چپتر 124: فراتر از دریایی که برایم گشودی
چپتر 124: فراتر از دریایی که برایم گشودی
استاد روح شبح مشغول مرتب کردن اتاق مطالعهاش بود.
او تکتک کتابها را بیرون میآورد تا خاکشان را بگیرد، آنها را اینطرف و آنطرف میگذاشت و انرژی ذهنیاش را صرف چیدمانی میکرد که هیچکس دیگری متوجهاش نمیشد.
بعد از چیدن کتابها، گلهای اسمانتوس شیرین را در اطراف اتاق قرار داد و در حال جوش آوردن آب برای چای بود که ایم هیانگ از راه رسید.
«ارباب جوان سو.»
«بانو ایم. بفرمایید، بیاید تو. اینجا یکم بههمریختهست، هنوز تمیزش نکردم.»
برای هر کسی واضح بود که آنجا همین الان تا حد درخشش تمیز شده است، اما ایم هیانگ لبخندی زد و وانمود کرد که متوجه نشده است.
«کتابهای زیادی دارید.»
«قبلاً بیشتر بود، اما خیلیهاشون رو دور ریختم.»
«فقط همین کتابهایی که اینجاست هم خیلی زیاده. نمیدونستم شما کسی هستید که اینقدر مطالعه میکنه.»
استاد روح شبح از خوشحالی در پوست خود نمیگنجید.
«این کتاب رو خودِ نویسنده نوشته. توی همین اتاق ازش گرفتمش. و این یکی، برای گرفتنش تا تبت رفتم. اگه میخواید درباره روحها بدونید، باید این کتاب رو بخونید. میخواید بهتون قرض بدمش؟»
«آه، آه. بله.»
استاد روح شبح کتاب را بیرون آورد و به او داد.
«خیلی جالب خواهد بود. آه، اگه اون براتون جالب بود، باید این یکی رو هم بخونید.»
«همون کافیه.»
«این کتاب اینجا هم...»
استاد روح شبح درباره کتابها توضیح میداد.
ایم هیانگ با دیدن اینکه او چقدر هیجانزده است، دلش نمیآمد حرفش را قطع کند، بنابراین فقط گوش میداد.
اما وقتی توضیحات او بیش از حد طولانی شد، گفت:
«میخواید چای بخوریم؟»
«آه، الان براتون درست میکنم.»
استاد روح شبح به اندازه آب در حال جوش، پر از حرارت بود.
او هرگز روزی را که برای اولین بار او را دیده بود، فراموش نکرده بود.
در ضیافتی برای نسل نوظهور رزمیکاران که در جایی برگزار شده بود، استاد روح شبح مثل همیشه در حاشیه بود.
اگرچه آنها عمداً او را طرد نمیکردند، اما او حس ظریفی از مورد تحقیر واقع شدن داشت.
پیشداوریهایی علیه دروازه شبح وجود داشت، اما تعیینکنندهتر از آن، این بود که استاد روح شبح از آن تیپ آدمهایی نبود که با دیگران خوب بجوشد.
مگر بقیه اینهمه حرف برای گفتن داشتند؟ به چه چیزی اینقدر افتخار میکردند؟
در حالی که احساس خفگی میکرد، بیرون رفته بود و آنجا ایم هیانگ را دید.
فکر کرد که او زنی بسیار زیبا و باوقار است و بعد، او بود که اول با او صحبت کرد.
«زیاد جالب نیست، مگه نه؟»
استاد روح شبح دستپاچه شد.
او اولین زنی بود که امروز در ضیافت با او صحبت میکرد.
«منظورم ضیافته. نوازندههای امروز، طعم شراب. آدمایی که اینجا جمع شدن.»
این چیزی بود که استاد روح شبح هرگز نمیتوانست تصورش را هم بکند.
اینطور آزادانه صحبت کردن با کسی که تازه ملاقات کرده بود.
«من ایم هیانگ از فرقه شمشیر خاندان ایم هستم.»
«من سو گونگ از دروازه شبح هستم.»
«آه!»
برای لحظهای، استاد روح شبح پشیمان شد.
نباید فرقهاش را فاش میکرد.
حتی اگر میخواست بگوید، باید تا بعد از اینکه بیشتر با هم حرف میزدند صبر میکرد.
اما واکنش او غیرمنتظره بود.
او در واقع از خود علاقه نشان داد.
