چپتر 134: زوجی واقعاً شرور
چپتر 134: زوجی واقعاً شرور
«چرا رد میکنین؟»
شهریاران اهریمنی که تا همین چند لحظه پیش با شدتی تمام با هم میجنگیدند، حالا در یک فکر با هم متحد شده بودند.
اولین کسی که پاسخ داد، اهریمن مست بود.
«از اینکه توی یه حصار گیر بیفتم متنفرم. صرفِ فکر کردن بهش هم نفسم رو بند میاره.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف او را ادامه داد.
«هر کسی رو قبول کنم؟ این سخته. حتی برای یه پیادهروی ساده هم آدم باید با کسی باشه که باهاش کنار میاد.»
کاملاً مشخص بود که منظورش از این حرف چه کسی است.
سپس، اهریمن تیغه آسمان خونین لب به سخن گشود.
«نشنیدی چی گفتم؟ قلبِ یه آدم با قلبِ من فرق داره!»
آخرین دلیل را اهریمن خندان پلیددل آورد.
«چرا نمیتونم بکشمشون؟»
این یک شوخی در جواب حرفهای من بود؛ حرفهایی دربارهی جنگیدن و متنفر بودن در حصارِ من، اما نکشتن.
اگرچه دلایل هر کدام ترکیبی از شوخی و جدی بود، اما نکتهی غافلگیرکننده این بود که هر چهار نفر دلایل کاملاً متفاوتی داشتند.
اهریمن مست ادای من را درآورد و با تمسخر گفت:
«همهتون بلوف زدنِ ارباب جوان دوم رو دیدین؟ "این تصمیمِ مردیه که اهریمن آسمانیِ آیندهتون میشه." رهبر فرقه باید این صحنه رو میدید.»
دستهایم را با حرکتی اغراقآمیز تکان دادم.
«حرفهای وحشتناک نزن. حالا که همهمون اینطوری دور هم جمع شدیم، بیاین امروز یه نوشیدنی بخوریم.»
اهریمن خندان پلیددل که بیرونِ پنجره بود، او هم به داخل آمد.
این اولین باری بود که شهریاران اهریمنی که با آنها ارتباط داشتم، در یک جا جمع میشدند.
این واقعاً یک روز تاریخی بود، نه فقط برای من، بلکه برای صاحب میخانه هم همینطور بود.
جو چون-به که شراب و تنقلات را آورده بود، غرق در احساسات شده بود.
«اینقدر خوشحالی؟»
«چطور نباشم؟ من باید اولین صاحبِ میخانهای توی تاریخ باشم که همچین چیزی رو تجربه کرده. دیگه میتونم بدون هیچ حسرتی بمیرم.»
«این ممکنه فقط یه شروع باشه. کسی چه میدونه در آینده چه کسانی برای نوشیدن اینجا جمع میشن.»
«همین الان هم حس میکنم قلبم داره میترکه...»
جو چون-به تعظیم عمیقی به شهریاران اهریمنی کرد.
«باعث افتخاره که اینجا تشریف دارین. تمام تلاشم رو برای خدمت به شما میکنم.»
بعد از خوشآمدگویی، عقبنشینی کرد.
روی پلههایی که به طبقهی اول ختم میشد، برای لحظهای به این سو نگاه کرد، انگار که میخواست این لحظهی باشکوه را در حافظهاش حک کند.
«بفرمایین، اجازه بدین برای هر کدومتون یه جام بریزم.»
اهریمن مست برای همه شراب ریخت.
از آنجایی که اهریمن خندان پلیددل به خاطر نقابش نمینوشید، فقط جام را قبول کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین با دریافت جامش، آن را کنار گذاشت و شراب خودش را در جامی نو ریخت.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، انگار که بخواهد به اهریمن تیغه آسمان خونین چیزی را نشان دهد، شرابی را که اهریمن مست برایش ریخته بود، نوشید.
حتی عملِ سادهی ریختنِ یک جام شراب هم فضایی متشنج بین آنها ایجاد میکرد.
بعد از یک دور نوشیدن، اهریمن خندان پلیددل از من پرسید:
«اما چرا من رو صدا کردی؟»
او طبیعتاً فرض کرده بود که من کسی بودم که او را فراخواندهام.
«من کسی نبودم که صدات کرد، اهریمن خندان.»
«پس کی بود؟»
«اهریمن مست بود.»
اهریمن مست به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد و با ادب حرف زد.
«من صدات کردم چون چیزی بود که باید بهت خبر میدادم.»
