چپتر 129: در عالم مستی چه خوابهایی میبینی؟
چپتر 129: در عالم مستی چه خوابهایی میبینی؟
روز بعد، به عمارت دنیای زیرین رفتم.
بازرسها و مأمورهای اجرا از بازگشت من بعد از این مدت طولانی، با شور و اشتیاق استقبال کردن.
بهخصوص با پخش شدن خبر دستگیری زیردستِ اهریمن مست توسط من، روحیه اهالی عمارت دنیای زیرین دوباره تا آسمانها بالا رفت.
دفتر کارم درست مثل زمانی که ترکش کرده بودم، تمیز و مرتب بود.
از گلِ داخل گلدان کنار پنجره که با شادابی در حال رشد بود، میتونستم بفهمم سو دهریونگ بهخوبی از اینجا مراقبت کرده.
«تمام کارهای عقبافتاده رو برام بیار.»
«پیشبینی میکردم این رو بگی، برای همین آوردمشون. اینها مواردی هستن که ارباب عمارت باید شخصاً بهشون رسیدگی کنه.»
انتظار کوهی از کار رو داشتم، اما مدارکی که سو دهریونگ به دستم داد، کمتر از اون چیزی بود که فکر میکردم.
با نگاهی به اونها، متوجه شدم که او بهجز کارهایی که حتماً به نظارت من نیاز داشتن، بقیه رو با دقت تمام به پایان رسونده.
یک بار دیگه به یادم اومد که او امور عمارت دنیای زیرین رو حتی بهتر از من مدیریت میکنه.
و با وجود اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین بهش هنرهای رزمی یاد میداد، دیگه جای هیچ نگرانیای نبود.
«خوب داره رشد میکنه، ارباب عمارت آیندهی عمارت دنیای زیرینمون.»
البته سو دهریونگ اصلاً روحش هم خبر نداشت که من دارم چنین فکرهایی میکنم.
درست در همون لحظه، بازرس دیگهای در حالی که جعبهای رو حمل میکرد، وارد شد.
«یه محموله برای ارباب عمارت رسیده.»
«کی فرستادنش؟»
«از طرف فرمانروای اهریمنی سرمست فرستاده شده.»
بعد از اینکه زیردستش رو دستگیر کردم، چیزی برام فرستاده؟ من از بقیه شهریاران اهریمنی درباره اهریمن مست پرسوجو کرده بودم، اما به نظر میرسید او قبل از اینکه من حرکتی بکنم، دستبهکار شده.
بازرس جعبه رو زمین گذاشت و رفت.
همین که خواستم بازش کنم، سو دهریونگ ناگهان فریاد زد.
«مراقب باش!»
«ترسوندیم! چرا؟»
«میخواستم بپرسم اگه دود سمی ازش بیرون بزنه چیکار میکنی، اما فکر کنم احتمالش کمه. او هیچوقت بهخاطر مردی که صرفاً موقع رانندگیِ مست با کالسکه کسی رو کشته، سعی نمیکنه ارباب عمارت رو به قتل برسونه.»
«البته که نه. در واقع، تو داشتی من رو از ترس میکشتی.»
وقتی جعبه رو باز کردم، فقط یه بطری شراب داخلش بود.
«شراب فرستاده.»
لحظهای که بطری رو بلند کردم، جا خوردم.
«شراب نیست. یه بطری شراب فرستاده.»
بطری خالی بود.
«ممکنه یه قطعه سفالی ارزشمند باشه؟»
«فقط یه بطری شراب معمولییه که میتونی از بازار بخری.»
«چرا باید یه بطری شراب ارزون برای ارباب عمارت بفرسته؟ این یه دعوت به مبارزهست؟»
چنین واکنشی قابلانتظار بود.
چرا یه بطری خالی فرستاده؟
«این یه هشدار از طرف اهریمن مسته. تقاضایی برای آزاد کردن آدمش.»
«اگه اینطور بود، یه بطری شکسته میفرستاد. یا یه شمشیر.»
«پس چرا فرستادنش؟»
«اصلاً نیازی به فکر کردن داره؟»
ناگهان از روی صندلیم بلند شدم.
«میخوای چیکار کنی؟»
«با اهریمن مست مگه کار دیگهای هم جز این میشه کرد؟»
بطری شراب رو برداشتم و دفترم رو ترک کردم.
«میرم برای نوشیدن.»