«درباره دروازه شبح زیاد شنیدم.»
«چی شنیدید؟»
«اینکه یه فرقه خیلی اسرارآمیزه.»
او میخواست بیشتر صحبت کند، اما کسی از داخل ایم هیانگ را صدا زد.
«دارن صدام میکنن. خب دیگه، بعداً میبینمتون.»
ایم هیانگ اول به داخل رفت.
بعد از مدت کوتاهی، استاد روح شبح هم وارد شد.
در دوردست، میتوانست ایم هیانگ را ببیند که توسط چندین رزمیکار محاصره شده و مشغول گفتگو است.
او محبوب بود.
ایم هیانگ او را شناخت و دستش را تکان داد.
نگاههای کسانی که کنارش بودند به سمت او چرخید، اما او به آنها اهمیتی نداد و لبخند زد.
استاد روح شبح تا مدتی بعد از بازگشتش در آن روز، نمیتوانست از فکر کردن به او دست بردارد.
برای مدتی، او با جدیت در ضیافتها شرکت میکرد.
استاد روح شبح در حالی که چایِ با دقت آماده شده را میآورد، با لبخند گفت:
«اگه کتابی هست که میخواید بخونید، میتونید قرض بگیرید.»
***
لی آن در حالی که از پنجره به آسمان شب نگاه میکرد، با من صحبت کرد.
«ارباب جوان؟ میدونی وقتی یه شهاب سقوط میکنه، رایجترین آرزویی که مردم میکنن چیه؟»
«چیه؟»
«آه! اوه! لعنتی! چیزایی مثل این.»
با حرف او خندیدم و گفتم:
«چشم و دهن من سریعه، پس هیچوقت از دستش نمیدم.»
«واقعاً اینطوره؟»
«فقط تماشا کن.»
هر دوی ما به آسمان شب خیره شدیم و آماده بودیم تا بدون معطلی آرزوهایمان را بکنیم.
سپس، لی آن ناگهان گفت:
«اون اولین باری بود که به پدر و مادرم اشاره کردم.»
وقتی در میخانه با ایم هیانگ صحبت میکرد، موضوع پدر و مادرش را پیش کشیده بود.
«میخواستم حداقل یه بار دربارهاش بهت بگم ارباب جوان، و فکر کردم فرصت خوبیه.»
«همین فکر رو میکردم.»
«حالا، لطفاً من رو دلداری بده.»
«با چی دلداریت بدم؟ راستش رو بخوای، من هم چیز زیادی از محبت بین والدین و فرزندان نمیدونم. خودت که میدونی، نه؟ مادرم وقتی بچه بودم فوت کرد و پدرم هم خشکترین اخلاق دنیا رو داره. برای همین واقعاً نمیدونم چی باید بهت بگم.»
«در واقع، برای من هم همینطوره. اون زمان که به خاطر رهبر فرقه سختی میکشیدی، میخواستم دلداریت بدم. اما چطور میتونستم دلداریت بدم وقتی خودم هیچی نمیدونم؟ در حقیقت، تمام چیزایی که باید از پدر و مادرم یاد میگرفتم رو از تو یاد گرفتم، ارباب جوان.»
«ما با هم بزرگ شدیم و با هم فینفین میکردیم، چی میتونستی از من یاد بگیری؟»
«با این حال، تو بودی که دماغم رو برام پاک میکردی، ارباب جوان. من خیلی چیزا ازت یاد گرفتم و بهت تکیه کردم.»
میخواستم چیزی برای دلداری دادن به او بگویم اما منصرف شدم.
ما فقط کنار هم ایستادیم و به آسمان شب نگاه کردیم.
«راستی، عملیات چطور پیش میره؟»
«دارم بهش فکر میکنم.»
«ما به یه جور محرک نیاز داریم!»
«چه جور محرکی؟»
«چطوره بانو ایم رو بدزدیم و بذاریم ارباب جوان سو نجاتش بده؟»
«یه تلاش ناشیانه مثل اون منجر به حادثه میشه.»
«باید یه چیز هیجانانگیز بین یه مرد و زن وجود داشته باشه!»
«لی آن، به هیجانانگیزترین لحظه زندگیت فکر کن. توی اون لحظه آدمربایی، نجات یا چیزی شبیه به این وجود داشت؟»
«... نداشت.»
«احتمالاً برای بقیه هم همینطوره.»
