چپتر 133: دل آدمها مثل دل من نیست
چپتر 133: دل آدمها مثل دل من نیست
جوّ محیط با ظاهر شدن اهریمن تیغه آسمان خونین در یک لحظه تغییر کرد.
سو دهریونگ، جانگ هو و یو بین از جاشون بلند شدن و با احترام抱拳 (احترام نظامی با مشت گرهکرده) سلام دادن.
«به فرمانروای اهریمنی ادای احترام میکنیم.»
من یه جام شراب برای اهریمن تیغه آسمان خونین ریختم.
«از کجا دونستید که باید بیاید اینجا؟»
«فقط داشتم از اینجا رد میشدم.»
چطور ممکنه راست باشه؟ حتماً حرکات من رو زیر نظر داشته و وقتی شنیده که دارم با فرمانروای اهریمنی سرمست شراب میخورم، خودش رو به اینجا رسونده.
اون بهخاطر من اومده بود.
نگران بود که مبادا تحت تأثیر فرمانروای اهریمنی سرمست قرار بگیرم.
تمرینات رزمی سختکوشانهی اخیرش هم احتمالاً در ادامه همین حس و حال بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین شرابی رو که بهش دادم نوشید و بعد رو به سو دهریونگ، جانگ هو و یو بین صحبت کرد.
«شما سه نفر میتونید برای یه لحظه برید بیرون.»
کی جرئت داشت از دستورش سرپیچی کنه؟ اون سه نفر با ادب تعظیم کردن و بیرون رفتن.
حالا فقط من، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای اهریمنی سرمست باقی مونده بودیم.
فرمانروای اهریمنی سرمست اولین کسی بود که بهش خوشآمد گفت.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، ارشد.»
با لبخندی دوستانه سلام کرد، اما اهریمن تیغه آسمان خونین با چشمهایی ناراضی بهش نگاه کرد.
«بریم سر اصل مطلب. وقتشه که بکشی عقب.»
«منظورتون چیه؟»
«منظورم اینه که از ارباب جوان دوم دوری کنی.»
«من فقط داشتم با ارباب جوان دوم شراب میخوردم.»
«این کار رو نکن.»
«دارید به اهریمن مست میگید که شراب نخوره؟»
«با یکی دیگه بخور.»
فرمانروای اهریمنی سرمست لبخندی زد و شرابش رو نوشید.
اهریمن تیغه آسمان خونین همچنان با نگاهی سرد بهش خیره شده بود.
اون مردی بود که حتی بین شهریاران اهریمنی هم دوست نزدیکی نداشت؛ محال بود به فرمانروای اهریمنی سرمست که اون رو آدم حیلهگری میدونست، روی خوش نشون بده.
«حالا، حالا، آروم باشید و یه جام از دست من بنوشید.»
فرمانروای اهریمنی سرمست جام اهریمن تیغه آسمان خونین رو پر کرد.
اون حتی در حضور اهریمن تیغه آسمان خونین هم ذرهای مرعوب نشده بود.
«من برای شما احترام قائلم ارشد، اما فکر میکنم این دیگه زیادهروی باشه.»
«فکر میکردم مردی که همیشه مثل تو مسته، چیزی از طریقت حالیش نباشه؟»
«من طریقت شراب رو دارم. ارشد، لطفاً اینقدر از من متنفر نباشید.»
با چهرهای مهربون لبخند زد، اما اهریمن تیغه آسمان خونین امروز با هدفی مشخص به اینجا اومده بود.
«از ارباب جوان دوم دوری کن. اونوقت دیگه دلیلی ندارم که توی زندگیت دخالت کنم.»
با این حرف، فرمانروای اهریمنی سرمست جام شرابش رو برداشت، بلند شد و در دورترین صندلی نسبت به من نشست.
«اینقدر دور کافیه؟»
چهره اهریمن تیغه آسمان خونین در لحظه درهم رفت.
«فکر میکنی دارم شوخی میکنم؟»
«نه قربان. شما اونقدر جدی صحبت کردید که فکر کردم کمی فضا رو عوض کنم. پوزش میخوام.»
فرمانروای اهریمنی سرمست بعد به من نگاه کرد.
نگاهش طوری بود که انگار میخواست بپرسه: «تو توی این موقعیت حرفی برای گفتن نداری؟» اما من ساکت موندم.
نگاه فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین برگشت.
«قبلاً اینطوری نبودید، درسته ارشد؟ شما همیشه کسی بودید که اینقدر غرق در یه نفر دیگه میشدید؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با نگاهی تحقیرآمیز پوزخندی زد.
