چپتر 138: اگه فقط بذارم بره، یعنی من قلب پلیدی دارم؟
چپتر 138: اگه فقط بذارم بره، یعنی من قلب پلیدی دارم؟
«کجا بودی؟»
در پاسخ به سوال سو دهریونگ، مقصدم رو بهش گفتم.
سو دهریونگ پلکی زد و پرسید. او دیگه حتی تعجب هم نمیکرد.
«توی چهار روز رفتی اونجا و برگشتی؟»
«آره.»
«شوخی که نمیکنی، نه؟»
سرم رو تکون دادم و سو دهریونگ هم سرش رو به نشونه تاسف تکون داد.
«دیگه سوالی نمیپرسم. حتی سعی هم نمیکنم درکش کنم. اگه زیاد بهش فکر کنم، فقط خودم آدم عجیبی به نظر میام. تو از اون آدمایی هستی که اگه فردا یهو بگی "دارم به اتحاد رزمی ملحق میشم"، اصلاً عجیب نیست.»
«خوبه که میدونی. راستی، از فرمانروای اهریمنی سرمست چه خبر؟»
«از وقتی رفتید، ارباب عمارت، حتی یه بار هم نیومده.»
قیافهاش رو موقع آخرین دیداری که داشتیم به یاد آوردم. روی یه قایق مسافربری نشسته بود و تنهایی مینوشید.
بهش گفته بودم که مزخرفات در مورد صلح در دنیای رزمی رو کنار بذاره و دلیل واقعیاش رو بهم بگه. به ذهنم خطور کرد که شاید از حرفهام عصبانی شده باشه.
«تا وقتی صادق نباشی، هیچوقت نمیتونیم برادر خونی بشیم.»
ممکن بود واقعاً آرزو داشته باشه که جنگی در نگیره. اما بوضوح حس میکردم که این تنها دلیلی نبود که به من نزدیک شده بود.
«اما بازرس سو، چرا داری لنگ میزنی؟»
«دیروز یه جلسه تمرینی جهنمی با استادم داشتم.»
«یهویی؟»
«آره. انگار حالش زیاد خوب نبود.»
در همین لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که بازرس دیگهای راهنماییاش میکرد، وارد دفتر شد.
از اونجایی که داشتیم در موردش حرف میزدیم، سو دهریونگ جا خورد.
«استاد!»
برای سو دهریونگ، او همیشه استادی محترم و عزیز بود. خوب میشد اگه او هم کمی گرمتر با شاگردش رفتار میکرد، اما اهریمن تیغه آسمان خونین فقط سرش رو کمی تکون داد و گفت:
«میتونی برای یه لحظه بری بیرون.»
«بله!»
سو دهریونگ بیرون رفت. جلوی من خیلی لنگ میزد، اما حالا دندونهاش رو روی هم فشار داد و استوار قدم برداشت و خارج شد.
بازرس سو، طاقت بیار. باز کردن قفل قلب استاد لجبازت کار راحتی نیست.
چشمهای ریز و تیز اهریمن تیغه آسمان خونین امروز حتی خشنتر هم به نظر میرسید. سو دهریونگ گفته بود که دیروز حالش بد بوده و به نظر میرسید امروز هم همونطوریه.
«خوش اومدید، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین مستقیم رفت سر اصل مطلب.
«دیروز فرمانروای اهریمنی سرمست اومد دیدنم.»
میتونستم حدس بزنم. تمرین جهنمی سو دهریونگ به خاطر فرمانروای اهریمنی سرمست بود.
«یه بطری شراب آورد. یه شراب خیلی گرونقیمت.»
با وجود اینکه کلماتش آروم بودن، اما چهره اهریمن تیغه آسمان خونین نشون میداد که از این وضعیت ناراضیه.
«برای چی اومده بود؟»
«گفت فقط چون میخواسته اون رو به من بده خریدتش، بعد هم بعد از تحویل دادنش رفت.»
او تلاشش رو برای آشتی با اهریمن تیغه آسمان خونین شروع کرده بود. پنج روز طول کشیده بود تا تصمیم بگیره بره و یه بطری شراب بهش بده.
«شبیه وقتی بود که اهریمن خندان پلیددل اومد و ازم خواست اون نقاب رو بهت بدم.»
