چپتر 139: مجازات دائمالخمر بزدل!
چپتر 139: مجازات دائمالخمر بزدل!
فرمانروای اهریمنی سرمست به خواب عمیقی فرو رفته بود و کلاً در این دنیا نبود.
آنقدر نوشیده بود که حتی متوجه نشد من آمدهام.
«فرمانروای اهریمنی سرمست، فرمانروای اهریمنی سرمست!»
چندین بار صدایش زدم، اما بیدار نشد.
در چنین مواقعی، او چیزی جز یه دائمالخمر نبود.
فرمانروای اهریمنی سرمست رو بلند کردم و به داخل دریاچه انداختم.
شالاپ!
حتی بعد از افتادن توی آب، فرمانروای اهریمنی سرمست تا مدت زیادی بالا نیومد.
«نمیتونم با این وضعیت کنار بیام، واقعاً نمیتونم!»
من هم به داخل دریاچه پریدم.
فرمانروای اهریمنی سرمست مثل یه جسد به کف دریاچه چسبیده بود.
گرفتمش و به سطح آب برگشتم.
«به خودت بیا!»
فرمانروای اهریمنی سرمست چشمانش رو باز کرد و بالاخره من رو شناخت.
«ارباب جوان دوم؟»
من اول از همه سوار قایق شدم.
فرمانروای اهریمنی سرمست دنبال من نیومد؛ در عوض، به پشت روی آب شناور موند و به آسمان خیره شد.
«نمیای بالا؟»
«همینجا میمونم.»
«مگه نوجوونی که داری لجبازی میکنی؟ واقعاً نمیتونم این صحنه رو تماشا کنم. فقط چون خوشچهرهای دارم تحملت میکنم.»
«دست از نگاه کردن به صورت خوشگلم بردار و یه کم از اون شراب رو بهم بده.»
«حالا میخوای مهارت جدیدِ نوشیدن در حال درازکشیدن روی آب رو بهم نشون بدی؟ این کدوم یکی از هنرهای رزمیِ فرمانروای اهریمنی سرمسته؟»
وقتی شراب رو بهش ندادم، فرمانروای اهریمنی سرمست دستش رو دراز کرد.
شرابِ روی قایق در هوا پرواز کرد و به دستش رسید.
همونطور که دراز کشیده بود، شروع به نوشیدن کرد.
«شایعه درسته، مگه نه؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست جوابی نداد.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
انگار که نمیخواست جواب بده، فرمانروای اهریمنی سرمست در حالی که هنوز به پشت دراز کشیده بود، شروع کرد به شنا کردن و از قایق دور شد.
من هم پارو زدم و دنبالش رفتم.
«بهت گفتم با هم آشتی کنین، اونوقت کارتون به دوئل کشیده؟ میخوای با من دربیفتی؟ بیا بیرون، بیا یه چشمه بهت نشون بدم.»
«تقصیر من نیست. همهش زیر سر اون پیرمرده. شرابی که به عنوان هدیه بهش دادم رو دور ریخت. درست جلوی حیاطش، طوری که همه ببینن.»
فرمانروای اهریمنی سرمست با اون بینی حساسش، حتماً متوجه شده بود که شراب دور ریخته شده.
از همون اولش همهچیز اشتباه پیش رفته بود.
«و میدونی اون پیرمرد بعدش بهم چی گفت؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست نشست.
او یه بطری خالی شراب رو به پهلو روی آب گذاشت و روی اون نشست.
نه بطری و نه فرمانروای اهریمنی سرمست، هیچکدوم غرق نشدن.
«ازم پرسید که آیا فرار از واقعیت با مست کردن لذتبخشه؟ گفت که من رقتانگیزترینِ تمام شهریاران اهریمنی هستم. منم بهش گفتم. مگه ارشدی وجود نداره که بدون مست کردن هم از واقعیت فرار میکنه؟ ازش پرسیدم کدوممون رقتانگیزتریم.»
«شما که بچه نیستین، ولی هردوتون دارین مثل هم رفتار میکنین. واقعاً که خیلی بالغین.»
«اون اول شروع کرد!»
