چپتر 128: اگر فقط می‌تونستی یک سوال بپرسی
چپتر 128: اگر فقط می‌تونستی یک سوال بپرسی
جانگ هو توسط سو دهریونگ به سمت میخانه می روان هدایت میشد.
«مگه قرار نذاشته بودیم بعد از برگشتن رزمیکار لی با هم نوشیدنی بخوریم؟»
«چرا، همینطوره.»
«پس چرا الان داریم میریم سراغ نوشیدنی؟»
آن هم درست وسط ساعت کاری.
سو دهریونگ اصرار داشت که حتماً باید بروند و عملاً او را به دنبال خودش میکشید.
از آنجایی که چنین چیزی قبلاً هرگز سابقه نداشت، جانگ هو مطیعانه به دنبال سو دهریونگ راه افتاد.
اگرچه جلسات نوشیدنی آنها در غیاب لی آن متوقف شده بود، اما آن دو پیش از آن گفتوگوهای زیادی با هم داشتند.
دیدارهای اولیه که بین آنها بسیار خشک و ناخوشایند بود، تا آخرین روز به رابطهای نسبتاً دوستانه تبدیل شده بود.
«ارباب جانگ، علتش اینه که امروز میخوام کسی رو بهتون معرفی کنم.»
«کی هست؟»
«وقتی برسیم اونجا میبینید. اون شخص برای من خیلی مهمه، برای همین واقعاً دلم میخواست معرفیش کنم.»
«که اینطور.»
جانگ هو به دلیلی، نوعی شیطنت کودکانه را در چهرهی سو دهریونگ میدید.
اما از زمانی که دیدارهایشان شروع شده بود، سو دهریونگ هرگز با او شوخی نکرده بود، بنابراین نمیتوانست حدس بزند که موضوع ملاقات امروز چیست.
آن دو وارد میخانه می روان شدند.
صاحب میخانه، جو چون-به، با گرمی از آنها استقبال کرد.
«آه، خیلی وقت بود ندیده بودمتون. اگه میدونستم قراره بیاید، یه جا براتون نگه میداشتم.»
در صندلی طبقهی دوم، همانجایی که همیشه مینشستند، زنی که روبندهای به صورت داشت، پشت به آنها نشسته بود.
«مشکلی نیست.»
سو دهریونگ، جانگ هو را به سمت میز طبقهی دوم، جایی که آن زن نشسته بود، هدایت کرد.
زن در حالی که مقداری نوشیدنی و تنقلات ساده سفارش داده بود، نشسته بود، اما به خاطر روبنده، چهرهاش به وضوح دیده نمیشد.
وقتی سو دهریونگ روبروی او نشست، جانگ هو بالاخره متوجه شد که این زن همان کسی است که قرار بود به او معرفی شود.
«یعنی این همون زنیه که ارباب جوان دوم دربارهاش حرف میزد؟»
او دیده بود که سو دهریونگ با اشاره به شاگردی که دوستش دارد، او را دست میاندازد.
اما یک بازرس عمارت دنیای زیرین که با روبنده به ملاقات او نمیآمد، میآمد؟ آن هم در چنین مراسم معارفهای.
درست زمانی که جانگ هو در فکر بود، زن روبندهپوش پیشدستی کرد و به او سلام داد.
«ارباب جانگ، تعریف شما رو زیاد شنیدم.»
البته که او لی آن بود.
این بار هم صدایش را تغییر داده بود.
همان لحظه بود.
جانگ هو لی آن را شناخت.
«رزمیکار لی؟»
در آن لحظه، نه تنها لی آن، بلکه سو دهریونگ هم که همراهش بود، جا خوردند.
«از کجا فهمیدید منم؟»
جانگ هو در پاسخ به سوال لی آن، لحظهای تردید کرد و بعد با صدایی آرام گفت:
«من به صدا خیلی حساسم. ویژگیهای صدا و لحن افراد رو خیلی خوب به خاطر میسپارم و تشخیص میدم. برای همین، صدایی رو که زیاد شنیده باشم، هر چقدر هم تغییرش بدن، میتونم اصلش رو تشخیص بدم.»
