چپتر 13: اخلاق من از اون هم سگی‌تره
چپتر 13: اخلاق من از اون هم سگی‌تره
«فرمانده سپاه اهریمنی. اسمش گو چئون-یانگ هست. اون برادر کوچکتر اهریمن تیغه آسمان خونین، یعنی گو چئون-پا، هستش. هشت سال پیش فرمانده سپاه اهریمنی شد و با انجام ماموریتهای خطرناک مختلف، سپاه اهریمنی رو به جایگاه یه سازمان نخبه که همه در ظاهر و باطن قبولش دارن، رسونده.»
سو دهریونگ هم اطلاعات خوبی درباره فرمانده سپاه اهریمنی داشت.
«پس میگی کارش رو خوب انجام داده.»
«درسته.»
«میتونم طوماری که اینبار اومده رو ببینم؟»
«بله، بفرمایید.»
او طومار را به من نشان داد.
محتوای آن که با خطی کجومعوج نوشته شده بود تا انگار دستخط اصلی پنهان بماند، بسیار ساده بود.
— فساد جدی در سپاه اهریمنی.
درخواست بازرسی.
در حالی که برای مدتی طولانی به آن خیره شده بودم، سو دهریونگ پرسید: «چیزی شده؟»
«بیا یه لحظه تصور کنیم. توی عمارت دنیای زیرین فساد وجود داره و تو ازش باخبر میشی.»
به سو دهریونگ نگاه کردم و پرسیدم: «اونوقت تو یه طومار میفرستی؟»
«اگه من بودم، نمیفرستادم.»
پاسخ سو دهریونگ بدون تردید بود.
«درسته؟ چون ربطی به تو نداره.»
«نه، دلیلش این نیست.»
«پس چی؟»
«چون فرستادن یه طومار چیزی رو عوض نمیکنه.»
نوعی حس شکستخوردگی در پاسخ بیتفاوت او احساس میشد.
«مگه عمارت دنیای زیرین شما برای تغییر دادن فرقه اصلی اونجا نیست؟»
«اگه بخوام دقیق بگم، ما شمشیری هستیم که به دست کسایی که میخوان فرقه اصلی رو تغییر بدن، استفاده میشیم. نه اینکه خودمون عامل تغییر باشیم.»
«پس تا وقتی بالادستیها عوض نشن، فرقه اصلی هم تغییری نمیکنه؟»
«من هیچوقت چنین حرفی نزدم.»
با این حال، چهرهاش میگفت: «مگه غیر از اینه؟» از آنجایی که همین حالا هم هالهای افسرده از او ساطع میشد، این افکار بدبینانه و تلخ بهخوبی با او جور درمیآمد.
«در هر صورت، این آدم یه طومار فرستاده. اونها باور دارن که اگه این موضوع لو بره، میمیرن. فقط از روی دستخطی که سعی کردن پنهانش کنن، میشه این رو فهمید. اما چرا این آدم طومار فرستاده؟ همونطور که گفتی، انجام این کار چیزی رو عوض نمیکنه.»
به جای سو دهریونگِ ساکت، لی آن با احتیاط جلو آمد و پاسخ داد: «بعید میدونم از روی حس عدالتخواهی فرستاده باشن... پس شاید از کسی که مرتکب فساد شده کینه دارن؟»
«منطقیه.»
سرم را تکان دادم و طومار را به سو دهریونگ برگرداندم.
«به هر حال، باید این آدم رو پیدا کنیم. اگه مثل آدمهای هالو به نظر برسیم، اون هیچوقت خودش رو نشون نمیده.»
«بله، منم همینطور فکر میکنم.»
«نظرت چیه؟ میتونی انجامش بدی؟»
«باید انجامش بدم. همین حالا هم دستور رو گرفتم و اومدم اینجا.»
«دارم میگم این کار واقعاً خطرناکیه. ممکنه فرمانده سپاه اهریمنی هم درگیرش باشه. نمیترسی؟»
«نه.»