* * *
با بطری شراب در یک دست، وارد جنگل بزرگ مستان شدم، جایی که اهریمن مست در اون سکونت داشت.
از اونجایی که از قبل خبر بازدیدم رو فرستاده بودم، یه رزمیکار منتظر بود تا راهنماییم کنه.
به دنبال اون رزمیکار، به اعماق جنگل بزرگ مستان رفتم.
اینجا و اونجا خانههایی ساخته شده بود، از کلبههای حقیرانه گرفته تا عمارتهای باشکوه.
انواع و اقسام خانهها بنا شده بود که به این مکان فضایی زیبا و در عین حال آزادمنشانه میداد.
نکته قابلتوجه این بود که کارگاههای شرابسازی بزرگ و کوچکی در سرتاسر جنگل بزرگ مستان پراکنده بودن و دائمالخمرها روی نیمکتهای چوبی نشسته و در حال نوشیدن بودن، در حالی که بعضیهاشون از شدت مستی از هوش رفته بودن.
از دید مثبت، اینجا آزاد و رها به نظر میرسید.
از دید منفی، شبیه یه آشفتهبازار کامل بود.
اما من میدونستم.
هرچند تعداد اونها در مقایسه با زیردستهای بقیه شهریاران اهریمنی کم بود، اما اینجا محفلی از افرادی با مهارتهای نسبتاً برتر بود.
به همین خاطر بود که نگاهِ اونهایی که مست به نظر میرسیدن، اصلاً معمولی نبود.
در مرکز جنگل بزرگ مستان، یه دریاچه قرار داشت.
جزیره کوچکی وسط دریاچه بود و روی اون، عمارتی ساخته شده بود که اهریمن مست در اون زندگی میکرد.
برای رسیدن به اونجا سوار یه قایق کوچک شدم.
رزمیکاری که من رو آورده بود، من رو در جزیره پیاده کرد و برگشت.
آرام به سمت عمارت قدم برداشتم.
در ورودی، زنی با دری باز ایستاده بود و به من خوشآمد میگفت.
«خوش اومدید، ارباب جوان. اسم من یو بین هست.»
اون زن با چهرهی ظریفش، یکی از سه دائمالخمر بزرگ بود؛ استادی در سطح گئوم ما-یئون که قبلاً دیده بودمش.
«فرمانروای اهریمنی منتظر هستن. از این طرف لطفاً.»
آرام وارد شدم.
جایی که او من رو راهنمایی کرد، عمارتی به نام عمارت رویای مستی بود.
وقتی به بالاترین طبقه رسیدم، اهریمن مست اونجا بود.
او روی یه صندلی نرم و زمینی لم داده بود و در خواب عمیقی فرو رفته بود.
اون مکان که بوی تند الکل میداد، حسابی به هم ریخته بود.
دهها بطری شراب در اطرافش پراکنده شده بود.
بعضیها واژگون شده و بعضی دیگه ایستاده بودن.
اما من میتونستم حسش کنم.
اینها فقط بطریهایی نبودن که بیهدف ریخته شده باشن.
غریزی میدونستم که اگه اینجا مبارزهای در بگیره، همهی اونها تبدیل به سلاحهای او میشن.
حتی میتونستن بهعنوان یه آرایش جنگی فعال بشن.
آشفته بود، اما در عین حال نبود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو او رو شخصی بیتظاهر توصیف کرده بود، در حالی که اهریمن خندان پلیددل او رو ناخوشایند خونده بود.
حالا، او داشت جنبهی جدیدی رو به من نشون میداد؛ خوابیده و مست.
اهریمن مست، در عالم مستی چه خوابهایی میبینی؟
لحظهای ایستادم و از کنار اهریمن مست به دریاچهی غرق در نور خورشید نگاه کردم، سپس در فاصلهی ده قدمی او نشستم.
بطری شرابی رو که با خودم آورده بودم، مقابل خودم گذاشتم.
با حس کردن حضور من، اهریمن مست آرام چشمانش رو باز کرد.
اهریمن مست بزرگ، سونگ سا-هیوک.
او جوان و خوشسیما بود.
او یکی از خوشقیافهترین مردهای فرقه اصلی بود و چهرهی جوانش باعث میشد خیلی کمتر از سنش به نظر برسه.
به نظر میرسید چند روزی هست که اصلاح نکرده، اما این موضوع بهجای اینکه شلخته نشونش بده، به خاطر چهرهی خوبش، بهش ظاهری مردانه داده بود.