هیجانهای زندگی من از لحظات روزمره ناشی میشدند.
بیشتر آنها به خاطر حرفی بود که کسی به من زده بود.
حرفهای پدرم، حرفهای لی آن، حرفهای سو دهریونگ، حرفهای جانگ هو، حرفهای شهریاران اهریمنی، حرفهای رهبر فرقه باد آسمان یا گو وول، و حتی حرفهای خودم...
انباشته شدن آن کلمات بیشمار است که دارد زندگی مرا تغییر میدهد.
شخصیتی که هستم به راحتی تغییر نمیکند، اما زندگیام در حال تغییر بود.
«برای همینه که مدام سعی میکنم بهش بگم. به اون مرد.»
در آن لحظه، یک شهاب تنها در آسمان شب خط کشید.
آه! لطفاً... آخ! لعنتی!
***
چند روز بعد، عمارتی باصفا اجاره کردم و استاد روح شبح و سو جین را دعوت کردم.
این برای جبران دعوت آنها به ضیافت دفعه قبل بود.
استاد روح شبح از قبل نسبت به من تمایل بیشتری پیدا کرده بود و سو جین هم نسبت به لی آن حس خوبی داشت.
بنابراین، هر دوی آنها به راحتی دعوت را پذیرفتند.
اگرچه ضیافت سادهای با غذاهای لذیذ از یک سرآشپز ماهر و فقط با حضور ما چهار نفر بود، اما استاد روح شبح این نوع فضا را ترجیح میداد.
در حالی که لی آن و سو جین مشغول صحبت بودند، من با استاد روح شبح همکلام شدم.
«ممنون که من رو دعوت کردید.»
«حرفش رو هم نزن.»
بعد از گپ زدن درباره چیزهای مختلف، به آرامی موضوع ازدواج را پیش کشیدم.
«آمادهسازیهای عروسی خوب پیش میره؟»
«به لطف نگرانی شما، خوب پیش میره.»
«بعضی وقتا به زوجهای متاهل حسودیم میشه.»
«به چی حسودیتون میشه؟»
«اونا همدیگه رو خیلی خوب میشناسن، مگه نه؟ فقط با نگاه کردن به چشمای هم میتونن فکر کنن: "آه، میدونم اون آدم به چی فکر میکنه." یا "آه، توی این موقعیت، اون آدم اینطور قضاوت و رفتار میکنه." فکر میکنم خیلی عالی میشد اگه حداقل یه نفر مثل اون توی زندگیم داشتم.»
باید استاد روح شبح رو به زمین برمیگردوندم.
الان داشت اون بالاها، توی آسمون سیر میکرد.
باید مجبورش میکردم جفت پاهاش رو روی زمین بذاره و با آرامش به زنی که روبروش بود نگاه کنه.
«وقتی به بانو ایم نگاه میکنی، متوجه میشی که داره به چی فکر میکنه؟»
استاد روح شبح انگار لحظهای به فکر فرو رفت و بعد سرش رو تکون داد.
«راستش، هنوز مطمئن نیستم.»
چیزی نگفتم.
اجازه دادم لحظهای به این موضوع فکر کنه.
عجلهای نداشتم.
بحث ازدواج رو همونجا رها کردم و با صحبت درباره هنرهای شبح، دلش رو به دست آوردم.
چون هنر جابهجایی فضا-زمان رو یاد گرفته بودم، درکم از این نوع هنرهای مخفی عمیق بود، برای همین گفتگو درباره هنرهای شبح به خوبی پیش رفت.
با اضافه کردن چاشنی چاپلوسی به اون، استاد روح شبح کاملاً غرق صحبتمون شد.
حتی بعد از اون روز، سعی میکردم هر وقت که میتونم باهاش ملاقات کنم.
استاد روح شبح سرش شلوغ بود، اما نیازی به ملاقاتهای طولانی نبود.
زمانی به اندازه نوشیدن یه فنجان چای کافی بود.
بعضی روزها، در حالی که هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو گردش میدادم، توی اتاق پذیرایی منتظرش میموندم.
وقتی استاد روح شبح رو میدیدم، درباره این و اون گپ میزدیم و بعد دوباره موضوعات مربوط به ازدواج یا زنها رو پیش میکشیدم.
