چپتر 135: یعنی هیچوقت قرار نیست توی یه میخانه بجنگی؟
چپتر 135: یعنی هیچوقت قرار نیست توی یه میخانه بجنگی؟
«چطور اومدی اینجا؟»
پدرم در جواب سوالم، همانطور که همیشه عادت داشت، گفت:
«فقط داشتم رد میشدم.»
چطور چنین چیزی ممکن بود؟ پدرم حتماً حرکات شهریاران اهریمنی را دقیقاً زیر نظر داشته و بعد از شنیدن اینکه قرار است با چهار نفر از آنها در یکجا ملاقات کنم، خودش را رسانده بود.
موقع آمدن چه در سر داشت؟ از کجا مشغول تماشا کردن و گوش دادن بود؟
با اینکه خیلی به پدرم نزدیکتر شده بودم، اما هنوز به نقطهای نرسیده بودیم که بتوانم چنین سوالات حساسی را بدون تردید از او بپرسم.
«اولین بارم بود که با چهار شهریار اهریمنی دور یک میز مینشستم.»
«چطور بود؟»
«پدر، اگه شما نمیاومدید، قطعاً به محض اینکه از میخانه میرفتم بیرون، میاومدم پیشتون. میخواستم بپرسم که از این به بعد چطور باید با شهریاران اهریمنی رفتار و اونها رو مدیریت کنم. آه، نباید عادت کنم که هر وقت کلافه میشم، بیام دنبال جواب از طرف شما.»
درخواستم نیمیش از ته دل و نیمیش برای چاپلوسی بود.
در حالت عادی، او فقط پوزخندی میزد و از کنارش میگذشت، اما امروز به دلیلی، حرفی برای گفتن داشت.
و آن حرفی بود که در وجودم طنینانداز شد.
«میتونی حدود ده سال دیگه نگران این موضوع باشی.»
«یعنی تا ده سال آینده من رو تحمل میکنید؟»
در آن لحظه پوزخند پدرم بلند شد.
«مگه نمیدونستی که اینقدر سخت خواهد بود؟»
«نمیدونستم.»
«داشتی درباره برقراری نظم و انضباط هیاهو راه میانداختی، برای همین فکر کردم همه چیز رو میدونی.»
«اگه میدونستم، هیچوقت چنین حرفی نمیزدم. اونها از بیرون یه جور به نظر میرسن، با من یه جور دیگه رفتار میکنن و وقتی با بقیه درگیر میشن، باز هم متفاوت هستن.»
عمداً روی مشکلاتم پیازداغش را زیاد کردم.
پدرم هرچه من بیشتر کلنجار میرفتم، خوشحالتر میشد.
«درسته. من به طرز رقتباری ضعیفم.»
«حداقل خیلی بهتر از قبلی.»
به هر حال، شرایط الان در مقایسه با زمانی که بعد از بازگشتم با پدرم به شکار رفته بودم، متفاوت بود.
همانطور که صحبت میکردیم، میز مختصری از نوشیدنیها چیده شد.
پدرم دستور داد یک غذای ساده از سبزیجات تفتداده شده را همراه با قویترین شراب میخانه می روان بیاورند.
جو چون-به حتماً آن سبزیجات را با تمام مهارتی که در توان داشت تفت داده بود.
«بیا یه نوشیدنی بخوریم.»
همراه پدرم نوشیدم.
«کوه، خیلی قویه.»
«تو بدون ترس با فرمانروای اهریمنی سرمست مینوشی، اونوقت از یه ذره شراب قوی مثل این میترسی؟»
«اون که به نظر آدم خوبی میاومد.»
«باعث تعجبه که با چنین قضاوت ضعیفی درباره شخصیت آدمها، هنوز زندهای.»
کنجکاو بودم بدانم پدرم چه برداشتی از فرمانروای اهریمنی سرمست دارد.