لحظهای که چشمانش باز شد، جرعهای از شراب مقابلش نوشید و از من پرسید.
«یه نوشیدنی میخوای؟»
چهرهی او با آخرین تصویری که قبل از بازگشتم ازش داشتم، یکی شد.
اندام نحیفش که چیزی جز پوست و استخوان نبود.
وقتی برای جمعآوری مواد لازم برای هنر بزرگ بازگشت به فرقه اصلی برگشته بودم، اهریمن مست زنده بود.
اما او فقط نفس میکشید، واقعاً زندگی نمیکرد.
او زمینگیر شده بود.
و به من گفته بودن که برای مدتی طولانی بیمار بوده.
در اون زمان، پزشک اهریمنی تشخیص داده بود که این بیماری ناشی از نوشیدن بیش از حد الکل هست.
اهریمن مست، در حال مرگ بهخاطر یه بطری شراب؟
این موضوع همه رو شوکه کرده بود و ورد زبان کسانی شده بود که از او متنفر بودن.
— یه نوشیدنی میخوای؟
این اولین چیزی بود که وقتی روی تخت بیماری افتاده بود، به من گفت.
اون موقع و حالا، اولین کلماتش به من یکی بود.
اون حرفها در قلبم طنینانداز شد و تصویر چهرهی فعلی و پرانرژی او با چهرهی رنجورش در هم آمیخت.
«این شرابییه که ازش خوشت میاد.»
«میلی ندارم.»
انگار که نمیخواست اصرار کنه، شرابی رو که در دست داشت، خودش تنهایی نوشید.
«چرا تازه الان اومدی؟ یعنی من بین هشت فرمانروای اهریمنی اینقدر منفورم؟»
«شخصیت اصلی همیشه آخر از همه ظاهر میشه.»
«من شخصیت اصلی داستان تو هستم؟»
«شخصیت اصلی داستان من، خودمم. تو، فرمانروای اهریمنی سرمست، یا یه متحد میشی یا یه دشمن. در مورد داستان تو چطور؟ من چه نقشی دارم؟ برادرم متحدته؟ یا من؟»
اهریمن مست خیره نگاهم کرد و بعد، به جای جواب دادن، سوالی پرسید.
«شراب دوست داری؟»
«یه زمانی دوست داشتم.»
«و حالا؟»
«فقط به اندازهای میخورم که با جوِ جمع جور دربیاد.»
«هنوز خیلی جوونی، ولی جوری حرف میزنی انگار کلی داستان برای گفتن داری.»
در واکنش به لحن تحقیرآمیزش، با اطمینان پرسیدم:
«مگه داستانِ جوونها داستان نیست؟»
اهریمن مست خندید.
با دیدن خنده روی صورت خوشتیپش، ناخودآگاه با خودم فکر کردم که حتماً اشک خیلی از زنها رو درآورده.
«چه جور شرابی دوست داری؟»
«هنوز اونقدر ننوشیدم که سلیقهی خاصی پیدا کنم. شرابهایی که راحت خورده میشن رو به عرقهای تند و تیز ترجیح میدم.»
داشت با سوالهایی دربارهی شراب من رو محک میزد.
نگاهش به بطریِ جلوی من افتاد.
«توش رو با چه شرابی پر کردی؟»
«چرا فکر میکنی شرابه؟ شاید آب باشه، شایدم سم.»
با این حرفم، لبخند کمرنگی زد و برای خودش شراب ریخت.
نه از من خواست براش بریزم و نه من پیشنهادی دادم.
«فکر میکنی چرا برات یه بطری خالی فرستادم؟»
«نمیدونم. با خودم فکر کردم شاید فرستادیش تا من رو بکشونی اینجا که همین سوال رو ازت بپرسم.»
«وقتی بطری رو گرفتی چه حسی داشتی؟ صادقانه بگو.»
«صادقانه؟ ممکنه بهت بربخوره.»
«اشکالی نداره.»
«بیخیال بشیم بهتره. قطعاً عصبانی میشی.»
«قول میدم عصبانی نشم. اگه شدم، جاش شراب میخورم. مگه شراب نداریم؟ زود باش، بگو.»
«این فکر به سرم زد: "این مرتیکه داره چه غلطی میکنه؟"»
برای لحظهای، اهریمن مست جا خورد، و بعد شرابِ توی جامش رو سر کشید.