«اون فرق داشت. اون موقع با من کار داشت، اما این بار، با شما کار داره ارشد.»
«من هنوزم فکر میکنم کارش با توئه.»
واقعاً که خیلی تیزهوش بود.
«نه، این اولین باریه که میشنوم. خب، شراب رو نوشیدید؟»
«چطور میتونم بدون اینکه بدونم توش چیه بنوشمش؟ ریختمش دور.»
«چطور تونستید صداقت یه نفر رو اینطوری دور بریزید؟»
«چرا به صداقت بقیه اهمیت میدی؟»
«چون گفتید شراب گرونی بود. باید میدادیدش به من.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با سوءظن بهم خیره شد.
«کار تو بود، نه؟ یه دستی تو کار داشتی، مگه نه؟ وگرنه محاله اون دائمالخمر کاری رو انجام بده که توی کل عمرش نکرده.»
فکر کردم حقیقت رو بهش بگم اما تا آخر انکارش کردم. برای اینکه این آشتی به نتیجه برسه، اون دو نفر باید خودشون یه جوری حلش میکردن.
«نه، من هیچی در موردش نمیدونم. شاید اون روز که توی میخانه می روان مینوشیدید، تحت تاثیر شما قرار گرفته، ارشد.»
«تحت تاثیر چی؟ من کاری جز فحش دادن بهش نکردم.»
«دیگه کی توی این دنیا پیدا میشه که اونطوری بهش فحش بده؟ شاید قلبش تغییر کرده.»
«از فرمانروای اهریمنی سرمست دفاع نکن. بوضوح بهت گفتم، مگه نه؟ اون آدم خبیثیه. ارباب جوان دوم، قلبت رو به کسی که لایقش نیست نده. اگه خیلی پیش بری، راه برگشت دشوار میشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بعد از زدن حرفهاش، همینطوری دفتر رو ترک کرد. آشتی اونها حالا به این بستگی داشت که فرمانروای اهریمنی سرمست چطور عمل کنه. در این فرآیند، او لایه دیگهای از تعصباتش رو کنار میزد و این فرصتی میشد تا بیشتر در موردش بفهمم.
***
اون شب.
روی شاخه یه درخت بزرگ و دور نشسته بودم و تمرین کردن لی آن رو تماشا میکردم. فاصلهام طوری بود که متوجه حضورم نمیشد، اما میتونستم حتی حالت چهرهاش رو هم ببینم.
با جدیترین چهره دنیا، در حالی که خیس عرق بود، داشت تکنیک شمشیر آسمان پرنده رو تمرین میکرد. فرمهایی رو که قبلاً انجام داده بود، بارها و بارها تکرار میکرد. تا وقتی که اون تکرارها بالاخره به یه جواب نمیرسید، استراحت نمیکرد.
در همین لحظه، کسی وارد محل تمرینش شد. در کمال تعجب، کسی که به دیدنش اومده بود نقاب آبی، زیردست اهریمن خندان پلیددل بود.
«رزمیکار لی.»
«آه، نقاب آبی.»
«متاسفم که این وقت شب اومدم.»
«اصلاً. چی باعث شده بیای اینجا؟»
«اون حرفی که در مورد ملحق شدن به عنوان فرمانده جوخه زدی، هنوزم سر جاشه؟»
«تا وقتی که یه جواب رد قطعی ندی، جایگاه فرمانده جوخه اول همیشه برات بازه.»
صدای لی آن میلرزید. از بازدید ناگهانی نقاب آبی دستپاچه شده بود. از طرف دیگه، نقاب آبی سوالاتی رو که آماده کرده بود ادامه داد.
«جوخه سایه شبح در آینده چه نوع کارهایی انجام میده؟»
«جوخه سایه شبح سازمانیه که صرفاً برای ارباب جوان دوم فعالیت میکنه.»
«اگه دستورات رهبر فرقه و دستورات ارباب جوان دوم با هم تداخل داشته باشن چی؟»
لی آن فقط لبخند کمرنگی زد، انگار که قبلاً جوابش رو داده بود.
«میدونی الان داری چه جوابی میدی؟»
«من که چیزی نگفتم، مگه نه؟»
نگاههاشون در میانه هوا با هم گره خورد. میتونستم تضاد رو توی چشمهای نقاب آبی از پشت نقابش حس کنم.