«مگه تو همونی نیستی که به بقیه هیچ علاقهای نداری؟»
«من؟»
«مگه تو از اون آدمهایی نیستی که فقط به حس و حال مستی خودشون اهمیت میدن؟»
«درسته. من واقعاً همچین آدم عوضی و خودخواهی هستم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست شرابش رو نوشید و جام رو زمین گذاشت.
صدایی که از گذاشتن جام بلند شد، بلندتر از قبل بود.
هوای اطرافمون سرد شده بود.
هالهای که بهطور طبیعی از بدنشون بیرون میزد، بازتابی از حال و هواشون بود.
«شراب خوردن رو بس کن و با اون دهنت جواب بده. بگو که دیگه با ارباب جوان دوم ملاقات نمیکنی.»
اما فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره نوشید.
پشت جام شراب، چهرهاش سفت و جدی شده بود.
منی که همیشه اون رو در حال خندیدن و شوخی دیده بودم، دیدن صورت جدیاش برام ناآشنا بود.
«رد میکنم.»
با مخالفت فرمانروای اهریمنی سرمست، انرژی اهریمنی از بدن اهریمن تیغه آسمان خونین فوران کرد.
همزمان، انرژی اهریمنی از بدن فرمانروای اهریمنی سرمست هم بیرون زد.
با درهمآمیختن انرژیهای اهریمنی اونها، هالهای که تا حالا حس نکرده بودم ما رو در بر گرفت.
«داری این کار رو میکنی چون به اون قانون نانوشته که شهریاران اهریمنی هرگز نباید با هم بجنگن باور داری؟»
«داری میگی که میخوای قانون نانوشته رو بشکنی؟»
«دلیلی هست که نتونم؟»
«خوبه. من همیشه کسی بودم که از شکستن چیزها لذت میبره. واقعاً فکر میکنی از شکسته شدن یه قانون نانوشته میترسم؟»
«باید ببینم وقتی بطری شرابت بشکنه، باز هم همینقدر خونسرد میمونی یا نه.»
انرژی اهریمنی اون دو نفر حتی غلیظتر شد.
با شدت گرفتن اون، من جلوشون رو نگرفتم.
فقط با هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی از بدنم محافظت کردم و در سکوت تماشا کردم.
«بسیار خب. پس بذار دلیلش رو ازت بپرسم. چرا سعی داری جلوی من رو بگیری؟»
«چون تو مانعی در مسیری میشی که ارباب جوان دوم در اون قدم برمیداره.»
«و نه بهخاطر اینکه من مانعی برای شما میشم، ارشد؟»
گوشه لبهای اهریمن تیغه آسمان خونین با سردی به سمت بالا رفت.
حضور و ابهت اون کمتر از فرمانروای اهریمنی سرمست که نسبتاً جوونتر بود نبود، اما مشکل اینجا بود که فرمانروای اهریمنی سرمست نقاط ضعف اون رو خوب میشناخت.
«من چند روز پیش با فرمانروای شمشیر شراب خوردم.»
با شنیدن نام فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، آثاری از کلافگی در چهره اهریمن تیغه آسمان خونین ظاهر شد.
«حالش خوبه. هنوز هم زیباست، هنوز هم باوقاره. درباره آخرین گردهمایی هشت فرمانروای اهریمنی و چیزهای دیگه حرف زدیم. اوه، راستی، اون حتی یه بار هم اسمی از شما نبرد، ارشد.»
شعلههای خشم در چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین زبانه کشید.
موقعیت خطرناکی بود، انگار هر لحظه ممکنه تیغه بهشتکش خودش رو بیرون بکشه.
سلاح نمادین فرمانروای اهریمنی سرمست، اون بطری شراب کدوشکل بود که به کمرش میبست.
میگفتن اون بطری که حتی با یه شمشیر گرانبها هم بریده نمیشه، نامش اشکهای خونین بود.
نمیدونستم چرا این اسم رو روش گذاشتن، اما یه چیز قطعی بود: وقتی درپوشش باز میشد، اشکهای خونین از چشمهای یه نفر جاری میشد.
حتی قبل از بازگشتم، هرگز ندیده بودم که تیغه بهشتکش و اشکهای خونین با هم درگیر بشن.
اگه اون دو تا با هم برخورد میکردن چی میشد؟
حتی در این وضعیت متزلزل، فرمانروای اهریمنی سرمست به تحریک کردن اهریمن تیغه آسمان خونین ادامه داد.