«این خوبه!»
وقتی بطری رو زمین گذاشت، چهرهش بازتر شده بود.
«واسه همینه که شراب رو دوست دارم. وقتی مینوشی، همه چیز رو فراموش میکنی و حالت خوب میشه.»
جوری حرف میزد انگار یه بطری کامل رو خورده، نه فقط یه جام.
«اگه اونقدر کلافه شده بودی، پس چرا اومدی؟»
«چون این فرصتی بود تا بفهمم تو چه جور آدمی هستی، فرمانروای اهریمنی سرمست. اینکه کسی هستی که بتونم بپذیرمش یا نه، کسی که بتونم باهاش کارهای بزرگی انجام بدم، یا فقط یه دائمالخمرِ دیگه.»
انرژی اهریمنی که به آرامی از اهریمن مست ساطع میشد، چیزی بود که تا حالا حس نکرده بودم.
انگار که با مستی آمیخته شده باشه؛ لحظهای که انرژی اهریمنیش بدنم رو در بر گرفت، سرم جوری گیج رفت که انگار مست شده باشم.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو فعال کردم.
اون حس سرگیجه ناپدید شد و آرامش درونیم رو دوباره پیدا کردم.
وقتی دید نگاه من ذرهای نلرزیده، برقی از تعجب در چهرهی اهریمن مست درخشید.
«فرمانروای اهریمنی سرمست، شما شراب دوست داری؟»
در حالی که فشارش رو تحمل میکردم و حتی ازش سوال میپرسیدم، اهریمن مست انرژی اهریمنیش رو عقب کشید.
«من شراب دوست دارم؟ اینم سوالیه که از اهریمن مست میپرسی؟»
«مگه نه اینکه دقیقاً چون اهریمن مست هستی، باید این سوال رو ازت پرسید؟»
«منظورت چیه؟»
«آدم باید از یه رزمیکار بپرسه که آیا رزمی رو دوست داره یا نه، از یه نوازنده بپرسه موسیقی رو دوست داره، و از یه نقاش بپرسه نقاشی رو دوست داره. باید از صاحب میخانه می روان پرسید که فروختن شراب چه حسی داره. مگه نه اینکه این سوالیه که باید حداقل یه بار ازشون پرسیده بشه؟ پس دوباره میپرسم. شراب دوست داری؟»
«!»
چهرهی اهریمن مست آشکارا میگفت: «خب، این یکی رو ببین.»
«تو واقعاً با شایعات فرق داری. اعتراف میکنم. بین تمام آدمهایی که دیدم، تو دورترین فرد نسبت به شهرتت هستی.»
«این رو زیاد میشنوم. نمیدونم کی داره این شایعات رو دربارهی من پخش میکنه، ولی فکر کنم باید پیداش کنم و یه گوشمالیِ حسابی بهش بدم. حداقل اگه میخواد شایعه درست کنه، درستش رو بگه.»
«سر و کله زدن با تو در حالت هوشیاری سخت به نظر میرسه. باید بنوشم.»
«این چیزی نیست که باید تو دلت بهش فکر میکردی؟»
«نوشیدن مگه چه عیبی داره؟»
چند جام رو پشت سر هم بالا انداخت.
«اون چه شرابی بود؟ لابد بیرون از اینجا سخت پیدا میشه.»
«اینم یکی از اون پیشفرضهاییه که دربارهی من وجود داره. من هر جور شرابی رو با کمال میل میخورم.»
انگار که بخواد حرفش رو ثابت کنه، یه جام شراب رو به سمت من پرتاب کرد.
جام به آرامی توی هوا پرواز کرد و جلوی صورت من معلق موند.
بوش رو استشمام کردم.
«آه، این شراب...؟»
«درسته. این همون شرابی بود که از میخانه می روان گرفتم، همونجایی که پاتوقته.»
این یعنی داشت من رو زیر نظر میگرفت.
«من هم پیشفرضهام رو کنار میذارم.»
خودش بود که جام رو برگردوند.
جام در حال برگشت، میون زمین و هوا کج شد و اون دهنش رو زیرش باز کرد تا شراب رو بنوشه.
جام خالی با صدای تِقِ آرامی روی میز نشست.
حرکتش اونقدر نرم بود که هیچ صدایی تولید نکرد.