وقتی این زن عجیب که از یه آدم خیلی چاق به یه زن فوقالعاده زیبا تبدیل شده بود، یهو ازش خواست که فرمانده جوخهاش بشه، صادقانه اولش فکر کرده بود: «اون دیوونه شده؟»
با وجود اینکه او کسی بود که جونش رو نجات داده بود و حتی تا مرز نابود کردن کالسکهاش پیش رفته بود، اما داشت ازش میخواست که جایگاه آیندهاش به عنوان یه فرمانروای اهریمنی رو رها کنه تا فقط یه فرمانده جوخه بشه؟
در اون لحظه، واقعاً فکر کرده بود: «آسمون همه چیز رو به یه نفر نمیده. اینقدر زیبا بودن و در عین حال اینقدر دیوونه بودن!»
اما با گذشت زمان، مدام به اون زن دیوونه فکر میکرد. خودش رو در حالی پیدا میکرد که فکر میکرد ترجیح میده با اون توی دنیای رزمی پرسه بزنه تا اینکه بیست یا سی سال صبر کنه تا یه فرمانروای اهریمنی بشه.
هر چقدر بیشتر سعی میکرد این فکر رو از سرش بیرون کنه، بیشتر به لی آن فکر میکرد. اگه این پیشنهاد رو قبل از تغییر ظاهرش داده بود، باز هم اینطور تردید میکرد؟ خودش رو سرزنش میکرد که احمقیه که مسحور زیبایی شده، اما نمیتونست جلوی افکارش رو بگیره. این فکر که اگه اون نبود الان مرده بود، به اون وسوسه قدرت میبخشید.
لی آن به جای کلمات دلنشین برای فریب دادن نقاب آبی، صداقت رو انتخاب کرد.
«من به ارباب جوان ایمان دارم. اگه به آسمون نگاه کنه و بگه زمینه، از اون روز به بعد منم آسمون رو زمین میبینم. اگه بهم بگه براش بمیرم، میمیرم. من حتی جلوی آینه تمرین میکنم و به این فکر میکنم که آخرین کلماتم چی باشن. چند تایی رو آماده کردم. بعضی حرفها برای اینکه باعث بشه من رو برای مدت طولانی به یاد داشته باشه، بعضیها برای اینکه بذارم بدون بارِ خاطر من رو راهی کنه، و حتی بعضیها برای اینکه بهش آسیب بزنم. فکر میکنم فقط وقتی زمانش برسه میفهمم کدوم حرفها رو میزنم. سازمانی که توسط کسی مثل من هدایت میشه، جوخه سایه شبح هست. اگه قراره ملحق بشی، باید این رو بدونی.»
هرچی بیشتر حرف میزد، لرزش بدنش هم بیشتر فروکش میکرد.
«لازم نیست همین الان تصمیم بگیری. بهخاطر من هم که شده، لطفاً با دقت فکر کن.»
«بهخاطر رزمیکار لی؟ منظورت چیه؟»
«جایگاهی که بهت پیشنهاد دادم، برام خیلی مهم و ارزشمنده. این جایگاهِ سرپرست جوخه اول در اولین سازمانیه که تا حالا رهبریش رو بر عهده داشتم. نمیخوام ببینم که توی اون جایگاه پشیمون شدی. نمیخوام اون جایگاهِ باارزش رو به جایی برای پشیمونیِ کسی تبدیل کنم. پس لطفاً سر فرصت تصمیمی بگیر که ازش پشیمون نشی. قصد دارم جایگاه سرپرست جوخه اول رو تا وقتی تصمیم بگیری خالی نگه دارم. حتی اگه بقیه جایگاههای سرپرست جوخه پر بشن، اولی رو خالی میذارم.»
نگاهشون در میان هوا به هم گره خورد.
«اگه به جوخه سایه شبح ملحق بشم، میتونم به زدنِ این نقاب ادامه بدم؟»
«آره. اما در عوض، باید با من زیاد حرف بزنی. تا اگه یه وقت کسی با اون نقاب آبی جلوی من ظاهر شد و تظاهر کرد که توئه، بتونم بلافاصله تشخیصش بدم.»
نقاب آبی بعد از اینکه لحظهای در سکوت به لی آن خیره شد، مودبانه سرش رو خم کرد و اونجا رو ترک کرد.