صرفنظر از اینکه در باطن چه فکری دربارهی هم میکردند، در ظاهر با یکدیگر بینهایت مؤدب بودند.
«بهم گفتن که ارباب جوان دوم، ارشد اهریمن تیغه رو که اونجا نشسته، از ما مهمتر میدونه؛ برای همین صدات کردم تا بیای و خودت با گوشهای خودت بشنوی.»
اهریمن مست این را گفت و در جام خودش شراب ریخت.
«ما فقط یه مشت اضافهایم. تمرکزِ ارباب جوان دوم روی ارشد اهریمن تیغه آسمان خونینه.»
«اهریمن مست ممکنه یه اضافه باشه، اما من نیستم.»
«واقعاً همینطوره؟»
اهریمن مست از من پرسید، انگار که میخواست خودش آن را تأیید کند.
«ارباب جوان دوم، اگه مجبور باشی بین اهریمن خندان و ارشد اهریمن تیغه فقط یکی رو انتخاب کنی، کی رو انتخاب میکنی؟»
«البته که اهریمن خندان.»
اهریمن مست پلک زد و دوباره پرسید:
«این با چیزی که قبلاً گفتی فرق نداره؟ مگه نگفتی حتی اگه اون جلوی روت باشه، میتونی اعلام کنی که ارشد اهریمن تیغه بهتره؟»
«من؟ کی؟»
با چشمانی گردشده خودم را به کوچه علیچپ زدم.
«چطور میتونی همچین حرفی بزنی، اونم وقتی رابطهی من و اهریمن خندان رو میدونی؟ اهریمن خندان، فریب نخور. این سنگِ غلتان حالا داره سعی میکنه با نقشههاش سنگِ جاخوشکرده رو بیرون بندازه.»
با حرف من، اهریمن مست بلند خندید، انگار که برایش جالب بود و شرابش را نوشید.
جامش را زمین گذاشت و گفت:
«سنگِ غلتان رو دستکم نگیر. به نظرِ من مدتزمانِ رابطهی بین آدمها مهم نیست. آدمهایی هستن که فقط یه بار میبینیشون و تا آخرِ عمر نمیتونی فراموششون کنی.»
لحظهای به او خیره شدم و بعد ناگهان پرسیدم:
«یعنی واقعاً اهریمن مست همچین کسی رو توی زندگیش داشته؟»
دست اهریمن مست که میخواست جامش را بلند کند، در هوا خشک شد.
«منظورت چیه؟»
«فقط برام سوال بود که آیا واقعاً همچین کسی وجود داره. نمیتونم تصور کنم کسی رو یه بار ببینی و تا آخرِ عمر فراموشش نکنی. هیچکدوم از شما همچین تجربهای داشتین؟»
قبل از ادامهی حرفم، با هر چهار شهریار اهریمنی ارتباط چشمی برقرار کردم.
«حتی اگه نزدیکترینِ دوستها هم باشین، اگه برای مدت طولانی همدیگه رو نبینین، در نهایت مثل غریبهها میشین. حتی اگه فکر کنین خیلی صمیمی شدین، اگه یه وقفه بیفته، حس عجیبی پیدا میکنین، انگار که باید همه چیز رو از اول شروع کنین. برای من که اینطوریه. آه! اعتراف میکنم که نمیتونم کسی به زیباییِ فرمانروای شمشیرمون رو فراموش کنم.»
اهریمن مست جام دیگری از شراب را سر کشید.
«عجیبه که میشنوم مرد جوانی مثل تو همچین حرفهایی میزنه.»
«دوباره داری من رو دستکم میگیری. داستانِ جوونیِ من رو رد کردی و حالا هم یه مِیگسارِ جوان رو رد میکنی.»
اهریمن مست با نگاهی خاص به من خیره شد.
از آنجایی که تمام حرفهایش را به یاد داشتم، احتمالاً هم از حرفهایم ناخشنود بود و هم خوشحال.
«میفهمم، هی یادم میره. اینکه جوونیِ ارباب جوان دومِ ما با یه آدم معمولی خیلی فرق داره.»
«البته، لطفاً فراموش نکن که من یه روحِ پیر توی یه بدنِ جوانم.»
وقتی جامم را بالا بردم، اهریمن مست با من بنوشبنوش کرد.
جوِ مهمانی از وقتی شهریاران اهریمنی جمع شده بودند کمی خشک شده بود، اما به دلایلی، نوشیدن با او هنوز هم لذتبخش بود.
او در جاری نگه داشتن گفتگو و زنده کردنِ محفلِ نوشخواری مهارت داشت.
«خب، همونطور که داشتم میگفتم، من اهریمن خندان پلیددل رو انتخاب میکنم.»