«فرمانروای اهریمنی سرمست چه جور آدمیه؟»
«اون کسیه که در حالی که میخنده و لذت میبره، حریفهاش رو بازی میده. پس بهتره هیچوقت بیگدار درِ بطری شرابش رو باز نکنی.»
«میگن نباید از حرف بزرگترها سرپیچی کرد. اهریمن تیغه آسمان خونین هم بهم گفت که مراقب فرمانروای اهریمنی سرمست باشم و اون رو مردی مکار خطاب کرد.»
«و اون حتی نمیدونه خودش چقدر مکاره.»
از حرف پدرم خندهام گرفت.
با خودم فکر کردم که باید بعداً سر این موضوع اهریمن تیغه آسمان خونین را دست بیندازم.
برای پدرم نوشیدنی ریختم و پرسیدم:
«تا حالا شده با فرمانروای اهریمنی سرمست، فقط دوتایی نوشیدنی بخورید؟»
«شده.»
«فرمانروای اهریمنی سرمست با شما چطور رفتار میکنه، پدر؟»
«با من زیاد حرف نمیزنه.»
«اون فرمانروای اهریمنی سرمستِ پرحرف؟»
این غیرمنتظره بود.
فکر میکردم جلوی پدرم حتی پرحرفتر و لافزنتر باشد.
«به خاطر اینه که فکر میکنه به هر حال نمیتونه شما رو بازی بده، پدر؟»
«نمیدونم. چطور میشه فهمید توی سر اون مرد چی میگذره؟»
«این فقط کنجکاوی من رو بیشتر میکنه.»
«چیزهای سمی همیشه خوشرنگ و لعابترین هستن.»
او داشت به من میگفت که بیدلیل تحت تأثیر فرمانروای اهریمنی سرمست قرار نگیرم.
«سعی نکن توی قلب آدمها نفوذ کنی. فقط اونها رو از روی چیزی که آشکار میکنن قضاوت کن. اینطوری اشتباهات کمتری مرتکب میشی.»
«بله. این رو به خاطر میسپارم.»
جامم را با پدرم خالی کردم.
همانطور که دوباره جامهایمان را پر میکردم، از او پرسیدم:
«وقتی با برادرم مینوشید، درباره چی حرف میزنید؟»
«چرا میپرسی؟»
«فقط کنجکاوم. تمام نقاط ضعف من رو بهش نمیگید، مگه نه؟»
«اونها نقاط ضعفی هستن که هر کسی میتونه ببینه. نیازی به اشاره کردن دارن؟»
«نقاط ضعف من چی هستن؟»
«اون احساساتگرایی ارزونت، که برای به کشتن دادنت حرف نداره.»
با خوشحالی لبخند زدم.
«من تمام عمرم با این فکر زندگی کردم که اون نقطه قوتمه. اگه قرار باشه برم، بهتره خوش بگذرونم و از مسیر لذت ببرم. به هر حال راه پیش رو طولانی و دشواره. به جای تهدید کردن، به دام انداختن و کشتن، بیاید کمی خوش بگذرونیم.»
«فکر میکنی خوشگذرونی برای حرفه ما مناسبه؟ تو در حالی که دنبال خوشگذرونی هستی، میمیری.»
پدر، فکر میکنم اجازه دارم کمی دنبالش باشم.
حتی برای یک لحظه هم هوا موگی از ذهنم بیرون نرفته است.
دراز میکشم، اما خوابم نمیبرد.
تصویر دوباره مردن به دست هوا موگی در ذهنم جرقه میزند و من از جا میپرم و به سمت میدان تمرین میدوم.
«پدر، شما هم باید از این به بعد کمی شادتر و سرحالتر زندگی کنید.»
«اگه اقتدار و ترس از اهریمن آسمانی از بین بره، اونها از یه بهانه رقتبارِ عدالت استفاده میکنن تا بیان و ما رو از پا دربیارن.»
ناگهان به ذهنم خطور کرد که پدرم هم به روش خودش، شاید شبها خوابش نمیبرد.