«میدونی که بازرس قبلی کشته شد، مگه نه؟»
«میدونم. بازرسی که اون موقع کشته شد، ارشد مستقیم من بود.»
«آه، پس قضیه این بود.»
«اون استادی بود که به من آموزش میداد.»
اندوه خاصی در کلمات آرام او حس میشد.
شاید دلیل اینکه او اطلاعات تکتک رزمیکارهای اهریمنی در سپاه اهریمنی را حفظ کرده بود، این بود که میخواست انتقام ارشد فوتشدهاش را بگیرد.
«فکر کردن به اون ناراحتت میکنه؟»
«اون خیلی بیمعنی از دنیا رفت.»
«مرگ بیمعنیای نبود. اون مرگ باعث شد تو و من اینجا باشیم. و تو باید بترسی. اینها کسایی هستن که یه بازرس عمارت دنیای زیرین رو کشتن و حتی برای ساکت کردن یه همکار، اون رو هم به قتل رسوندن. خلاصه بگم، اونها آدمهایی هستن که چیزی برای از دست دادن ندارن.»
«نمیخوام از چنین آدمهای پستی بترسم.»
از این حرفش، کاملاً مطمئن شدم.
او میخواست انتقام ارشدش را بگیرد.
خشم بزرگی در آن بدن کوچک خفته بود.
«خب پس، بریم برای بازرسی؟»
همین که خواستم همراه سو دهریونگ اقامتگاه را ترک کنم، لی آن دنبالمان آمد.
«ارباب جوان! لطفاً من رو هم با خودتون ببرید.»
او فکر میکرد بازرسی سپاه اهریمنی خطرناک است.
«نه، این یه ماموریت رسمیه. از این فرصت استفاده کن و کمی استراحت کن.»
او نیاز داشت که از من دور باشد.
در حالی که او با نگرانی دور شدن ما را تماشا میکرد، لی آن ناگهان به اطرافش نگاه کرد.
من انرژیام را به پشت سرم فرستاده بودم تا یکبار سر او را نوازش کنم.
نگران نباش، لی آن.
برای چنین روزهایی بود که من راهی بسیار طولانی را پیمودهام.
* * *
حیاط اژدهای اهریمنی، جایی که اعضای سپاه اهریمنی در آن اقامت داشتند، در بخش غربی تالار بیرونی فرقه اصلی واقع شده بود.
همانطور که از یک سازمان نخبه انتظار میرفت، ساختمان بزرگ و امکانات عالی بود.
وقتی با سو دهریونگ به ورودی حیاط اژدهای اهریمنی رسیدم، دو رزمیکار اهریمنی راهمان را بستند.
درست مطابق با شهرت سپاه اهریمنی برای داشتن جثههای بزرگ، این نگهبانانِ دمِ در هم حدوداً دو برابر یک آدم معمولی بودند.
«از کجا اومدید؟»
«بازرس ویژه، سو دهریونگ از عمارت دنیای زیرین. برید کنار!»
سو دهریونگ با وجود جثه کوچکش، جسارت داشت.
با این حال، علیرغم قاطعیت او، آن دو رزمیکار اهریمنی هیچ نشانی از تنش یا ترس نشان ندادند.
در عوض، او را مسخره کردند.
«بازرس ویژه؟ اصلاً به نظر نمیرسه که ویژه باشی.»
یکی از آنها طوری زیر لب زمزمه کرد که انگار با خودش حرف میزند، اما طوری گفته شد که شنیده شود، پس ما آن را واضح شنیدیم.
قبل از اینکه من یا سو دهریونگ چیزی بگوییم، آن یکی سریع جلو آمد.
«بدون اجازه از بالادستیهای ما نمیتونید وارد بشید.»
سو دهریونگ حکم بازرسی این پرونده را ارائه داد.
«بالادستیها همینجا هستن. حالا، اینم حکم.»
«لطفاً یه لحظه صبر کنید. ما به بالادستیهامون گزارش میدیم.»