«به من گفتی بکشم عقب؟ این شما نیستید که باید بکشید عقب، ارشد؟ تا وقتی شما با ارباب جوان دوم باشید، فرمانروای شمشیر به اون کمک نمیکنه. اما با وجود من، فرمانروای شمشیر با کمال میل به ارباب جوان دوم کمک میکنه. نظرتون چیه؟ واقعاً فکر میکنید از ترکیب ما دو نفر بهتر هستید؟»
با وسط کشیده شدن پای فرمانروای شمشیر، اهریمن تیغه آسمان خونین نتونست جوابی بده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نقطه ضعف اون بود.
علاوه بر این، شهریاران اهریمنی همگی تواناییهای مشابهی داشتن؛ راحت نبود که ادعا کنه میتونه جای دو نفر رو پر کنه.
این بار، کسی که جواب داد من بودم.
«اون بهتره.»
فرمانروای اهریمنی سرمست و اهریمن تیغه آسمان خونین به من نگاه کردن.
«اهریمن تیغه آسمان خونین از ترکیب شما دو نفر بهتره.»
چشمهام با چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین تلاقی کرد.
چیزی که در اون چشمهای ریز و تیز میدرخشید، قدردانی و تأثر بود.
فرمانروای اهریمنی سرمست خندید و شراب مقابلش رو نوشید.
«میتونی این حرف رو جلوی فرمانروای شمشیر هم بزنی؟»
«میتونم.»
«میتونی این حرف رو وقتی اهریمن خندان پلیددل اینجاست هم بزنی؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست از رابطه عاطفی عمیقی که من با اهریمن خندان پلیددل داشتم خبر داشت.
همونطور که انتظار میرفت، اون در جمعآوری اطلاعات سریع بود و موقعیت رو بهتر از هر کسی میدونست.
«میتونم.»
«فقط چون اینجا نیستن داری بلوف میزنی.»
فرمانروای اهریمنی سرمست پوزخندی زد، بلند شد و کنار پنجره رفت.
رو به یو بین که اون طرف خیابان منتظر بود فریاد زد.
«برو و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن خندان پلیددل رو بیار اینجا.»
«چشم.»
یو بین بلافاصله با یه جهش دور شد و ناپدید شد.
فرمانروای اهریمنی سرمست به صندلیش برگشت.
«واقعاً باید تا اینجا پیش برم؟ من حتی پیشنهاد دادم که با هم برادر قسمخورده بشیم. این دیگه خیلی زیاد نیست؟»
«ممنونم که انقدر بهم لطف داری، اما من با کسی که فقط دو بار باهاش نوشیدنی خوردم، برادر قسمخورده نمیشم. اگه میخوای، برو توی صف. هنوز نوبتت نرسیده، فرمانروای اهریمنی سرمست.»
شاید در آینده خیلی بیشتر از الان به فرمانروای اهریمنی سرمست نزدیک بشم.
حتی ممکنه توی مأموریت بزرگی که پیش رو دارم، کمک زیادی بهم بکنه.
با این حال، برای من اهریمن تیغه آسمان خونین در اولویته.
من با پشتکار به درِ قلبش کوبیدم و اون هم با میل خودش در رو برام باز کرد.
هر چقدر هم که فرمانروای اهریمنی سرمست سعی کنه با حرفهای قشنگش من رو وسوسه کنه، باز هم با قدردانیای که نسبت به اون دارم قابلمقایسه نیست؛ کسی که با زحمت اون درِ سنگین، زنگزده و بستهشده رو بعد از مدتها برام باز کرد.
در همین لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین پیامی تلهپاتیک فرستاد.
—وقتی فرمانروای شمشیر اومد، بهش بگو که اون مهمتره.
—قبول نمیکنم.
—حتی اگه این رو بگی، من باز هم طرف تو رو میگیرم.
اون پیرمرد بدقلق که عادت داشت به پهلوهام سقلمه بزنه و از بدبختی حرف بزنه، حالا به اینجا رسیده بود.
مردی که بدون غرورش هیچ بود، حالا حاضر شده بود به خاطر من اون رو کنار بذاره.
—میدونم که این کار رو میکنی.
—پس چرا رد میکنی؟
—نمیخوام جلوی بقیه بهتون بیاحترامی بشه، ارشد.
—میفهمم.
حالا دیگه قلبت رو میشناسم، پس فقط همون کاری رو بکن که میگم. مصلحت بزرگتر از احساسات شخصیه. این رو میدونی، مگه نه؟
چطور ممکنه توی چنین موقعیتی کس دیگهای رو در اولویت قرار بدم؟
—واسه همین نمیتونم.
—چرا؟
—چون فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میفهمه دارم دروغ میگم.
خودت میدونی اون چقدر تیزبینه. به خاطر مصلحت بزرگتر، بهتره که صادق باشیم.
اهریمن تیغه آسمان خونین در جواب این حرف نتونست چیزی بگه.
