چپتر 130: تو خودِ خودِ کلیشه‌ای.
چپتر 130: تو خودِ خودِ کلیشه‌ای.
سکوت برقرار شد.
سکوتی طولانی و سنگین که تحملش برای دو نفر در یک فضا دشوار بود.
شرابی که آورده بودم، همونی بود که درست قبل مرگش دنبالش میگشت.
این شراب توی یه کارگاه شرابسازی نزدیک فرقه الهی اهریمن آسمانی فروخته میشد، اما هیچکس نمیدونست چرا اون دم مرگش دقیقاً همون شراب رو میخواست.
فرمانروای اهریمنی سرمست بعد از نوشیدن این شراب مرده بود.
«چرا اون شراب رو آوردی؟»
صداش به اندازه چشماش میلرزید.
با توجه به واکنشش، مطمئن بودم که داستانی پشت این شراب نهفتهست.
خودم رو به کوچه علیچپ زدم و بهونه آوردم.
«حالم گرفته بود. اگه منتظر یه شراب مجلل و عالی بودی، باید بگم که اشتباه کردی. فقط از یه جای تصادفی رد میشدم و خریدمش. اگه برای امتحان کردن من یه بطری خالی فرستادی، باید برای یه شراب معمولی از اون منطقه هم آماده میبودی. مگه بهت نگفتم وقتی اون بطری خالی رو گرفتم چه حسی داشتم؟»
وقتی جواب دادم که بدون هیچ منظور خاصی خریدمش، فرمانروای اهریمنی سرمست برای لحظهای بهم خیره شد، انگار که میخواست مچم رو بگیره.
«چرا میپرسی؟ نباید این شراب رو میآوردم؟»
برای کم کردن شک و تردید، باید با سوال جواب داد.
نباید از موضوع فرار کرد، بلکه باید توش عمیق شد.
باید رک و پوستکنده پرسید.
«این شراب معنای خاصی داره؟»
وقتی با نگاهی مشکوک بهش زل زدم، فرمانروای اهریمنی سرمست زیرکانه موضوع رو عوض کرد.
«خیلی بدعنقی.»
«کی نیست؟ همه ما فقط داریم تحمل میکنیم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست اون حالت رسمی و صافی رو که به خودش گرفته بود رها کرد و دوباره به پشتی صندلی تکیه داد.
«گفتی که حال و روز مردی رو که غرق در نوشیدنی شده درک میکنی؟ چطوری؟»
«چون منم یه زمانی غرقش شده بودم.»
با شنیدن این حرف، آشکارا پوزخند زد.
«خب، یه مستِ جوون که مستِ واقعی حساب نمیشه، میشه؟»
این حرفش در ادامه جواب قبلی من بود که پرسیده بودم مگه داستان یه آدم جوون، داستان واقعی نیست.
«درکت میکنم. توی سنی هستی که همه چیز برات شدیده.»
«مسخرهم نکن.»
«مسخرهت نمیکنم. فقط میگم سن و سال چیزیه که نمیشه کاریش کرد. نمیخوام مثل اون پیشکسوتهای رو مخی رفتار کنم که فقط پز میدن و میخوان درس اخلاق بدن.»
«همین الانم داری همین کار رو میکنی.»
«واسه همینم گفتم که نمیشه جلوی سن و سال رو گرفت، مگه نه؟ اگه عصبانی هستی، از اون شراب بخور.»
و بعد، انگار که خودش عصبانی باشه، شرابش رو سر کشید.
«لعنتی!»
جام رو با صدای بلندی روی میز کوبید.
شدت ضربه باعث شد جام خرد بشه.
دستش رو بلند کرد و تکههای شکسته جام توی هوا معلق شدن و به گوشهای پرتاب شدن.
اونجا از قبل تودهی بزرگی از جامهای شکسته جمع شده بود.
همونطور که توی یه جام تازه شراب میریخت، فرمانروای اهریمنی سرمست گفت:
«گفتم که تو هم باید یه چیزی بنوشی.»
«عصبانیم، ولی نمینوشم.»
«چرا؟»
«چون با این نیت اومدم اینجا که امروز لب به شراب نزنم. اگه بخوام جلوی فرمانروای اهریمنی سرمست شراب بنوشم، فکر میکنی نتیجهش چی میشه؟»
«فکر معقولیه، اما به جنبه دیگهش هم فکر کردی؟ چطوری میخوای بدون نوشیدن، جلوی فرمانروای اهریمنی سرمست دووم بیاری؟»
«پس لطفاً یه قولی بهم بده. امروز فقط مینوشیم.»