به محض اینکه ناپدید شد، لی آن بالاخره نفس راحتی از سر آسودگی کشید.
«آخ! فکر کردم از استرس میمیرم. چی داشتم میگفتم؟ واای! گند زدم. همینطوری پشتسرهم چرتوپرت گفتم و زیادهروی کردم!»
همونطور که از دور تماشاش میکردم، زدم زیر خنده.
درست همون موقع، کسی بالا پرید و روی شاخهای که کنار من بود نشست.
در کمال تعجب، اون اهریمن خندان پلیددل بود.
حتماً نقاب آبی رو تا اینجا تعقیب کرده بود.
«بعد از اینکه یه مدت از نگرانی خوابش نمیبرد، بالاخره اومد اینجا.»
بهنظر میرسید اهریمن خندان پلیددل از قبل متوجه تردید نقاب آبی شده بود.
«پسر احمق! معلوم نیست چشه که مسحور یه صورت قشنگ شده.»
«صورتیه که ارزش مسحور شدن رو داره، مگه نه؟»
«اول نقابم رو گرفتی ارباب جوان دوم، حالا هم داری زیردستم رو میگیری.»
«بیا یه چیزی رو روشن کنیم. تو اون نقاب رو به عنوان هدیه به من دادی، و این من نیستم بلکه لی آنه که داره نقاب آبی رو میبره.»
«پس مجبورم از اون قلب قشنگ انتقام بگیرم.»
«بیا اینطور فرض کنیم که من دارم اون رو میبرم.»
اهریمن خندان پلیددل آروم خندید.
بهنظر نمیرسید خوشحال باشه؛ صداش شبیه غرش یه حیوون وحشی بود.
«اگه نقاب آبی تصمیم بگیره بره، چیکار میکنی؟»
«اگه همینطوری بذارم بره، دیگه اهریمن خندان پلیددل نیستم. حداقل باید قبل از فرستادنش، یه دستش رو قطع کنم.»
نمیتونستم بفهمم جدی میگه یا شوخی میکنه.
وقتی لی آن برای اولینبار به نقاب آبی پیشنهاد داد، اهریمن خندان پلیددل فقط بدون اینکه حرف زیادی بزنه تماشا کرده بود.
برای همین فکر کردم شاید راحت بذاره بره، اما حالا بهنظر میرسید ممکنه اینطور نباشه.
نمیدونستم چه حسی به نقاب آبی داره.
«بهتر نیست بذاری در آرامش بره؟»
«داری میگی سرپرست جوخه بودن توی اون سازمانِ خیالی، بهتر از اینه که در آینده یه فرمانروای اهریمنی بشه؟»
«از این نظر، آره. فرمانروای اهریمنی شدن مربوط به آیندهایه دوره، در حالی که سرپرست جوخه بودن، خواسته الانشه.»
در واقع، از همون اول دلیل دیگهای هم وجود داشت.
حتی وقتی نقاب آبی پیرتر میشد، باز هم نمیتونست روی صندلی فرمانروای اهریمنی بشینه.
اهریمن خندان پلیددلِ فعلی نمیدونست.
که خودش قراره برای مدتی طولانی جایگاه فرمانروای اهریمنی رو حفظ کنه.
و این حقیقت که نقاب آبی تمام اون سالهای طولانی رو فقط صرف حمایت از اون میکنه.
«هم تو و هم من، فرمانروای اهریمنی سرمست، اسیر سرنوشتمون هستیم و نمیتونیم اونطور که دلمون میخواد زندگی کنیم، مگه نه؟ چرا نذاریم حداقل نقاب آبی اونطور که دلش میخواد زندگی کنه؟»
«بعداً پشیمون میشه. اونوقت چی؟»
«چیکار میشه کرد؟ انتخاب خودش بوده، پس باید پشیمونیش رو هم بکشه. ممکنه اونموقع پشیمون بشه و برگرده پیشت، فرمانروای اهریمنی سرمست. و ازت بخواد که دوباره قبولش کنی.»
«عمراً.»
«لطفاً دوباره قبولش کن. دلیل کافی برای این کار وجود داره.»