اشاره فرمانروای اهریمنی سرمست به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، فضا رو برای اون خیلی ناراحتکننده کرده بود.
حتماً تا حالا چندین بار دلش خواسته بود با عصبانیت از اینجا بره، اما به خاطر من سر جاش نشسته بود.
حتماً داشت با خودش فکر میکرد که باید این مسئله رو تا انتها دنبال کنه.
اولین کسی که رسید، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
اون حتماً از قبل از یو بین پرسیده بود که چه کسایی اینجا هستن، چون با دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین هیچ واکنشی از خودش نشون نداد.
«خوش اومدید، ارشد.»
«ارباب جوان دوم، چرا داری با آدمهایی نوشیدنی میخوری که هیچ فایدهای برای زندگیت ندارن؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست به شوخیِ اون خندید و گفت:
«دوست من، عجب حرف دردناکی زدی.»
فرمانروای اهریمنی سرمست با استفاده از لقب «دوست»، نزدیکیاش به او را به رخ کشید.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اون رو فقط یه آدم بیخیال توصیف کرده بود، اما اون داشت «دوست» صداش میکرد.
اون لحظه دوباره بهم ثابت شد که شهریاران اهریمنی وقتی دارن درباره همدیگه توضیح میدن، همه چیز رو بهم نمیگن.
«انقدر زیاد ننوش.»
«شمشیرزنی تمرین کردنِ تو و شراب نوشیدنِ من، هر دو یه چیز هستن.»
«پس باید تنها بنوشی. چون تنها هم تمرین میکنی.»
«آخه نوشیدنی خوردن با ارباب جوان دوم خیلی کیف میده.»
«این رو قبول دارم. اما چرا من رو صدا کردی؟ منی که حتی نمیتونم درست نوشیدنی بخورم و اصلاً هم آدم سرگرمکنندهای نیستم.»
با این حرف، فرمانروای اهریمنی سرمست به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد و گفت:
«ارشدِ اهریمن تیغه داشت سعی میکرد زیردستش رو ادب کنه. و تو هم که اون رو کاملاً مطیع خودت کردی، مگه نه؟»
در حالت عادی، اون باید من رو مجبور میکرد که جلوی فرمانروای شمشیر یکی رو انتخاب کنم، اما فرمانروای اهریمنی سرمست این کار رو نکرد.
اون باهوش بود و من رو خوب میشناخت.
میدونست که انجام این کار فقط باعث رنجش من میشه و هیچ سودی برای اون نداره.
همچنین میدونست که همین مقدار هم برای تحریک اهریمن تیغه آسمان خونین کافیه، مخصوصاً وقتی پای مسائل مربوط به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو وسط باشه، چون واکنشهای اون خشکتر و سختتر میشد.
«من به اهریمن مست گفتم که از ارباب جوان دوم دوری کنه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در جواب حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین، با خونسردی گفت:
«با چه حقی؟»
«بحث حق و اجازه نیست. فقط حس ششمم میگه که اون هیچ کمکی به ارباب جوان دوم نمیکنه.»
«من قبلاً هم به این نتیجه رسیدم که حسهای ششمت افتضاح هستن.»
«تو هیچچیزی درباره من نمیدونی.»
«نمیخوام هم بدونم.»
بعد از اینکه مدتی بود همدیگه رو زیاد میدیدن، جروبحثهاشون کمتر شده بود، اما شاید به خاطر حضور فرمانروای اهریمنی سرمست، دوباره داشتن واکنشهای تند و عصبی به هم نشون میدادن.
فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره به نقطه ضعف اهریمن تیغه آسمان خونین ضربه زد.
«بسیار خب. فرض کنیم ارباب جوان دوم تو رو انتخاب کنه و من و فرمانروای شمشیر کنار بکشیم. اونوقت با اهریمن خندان پلیددل که باقی میمونه، رابطه خوبی داری؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین نتونست جوابی بده.
اون با هیچکس صمیمی نبود.
من دخالت نکردم.
خوب میدونستم که طرفداریِ ناشیانه توی چنین موقعیتی، فقط آتیش خشم اهریمن تیغه آسمان خونین رو تندتر میکنه.
فرمانروای اهریمنی سرمست داشت با مهارت به نقاط ضعف اهریمن تیغه آسمان خونین ضربه میزد.
نمیتونستم کاملاً سرزنشاش کنم.
هر چی نباشه، این اهریمن تیغه آسمان خونین بود که امروز مهمونی رو بهم زده بود.