«این حرفی نیست که من باید بزنم؟ لطفاً مست نکن و ازم نخواه که کمکت کنم.»
«خیلی خب.»
شرابی رو که آورده بودم مستقیم از بطری سر کشیدم.
حتی با یه ذرهش هم گلوم سوخت.
«خیلی سنگینه. میخوای این شراب رو امتحان کنی؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
بطری شراب رو برداشتم و به سمت فرمانروای اهریمنی سرمست رفتم.
بعد روبروش پشت میز نشستم.
«من وقتی مینوشم باید کنارش غذا هم بخورم.»
«یه مستِ بیکلاس.»
«سلامتی مهمتر از کلاسه. در ضمن، من مست نیستم.»
یه سوزن نقرهای درآوردم تا غذاها رو از نظر وجود سم چک کنم.
با دیدن این کار، فرمانروای اهریمنی سرمست از کوره در رفت.
«به نظرت من آدمیم که جلوی مهمونش غذای سمی بذاره؟»
«واسه همین دارم چکشون میکنم دیگه، نه؟ که ببینم اونجور آدمی هستی یا نه.»
فرمانروای اهریمنی سرمست ظرفی رو که میخواستم با سوزن نقره چک کنم قاپید و با دست ازش خورد.
«من رو چی فرض کردی؟ همچین چیزی وجود نداره! فقط بخور!»
«نمیخوام. چطور میتونم بهت اعتماد کنم؟»
وقتی سوزن نقره رو توی یه ظرف دیگه زدم، اون رو هم اول خودش خورد.
«بهم اعتماد کن. من از کسایی که توی شراب یا غذا سم و دارو میریزن متنفرم! من از اون آدمهایی هستم که اینجور افراد رو زنده زنده میجون.»
در جواب به فریاد خشمگینش، با آرامش صحبت کردم.
«داری خوب غذا میخوری. لطفاً از این به بعد هم همینطوری به خوردن ادامه بده. به زحمت کسی که اینها رو درست کرده فکر کن. مگه این غذاها گل هستن که فقط باید بهشون نگاه کرد؟»
راستش رو بخواید، من فقط برای این اومدم اینجا و غذا خوردم که بتونم این حرف رو بهش بزنم.
بین آدمهای اطرافش، هیچکس جرئت نمیکرد به فرمانروای اهریمنی سرمست بگه که غذا بخوره.
این مرد... اگه همینطوری ادامه بده، از مریضیای که بخاطر شراب به سراغش میاد میمیره.
تو که اینقدر عاشق شرابی و بهش افتخار میکنی، نمیتونی بخاطر اون بمیری، میتونی؟
این موضوع جدای از این بود که اون طرف من رو میگیره یا طرف برادرم رو.
حتی اگه قرار بود بخاطر کارهای پلیدش به دست من کشته بشه، ترجیح میدادم با شمشیر از پا دربیاد.
برای یه آدم، اینکه تمام عمرش عاشق یه چیز باشه و ازش لذت ببره و بعد بخاطر همون چیز بمیره، خیلی تراژیک نیست؟
اگه اون میتونست آینده خودش رو ببینه، تضمین میدادم که...
خودش به زندگیش پایان میداد.
«بیا، یه جامی بزنیم.»
«اگه غذا نخوری، منم نمینوشم.»
«اینقدر کافیه؟ گفتم، اینقدر کافیه؟!»
«کافیه.»
با هم نوشیدیم.
اون مدام مینوشید، با اینکه به نظر میرسید نوشیدنِ بیشتر براش سخت و سختتر میشه.
داشت لحظه به لحظه مستتر میشد.
در این بین، هنر چاپلوسی خودم رو هم بدون معطلی امتحان کردم.
«بین هشت فرمانروای اهریمنی، تو از همه خوشتیپتری.»
«این چیزیه که هر کسی بهش اعتراف میکنه.»
هنر چاپلوسی نیاز به کمی عقب و جلو کردن داره.
بعد از تعریف کردن، باید یه نکته منفی هم بگی تا اون تعریف بیشتر به چشم بیاد، دقیقاً مثل الان.
«راستش، اونقدر شبیه مجسمهای که آدم ممکنه باهات احساس غریبگی کنه.»
«این رو به زنهای دنیا بگو. لطفاً، از من فاصله بگیرید.»
«آخ! نمیتونم این رو تحمل کنم. باید یه چیزی بنوشم.»