جامم را به نشانهی سلامتیِ او بالا بردم و به تنهایی نوشیدم.
چشمانش از پشتِ سوراخهای نقاب، با خوشحالی میخندیدند.
دیدنِ آن لبخند بعد از مدتها، به من هم حس خوبی داد.
از دیدنِ دوبارهات خوشحالم.
شاید به خاطرِ نبرد خونین با بک مانگگی بود که پیوندی از رفاقت که با کلمات قابل بیان نبود، با اهریمن خندان پلیددل شکل گرفته بود.
این حسی جدا از مسئلهی شهریار اهریمنی بودن یا جانشین بودن بود.
در همان لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین پیامی تلهپاتیک برایم فرستاد.
—آره، داری خوب پیش میری. اول هوای بقیه رو داشته باش.
—این به غرورت برنمیخوره؟
—چرا باید غرورم با همچین چیزی جریحهدار بشه؟ فقط یه چیز رو فراموش نکن. هیچوقت نباید به اهریمن خندان یا اهریمن مست اعتماد کنی.
هرچی بیشتر میشناسمشون، بیشتر میتونم سختیهای پدرم رو درک کنم.
اگه چهار نفر اینقدر سختن، رهبریِ هشت نفر، اونم رویِ تمامِ کارهای بیشماری که یه رهبر فرقه باید انجام بده... پدر، واقعاً دوران سختی رو گذروندی.
جوِ مهمانی خوب بود.
از آنجایی که همهشان تا حدی به من لطف داشتند، سعی نمیکردند جنبههای تندخو یا بدقلقِ خودشان را نشان دهند.
خوشبختانه، همهشان به خوبی خودشان را کنترل میکردند.
چنین دورهمیِ خودمانی و دلپذیری با شهریاران اهریمنی!
همونطور که انتظار میرفت، کسی که بیشتر از همه مینوشید اهریمن مست بود.
انگار که بخواهد به من نشان دهد، اهریمن مست همیشه بعد از نوشیدنِ سه جام شراب، یک تکه تنقلات میخورد.
چشمانمان یک بار با هم تلاقی کرد و من برایش سر تکان دادم و لبخند زدم.
اهریمن خندان پلیددل با نگاهی عجیب این صحنه را تماشا میکرد.
میدونم.
اگرچه تمام احساساتِ توی اون نگاه رو نمیفهمیدم، اما بخشی از اون، حسادت بود.
اونی که اولش بهم پیله کرده بود تا با هم دوست بشیم، اهریمن خندان پلیددل بود.
و حالا، اهریمن مست تو اون موقعیت بود و اصرار میکرد که با هم برادر خونی بشیم.
دو نفر، اینقدر شبیه و در عین حال اینقدر متفاوت.
یعنی روزی میرسه که بتونم کنار یه اهریمن خندانِ بدون نقاب و یه اهریمن مستِ هوشیار باشم؟
اهریمن خندان پلیددل گفته بود که بوی شرابِ اهریمن مست حالش رو بد میکنه.
اما اینجا هیچ نشونهای ازش بروز نمیداد.
اگه قبلاً بهم نگفته بود، هیچوقت نمیفهمیدم که چنین حسی داره.
بینشون فقط همون ادبی که بین فرمانروایان اهریمنی رایجه، رد و بدل میشد.
«شنیدم با ارباب جوان دوم فرقه رو ترک کردی و بعدش برگشتی.»
«درسته.»
«حتماً چیزهای زیادی درباره ارباب جوان دوم یاد گرفتی.»
اهریمن خندان پلیددل نگاهی به من انداخت و گفت:
«ارباب جوان دوم شخصییه که خیلی با من و تو فاصله داره.»
«اینقدر دور؟»
«خیلی دور.»
به من که میرسه، میگه مثل خودش یه شرورم، اما به اهریمن مست اطلاعات متفاوتی میده.
«اگه قرار باشه کسی به ارباب جوان دوم نزدیک باشه، اون اهریمن تیغه است.»
با شنیدن حرف اهریمن خندان پلیددل، اهریمن مست با تعجب واکنش نشون داد.
«ارشد اهریمن تیغه؟ نه فرمانروای شمشیرِ ما؟»
با این حرف، اهریمن خندان پلیددل نگاهی به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انداخت و حرف غیرمنتظرهای زد.
«مگه فرمانروای شمشیر هم مثل ما نیست؟ تو به عنوان دوستش، باید این رو میدونستی.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کمی درهم رفت.