«خب، بعدش؟»
«میخواستم همونجا تمومش کنم. اما اون حتماً باید یه مقایسهای انجام میداد.»
«با اهریمن خندان پلیددل.»
فرمانروای اهریمنی سرمست سرش رو تکان داد و ادای صدای اهریمن تیغه آسمان خونین رو درآورد.
«"تو از اون مردِ نقابدار هم بدتری. اون مردِ نقابدار فقط صورتش رو پنهان میکنه، نه قلبش رو."»
تقلیدش اونقدر خوب بود که اگه چشمام رو میبستم، انگار اهریمن تیغه آسمان خونین داشت درست روبروی من حرف میزد.
«چطور جرئت کرد من رو مقایسه کنه! اونم با اهریمن خندان پلیددل! داشتم از کوره در میرفتم.»
«و بعدش؟»
«منظورت چیه که "بعدش"؟ عصبانی شدم و جوابش رو دادم. گفتم که من از یه آدم ترسو که کل زندگیش رو به خاطر یه زن زجر میکشه، خیلی بهترم.»
سرم رو با حالتی تکان دادم که یعنی او واقعاً اصلاحناپذیره.
«تو فقط دست روی نقطه ضعفش نذاشتی، بلکه قشنگ نمک روی زخمش پاشیدی.»
«پس فلسهای اون پیرمرد مال اژدهاست و مال من فلس ماهیه؟ اون اول به مال من دست زد!»
شالاپ.
فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره به داخل آب رفت.
حتماً تا تهِ دریاچه رفته بود، چون مدتی طول کشید تا دوباره روی آب بیاد.
در حالی که فقط سرش از آب بیرون بود، ازش پرسیدم:
«فقط برو و عذرخواهی کن. اگه بهت ناسزا گفت، فقط تحمل کن و گوش بده. اگه عذرخواهی کنی، دیگه ازت نمیخواد که مبارزه کنی.»
«نمیخوام. اگه کسی باید عذرخواهی کنه، اون خودشه.»
«پس مجبوری مبارزه کنی.»
«اون رو هم نمیخوام!»
«پس میخوای چیکار کنی؟»
«خودمم نمیدونم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره شروع به شنا کردن و دور شدن کرد.
من دنبالش نرفتم و در عوض در جهت مخالف پارو زدم.
با دیدن این صحنه، فرمانروای اهریمنی سرمست دوباره به سمت من شنا کرد.
«دلیلی که نمیخوام با اهریمن تیغه مبارزه کنم، تویی.»
«به خاطر من؟»
سپس، کلمات غیرمنتظرهای از زبانش جاری شد.
«چون اگه باهاش مبارزه کنم، اون اهریمن تیغهای که تو اینقدر دوسش داری، میمیره.»
در حالی که او رو با اون چهره جدیاش رها کردم، حتی سریعتر پارو زدم.
«من حرفهای یه آدم مست رو باور نمیکنم.»
صدای فرمانروای اهریمنی سرمست از پشت سر اومد:
«دارم بهت میگم، اون میمیره!»
«فهمیدم، پس هوشیار شو و منتظر بمون. من میرم تا ارشد اهریمن تیغه رو ببینم. اگه وقتی برگشتم هنوز مست باشی، به دست خودم میمیری!»
بعد از ترک جنگل بزرگ مستان، مستقیماً به سراغ اهریمن تیغه آسمان خونین رفتم.
اهریمن تیغه آسمان خونین امروز هم در حال تمرین بود.
او فرمهایی رو اجرا میکرد که خشنتر و وحشیانهتر از همیشه بودن.
با توجه به جوِ موجود، انگار شبِ قبل از یه نبرد سرنوشتساز بود.
«چرا داری اینقدر سخت تمرین میکنی، اونم فقط برای گرفتن یه دائمالخمر؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین تیغهاش رو غلاف کرد و روی تختهسنگی در حیاط نشست.
خیسِ عرق شده بود.
«اگه قانون نانوشتهای که میگه شهریاران اهریمنی نباید با هم مبارزه کنن شکسته بشه، چی میشه؟»
«هیچ اتفاقی نمیفته.»