کی توی دنیا هست که از خوشتیپ خطاب شدن بدش بیاد؟ فرمانروای اهریمنی سرمست هم با چهرهای راضی شرابش رو نوشید.
«یه زمانی... زنها واقعاً برام صف میکشیدن. میتونی تصور کنی یه جنگجوی زن از طریقت راستین و یه استاد زن از جناح نامتعارف سر من با هم میجنگیدن؟ آخ، واقعاً خاطراتش زنده شد.»
ناگهان هیجانزده شد، از جاش پرید و لباسش رو درآورد.
بعد، قبل از اینکه بتونم جلوش رو بگیرم، پرید توی دریاچه.
مدتی مثل دیوانهها شنا کرد و بعد دوباره به سمت عمارت برگشت.
بدنش که آب ازش میچکید، عضلانی و ورزیده بود و پر از جای زخم.
حالا که فکر میکنم، من هیچوقت بدن شهریاران اهریمنی رو ندیده بودم.
شاید بدن بقیه شهریاران اهریمنی هم همینقدر جای زخم داشت.
زخمهایی که لازمهی جایگاه آدمه، درست مثل بدن خودم که موقع جمعآوری مواد برای هنر برتر داغون شده بود.
«آخ، یه کم مستی از سرم پرید. حالا بیا دوباره از همینجا شروع کنیم به نوشیدن.»
طوری برگشت که انگار اون کارهای عجیبش از سر مستی نبوده و کاملاً هوشیاره.
لباسهاش رو نامرتب تنش کرد و دوباره شروع کرد به نوشیدن.
من آروم مینوشیدم.
اون بدون وقفه مینوشید، اما من رو مجبور به نوشیدن نمیکرد.
این یه اخلاقش واقعاً خوب بود.
«میخوای باهات صادق باشم که چرا صدات کردم؟»
«لطفاً بگو.»
اون وقت، فرمانروای اهریمنی سرمست دلیلی آورد که واقعاً غیرمنتظره بود.
«چون هیچکس سراغم رو نمیگیره. ارباب جوان اول، و تو... چرا سراغ من نمیاید؟ با بقیه شهریاران اهریمنی خیلی راحت ملاقات میکنید. من رو نادیده میگیرید؟ قضیه اینه؟»
«اگه اینطور بود که امروز نمیومدم ببینمت.»
«پس چرا؟ و اون اراجیف رو که شخصیت اصلی دیرتر از همه ظاهر میشه تحویلم نده.»
«اگه بخوام دلیلی بیارم، به این خاطره که شما، فرمانروای اهریمنی سرمست، به نظر کسی میاید که فرسنگها از نزاع جانشینی دوره.»
«من؟»
«اشتباه میکنم؟»
«کاملاً. علاقه من به شراب و تلاشم برای اینکه توی کشمکشهای قدرت فرقه کنار زده نشم، چه ربطی به هم دارن؟ مگه این دوتا موضوع کاملاً جدا از هم نیستن؟ چی؟ اگه عاشق شرابی، حتماً باید آدم خوبی باشی، جاهطلبی نداشته باشی، طمع نداشته باشی. حتماً باید اینطوری باشه؟ کی این رو تعیین کرده؟»
«گمانم این هم یه کلیشه بود. واقعاً که شما، فرمانروای اهریمنی سرمست، خودِ تعریفِ کلیشه هستید.»
«آه، چه دنیای خستهکنندهای.»
فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره نوشید.
او چه خوشحال بود، چه عصبانی، و چه هر حس دیگری داشت، مینوشید.
با این طرز نوشیدن، طبیعی بود که از بیماری ناشی از شراب بمیرد.
بعد از چند جام دیگر، سوالی را که نگه داشته بودم پرسیدم.
«برای برادرم هم یه بطری فرستادید؟»
«فرستادم.»
«برادرم اومد ببینتتون؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«در عوض، این رو فرستاد.»
دستش را دراز کرد و جعبهای از گوشهای به سمتش پرواز کرد.
وقتی جعبه را باز کرد، یک بطری شراب دقیقاً مشابه همان که برای من فرستاده بود، آنجا بود.
و بطری شراب خرد شده بود.
«میدونی وقتی این رو دیدم چه فکری کردم؟»
«میدونم.»
«میدونی؟ چه فکری میکردم؟»
«این عوضی میخواد چه غلطی بکنه؟»
وقتی کلماتی را که هنگام دیدن بطری خالیِ ارسالی از سوی فرمانروای اهریمنی سرمست به ذهنم رسیده بود تکرار کردم، او در حالی که طوری میخندید که انگار دارد جان میدهد، نوشید.