اهریمن خندان پلیددل چی تو وجود فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دیده بود که چنین حرفی زد؟ بین هشت فرمانروای اهریمنی، اون کسی بود که کمتر از همه به یه فرمانروای اهریمنی شباهت داشت.
تو اون لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین از کوره در رفت.
«این چه مهملاتیه! فرمانروای شمشیر با امثال شماها کاملاً فرق داره.»
در نهایت، کسی که تو این موقعیت ازش دفاع کرد، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«تو کی هستی که بخوای بقیه رو قضاوت کنی، اونم وقتی پشت یه نقاب قایم شدی؟ اون آدم خیلی بهتری از توئه.»
اون که در طول کل مهمونی خودش رو کنترل کرده بود، بالاخره منفجر شد.
با وجود واکنش تندش، اهریمن خندان پلیددل بدون اینکه عصبانی بشه، فقط لبخند زد.
این کار اهریمن تیغه آسمان خونین رو حتی عصبانیتر کرد و به نظر میرسید هر لحظه ممکنه تیغه بهشتکش رو بیرون بکشه.
بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با لحنی آروم و سرد گفت:
«فکر میکنی از اینکه اینطوری ازم دفاع میکنی خوشم میاد؟»
یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین نمیدونست اون چنین واکنشی نشون میده؟ اون فقط شرابِ روبروش رو یکی بعد از دیگری سر کشید.
بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف غیرمنتظرهای زد.
«اما... شاید حق با اون باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به پیاله خالیش نگاه کرد و گفت:
«آره، ممکنه همینطور باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین فقط برای دفاع کورکورانه از اون قدم جلو نذاشته بود.
«ما ممکنه حتی از چیزی که پشت اون نقابه، ریاکارتر و آدمهای بدتری باشیم. درسته.»
با شنیدن حرفهای صادقانه اهریمن تیغه آسمان خونین، چشمهای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کمی لرزید.
«ما کی هستیم که بگیم فلان آدم اینطوریه و اون یکی اونطوری؟ اما حداقل، نذارید بقیه بفهمن. بازیچه دست یه مرد نقابدار و یه دائمالخمر نشید!»
با این حرف، اهریمن مست با رندی گفت:
«چرا این حرفها رو به من میزنی؟ من که آروم اینجا نشستم.»
«تو هم لنگه همونی! مرتیکه حیلهگر! متظاهر! شاید بتونی بقیه رو گول بزنی، اما چشمهای من رو نه. شما دوتا! از ارباب جوان دوم فاصله بگیرید!»
اهریمن تیغه آسمان خونین که دیگه نمیتونست خودش رو کنترل کنه، سفره دلش رو باز کرد.
با اینکه آدم سختگیری بود، اما مردی بود که محاسبات عمیقی داشت؛ ولی حالا چون بحث من و فرمانروای شمشیر وسط بود، احساساتش بهش غلبه کرده بود.
در مقابل، با دیدن یکی که حتی بعد از فحش شنیدن با خوشحالی لبخند میزد و اون یکی که با آرامش شرابش رو مینوشید، فکر کردم اونا واقعاً شبیه یه زوج شرور هستن.
اهریمن تیغه آسمان خونین از جاش بلند شد و از من عذرخواهی کرد.
«ارباب جوان دوم، بابت خراب کردن جو عذر میخوام. اصلاً قصد نداشتم اولین نفری باشم که مجلس رو ترک میکنه، حداقل نه امروز.»
«نه ارشد، شما اولین نفری نیستید که میرید.»
«منظورتون چیه؟»
«این مهمونی همینجا تموم میشه.»
به سه فرمانروای اهریمنی دیگه نگاه کردم و گفتم:
«چطوره برای امروز تمومش کنیم؟»
اهریمن مست آخرین پیالهاش رو سر کشید و گفت:
«داری سنگِ جا خوش کرده رو محکم میکوبی که سنگِ غلتان نتونه بیرونش بندازه؟»
«البته، وقتی ارشد داره با عصبانیت میره، دیگه شراب خوردن چه صفا و معنایی داره؟ ارشد اهریمن تیغه بال منه. اگه بالم پرواز کنه و بره، منم میرم.»
روشن کردم که سنگِ جا خوش کرده رو نمیشه به این راحتیها تکون داد.
این نشونه قدردانی من از اون بود که به خاطر من به این مهمونی اومده بود.
—ممنونم ارشد.
شاید اهریمن تیغه آسمان خونین که از پیام تلهپاتیک من تحت تأثیر قرار گرفته بود، سرش رو برگردوند و به بیرون پنجره نگاه کرد.