شاید نباید فریب پیژامههای گلگلیاش را میخوردم.
«تلاش میکنم تا قویتر بشم.»
«باید تا الان قوی میشدی. فقط اون موقع بود که ملاقات امروز با شهریاران اهریمنی معنا پیدا میکرد.»
«با همین روحیه، لطفاً بهم درس بدید.»
از آخرین مبارزه تمرینیام با پدرم، به سطح جدیدی از تسلط در هنرهای رزمی رسیده بودم.
یک مبارزه تمرینی با او در حال حاضر، محرک و تأثیر بزرگی روی هنرهای رزمی من میگذاشت.
پدرم از جایش بلند شد و در فضای کنار میز ایستاد.
«اینجا؟»
«یعنی هیچوقت قرار نیست توی یه میخانه بجنگی؟»
«بحث اون نیست. فقط اینکه اگه توی این فضای تنگ بجنگیم، همه چیز نابود میشه.»
سپس، پدرم حرف غیرمنتظرهای زد.
«کی مثل یه رزمیکار سطح پایین با شکستن همه چیز میجنگه؟ کسی که چیزی رو بشکنه، بازنده است.»
منظورش این بود که بدون شکستن هیچکدام از اشیاء اینجا با هم مبارزه کنیم.
به فضای اطرافمان نگاهی انداختم.
اینجا از طبقه اول کوچکتر و سقفش کوتاهتر بود.
پر از میز و صندلی بود.
مبارزه تمرینی با پدرم در اینجا؟ بدون شکستن هیچچیز؟ این واقعاً دشوارترین مبارزه تمرینی بود که تا به حال داشتم.
نگاهی به طبقه اول انداختم.
بعد از رسیدن پدرم، همه را بیرون فرستاده بودند و درها بسته شده بود، برای همین فقط جو چون-به در میخانه بود.
«ارباب عمارت، یه لحظه برو توی آشپزخونه.»
«بله!»
«هر اتفاقی افتاد، نترس!»
«من امروز اونقدر غافلگیر شدم که فکر نمیکنم دیگه جایی برای غافلگیری توی قلبم مونده باشه.»
جو چون-به با عجله به سمت آشپزخانه رفت.
با چند قدم فاصله، رو به روی پدرم ایستادم.
«گفتی که سخته؟»
«بله.»
«اون به خاطر اینه که ضعیفی.»
همانطور که پدرم هالهاش را آزاد میکرد، نفس کشیدن برایم سخت شد.
حتی هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی هم برای مقاومت در برابر هاله او، که به سنگینی کوهستان تائو، به خفهکنندگی یک مرداب و به تیزی یک تیغه بود، تقلا میکرد.
پدرم به آرامی شمشیر اهریمن آسمانی را بیرون کشید.
«اهریمن آسمانی باید کسی باشه که وقتی میخواد بکشه، بتونه بکشه. تنها دلیلی که یه حریف رو به روی من زنده است، اینه که من بهش اجازه زندگی دادم.»
کلنگ!
شمشیر اهریمن آسمانی و شمشیر اهریمن سیاه در میان هوا با هم برخورد کردند.
سرعت یکی بود، اما قدرت درون شمشیرها کنترل شده بود.
کلنگ!
شمشیرها یک بار دیگر در هوا به هم خوردند.
میتوانستم بفهمم.
پدرم داشت از طریق قدرت درون شمشیرش صحبت میکرد.
این قدرت، معیار است.
انگار که بخواهد سازی را کوک کند، داشت به من میگفت که دقیقاً با همین مقدار قدرت بجنگم.
این مبارزهای نبود که کسی به خاطر ضعیفتر بودن از حریف ببازد.
مبارزهای بود که در آن، فرد به خاطر شکست در کنترل قدرتش بازنده میشد.
کلنگ!
کوک کردن فقط در سه تبادل ضربه تمام شد.
کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ!
شمشیر اهریمن آسمانی و شمشیر اهریمن سیاه به شکلی درخشان با هم برخورد میکردند.