«ارباب جوان دوم، تو آدم جالبی هستی. چطوره با هم برادر خونی بشیم؟ داشتن یه برادر کوچیکتر به باحالیِ تو واقعاً فوقالعاده میشه.»
«واقعاً کاش برادرم هم همین حس رو داشت.»
فرمانروای اهریمنی سرمست بلندتر خندید و نوشید.
احساس سردرگمی میکردم.
با توجه به اینکه سه فرمانروای اهریمنی با من در تعامل بودند، برادرم در موقعیتی بود که به تکتک فرمانروایان اهریمنی نیاز داشت.
با این حال، او به این وضوح پیشنهاد فرمانروای اهریمنی سرمست را رد کرده بود؟
اگر این حقیقت داشت، باید میفهمیدم چرا برادرم چنین انتخابی کرده است.
حتماً دلیلی داشت.
«این واکنش از برادرم بعیده.»
«شاید داری ارباب جوان اول رو از زاویه اشتباهی میبینی.»
«هیچکس بهتر از من برادرم رو نمیشناسه.»
«اینجا رو نگاه کن، ارباب جوان دوم.»
«بله.»
«میدونی؟ کسایی که از همه بهت نزدیکترن، کمتر از همه میبینن.»
او این را طوری گفت که انگار جملهای عمیق است، اما در این حین، شرابش را ریخت.
او که ظاهراً خجالتزده شده بود، سعی کرد دوباره برای شنا برود.
«باید یه کم بپره از سرم. اون ماهیهای کوچولوی متکبر! اونا هم لابد کلی کلیشه درباره من توی سرشون دارن. برم یه درس درست و حسابی بهشون بدم.»
در حالی که تلوتلوخوران بلند میشد، متوقفش کردم.
«دیگه نوشیدن کافیه. من دیگه باید برم.»
راستش را بخواهید، دلم میخواست بیشتر بنوشم.
آیا به خاطر این بود که با فرمانروای اهریمنی سرمست مینوشیدم؟ یا کرمهای شرابی که درون من خفته بودند بیدار شده بودند؟ از این ضیافت نوشیدن لذت میبردم.
اما از آنجایی که این ضیافتی با شخصی بود که باید بیش از همه در این دنیای رزمی از او بر حذر میبودم، قصد داشتم بعد از تمام کردن شرابی که آورده بودم، آن را به پایان برسانم.
«من دیگه برای امروز مرخص میشم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست که نمیتوانست خودش را نگه دارد، به تکیهگاه صندلی تکیه داد و از من پرسید:
«بازم با من مینوشی؟»
«هر وقت صدام کنید.»
«باید برادر خونی بشیم، مگه نه؟»
به جای جواب دادن، از او سوالی پرسیدم.
همان سوالی که لی آن به آن اشاره کرده بود.
«فرمانروای اهریمنی سرمست، کدوم شرابی که تا حالا خوردید از همه خوشمزهتر و لذتبخشتر بوده؟»
فکر کردم این سوال بسیار خوبی برای شناختن شخصیت اوست.
سپس پاسخی غیرمنتظره آمد.
«الان.»
«منظورتون این ضیافت نوشیدن با منه؟ این باعث افتخاره.»
«ارباب جوان دومِ ما رویاهای بزرگی توی سرش داره.»
فرمانروای اهریمنی سرمست با چشمانی بیفروغ به دریاچه خیره شد.
«برای من، شرابی که الان مینوشم همیشه خوشمزهترینه. چه تنها بنوشم، چه با یه غریبه که داره رد میشه. شرابی که توی همین لحظه مینوشم بهترینه. حتی اگه بعد از رفتن تو یه آدمکش بیاد تا من رو بکشه، شرابی که با اون بنوشم خوشمزهترین خواهد بود.»
با این حرف، فرمانروای اهریمنی سرمست آخرین جامش را خالی کرد.
او حالا چنان مست بود که عملاً دراز کشیده بود و با چشمان بسته به تکیهگاه تکیه داده بود.
با کلماتی که به هم میپیچید، با دست اشاره کرد که بروم.
«شرابِ گذشته دیگه به شکل ادرار از بدنم خارج شده... چه خاطرهای میتونه توی اون باشه؟ برو به سلامت.»
با این کلمات، او به خواب رفت.
برگشتم و بیصدا آنجا را ترک کردم.