فقط با دیدن اینکه چطور اشیاء رو توی هوا کنترل میکنه، میتونستم سطح مهارتش رو حدس بزنم.
حرکتی تمیز و بینقص بود، چیزی که برای یه آدم مست غیرممکن به نظر میرسید.
«خودت هم دستکمی نداری. اینکه فقط از روی بو بفهمی شرابِ میخانه می روان هست.»
«چون این اواخر فقط شرابِ اونجا رو میخورم. مگه شما، فرمانروای اهریمنی سرمست، کسی نیستی که طعم تمام شرابهای دنیا رو فقط از روی بوشون میشناسه؟»
«چطور ممکنه طعم اینهمه شرابِ مختلف توی دنیا رو بدونم؟»
برخلاف حرفهای متواضعانهش، اهریمن مست به این معروف بود که شرابها رو از روی بوشون تشخیص میده.
اهریمن مست دوباره نوشید.
هرچی بیشتر مینوشید، صورتش سرختر میشد.
فکر میکردم کسی در سطح اون بتونه بیوقفه بنوشه بدون اینکه رنگ چهرهش عوض بشه، ولی صورتش به وضوح قرمز شده بود.
«وقتی مینوشم، حالم خوب میشه. برای تو هم همینطور نیست؟»
«بستگی داره با کی بنوشم.»
«شراب وقتی تنهایی مینوشی، بهترین طعم رو میده.»
«من هنوز چیز زیادی از اون دنیا نمیدونم.»
«خدای من! اینکه این لذت بهشتی رو نشناسی!»
این یه دروغ بود.
در دوران آوارگیم، خیلی وقتها تنهایی مینوشیدم.
اون زمان، شراب تنها دوستم، راه فرارم و پناهگاهم بود.
و همون اهریمنی بود که من رو به سمت نابودی وسوسه کرد.
«باید نوشیدن رو از من یاد میگرفتی! از همین اهریمن مست.»
«حق با شماست. پدرم دربارهی شراب بهم اشتباه یاد داده. حتماً فردا که دیدمش بهش میگم.»
اهریمن مست که میدونست این یه شوخیه، خندید و نوشید.
هرچی بیشتر مینوشید، بدنش بیشتر کج میشد.
جوری رفتار میکرد انگار یه آدم عادیه که داره مست میشه.
حتی موقع نوشیدن، مقداری از شراب رو بیرون ریخت.
سخت بود بفهمی چی واقعیه و چی بازیگری.
ظاهرش تجسمِ بیخیالی بود، ولی من فکر نمیکردم که واقعاً بیخیال باشه.
برعکس، احتمالاً این خطرناکترین لحظه برای مبارزه با اون بود.
برای جنگیدن باهاش، اول باید مستی رو از سرش میپروندم.
«حالا که فکر میکنم، حق با شماست. این تصور که یه اهریمن مست بیوقفه مینوشه هم یه پیشفرض اشتباه بود.»
«چون من اهریمن مست هستم، در حد تعادل مینوشم. فقط کسایی که شراب رو نمیشناسن اونقدر مینوشن که از خود بیخود بشن.»
«درسته.»
«ارباب جوان دوم، تا حالا در حالت مستی جنگیدی؟»
«نه.»
«امتحانش کن. واقعاً فوقالعادهست. تنشت رو کم میکنه و ترست رو میریزه. وقتی ضربه میخوری هم درد کمتری حس میکنی. احتمالاً قدرتت رو سی درصد بیشتر میکنه. فکر کنم تمام استادهای بزرگ تاریخِ دنیای رزمی، موقع مبارزه مست بودن.»
نگاهی به شرابی که جلوی من بود انداخت.
«پس بنوش. شراب بهت قدرت میده. شراب آرومت میکنه.»
بالاخره بطری شرابی رو که با خودم آورده بودم، برداشتم.
بعد، به آرامی درپوشش رو باز کردم.
«فکر نمیکنم اینطور باشه.»
به محض اینکه رایحهی شراب پخش شد!
اهریمن مست که تا اون لحظه کج نشسته بود و انگار داشت دراز میکشید، سیخ سر جاش نشست.
این شرابی بود که میشناخت.
من از اون شراب ننوشیدم.
در عوض، بطری رو دوباره جلوی خودم گذاشتم و با لحنی بیتفاوت گفتم:
«چون من هم خیلی خوب میدونم... قلب کسی که خودش رو به شراب باخته چه شکلیه.»