من شمشیرم را فقط با استفاده از قدرت توافقشده حرکت میدادم.
هر فرم در اصل سطح نیروی خاص خودش را داشت، بنابراین نادیده گرفتن آن و جنگیدن فقط با سطح قدرت فعلی، به مقدار باورنکردنی تمرکز و انرژی ذهنی نیاز داشت.
تو این لحظه، هیچ محدودیتی برای مهارتهام قائل نشدم.
تو هر مبارزهای بعد از بازگشتم، خودداری کرده بودم.
با خودم میگفتم فقط باید همینقدر از مهارتم رو نشون بدم.
اما حالا، بدون چنین ذهنیتی میجنگیدم.
مطمئن بودم که نشون دادن مهارتهام مشکلی نداره.
بهم گفتی به مردم اعتماد نکنم، اما حداقل به شما اعتماد دارم، پدر.
با تمام وجود و آزادانه میجنگیدم.
این مبارزهای بود که فقط چون با پدرم بود، ممکن میشد.
هرچی بیشتر میجنگیدیم، بدنم سریعتر با مبارزه سازگار میشد.
بعد، پدرم سطح مبارزه رو بالاتر برد.
دیگه بحثِ نشکستنِ وسایل نبود، بلکه نباید اصلاً بهشون دست میخورد.
باید از حملات پدرم جاخالی میدادم و بین میزها و صندلیها میخزیدم بدون اینکه بهشون برخورد کنم؟ باید از بالاترین سطح تمرکزی که میتونستم، استفاده میکردم.
وسط تمام اینها، برخورد ما زیبا بود.
ضربات تیغهای که بین میزها و صندلیها خلق میشد، مثل خاطرات نقاشی بود که تمام عمرش رو نقاشی کرده، و صدای برخورد شمشیرها که از بین بطریهای شراب بلند میشد، مثل ناله غمانگیز یه نوازنده قدیمی بود.
گاهی کاغذی پاره میشد و گاهی سیمهای یه ساز از هم میگسیخت.
هرچی پیش میرفتیم، مبارزه شدیدتر و محدودیتها بیشتر میشد.
تو مرحله نهایی، حتی در حالی که از فانوسهای آویزون به دیوار محافظت میکردیم، میجنگیدیم.
نمیذاشتیم شعلهها با بادی که شمشیرهامون ایجاد میکردن، خاموش بشن.
و در یه لحظه.
شوووویک!
چی شمشیر پدرم به سمتم پرواز کرد.
این چی شمشیری بود که با نیروی مهارشده رها شده بود.
اگه به درستی با نیروی درونی پر شده بود، میخانه با همین یه حرکت از جا کنده میشد.
چی شمشیر از شمشیر اهریمن سیاه من هم بیرون جهید.
چی شمشیر من، که با همون نیروی درونی مهارشدهی پدرم پر شده بود، ضربهی اون رو تو هوا خنثی کرد.
پاااانگ!
وقتی باد وزید و شعلهی فانوس رو به خاموشی تهدید کرد، بدنم رو پرتاب کردم تا جلوی باد رو بگیرم.
شعله لرزید و وضعیتی متزلزل پیدا کرد، اما خاموش نشد.
جریانی مداوم از چی شمشیر به سمتم میومد.
اگه حتی یکی رو از دست میدادم، چی شمشیر از کنارم رد میشد و دیوار پشت سرم رو خرد میکرد.
اون وقت کسی که چی شمشیر رو فرستاده بود بازنده میشد؟ نه. تو این مورد، کسی که نمیتونست جلوی چی شمشیر رو بگیره بازنده بود.
تقریباً تو حالتی از بیخودی با پدرم میجنگیدم.
صداهای زیادی به گوش میرسید.
صدای قدمها، صدای باد، صدای شکافتن باد توسط شمشیر، صدای برخورد شمشیر با شمشیر، صدای رها شدن چی شمشیر، صدای خنثی شدن چی شمشیر، خشخش لباسها و لرزش شعلهی فانوس.