یو بین، یکی از سه مست بزرگ که زودتر به من خوشآمد گفته بود، قایق را پارو زد.
وقتی به میانه دریاچه رسیدیم، به پشت سرم نگاه کردم.
فرمانروای اهریمنی سرمست که نمیتوانست خودش را نگه دارد، مثل لباسی که روی بند پهن شده باشد، روی نردههای عمارت افتاده بود و مرا تماشا میکرد.
فاصلهمان برای دیدن حالت چهرهاش خیلی زیاد بود، اما به لطف تکنیک چشم الهی، میتوانستم صورتش را به وضوح ببینم.
روی صورتش که از سرخی انگار داشت میترکید، دو چشمانش... بیتفاوت بودند.
نگاهش چنان تهی بود که باعث شد از خودم بپرسم آن شراب، آن شوخیها و زمانی که با هم گذرانده بودیم، همگی برای چه بود.
او نه به آن سادگی و خوشمشربی بود که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به نظر میرسید، و نه به آن ناخوشایندی که اهریمن خندان پلیددل حس میشد.
به نظر یک دائمالخمر میرسید، اما نبود.
به نظر خوشبرخورد میرسید، اما نبود.
من هنوز نمیدانستم فرمانروای اهریمنی سرمست چه جور آدمی است.
***
بعد از ترک جنگل بزرگ مستان، مستقیماً به سراغ اهریمن تیغه آسمان خونین رفتم.
اهریمن تیغه آسمان خونین، مثل همیشه، در میانه تمرین تکنیک تیغه خود بود.
«چرا این روزا اینقدر غرق تمرین شدی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین، تیغه بهشتکش را که در دست داشت در زمین فرو کرد و به آن تکیه داد.
بدنش خیس عرق بود.
«شاید تو باور داشته باشی که میتونی جنگ جانشینی رو بدون خونریزی تموم کنی، اما من اینطور فکر نمیکنم.»
منظورش این بود که هر لحظه ممکن است نبردی خونین در بگیرد.
«میخوای برای من بجنگی؟»
«من برای خودم میجنگم.»
«این همون معنی رو میده.»
«نوشیدی.»
«با فرمانروای اهریمنی سرمست نوشیدم.»
«با فرمانروای اهریمنی سرمست؟»
«بله. اون خودش اول اومد سراغم.»
کنجکاو بودم بدانم اهریمن تیغه آسمان خونین چه برداشتی از فرمانروای اهریمنی سرمست دارد.
«فرمانروای اهریمنی سرمست آدم مکار و حیلهگریه. بهش نزدیک نشو.»
یک آدم مکار.
وجه دیگری از فرمانروای اهریمنی سرمست آشکار شد.
«چرا تو فقط با چنین آدمهای بدی معاشرت میکنی؟»
«اگه فقط آدم خوبی این اطراف پیدا میشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین فقط لب ورچید.
«اگه مجبور باشی بین اهریمن خندان پلیددل و فرمانروای اهریمنی سرمست یکی رو انتخاب کنی؟»
او نمیتوانست به راحتی یکی را انتخاب کند.
«اونقدر مکاره؟»
«من از آدمهایی که خودشون رو توی نوشیدن گم میکنن متنفرم. اونا وقتی مستن با وقتی که هوشیارن فرق دارن. اون لودگیها، اون صحنهسازیها، اون فراموشیهای وقیحانه. کسی که در نهایتِ اون جنون ایستاده، فرمانروای اهریمنی سرمستِ.»
اما بیزاری اهریمن تیغه آسمان خونین از او فقط به این دلیل نبود.
«تا حالا اون رو وقتی که هوشیار بوده دیدی؟»
«نه، ندیدم.»
«منم ندیدم. احتمالاً هیچکس ندیده. به خاطر همینه. دلیل مکار بودنش همینه.»
دلیل قاطع بیزاری اهریمن تیغه آسمان خونین از او فاش شد.
«اون حتی یه بار هم خودش رو در حالی که مست نبوده نشون نداده.»
آیا حالت مستی او، خودِ واقعیاش بود؟ یا زمانی که هوشیار بود؟
«مراقب باش. اون آدم مکار شروع به حرکت کرده.»
نمیدانستم وقتی آن بطری شراب را برایم فرستاد، چه در سر داشت.
اما شاید، فرمانروای اهریمنی سرمست، بالاخره زمان آن رسیده باشد که در زندگیات، فقط برای یک بار هم که شده، هوشیار شوی.