«منظورت اینه که هیچ جریمهای نداره؟»
«درسته.»
«پس چرا تا حالا این قانون نانوشته شکسته نشده؟»
«چون میدونیم که حتماً یه نفر میمیره. احتمال مرگ در مبارزه بالاست، و حتی اگه به دست حریفت کشته نشی، زندگی بازنده به عنوان یه فرمانروای اهریمنی تموم شدهست. کی حاضر میشه از رهبری پیروی کنه که به یه فرمانروای اهریمنی دیگه باخته؟»
«این رو میدونی و باز هم قصد داری دوئل کنی؟»
«چرا؟ نگران اینی که از مقامم به عنوان فرمانروای اهریمنی خلع بشم؟»
«تو تمام عمرت رو به عنوان یه فرمانروای اهریمنی زندگی کردی. زندگی کردن به عنوان یه رزمیکار اهریمنی معمولی کار راحتی نخواهد بود.»
سپس، اهریمن تیغه آسمان خونین حرف غیرمنتظرهای زد.
«به نظرت من اونقدر احمقم که مقامم به عنوان فرمانروای اهریمنی رو به خاطر اون یارو موذی به خطر بندازم؟»
«پس چرا میخوای مبارزه کنی؟»
«به خاطر تو.»
از قضا، هردوی اونها میگفتن که این کار رو به خاطر من انجام میدن.
یکی میگفت به خاطر من مبارزه نمیکنه و اون یکی میگفت به خاطر من مبارزه میکنه.
«دلیل اینکه اون یهو با من مهربون شده، مسلماً به خاطر توئه. حتماً بهش گفتی که آشتی کنه، مگه نه؟ من این رو میدونستم و عمداً تحریکش کردم.»
«شنیدم که فرمانروای اهریمنی سرمست اسمی از فرمانروای شمشیر آورده.»
«مگه چه اهمیتی داره؟ همه فکر میکنن فرمانروای شمشیر نقطه ضعف بزرگ منه، اما واقعاً اینطور نیست. در واقع، در سن و سال من، حتی از اون نقطه ضعف هم استفاده میکنم.»
«پس داری میگی که عمداً دعوا راه انداختی، نه به خاطر اینکه عصبانی بودی.»
«بله. فکر کردم میتونی از این دوئل استفاده کنی. اگه مشکلی مثل این پیش بیاد، تو طبیعتاً مداخله میکنی. اونوقت برات راحتتر نیست که ازش استفاده کنی؟»
«تا اینجاش رو فکر کرده بودی؟»
«اشتباه قضاوت کردم؟»
«نه. خوب عمل کردی.»
«در این مورد، من طبق خواسته تو عمل میکنم. اگه بگی مبارزه کن، مبارزه میکنم. اگه بگی نکن، نمیکنم. این مبارزه مال من نیست، مال توئه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به ماهیت اصلی این موضوع پی برده بود.
این من بودم که از همون اول سعی کردم اونها رو آشتی بدم، و این من بودم که الان سعی داشتم میانجیگری کنم.
اهریمن تیغه از همون ابتدا فهمیده بود که این مشکل در نهایت بین من و فرمانروای اهریمنی سرمسته.
او احتمالاً پیشبینی کرده بود که من اینطور به سراغش میام.
«توقع نداشته باش که با اون مرد آشتی کنم. اما میفهمم که تو بهش نیاز داری. اگه کس دیگهای بود، تا آخر جلوش رو میگرفتم، اما اگه تو باشی، شاید بتونی حتی اون یارو موذی رو هم در آغوش بگیری. من تصمیم گرفتم به تو اعتماد کنم، نه به فرمانروای اهریمنی سرمست. پس از این فرصت استفاده کن تا اون رو زیر سلطه خودت بیاری.»
فکری ناگهان به ذهنم خطور کرد.
از این به بعد، نباید در هیچ مبارزهای شکست بخورم.
با داشتن کسی مثل او در کنارم، چطور ممکنه شکست بخورم؟
چیزهای زیادی بود که میخواستم بهش بگم، اما همهشون رو فرو خوردم.