«ما خودمون با بالادستیهاتون ملاقات میکنیم. حرکت کن.»
من فقط از پشت تماشا میکردم تا ببینم سو دهریونگ چطور این وضعیت را مدیریت میکند.
«بهت گفتم، بدون اجازه نمیتونی وارد بشی.»
«این حکم خودش اجازهست!»
صدایشان بلندتر شد.
«این چه اراجیفیه؟ اگه اومدید اینجا، باید از قوانین ما پیروی کنید.»
«اراجیف؟»
سو دهریونگ بدون تردید، بیرحمانه به ساق پای مردی که راهش را بسته بود لگد زد.
*تپ*
«آخ!»
مرد در حالی که ساق پایش را چسبیده بود، مشتش را بالا برد.
«تویِ عوضی!»
سو دهریونگ سر جایش ایستاد و به مرد خیره شد.
«میخوای به یه بازرس عمارت دنیای زیرین ضربه بزنی؟»
مرد جرئت نکرد به سو دهریونگ ضربه بزند.
مهم نبود سپاه اهریمنی چقدر قدرتمند باشد، حمله به یک بازرس ویژه از عمارت دنیای زیرین به معنای سفر مستقیم به زندان تندر بود.
«هوف، باید همینطوری این موجودِ موشمردنی رو بزنم و خسارتش رو بدم؟»
این سطحِ معمولیِ سپاه اهریمنی بود.
البته، مگر فقط سپاه اهریمنی بود؟ بسیاری از رزمیکارهای اهریمنی در فرقه اصلی همانطور که دلشان میخواست زندگی میکردند، بدون اینکه به عواقبش فکر کنند.
ما هیچ طریقت اهریمنیای نداریم.
شاید زمانی داشتیم، اما تا به امروز، آن را گم کردهایم.
هیچ تاملی در این باره وجود ندارد که چرا فرقه اصلی باید در دنیای رزمی وجود داشته باشد، یا اینکه در آینده باید برای چه چیزی تلاش کند.
این مجموعهای از شرورهاست که با این تعصب اشتباه که وحشیگری و قدرت همون عدالت و حقیقته، دور هم جمع شدن.
اگه کسی اینطوری از فرقه اصلی انتقاد میکرد، هیچ حرفی برای گفتن نداشتم.
سو دهریونگ صداش رو بالا برد.
«برید کنار!»
«بهت گفتم تا وقتی مافوقمون بیاد صبر کن!»
اونها از جاشون تکون نخوردن.
به خاطر همین واقعیت بود که سو دهریونگ اون حرف رو زده بود.
—چون فرستادن طومار چیزی رو عوض نمیکنه.
جروبحثی که اون با اون جثه کوچیکش داشت، به خوبی واقعیت فرقه اصلی رو نشون میداد.
بعد از اینکه مدتی تماشا کردم، بالاخره قدمی به جلو گذاشتم.
«میدونی من کیم؟»
با وجود اینکه جلو اومدم، برخورد اون دو مرد نرمتر نشد.
«میدونیم.»
«به نظر میاد خوب نمیدونی. اگه میدونستی منم و باز اینطوری رفتار میکردی؟»
قبل از اینکه حرفم تموم بشه، بیرحمانه لگدی به میونپای اون مرد زدم.
از اونجایی که به نظر نمیرسید لگد زدن به ساق پا مشکل رو حل کنه، به جای حساستری ضربه زدم.
*پق!*
«آاااااااخ!»
مرد دستش رو روی پایینتنهش گذاشت و روی زمین غلت زد.
«جلوی چشم من جرئت میکنی دم از پرداخت خسارت بزنی؟»
مشتم رو به صورت اون یکی مرد که گیج شده بود، کوبیدم.
*بوم!*
اون جثه بزرگ با همون یه ضربه به عقب پرتاب شد.
سو دهریونگ با چهرهای غافلگیرشده بهم خیره شد.