تکتک این صداها با جوهرهی هنرهای رزمی عجین شده بود.
مطمئناً میتونستم این تمرین رو به خاطر بسپارم.
نیازی نبود عمداً حفظش کنم.
هر فرمی بینقص بود و موقعیت، حیاتی.
چون این مبارزه زنجیرهای از حرکات فراموشنشدنی بود، تا مدتها منبع یادگیری من میشد.
وقتی تمرین تموم شد، هر دو همزمان شمشیرهامون رو غلاف کردیم.
شمشیر اهریمن آسمانی و شمشیر اهریمن سیاه همزمان وارد غلاف شدن و صدای «کلیک» دلنشینی ایجاد کردن.
به اطراف نگاه کردم؛ حتی یه صندلی هم نیفتاده بود.
حتی یه خراش کوچیک هم روی دیوار نبود.
«مساویه!»
«نه، تو باختی.»
پدرم جلو اومد و جاجویِ روی میزِ جلوی من رو بلند کرد.
نوک چوبهای غذاخوریِ داخلش بریده شده بود.
«آه، یه نشونه که چی شمشیرم بهش کشیده شده. اصلاً کی این رو دیدین؟»
جاجویِ روی میزی که پدرم اونجا بود رو چک کردم و آهی کشیدم.
«باختم!»
باختم، اما واقعاً یه باخت نبود.
پدرم واقعاً از مهارتهای من غافلگیر و تحت تأثیر قرار گرفته بود.
«وقتی خبر رو شنیدم که تو و اهریمن خندان پلیددل، بک مانگگی رو کشتین، یه حدسهایی زدم. اینکه به دستاورد بزرگی رسیدی.»
احتمالاً نمیدونست که تا این حده.
پدرم مطمئناً از طرف من انگیزه زیادی گرفته بود.
«حالا باید چیکار کنم؟»
مسیر رو ازش پرسیدم.
اینکه هنرهای رزمی من از اینجا به بعد باید به کدوم سمت بره.
از تنها کسی پرسیدم که میتونست این جواب رو بهم بده.
«از این به بعد، فقط روی تمرین چهار گام باد الهی تمرکز کن.»
این نتیجهای بود که پدرم بهش رسیده بود.
و برای این نتیجه دلیلی داشت.
«من تمرین چهار گام باد الهی رو متوقف کردم.»
«چرا متوقفش کردین؟»
در کمال تعجب، پدرم صادقانه جواب داد.
«به بنبست خوردم.»
«اگه شما به بنبست خوردین پدر، پس من هیچوقت نمیتونم ازش عبور کنم.»
پدرم لحظهای بهم نگاه کرد و بعد سرش رو تکون داد.
«حتی اگه من نتونم، تو میتونی به تعالی برسی.»
«منظورتون چیه؟»
«این دیواریه که هنر اهریمنی نه مصیبت ایجاد کرده. چون اول هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد گرفتم، نتونستم تو چهار گام باد الهی به تعالی برسم.»
«آه!»
فهمیدم منظورش چیه.
چیزی به اسم سازگاری تو هنرهای رزمی وجود داره.
بعضی هنرها ذاتاً با هم ناسازگارن، در حالی که تو موارد دیگه، ترتیبی که یادشون میگیری میتونه جلوی رسیدن به تعالی رو بگیره.
«اگه قبل از یادگیری هنر اهریمنی نه مصیبت به تعالی نرسی، بعدش دیگه هیچوقت نمیتونی.»
«حتماً قبل از اون به تعالی میرسم.»
وقتی چهار گام باد الهی به تعالی میرسید، با تکنیک شمشیر آسمان پرنده دوازده ستاره ترکیب میشد تا سطح دیگهای از قدرت رو نشون بده.
بعدها، وقتی با هنر اهریمنی نه مصیبت ترکیب میشد، تأثیر حتی بزرگتری میذاشت.