«خیلی ممنونم.»
محترمانه تعظیم کردم و وقتی چرخیدم تا برم، اهریمن تیغه آسمان خونین با صدایی آروم از پشت سرم گفت:
«باید حقِ اون دارویی که بهم دادی رو ادا کنم.»
تو داری حقِ یه اکسیر رو ادا میکنی، نه فقط یه دارو.
* * *
«انگار نمیخواستی بمیری.»
فرمانروای اهریمنی سرمست در این فاصله مستی از سرش پریده بود و با لباسهایی تمیز، توی عمارت رویای مستی منتظر بود.
«اون پیرمرد چی گفت؟ مطمئنم طرف اون رو گرفتی.»
«چیزی که ارشد اهریمن تیغه گفت مهم نیست.»
«چی؟ چرا؟ باز هم ازم بدگویی کرد؟ کرد، مگه نه؟»
«این موضوع بین من و شماست، فرمانروای اهریمنی سرمست. همهچیز به این خاطر اتفاق افتاد که من ازتون خواستم با ارشد اهریمن تیغه آشتی کنین، مگه نه؟»
«من تلاشم رو کردم.»
«این اتفاق باعث شد یه چیز رو با اطمینان بفهمم. آشتی بین شما دو نفر غیرممکنه. این مشکل صرفاً بین من و شماست. خودمون باید حلش کنیم.»
«و چطوری بین خودمون حلش کنیم؟»
بطری شرابی رو که با خودم آورده بودم، جلوی پاش گذاشتم.
فرمانروای اهریمنی سرمست با تعجب پرسید:
«میخوای با شراب حلش کنی؟»
«بیا تا سر حد مرگ بنوشیم. کی به مزه نیاز داره؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست که با بهت به من خیره شده بود، یهو زد زیر خنده.
این بلندترین و صمیمانهترین خندهای بود که از زمان آشناییمون ازش شنیده بودم.
«بسیار خب، همینه. واسه همینه که از ارباب جوان دوم خوشم میاد!»
فرمانروای اهریمنی سرمست، یو بین رو صدا زد.
«شراب بیار. هر چی شراب ذخیره کردم رو بیار!»
شروع کردم به نوشیدن با فرمانروای اهریمنی سرمست.
اون روز، برای اولین بار با پدرم توی یه مبارزه تمرینی بدون هیچ محدودیتی جنگیده بودم.
این جلسه نوشیدن هم همونطور بود.
تا حالا همیشه با احتیاط مینوشیدم که یه وقت اشتباهی ازم سر نزنه.
اما امروز، فقط نوشیدم.
برگشتم به همون دوران آوارگی که غرق در نوشیدن بودم.
«خیلی خوب مینوشی. چطوری اینهمه مدت خودت رو کنترل کردی؟»
«نمیشه که دو تا فرمانروای اهریمنی سرمست توی فرقه اصلی داشته باشیم، مگه نه؟»
با حرف من، فرمانروای اهریمنی سرمست بلند خندید.
وقتی با قاطعیت شروع به نوشیدن کردم، فرمانروای اهریمنی سرمست از شدت خوشحالی روی ابرها بود.
شرابی که توی این عمارت مینوشیدیم، جذابیت متفاوتی نسبت به شراب روی قایق داشت.
فرمانروای اهریمنی سرمست انواع و اقسام داستانها رو تعریف کرد؛ از دوران جوانیش و آشنایی با زنها گرفته تا بدگویی از بقیه شهریاران اهریمنی.
من هم بدون پنهان کردن افکار درونیم حرف زدم؛ از داستانهای دوران کودکیم که برادرم اذیتم میکرد گرفته تا داستانهایی درباره پدرم.
و اینطوری، کمکم مست شدیم.
من جسورانه مینوشیدم، اما ظرفیتم در برابر الکل به گرد پای فرمانروای اهریمنی سرمست هم نمیرسید.
در واقع، اون دو برابر من مینوشید.
«آه، حالا میفهمم. چرا میپری اون تو.»
من هم پریدم توی دریاچه.