فرمانروای اهریمنی سرمست در حالی که چشمانش از مستی برق میزد، رو به من گفت:
«حالا حتماً از من متنفری که ارشدِ اهریمن تیغه عزیزت رو اینطوری گوشه رینگ گیر انداختم. لطفاً درک کن. من فقط داشتم واقعیتِ موقعیت رو بهت نشون میدادم.»
«ازتون متنفر نمیشم.»
«واقعاً؟ چرا؟»
«چون هیچ قصدی ندارم که بذارم شما یا فرمانروای شمشیر برید. من همه شما رو مالِ خودم میکنم.»
برای یه لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین بهم خیره شد.
اما با ذهن آشفتهای که داشت، نمیتونست جلوی من رو بگیره.
هر چی نباشه، اون توی موقعیتی بود که مجبور بود کار سه نفر رو به تنهایی انجام بده.
«میتونی اونطوری بهم نگاه کنی، اما چارهای نیست. من همهشون رو با خودم میبرم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
«تو این توهم رو داری که اگه آدمها تلاش کنن، میتونن با هم کنار بیان و در صلح زندگی کنن. شاید تو بتونی. قطعاً تحملی داری که با سنت جور درنمیاد. اما تو هم بالاخره یاد میگیری. یاد میگیری که قلب آدمها مثل قلب خودت نیست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهش رو از فرمانروای اهریمنی سرمست و فرمانروای شمشیر گرفت و به پنجره دوخت.
پشت پنجره باز، اهریمن خندان پلیددل با اون نقاب سفیدش که معلوم نبود کی رسیده، در حالی که دستبهسینه روی هوا معلق بود، داشت اتفاقات داخل رو تماشا میکرد.
«اونها ممکنه به خاطر تو، در ظاهر تظاهر به هماهنگی بکنن، اما پشت سرت با هم میجنگن، از هم متنفر میشن و آشوب به پا میکنن. وسط اون هرجومرج، یه نفر آسیب میبینه و کینهاش رو پرورش میده و توی یه لحظه حیاتی، بهت خیانت میکنه. اون هم با بهونه کردنِ زخمهایی که از همدیگه خوردن.»
بقیه شهریاران اهریمنی هم با حالتهایی که انگار با حرفهای اون موافق بودن، بهم نگاه کردن.
«ممکنه همینطور باشه.»
«اما چرا؟»
«اگه میپرسی چرا باید با هم همراه بشیم، جوابت رو میدم.»
به چهار فرمانروای اهریمنی نگاه کردم و هالهام رو آزاد کردم.
تا الان هیچوقت هالهام رو درستوحسابی بهشون نشون نداده بودم.
اما حالا، به وضوح بهشون نشون دادم که هالهام چیه.
هالهام هالههایی رو که اونها ایجاد کرده بودن کنار زد و بر محیط چیره شد.
قصد نداشتم قدرتم رو به رخ بکشم.
هالهام رو با بیشترین وقاری که میتونستم در خودم جمع کنم، پر کردم.
بهشون نگاه کردم و با صدایی آروم گفتم:
«چون از این به بعد، من اهریمن آسمانیِ شما هستم.»
حرفم همهشون رو مبهوت کرد.
احتمالاً هیچوقت فکرش رو هم نمیکردن که چنین چیزی بگم.
«این تصمیمِ کسیه که اهریمن آسمانیِ آینده شماست. هر کسی رو که میارم بپذیرید. تا وقتی که همدیگه رو نکشید، میتونید هر چقدر دلتون میخواد با هم بجنگید، از هم متنفر باشید یا بهم خیانت کنید. اما، فقط یه چیز!»
به چهار فرمانروای اهریمنی نگاه کردم و اعلام کردم:
«این کارها رو داخلِ حصارهای من انجام بدید.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
اونها داشتن به من نگاه میکردن.
چشمهای مست بهم نگاه میکردن، چشمهای مهربون بهم نگاه میکردن.
چشمهای ریز و تیزبین نگاه میکردن و چشمهای پشت نقاب هم همینطور.
امیدوار بودم که از خواسته من پیروی کنن.
منتظر بودم تا یه نفر اول با یه حرف مثبت پیشقدم بشه.
در اون لحظه، شهریاران اهریمنی یکصدا گفتن:
«نمیخوام.»
«رد میکنم.»
«قبول نمیکنم.»
«نه.»
توی اون لحظه، اونها کاملاً با هم همعقیده بودن.
نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و خنده کوتاهی کردم.
اوه، شهریاران اهریمنیِ دوستداشتنی و کلافهکننده من!
سرم رو بیرون بردم و با صدای بلند رو به جو چون-به که طبقه اول بود، فریاد زدم:
«یه میز جدید از شراب و غذا برامون بیار اینجا!»