«آه!»
لی آن و سو دهریونگ همزمان فریاد کشیدند.
«دلیل اینکه تونستم فرمانده سپاه اهریمنی بشم، این بود که این حساسیت به صدا، کمک بزرگی در تمرینات رزمی و نبردهای واقعی بهم کرد. این اولین باره که این موضوع رو فاش میکنم.»
او همچنین برای اولین بار پیش سو دهریونگ فاش کرده بود که رویای کودکیاش نقاش شدن بوده است.
وقتی آنها جلسات نوشیدنیشان را شروع کردند، جانگ هو هرگز تصور نمیکرد که در این محفل، زندگی شخصیاش را فاش کند.
او با این فکر شروع کرده بود که چون آنها به گئوم موگوک نزدیک هستند، صمیمی شدن با آنها ضرری ندارد، اما حالا انواع و اقسام داستانها را پیش این دو نفر به اشتراک میگذاشت.
لی آن روبندهاش را برداشت.
«ارباب جانگ، خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
«خوش برگشتید، رزمیکار لی.»
جانگ هو با گرمی به لی آن خوشآمد گفت.
سو دهریونگ که آنها را تماشا میکرد، در دلش تحت تأثیر قرار گرفت.
جانگ هو هیچ نشانهای از اینکه تحت تأثیر زیبایی لی آن قرار گرفته باشد، نشان نداد.
در مقابل، مگر خودش نبود که آن همه سر و صدا به پا کرده بود؟
«چطور میتونه اینطوری باشه؟»
او حتی نگران بود که شاید لی آن احساس ناراحتی کند.
البته لی آن اصلاً برایش مهم نبود.
در واقع، او از اینکه جانگ هو مثل قبل با او رفتار میکرد، احساس راحتی بیشتری داشت.
«بسیار خب، امروز مهمون منید. پس لطفاً هر چی دلتون میخواد سفارش بدید!»
آن سه نفر برای مدتی طولانی با هم حرف زدند.
بدون شک، ستارهی آن روز لی آن بود.
او همه چیز را برایشان تعریف کرد: اینکه هنر تصفیه سموم بدن چقدر سخت بوده، در طول سفرش چه اتفاقاتی افتاده و اولین عروسیای که در عمرش دیده چقدر جالب بوده است.
سو دهریونگ و جانگ هو به داستانهای او گوش میدادند و گاهی میان حرفهایش میپریدند.
سپس، وقتی او برای لحظهای کوتاه از میز فاصله گرفت، سو دهریونگ از جانگ هو پرسید:
«ارباب جانگ. تغییر رزمیکار لی حیرتانگیز نیست؟»
«هست. خیلی زیبا شده.»
«فقط همین؟»
«بله؟ مگه چیز دیگهای هم لازمه؟»
«نه اصلاً، اما به نظر نمیرسه زیاد تعجب کرده باشید. حتی شک کردم که شاید شما دو نفر قبلاً همدیگه رو دیدید و دارید منو دست میندازید.»
«البته که نه. اینطور نیست.»
سو دهریونگ صدایش را پایین آورد و با لحنی کنایهآمیز گفت:
«پس نیازی نیست عمداً خودتون رو کنترل کنید. اینجا فقط خودمونیم.»
«اون زیباست، مگه نه؟ لطفاً بگو که زیباست!» این احساس در تمام چهرهی سو دهریونگ موج میزد و جانگ هو نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
رابطهی آنها به جایی رسیده بود که عبارت «فقط خودمونیم» به طور طبیعی از زبانشان خارج میشد.
«نمیدونم این حرفم بیاحترامی به رزمیکار لی محسوب میشه یا نه، اما من برای ظاهر افراد هیچ اهمیتی قائل نیستم. شاید به خاطر این زخمیه که روی صورتمه. فکر میکنم بخشی از وجودم میگه با این قیافه، من کی هستم که بخوام دربارهی بقیه قضاوت کنم؟»
با شنیدن کلمات صادقانهی جانگ هو، سو دهریونگ هم چیزی را که همیشه در فکرش بود، به اشتراک گذاشت.