«چه دلیلی؟»
«چون نقاب آبیِ الان با نقاب آبیای که زندگی خودش رو کرده باشه، قطعاً متفاوت خواهد بود. نقاب آبیای که بعد از سرگردونی برمیگرده، قویتره. شمشیر مردی که طعم پشیمونی رو چشیده باشه، سریعتر میشه.»
اهریمن خندان پلیددل خیره به من نگاه کرد.
«چرا اینطوری نگام میکنی؟»
«همیشه کنجکاو بودی بدونی زیر نقاب من چیه، مگه نه؟ منم همیشه کنجکاوم. که بدونم توی وجود تو چی میگذره، ارباب جوان دوم.»
توی دلم جا خوردم اما با آرامش جواب دادم.
«گاهی وقتها خودم هم برام سوال میشه. چی توی وجودمه که باعث میشه جوری حرف بزنم که انگار یه عمر کامل زندگی کردم. با اینهمه حرف زدن و نصیحت کردن، احتمالاً این روزها بین زنها محبوبیتی ندارم، نه؟»
«پس خودت هم میدونی.»
اهریمن خندان پلیددل خندید و من هم همراهش خندیدم.
«حالا که حرفش شد، بذار یه خواهشی بکنم. اگه نقاب آبی انتخاب کرد که سرپرست جوخه بشه و تو اونقدر عصبانی شدی که خواستی دستش رو قطع کنی، لطفاً اول با من ملاقات کن.»
«چرا؟ میخوای دست من رو قطع کنی تا نتونم دست اون رو قطع کنم؟»
«من تو رو بیشتر از نقاب آبی دوست دارم، فرمانروای اهریمنی سرمست. چرا باید همچین کاری بکنم؟»
«پس چرا میخوای من رو ببینی؟»
«بهخاطر لی آن هم که شده، باید سعی کنم جلوت رو بگیرم و یه جوری متقاعدت کنم. این رو با تمام صداقت میگم.»
«بهش فکر میکنم.»
اهریمن خندان پلیددل به هوا پرید و رفت.
نگاهم دوباره به سمت لی آن برگشت.
اون هیجانش رو آروم کرده بود و دوباره تمرینات خستهکننده هنرهای رزمیش رو شروع کرده بود.
داری خوب پیش میری، لی آن.
در نهایت، نقاب آبی نه بهخاطر اصرارهای تو، بلکه بهخاطر اینکه مجذوب مهارتت شده میاد.
فکر میکنم بخششِ اهریمن خندان هم به همین موضوع بستگی داره.
***
روز بعد، سو دهریونگ با چهرهای هیجانزده وارد دفتر شد و بلافاصله پرسید:
«ارباب عمارت، شایعه رو شنیدی؟»
«کدوم شایعه؟»
سو دهریونگ شایعهای واقعاً غافلگیرکننده رو با خودش آورده بود.
«میگن استادم قراره با فرمانروای اهریمنی سرمست دوئل کنه.»
جا خوردم.
«راسته؟»
«مطمئن نیستم شایعهست یا حقیقت. از فرقه مسیر جنوبی شروع شده. اما مگه فرمانروایان اهریمنی با هم نمیجنگن؟ این یه قانون نانوشته نیست؟»
سو دهریونگ نگران بهنظر میرسید که نکنه شایعه حقیقت داشته باشه.
«نگرانی؟»
«راستش رو بخواید، آره.»
«جای نگرانی نیست. استادت این روزها خیلی سخت تمرین کرده.»
«با این حال، دیگه سن و سالی ازش گذشته.»
آیا اهریمن تیغه آسمان خونین میدونه؟ که شاگردش اینطوری نگرانشه.
هرچند، اگه میدونست، باز هم اون رو فقط بهخاطر اینکه حالش بد بوده، تحت اون تمرینات جهنمی قرار میداد؟
همونطور که بلند میشدم، سو دهریونگ پرسید:
«کجا میرید؟»
«برم شراب بخرم. امروز از اون خیلی سنگینهاش لازم دارم.»
«آه! میخواید جلوی فرمانروای اهریمنی سرمست رو بگیرید؟»
همونطور که از دفتر خارج میشدم گفتم:
«دوئلی در کار نخواهد بود. چون قبلش به دست من کشته میشه.»
بهشون گفتم با هم آشتی کنن، اونوقت دارن دوئل میکنن؟ واقعاً نمیتونم باهاشون کنار بیام.