همینطور که به دیدنش میرفتم، اوایل استاد روح شبح مشخصاً مشکوک بود و با خودش فکر میکرد: «این یارو چرا بعد از یه وعده غذا اینطوری رفتار میکنه؟ دنبال چیه؟» اما با گذشت زمان، کمکم از همصحبتی با من خوشش اومد.
هر چی نباشه، اون توی کل زندگیش حتی یه دوست هم نداشت.
هرچند این کار با نیت خاصی شروع شده بود، اما من هم کمکم از معاشرت باهاش لذت بردم.
نیاز به هنر چاپلوسی کمتر شد.
«خواهر رزمی کوچیکترم میگه نباید با یه زن بیش از حد خوب رفتار کنی.»
«چرا؟»
«اگه ده بار باهاش خوب باشی و یه بار نباشی، طبیعت آدمیزاده که احساس ناامیدی کنه.»
«نمیتونم هر ده بار رو باهاش خوب رفتار کنم؟»
«با گذشت سالها، مگه قلب آدم عوض نمیشه؟»
«من عوض نمیشم.»
«ارباب جوان سو، تو هم انسانی، عوض میشی.»
«من فرقم میکنه! من هیچوقت عوض نمیشم!»
وقتی اینقدر لجبازی میکرد، دلم میخواست به سمتش هجوم ببرم و فریاد بزنم.
تو عوض شدی! واقعاً عوض شدی! اه، ولش کن، بیخیال.
بیخیال.
«بیش از حد باهاش خوب نباش. اگه بری به بازار، میبینی که پسرهای بد محبوبن.»
«آه! منم این رو حس کردم. توی ضیافتها، بارها برام سوال بود که چرا از همچین آدمهای پستفطرتی خوششون میاد.»
«پس بیش از حد باهاش خوب نباش. اگه یه مدت باهاش سرد برخورد کنی و بعد هر از گاهی یه کار خوب براش انجام بدی، اون موقع تأثیرگذارتر نیست؟ چون یه آدم نمیتونه همیشه خوب باشه.»
«منطقیه.»
استاد روح شبحِ پیر، اونقدر مشتاقانه میخواست با من حرف بزنه.
اون زمان، من فقط یه پیک باهاش خوردم و بعد برای پیدا کردن مواد بیشتر ترکش کردم.
گفتگوهایی که اون موقع نتونستیم داشته باشیم رو، بیا الان تا جایی که دلمون میخواد انجام بدیم.
زمان میگذشت، اما من مثل موشی که به آسیاب رفت و آمد میکنه، مدام به دیدنش میرفتم و حرف میزدیم.
«داری میگی روزی که باید بری دنبال یه ماده مهم برای تمرین هنرهای شبحت، با روز تولد بانو ایم تداخل داره؟»
«درسته. تو کدوم رو انتخاب میکنی؟»
«معلومه که باید تولد بانو ایم رو جشن بگیری.»
«حتی با اینکه اون یه ماده مهمه؟ اگه این بار از دستش بدم، باید سه سال صبر کنم.»
«بازم، اصلاً ارزش مقایسه نداره.»
وقتی یه روز اتفاق مشابهی افتاد، استاد روح شبح.
باید حرفهایی که امروز زدی رو یادت بمونه! مطمئناً بین حرفهایی که هیچوقت زده نشدن و حرفهایی که حتی یه بار به زبون اومدن، تفاوت وجود داره.
تلاشم رو کردم.
طوری حرف زدم که انگار چیزی نمیدونم، متقاعدش کردم و تشویقش کردم.
بهش شجاعت دادم، پیشنهاد دادم و بهش اطلاعات دادم.
اون همون استاد روح شبحی بود که بعد از اینکه من یه عمر رو صرف جمعآوری مواد برای هنر برتر کردم تا خودش به گذشته بره، بهم خیانت کرد، اما هنوز هم ممنون بودم که به لطف اون به اینجا اومدم و تا لحظه آخر تمام تلاشم رو براش کردم.
سرانجام، روز قبل از عروسی، برای آخرین بار باهاش ملاقات کردم.
«فکرش رو نمیکردم که تا امروز هم ببینمت.»
استاد روح شبح که صحبت رو اینطوری شروع کرده بود، احساسات واقعیش رو فاش کرد.
«راستش، هنوزم نمیفهمم. چرا اینقدر با من خوبی.»