«ارباب جانگ، اون زخم شما خیلی باحاله.»
«باحال؟ نفرتانگیزه.»
«نه، باحاله. واقعاً. اونو به من بفروش!»
با این حرف، جانگ هو بدون معطلی دستش را به سمت خنجرش برد.
«میتونم یکی دقیقاً مثل همون برات درست کنم.»
سو دهریونگ که جا خورده بود، جلوی او را گرفت.
«داری چیکار میکنی!»
«پس صادق باش. بگو که نفرتانگیزه.»
«باحاله چون یه داستانی پشتشه. دارم میگم که اون داستان رو هم ازت میخرم.»
«داستان خاصی نداره. فقط موقع جنگیدن با دشمنا زخمی شدم.»
«برای یه رزمیکار، این یه داستان عالیه. دلم نمیخواد موقع نوشیدن، از خنجر یه دوست زخم بخورم.»
سو دهریونگ متوجه نشد که از کلمهی «دوست» استفاده کرده است.
«بیا یه نوشیدنی بخوریم.»
جانگ هو جامش را بالا برد.
او نمیدانست سو دهریونگ چه فکری میکند، اما اینجا احساس راحتی میکرد.
بعد از حفظ ظاهری بینقص در مقابل سپاه اهریمنی، آمدن به اینجا بالاخره به او اجازه میداد تا آرام شود و احساس کند که در حال استراحت است.
درست همان لحظه، لی آن برگشت.
«کجا بودم؟»
جانگ هو به او گفت:
«رزمیکار لی، شب طولانیه، پس میتونی دوباره از اول شروع کنی.»
* * *
در همان زمان، من در حال ملاقات با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بودم.
و چیز غیرمنتظرهای از او شنیدم.
«اهریمن مست؟ اونو خوب میشناسم.»
برخلاف انتظار، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با او آشنا بود.
«ما گاهی با هم نوشیدنی میخوریم. همین چند روز پیش هم با هم بودیم.»
«همین چند روز پیش با هم نوشیدنی خوردید؟»
«اون بعضی وقتا برای نوشیدن میاد پیش من.»
تصور چنین تصویری سخت بود، اما با کمی فکر، طبیعی به نظر میرسید که هشت فرمانروای اهریمنی که قدرت را در دست داشتند، مراودات خاص خودشان را داشته باشند.
«اهریمن مست چه جور آدمیه؟»
«آدم خوشمشربی برای نوشیدنی خوردنه.»
ارزیابی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بسیار مثبت بود، دقیقاً برعکسِ چیزی که اهریمن خندان پلیددل گفته بود.
«از کی با هم صمیمی شدید؟»
«خودم هم نمیدونم. کی بود؟ انگار خیلی وقت پیش بود. فقط موقع نوشیدن با هم صمیمی شدیم.»
«شخصیت اهریمن مست چطوریه؟»
«آدم بیخیالیه.»
اگر او واقعاً آدم بیخیالی بود، اهریمن خندان پلیددل او را آنطور توصیف نمیکرد.
به عبارت دیگر، اهریمن مست بسته به طرف مقابلش، جنبههای کاملاً متفاوتی از خودش نشان میداد.
«چطور یه فرمانروای اهریمنی میتونه بیخیال باشه؟ حتماً داره چنگالهاش رو مخفی میکنه.»
«شاید هم همینطور باشه. اما چرا سراغ اهریمن مست رو میگیری؟»
«این بار یکی از آدمهای اهریمن مست دردسر درست کرده. عمارت دنیای زیرین اون رو در بازداشت داره، اما فکر کردم شاید اهریمن مست بخواد حرکتی بزنه.»