بعد از یه دور شنا، حس کردم کمی حالم جا اومد.
«اون دریاچه مزه منه.»
«از الان به بعد آرومتر مینوشم.»
«دیگه نَنوش. همین الان هم زیاد خوردی.»
«میدونی چیه؟ باحالترین ویژگی تو، فرمانروای اهریمنی سرمست، اینه که بقیه رو مجبور به نوشیدن نمیکنی.»
«اگه این باحالترین ویژگی منه، پس باید چیکار کنم؟»
«منظورت چیه که "اگه فقط همینه"؟ این فوقالعاده باحاله. مخصوصاً چون تو، یعنی فرمانروای اهریمنی سرمست، این کار رو میکنی خیلی باحاله. آه، دارم مست میشم.»
به پشت روی زمین ولو شدم.
فرمانروای اهریمنی سرمست بابت بیادبیم سرزنشم نکرد.
اون به نوشیدن ادامه داد و من همونجا دراز کشیدم و به داستانهاش گوش دادم.
این وضعیتی بود که شاید بعضیها نمیتونستن تحملش کنن.
چون فرمانروای اهریمنی سرمست خیلی از خودش تعریف میکرد.
اما من تعریف و تمجیدهاش رو اونقدرها آزاردهنده ندیدم.
راستش رو بخواین، سرگرمکننده بود.
همونطور که داشتیم مینوشیدیم، یه پیشنهاد بهش دادم.
«بیا مچ بندازیم.»
«مچاندازی؟ با استفاده از نیروی درونی؟»
«البته که نه. یه رقابت مردونه، نظرت چیه؟»
«قبوله. اما بدون شرطبندی صفا نداره، پس بیا شرط ببندیم. برنده یه آرزو طلبکار میشه.»
«یه آرزو واسه یه مچاندازی ساده؟»
«این یه رقابت واقعیه. تصور کن رهبر فرقه ما، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف دور هم جمع بشن تا مسابقه بدن. یه مچاندازی که سرنوشت دنیای رزمی بهش بستگی داره! واسه رزمیکارها این خیلی جذابتره.»
«بسیار خب. پس برو یه غوطه توی آب بزن. بعداً بهونه نیار که چون مست بودی باختی.»
«خیالت راحت. از پسِ کسی مثل تو برمیام!»
میز رو خالی کردیم و مچ انداختیم.
چطوری اون، یه پیرمرد، میتونست حریف قدرت جوونی من بشه؟ درست وقتی که داشتم دستش رو میخوابوندم، حس کردم فرمانروای اهریمنی سرمست مخفیانه داره از نیروی درونیش استفاده میکنه.
«میدونستم این کار رو میکنی! ای مکار!»
من هم شروع کردم به استفاده از نیروی درونیم.
اون وقت بود که فرمانروای اهریمنی سرمست جدیجدی از نیروی درونیش استفاده کرد.
انگار تمام شرابی که خورده بود داشت به نیروی درونی تبدیل میشد؟ نیروی درونیش به طرز غافلگیرکنندهای قدرتمند بود.
نیرویی بود که باعث شد بفهمم ادعاش درباره اینکه میتونه اهریمن تیغه آسمان خونین رو بکشه، فقط یه بلوف نبوده.
اما اون نمیتونست حریف نیروی درونی من بشه.
امروز، نه ظرفیت نوشیدنم رو پنهان کردم و نه نیروی درونیم رو.
تق!
میز شکست و مسابقه تموم شد.
«مجازاتِ دائمالخمرِ بزدل! من بردم!»
از جام پریدم و مثل یه بچه بالا و پایین پریدم.
«این قبول نیست. موقع شروع اول تو زور زدی! من شراب بیشتری خورده بودم، مگه نه؟ میرم یه آبی به تنم بزنم، بعدش یه مسابقه درست و حسابی میدیم!»
بهونهش، اون هم بعد از اینکه خودش اول از نیروی درونی استفاده کرده بود، هیچ شانسی برای پذیرفته شدن نداشت.
حرفهاش رو نادیده گرفتم و به نرده تکیه دادم.