احتمالاً انتظار نداشت که من اینطور علنی یکی از اعضای سپاه اهریمنی رو کتک بزنم.
«چیکار میکنی؟ راه رو نشون بده.»
«بله، بریم.»
سو دهریونگ جلو افتاد و من هم پشت سرش راه افتادم.
خبر حتماً پخش شده بود، چون قبل از اینکه بتونیم وارد ساختار اصلی بشیم، گروهی از پیروان اهریمنی بیرون ریختن و راه رو سد کردن.
«برید کنار!»
وقتی کسی تکون نخورد، سو دهریونگ حکم رو بالا گرفت و با صدای بلند فریاد زد.
«این رو نمیبینید؟ شما الان دارید جلوی بازرسیای رو میگیرید که رسماً دستور داده شده. همهتون میخواید توی زندان تندر بپوسید؟»
هر چقدر هم که بلند فریاد میزد، اونها فقط پوزخند میزدن و هیچکدوم نشونهای از ترس نداشتن.
علاوه بر این، به خاطر جثه کوچیک سو دهریونگ، حتی بیشتر تحقیرش میکردن.
راهی بین اونها باز شد و مردی بیرون اومد.
«کدوم احمقی داره اینجا سر و صدا راه میندازه؟»
«بازرس ویژه، سو دهریونگ. هویتت رو اعلام کن.»
«فرمانده شاخه اول سپاه اهریمنی، گو دانگ. همین برات کافیه، مرتیکه؟»
در اون لحظه، سو دهریونگ سریع پیامی ذهنی برام فرستاد.
—این آدم در عمل نفر دوم سپاهه.
اون به عنوان شرورترین فرد در سپاه اهریمنی شناخته میشد.
گو دانگ حتماً متوجه تکون خوردن لبهای سو دهریونگ موقع فرستادن پیام شده بود.
«این الفبچه از جونش سیر شده؟ چطور جرئت میکنی جلوی چشم من پیام ذهنی بفرستی؟»
مردهایی که دم در بودن و این آدمها، همهشون به شدت متکبر بودن.
دلیل اینکه اونها به من بیاحترامی میکردن این بود که خود سپاه اهریمنی سازمانی بود که از برادرم حمایت میکرد.
برادر بزرگترِ فرمانده سپاه اهریمنی، یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین، هم به عنوان حامی برادرم شناخته میشد.
به همین خاطر بود که اونها اینقدر علنی به من بیاحترامی میکردن.
«فرمانده گو، من بازرس ویژه عمارت دنیای زیرین هستم و با دستور رسمی اینجام. مراقب حرف زدنت باش!»
سو دهریونگ حتی جلوی گو دانگ هم با اعتمادبهنفس بود.
«ازش خوشم میاد.»
بعد از دیدن اون شاگردهای آشغالِ اهریمن تیغه آسمان خونین و سپاه اهریمنیِ متکبر، دیدن سو دهریونگ باعث میشد حس کنم ذهنم داره پاکسازی میشه.
گو دانگ که از رفتار سو دهریونگ شاکی شده بود، بهش خیره شد.
«مراقب حرف زدنم باشم؟ اگه نباشم چیکار میکنی؟»
«همهتون رو به جرم ایجاد اختلال در بازرسی عمارت دنیای زیرین و توهین به بازرس بازداشت میکنم.»
«بازداشت؟ هههههههه.»
همونطور که بلند میخندید، زیردستهاش هم دورش شروع به خندیدن کردن.
«اگه میتونی امتحان کن!»
اونها حتی اگه مامورهای اجرایی که حق استفاده از زور رو داشتن هم همراه ما بودن، باز همینطوری رفتار میکردن.
سو دهریونگ که دیگه کاری از دستش برنمیاومد، به من نگاه کرد.
وقتش بود که دوباره وارد عمل بشم.
«فرمانده گو، خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
به سمت گو دانگ قدم برداشتم و طوری باهاش دست دادم که انگار دارم با یه دوست قدیمی سلام و احوالپرسی میکنم.