این سوالی بود که مدتها در دلش نگه داشته بود و همچنین نشونهای بود از اینکه چقدر به هم نزدیک شده بودیم.
«مگه نگفتم از اولین باری که دیدمت ازت خوشم اومد؟ برای منم همینطور بود. وقتی تو رو دیدم ارباب جوان سو، حسی مثل یه برادر، یه دوست بهم دست داد و حس خوبی بهت داشتم. هیچ نیت دیگهای در کار نیست. دلیل اینکه اینقدر زیاد دیدمت اینه که قصد دارم بعد از عروسیِ فردا دوباره برم، و نمیدونم کی دوباره ببینمت.»
هنوز هم نگاه مشکوکی توی چشمهای استاد روح شبح بود.
دستم رو رو به آسمون بلند کردم.
«به آسمون قسم میخورم. اگه حرفهام دروغ باشه، بذار اهریمن آسمانی من رو با خودش ببره!»
استاد روح شبح با دستپاچگی دستهاش رو تکون داد.
«بسه! نیازی به چنین سوگند وحشتناکی نیست! باورت میکنم. با چنین سوگندی، مجبورم باورت کنم.»
دستش رو دراز کرد.
«ممنونم.»
«ازدواجت رو تبریک میگم.»
با هم دست دادیم.
اگه فکرش رو بکنم، این اولین باری بود که دستش رو میگرفتم، چه قبل و چه بعد از بازگشت.
روز بعد، مراسم عروسی برگزار شد.
لی آن هیجانزده بود و میگفت این اولین باریه که یه مراسم عروسی رو از نزدیک میبینه.
همونطور که از عروسیِ یه خاندان معتبر انتظار میرفت، باشکوه بود و دیدنیهای زیادی داشت.
لی آن با دقت به تمام جزئیات نگاه میکرد و اگه چیزی رو نمیفهمید، از کسایی که مراسم رو اجرا میکردن میپرسید.
البته، چون میدونست نباید شخصیت اصلی اون روز باشه، یه کلاه حصیری با روبنده پوشیده بود و لباسهایی تنش بود که فرم بدنش رو نشون نمیداد.
وقتی عروسی داشت تموم میشد، به لی آن گفتم.
«بیا دیگه برگردیم به فرقه.»
«چشم، ارباب جوان.»
«از این سفر لذت بردی؟»
«تا آخر عمرم فراموشش نمیکنم.»
با دیدن اینکه حتی خاطرات سفرهامون رو یادداشت کرده بود، میدونستم چقدر بهش خوش گذشته.
لی آن و سو جین با اکراه از هم خداحافظی کردن.
انگار اون دوتا خیلی با هم صمیمی شده بودن.
موقعی که من با استاد روح شبح ملاقات میکردم، لی آن وقت زیادی رو با سو جین گذرونده بود.
من سرنوشت سو جین رو کاملاً به لی آن سپرده بودم.
چشمم به استاد روح شبح افتاد که اون دورتر داشت با مهمونها خوشوبش میکرد.
براش دست تکون دادم.
اون هم لبخندی زد و متقابلاً دست تکون داد.
نمیدونم رابطهم با اون همینجا تموم میشه، یا دوباره همدیگه رو میبینیم.
نمیدونم چه نوع زندگیای رو در پیش خواهد گرفت.
فقط میتونم امیدوار باشم گفتگوهایی که داشتیم تغییری توی زندگیش ایجاد کنه و اون تغییرات روی هم انباشته بشن تا نتیجه نهایی رو عوض کنن.
نمیدونم پشت دری که امروز باز کردی چی نهفتهست.
اینکه فقط شامل همون پشیمونیای باشه که همه ازش حرف میزنن، یا همراهی که بتونید فقط با یه نگاه همدیگه رو درک کنید.
اما فقط یه چیز ازت میخوام.
مهم نیست با چه سختیهایی روبرو میشی، تسلیم نشو.
درست همونطور که یه عمر منتظر من موندی، تا آخرین لحظه دست از زندگیت نکش.
چون پشت دری که تو برام باز کردی، من هم دارم اینطوری بدون تسلیم شدن رو به جلو حرکت میکنم، پس امیدوارم تو هم همین کار رو بکنی.
استاد روح شبح، برات آرزوی خوشبختی میکنم.
همراه با لی آن، دروازه شبح رو ترک کردم.
«خب، بیا دیگه برگردیم، لی آن!»