غروب خورشید که تازه شروع شده بود، تمام دنیا رو به رنگ سرخ درآورده بود.
لحظهای به اون منظره خیره شدم و بعد احساسات واقعیم رو به فرمانروای اهریمنی سرمست منتقل کردم.
نمیتونستم موقع نگاه کردن بهش این حرفها رو بزنم، واسه همین در حالی که به دریاچه سرخرنگ نگاه میکردم، حرف زدم.
«همه میگن تو حیلهگر و مشکوکی، اما من از نوشیدن باهات لذت بردم، فرمانروای اهریمنی سرمست.»
«!»
«میدونی چطوریه؟ بعضی آدمها هستن که بقیه فکر میکنن زیاد جالب نیستن، اما تو ازشون خوشت میاد. تو واسه من اونجور آدمی هستی، فرمانروای اهریمنی سرمست. از خودنماییهات خوشم میاد، از بلوفزدنهات خوشم میاد و حتی از اون نگاه خالی که گاهی توی چشمهات میبینم هم خوشم میاد. واسه همین من هم نگران بودم. هدفت از نزدیک شدن به من چی میتونه باشه؟ راستش رو بخوای، فکر میکردم حتی اگه نیتت ناپاک هم باشه، مهم نیست. کیه که رازی نداشته باشه و کیه که نقشههای خودخواهانه نکشه؟ فکر میکردم همهش ایرادی نداره. اما فقط یه آرزو داشتم. لطفاً چیزی باشه که بتونم درکش کنم. لطفاً چیزی نباشه که مانعِ همپیاله بودنمون بشه.»
چشمهای فرمانروای اهریمنی سرمست لرزید، انگار حس کرده بود که دارم از ته دل حرف میزنم.
«ارباب جوان دومِ ما وقتی مست میشه خیلی جدی میشه. وقتی مسته، هر چی توی دلشه رو میگه.»
در نهایت، بهش نگاه کردم و گفتم:
«برادر.»
با این حرف من، چشمهای فرمانروای اهریمنی سرمست گرد شد.
واقعاً غافلگیر شده بود.
«بیا از امروز برادرهای قسمخورده باشیم. این آرزوی منه.»
«تو بردی، پس چرا...؟»
«چون این چیزیه که من هم میخواستم.»
یه جور غافلگیری و اشتیاق وجود داره که از احساسات غیرمنتظره سرچشمه میگیره.
توی چهره فرمانروای اهریمنی سرمست، تمام اینها دیده میشد.
«تو... تو واقعاً باید دیوونه باشی.»
«این رو از زبون تو هم میشنوم، فرمانروای اهریمنی سرمست... نه، برادر. چون دارم این رو از زبون تمام شهریاران اهریمنی میشنوم، حدس میزنم واقعاً باید دیوونه باشم.»
«این دیوونگی ظریفه، که همین هم ترسناکترش میکنه.»
فرمانروای اهریمنی سرمست طرز نشستنش رو اصلاح کرد، یه جام آورد و واسم شراب ریخت.
«برادرِ کوچکتر، بنوش.»
«چشم، برادر.»
شرابی رو که بهم داد نوشیدم.
این بار من واسش شراب ریختم.
اون هم نوشید.
«زیاد تحت تأثیر قرار نگیر. درسته که مجذوبت شدم، اما این کار رو به این خاطر هم انجام میدم چون واقعاً نیاز دارم که تو جانشین بشی. پس فقط نصفش از روی قلبی پاکه. اون نصف دیگه رو، خب، بیا با شراب پرش کنیم. واسه امروز دیگه من میرم.»
حس عجیبی داشتم، داشتم بلند میشدم که یهو فرمانروای اهریمنی سرمست لب به سخن باز کرد.
«تقصیر من بود.»
کلمات غیرمنتظرهای از لبهاش جاری شد.
«دلیل اینکه رابطه اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر شکرآب شد، من بودم.»
در حالی که به چهره شوکهشده من نگاه میکرد، فرمانروای اهریمنی سرمست به حقیقتِ غافلگیرکنندهتری اعتراف کرد:
«من بینشون تفرقه انداختم.»