کنم؟ واقعاً باید بگیرم و اونجاتو بکنم؟