«آخرین بار کی همدیگه رو دیدیم؟ توی اون ضیافت آخری بود؟ خوشحالم که اینجا میبینمت.»
برخلاف چهره خوشحال من، قیافه گو دانگ اصلاً خوب نبود.
«باید فوراً فرمانده سپاه اهریمنی رو ببینم، پس بیا این بازیهای مسخره رو تموم کنیم و راه رو باز کنی.»
همونطور که حرف میزدم، همراه با اون شروع کردم به قدم زدن به سمت داخل.
راه خودبهخود باز شد و من و سو دهریونگ، در حالی که هنوز داشتم با گو دانگ دست میدادم، وارد شدیم.
زیردستهاش با قیافههای گیج به گو دانگ نگاه میکردن که برخلاف برخورد اولیهش، اینقدر راحت اجازه داده بود رد بشیم.
از راهرو گذشتیم و جلوی پلهها از گو دانگ جدا شدیم.
«دفعه بعد یه نوشیدنی مهمونت میکنم.»
از اونجایی که خیلی راحت از اونها رد شده و از پلهها بالا اومده بودیم، سو دهریونگ با تعجب پرسید:
«گو دانگ رو میشناختی؟»
«نه. امروز اولین بار بود که میدیدمش.»
«اما چطور...؟»
«اون عوضی تا یه مدت باید با دست چپش غذا بخوره. موقع دست دادن، دستش رو شکستم.»
«چی گفتی؟»
سو دهریونگ از سر تعجب فریاد زد.
چطور میتونست غافلگیر نشه وقتی شنید که من دست یکی از فرماندههای شاخه سپاه اهریمنی رو شکستم، اون هم بدون اینکه حتی نشونهای ازش بروز بدم؟
«اصلاً نفهمیدم همچین اتفاقی افتاده. اما چرا به زیردستهاش دستور نداد حمله کنن؟»
«اونوقت همه میفهمیدن چه بلایی سرش اومده، مگه نه؟ دستش موقع دست دادن شکسته؟ از خجالت دیگه نمیتونست جلوی زیردستهاش سر بلند کنه.»
البته، این تنها دلیلش نبود.
وقتی گو دانگ بعد از اینکه دستش توی اون شبیخون ناگهانی شکست، خواست پاتک بزنه، سریع یه پیام ذهنی براش فرستادم.
—اگه با من دربیفتی، دیگه هیچوقت نمیتونی از این دستت استفاده کنی.
دست شکستهش رو طوری فشار دادم که انگار میخوام کاملاً خردش کنم.
از اونجایی که سابقه داشتم بازوی شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین رو طوری خرد کنم که دیگه خوب نشه، گو دانگ ترسیده بود.
«اون گو دانگِ بددهن این قضیه رو همینطوری رها نمیکنه.»
«اگه نکنه چی؟»
«سعی میکنه یه بلایی سرمون بیاره.»
«اگه این کار رو بکنه، سرش خرد میشه و میمیره. این یه پیشگویییه.»
سو دهریونگ با حس جدیدی از احترام و ترس بهم نگاه کرد.
«تحت تاثیر قرار نگرفتی؟»
«شخصیتت از اون چیزی که فکر میکردم...ـتره.»
«چرا حرفت رو خوردی؟ کثیف؟»
«...»
«از اون آدمایی هستی که نمیتونن دروغ بگن؟»
«واسه همینه که خیلیا ازم خوششون نمیاد.»
«خوش نیومدنِ بعضیا، میتونه برای بقیه یه جور جذابیت باشه.»
سو دهریونگ بعد از اینکه لحظهای در سکوت بهم خیره شد، بحث رو عوض کرد.
«دفتر فرمانده سپاه اهریمنی طبقه هفتمه. بریم.»
«بیخودی بالاست. بریم.»
و به این ترتیب، به سمت طبقه هفتم رفتیم.