پدرم لحظهای بهم خیره شد و پرسید.
«هنوزم سخته؟»
«راهنمایی شما بهم اعتمادبهنفس داد.»
«هنوزم قصد داری یه اهریمن آسمانیِ شاد باشی؟»
«میخوام با لبخند زندگی کنم.»
پدرم لحظهای نگام کرد و بعد بدون حرفی رو برگردوند.
و وقتی تقریباً به طبقه اول رسیده بود، طوری که انگار داره کلمات رو بیهوا پرتاب میکنه، گفت:
«اگه وقت داشتی، برای یه بازی گو بیا پیشم.»
جو چون-به که زیر پیشخوان قایم شده بود، تا کمر خم شد و بعد به من نگاه کرد.
«چیزی نشکسته، پس نگران نباش.»
مسیر اهریمنیای که من دنبال میکنم، همونیه که تمام میخانهدارهای دنیا عاشقش میشن، مگه نه؟
جو چون-به آهی از سر راحتی کشید و گفت:
«بالاخره این روز طولانی داره تموم میشه.»
***
شاید روز جو چون-به تموم شده بود، اما روز من نه.
رفتم تا اهریمن تیغه آسمان خونین رو پیدا کنم.
کنار پنجره نشسته بود و کتاب میخوند.
انتظار داشتم از شدت عصبانیت در حال تاب دادن تیغهش باشه، اما آرومتر از چیزی بود که فکر میکردم.
«امروز تمرین نمیکنین.»
«برای چی اینجایی؟»
«اومدم چون میخواستم ببینمتون، ارشد.»
قبل از اینکه حرفی از اتفاقات میخانه بزنم، چیزی رو که آورده بودم بهش دادم.
نیومده بودم درباره اون اتفاق حرف بزنم.
«این چیه؟»
«داروی تجدید قواست.»
«داروی تجدید قوا؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
«از اولین باری که دیدمتون لاغرتر شدین. این دارو اشتهاتون رو باز میکنه و بدنتون رو تقویت میکنه. پزشک اهریمنی رو کلافه کردم تا بگیرمش، پس میتونین به اثرش اعتماد کنین.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دستپاچه شده بود.
حتی بیشتر از وقتی که برای تولدش بهش مهره ضد سم داده بودم، دستپاچه بود.
«بدهش به رهبر فرقه.»
«اون از اون آدمهاییه که شک میکنه نکنه سمیش کرده باشم و مجبورم میکنه همهش رو جلوی خودش بخورم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به شوخیِ نه چندان شوخیِ من بلند خندید.
صدام رو پایین آوردم، انگار که دارم پچپچ میکنم.
«این در واقع چیزیه که پدرم مصرف میکنه، اما من پزشک اهریمنی رو کلافه کردم تا مقداریش رو بگیرم. میدونین که، نه؟ پدرم چقدر مراقب بدنشه. پس لطفاً نگران نباشین و مصرفش کنین.»
وقتی برگشتم که برم، اهریمن تیغه آسمان خونین از پشت سرم پرسید:
«چرا اینقدر باهام خوب رفتار میکنی؟»
به سمتش برگشتم و گفتم:
«چون شما باهام خوب رفتار میکنین. و چون باور دارم اگه با شما خوب رفتار کنم، بیشتر از مجموع سه فرمانروای اهریمنیِ دیگه برام مفید خواهید بود. من خودم آدمِ کاملاً خودخواه و حسابگری هستم. خب دیگه، شب بخیر. و حتماً داروتون رو بخورین. از طریق بازرس سو پیگیرتون میشم!»
در حالی که با چشمهایی عمیق بهم خیره شده بود، براش تعظیم کردم و راه افتادم.
باید وقتی میتونم، انجامش بدم.
اگه الان که به فکرشم انجامش ندم، شاید دفعهی بعدی در کار نباشه.
بالاخره، روز طولانی من هم تموم شد.
مستی، تازه داشت خودش رو نشون میداد.