اهریمن مست لبخندی زد و گفت:
«من از بال بودن منصرف میشم، پس بیا به جاش برادر باشیم.»
بعد اهریمن خندان پلیددل گفت:
«و با منم دوست باش.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم فرصت رو از دست نداد.
با اینکه حالش گرفته شده بود، اما نمیتونست تو این لحظه کنار گذاشته بشه.
«من که همین الانشم یه دوستِ خاص هستم.»
همه با تعجب بهش نگاه کردن، اما اون به تنهایی خوشحال به نظر میرسید و پز نداد که ما با هم تمرین مبارزه میکنیم.
«حالا، یه حرف آخر دارم که باید بزنم.»
دوباره همون هالهای رو که قبلاً نشون داده بودم، از خودم ساطع کردم.
در حالی که هالهای سرشار از وقار و شکوه از خودم نشون میدادم، باهاشون صحبت کردم.
«به عنوان اهریمن آسمانی آینده که قراره همهتون رو رهبری کنه، این رو میگم. همونطور که قبلاً گفتم، شما آزادید تا جایی که تو قلمرو منه، هر چقدر میخواید با هم بجنگید. متنفر باشید، حسادت کنید، مبارزه کنید... آه! شماها دیگه خیلی شورش رو درآوردید!»
فرمانروایان اهریمنی همگی غیبشون زده بود و اونجا رو ترک کرده بودن.
اونا فقط نرفته بودن؛ هر کدومشون از برترین فنون سبکبالی خودشون استفاده کرده بودن تا در یه چشم به هم زدن ناپدید بشن.
«تا آخرش گوش بدید! اهریمن تیغه! حتی شما ارشد!»
اما اونا دیگه رفته بودن.
لبخندی زدم و دوباره سر جام نشستم.
صندلیها خالی بودن، اما انگار گرمای حضورشون هنوز باقی مونده بود.
وقتی به طبقه اول نگاه کردم، جو چون-به رو دیدم که سفتهای رو که اهریمن مست براش پرت کرده بود به سینهاش فشار میداد و با حسرت به جایی که فرمانروایان اهریمنی ناپدید شده بودن، خیره شده بود.
«صاحب مسافرخونه، بیا یه نوشیدنی بخوریم.»
«با کمال میل، ارباب عمارت.»
جو چون-به بالا اومد و تو پیاله من شراب ریخت.
منم برای اون ریختم.
با هم نوشیدیم.
سر و کله زدن با فرمانروایان اهریمنی از نظر ذهنی خستهکننده بود، اما نوشیدن با جو چون-به اینطوری ذهنم رو آروم میکرد.
جو چون-به که به حالتم نگاه میکرد، با احتیاط پرسید:
«دوران سختی رو میگذرونید؟»
«به نظرت اینطوری میاد؟»
«داشتم فکر میکردم سر و کله زدن با اون فرمانروایان اهریمنی چقدر باید سخت باشه.»
«آره، سخته.»
وقتی صادقانه جواب دادم، جو چون-به نیشخندی زد.
چین و چروکهای صورتش که بر اثر سر و کله زدن با انواع مشتریها و چشیدن سرد و گرم روزگار به وجود اومده بود، امروز خیلی جذاب به نظر میرسید.
«میدونید زنم وقتی حالم بده و بغلم میکنه، چی زیر گوشم زمزمه میکنه؟»
«چی میگه؟»
«خیلی ضعیفی.»
بلند خندیدم.
خوب میدونم این زوجِ با هم جور، چقدر همدیگه رو دوست دارن.
این رو هم میدونم که گاهی اوقات، چنین شوخیای میتونه از یه دلداریِ جدی هم روحیهبخشتر باشه.
جو چون-به با شوخی گفت:
«میخواید منم یه بار بهتون بگم؟»
«نه، فکر نکنم نیازی باشه. اون کسی که باید بگه، از راه رسید.»
«بله؟ کی؟»
تو همون لحظه، جو چون-به حضور عظیمی رو پشت سرش حس کرد.
موهای کل بدنش سیخ شد؛ حسی که با زمان حضور فرمانروایان اهریمنی کاملاً متفاوت بود.
جو چون-به با احتیاط چرخید.
«یا خدا!»
جو چون-به وحشتزده شد و خودش رو روی زمین انداخت.
پدرم یهویی اومده بود و پشت سرم ایستاده بود.
پدرم روبروی من نشست و گفت:
«خیلی ضعیفی.»
لبخندی زدم و به جو چون-به گفتم:
«صاحب مسافرخونه، در رو ببند و یه میز جدید اینجا بچین!»