«و شما هم قصد ندارید از این موضوع به عنوان بهانه برای حرکت خودتون استفاده کنید، ارباب جوان دوم؟»
«مثل همیشه تیزبین هستید. اهریمن مست تنها کسیه که هنوز موضعش رو بین من و برادرم مشخص نکرده.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خیره به من نگاه کرد، سپس لبخندی زد و گفت:
«میدونید که من هم هنوز مسیرم رو انتخاب نکردم؟ هنوز تصمیم نگرفتم که طرف شما بایستم، ارباب جوان دوم.»
چطور میتوانستم ندانم در دلش چه میگذرد؟ برای همین با کمی مبالغه با او صحبت کردم.
«آه! من با تمام وجود باور داشتم که شما طرف منی.»
«البته که از شما خوشم میاد، ارباب جوان دوم. راستش، اصلاً منطقی نیست که شما رو با ارباب جوان اول مقایسه کرد. اما صمیمی بودن یه مسئله شخصیه، در حالی که موضوع جانشینی یه مسئله عمومیه، مگه نه؟»
«درک میکنم.»
«اما این به این معنی نیست که دارم ارباب جوان اول رو انتخاب میکنم، پس ناراحت نشید.»
«من هیچوقت از دست شما ناراحت نمیشم، فرمانروای شمشیر. نه، اصلاً نمیتونم ناراحت بشم.»
«چرا؟»
«یادتون هست دفعه قبل که دیدمتون چی گفتم؟ قشقرق به پا کردم و ازتون خواستم ثابت کنید که بیشتر از ارشد اهریمن تیغه برام مفید هستید.»
لبخند محوی بر لبان فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نقش بست.
از چهرهاش معلوم بود که همهچیز را به یاد دارد.
«حالا نوبت شماست، پیشکسوت. نوبت شماست که بگید: "ثابت کن که بیشتر از ارباب جوان اول برام مفیدی!"»
همین که او چنین واکنشی نشان نداده بود، خود دلیلی بود بر اینکه با نظر مساعد به من مینگرد.
«اون موقع بهتون گفتم، مگه نه؟ اینکه از آدمهایی که سعی میکنن دل زیردستها و کوچکترهاشون رو مفت و مجانی با چیزهایی مثل رویا، ایدئولوژی و وفاداری به دست بیارن، متنفرم. من هیچ قصدی ندارم که دل شما رو با چنین چیزهایی به دست بیارم، پیشکسوت. من باید تا جایی که میتونم اون چیزی رو که میخواید بهتون بدم و در عین حال بهتون نشون بدم که ویژگیهای یه اهریمن آسمانی رو دارم.»
با شنیدن حرفهای من، نگاهی سرشار از تحسین در چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پدیدار شد.
«همونطور که انتظار میرفت! حریف تمرینی خوبی انتخاب کردم.»
پیش کشیدن بحث مبارزه تمرینی در این لحظه، به این معنا بود که چیزی که او میخواست، شامل مبارزه هم میشد.
او هنوز هم اشتیاق داشت که قویتر شود.
«مشتاقانه منتظر روزی هستم که دوباره با هم مبارزه کنیم.»
* * *
بعد از ملاقات با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، به اقامتگاهم برگشتم.
گو وول که با من زندگی میکرد، خانه نبود.
او فرقه را ترک کرده بود تا دستور من مبنی بر ایجاد یک سازمان اطلاعاتی شبیه به عمارت فلکسای را اجرا کند.
چندین نامه که او فرستاده بود به اقامتگاهم رسیده بود.
آنها گزارشهایی بودند مبنی بر اینکه او با پولی که به او داده بودم، در سرتاسر قلمرو میانی سفر میکند و شبکه سازمان را میسازد.
نگرانش نبودم.
انگار برای اینکه ثابت کند کسی نیست که باعث نگرانیام شود، همراه با رهبر فرقه باد آسمان رفته بود.
تصویر آن دو که در حین انجام این کار با هم کلکل میکردند، لبخندی بر لبانم نشاند.
آن شب، لی آن برای لحظهای پیش من آمد.
انتظار داشتم از الکل سرخوش باشد، اما آنقدر که فکر میکردم مست نبود.
«اونقدر حرف زدم که مستی کاملاً از سرم پرید.»
«بهت خوش گذشت؟»
«میگن سفر به رفتن نیست، به برگشتنه. بعد از اینکه تمام حرفهای دلم رو به اون دوتا زدم، حس میکنم سفرم بالاخره کامل شده.»
چه به خاطر پاکسازی گذرگاههای اصلی انرژیاش بود، یا به خاطر چیزی که این بار درک کرده بود، حسی کاملاً متفاوت نسبت به قبل از ترک فرقه منتقل میکرد.
«توی سفرم یه تصمیمی گرفتم. شاید شبیه خودنمایی به نظر برسه، اما حالا که بحثش شد، بهت میگم. با اینکه دریافت این همه توجه خوب بود، اما خیلی هم سنگین بود. به این نتیجه رسیدم که تنها راه فرار از این بار سنگین اینه که واقعاً قوی بشم.»
لی آن مصمم بود که دوباره با شدت تمرین کند.
باور دارم که با چنین تلاشی، او در نهایت به چیزی دست خواهد یافت.
«اما این به این معنی نیست که فقط خودم رو توی زمین تمرین حبس کنم. کلی کتاب میخونم و با آدمها ملاقات میکنم، درست مثل اهریمن تیغه آسمان خونین. من فقط توی هنرهای رزمی قوی نمیشم؛ من به عنوان یه انسان قوی میشم. اونطوری میتونم چئونگمویان و سو جین رو سرجوخههام کنم، مگه نه؟ اونها فقط به خاطر اینکه من توی هنرهای رزمی قوی هستم، پیش من نمیان.»
باور دارم که او به یک استاد واقعی تبدیل خواهد شد.
چون جهت تلاشهای او به سمت تبدیل شدن به یک استاد واقعی است.
استعداد و تلاش در هنرهای رزمی مهم هستند.
اینکه چه نوع هنر رزمی باشد و استاد چه کسی باشد، مهم است.
تجربه نبرد واقعی هم مهم است.
اما لحظهای که هنرهای رزمی او، که به سمت غایت میتاخت، از سطح معینی فراتر برود، او هم مثل من متوجه خواهد شد.
اینکه پایان راه هنرهای رزمی، در نهایت نبردیه بر سر اینکه تو به عنوان یه انسان کی هستی.
من فرآیند ملاقات و متقاعد کردن شهریاران اهریمنی را هم بخشی از قویتر شدن میدانم.
حتی فکر میکنم تلاشهایم برای متوقف کردن عروسی استاد روح شبح هم بخشی از فرآیند قویتر شدنم بود.
درک کامل یک نفر تقریباً غیرممکن است.
اما بالاخره متوجه شدهام که هرچه درک شما از آدمها و دنیا گستردهتر شود، به جوهره هنرهای رزمی نزدیکتر میشوید.
«خب، من دیگه میرم. مستیم پریده، اما سرم داره تیر میکشه.»
همین که داشت میرفت، از او پرسیدم:
«لی آن.»
«بله.»
«فرض کن یه روز با اهریمن مست همپیاله بشی.»
«یهو، با فرمانروای اهریمنی سرمست؟»
«توی دنیای میگسارها، خودت هم برای خودت کسی هستی، مگه نه؟»
«خب، درسته.»
«میخوام بدونم اهریمن مست چه جور آدمیه، اما تو فقط میتونی یه سوال بپرسی. چی میپرسیدی؟»
لی آن لحظهای به فکر فرو رفت و بعد چیزی به ذهنش رسید.
«اون مرد حتماً توی زندگیش نوشیدنیهای خیلی زیادی خورده. در اون صورت، من این رو میپرسیدم.»
لی آن طوری که انگار اهریمن مست درست مقابلش ایستاده، پرسید:
«چه زمانی، و با چه کسی، شرابی که خوردی از همیشه خوشمزهتر بود؟»