چپتر 14: این روزها، آدمِ دانا شجاع‌تره
چپتر 14: این روزها، آدمِ دانا شجاع‌تره
حتی جلوی دفتر فرمانده سپاه اهریمنی هم کسایی بودن که راهمون رو سد کردن.
«بدون وقت قبلی نمیتونید ببینیدش.»
«ما برای یه بازرسی رسمی اینجاییم. برین کنار.»
«نمیتونیم این کار رو بکنیم.»
دیگه تمایلی نداشتم به جروبحث تکراری بین سو دهریونگ و پیروان اهریمنی نگاه کنم، برای همین حکم رو از دست سو دهریونگ گرفتم و جلوی چشمشون گرفتم.
«نشانی که روی این حکم کشیده شده رو میبینید؟»
از اونجایی که یه سند رسمی بود، نشان اهریمن آسمانی در پسزمینهش حک شده بود.
«سد کردنِ راهِ این حکم، فقط سد کردن راه ما نیست؛ بلکه ایستادن جلوی خودِ رهبر فرقهست.»
با شنیدن نام اهریمن آسمانی، پیروان اهریمنی جا خوردن.
احتمالاً من اولین کسی بودم که در حالی که به پسزمینه یه سند رسمی اشاره میکرد، نام اهریمن آسمانی رو به زبون میاورد.
«شما میتونید ما رو حقیر بشمرید، اما نمیتونید این رو نادیده بگیرید، مگه نه؟ درسته؟ چی؟ میخواین رهبر فرقه رو هم حقیر بشمرید؟ برم همینطوری گزارش بدم؟»
«نـ... نه قربان!»
«اصلاً اینطور نیست.»
در همین لحظه، صدایی از داخل بلند شد.
«راهنماییشون کنید تو.»
پیروان اهریمنی با خیالی آسوده در رو باز کردن.
سو دهریونگ احتمالاً اون موقع متوجه شد.
باید با نگهبانهای دروازه هم همین کار رو میکرد.
شاید جرئت بردن نام پدرم کار سختی بود، اما اون باید میفهمید که اعتبار اهریمن آسمانی برای استفاده در چنین مواقعیه.
«ارباب جوان دوم، خوش اومدین.»
گو چئون-یانگ، فرمانده سپاه اهریمنی، جثهای معمولی داشت، اما هالهای داشت که میتونست پیروان اهریمنیِ درشتهیکلتر رو هم تحتتأثیر قرار بده.
با این حال، در مقایسه با برادر بزرگترش، اهریمن تیغه آسمان خونین، در رده پایینتری قرار میگرفت.
چهرهها و چشمهای مشابهی داشتن، اما اون آتشی رو که در مردمکهای اهریمن تیغه آسمان خونین دیده بودم، در چشمهای اون نمیدیدم.
«دیدن شما سختتر از دیدن پدر خودمه.»
«ظاهراً آدمهام بیادبی کردن. اونها ذاتاً آدمهای نادونی هستن، برای همین امیدوارم درک کنید.»
«با دیدن اینکه چطور برای دعوا راه انداختن بیرون میپریدن، به نظر میرسه کار بهتری برای انجام دادن ندارن. شاید بهتر باشه مجبورشون کنید یکی دو تا کتاب بخونن.»
«مگه اگه نادون باشن شجاعتر نمیشن؟»
«این یه ضربالمثل قدیمیه. این روزها، آدمهای دانا شجاعترن. اونها استراتژیهای بهتری میچینن و میدونن چه کاری باید انجام بشه.»
«انگار با بالا رفتن سنم، دارم از زمانه عقب میمونم.»
حتی در طول این گفتگوی کوتاه، ما درگیر نبرد ارادهها بودیم.
فرمانده سپاه اهریمنی که در سیاستهای داخلی فرقه آبدیده شده بود، حرفهای من رو بدون هیچ آشفتگیِ احساسی پذیرا میشد.
«اما به چه دلیلی ارباب جوان دوم مسئولیت این بازرسی رو به عهده گرفتن؟»
«انگار پدرم قصد داره تنبیهم کنه.»
«تنبیهتون کنه؟»
«موقع شکار یه اشتباهی کردم.»
«آه!»
چهره فرمانده سپاه اهریمنی نشون میداد که بالاخره متوجه شده.
با شنیدن اینکه من به عنوان بازرس فرستاده شدم، حتماً مغزش رو به کار انداخته بود تا انگیزه پنهان پشت این کار رو بفهمه.
«خب، چرا این بازرسی توسط عمارت دنیای زیرین شروع شد؟ باز هم مثل قبل، یه نامه بینامونشان رسیده؟»
با اینکه طوری رفتار میکرد که انگار چیزی نیست، اما فرمانده سپاه اهریمنی مطمئناً از درون عصبی بود.
شاید برای سازمانهای دیگه فرق میکرد، اما عمارت دنیای زیرین جایی نبود که بشه به سادگی از کنارش گذشت.
اونجا جایی بود که به محض فاش شدن یه جرم، حکم رو طبق قانون اجرا میکرد.
«نمیتونم جزئیات مربوط به بازرسی رو فاش کنم.»
«با توجه به رابطهای که داریم، حتماً میتونید این رو بهم بگید، نه؟»
اینکه چطور عبارت «رابطهای که داریم» رو اینقدر طبیعی به کار میبرد.
واقعاً برای بودن در مرکز درگیریهای جناحی فرقه، به این سطح از وقاحت نیاز بود.
«باهاتون صادق میشم، فرمانده. درسته، یه نامه بینامونشان رسیده.»
«همونطور که فکر میکردم.»
وقتی صادقانه حرف زدم، سو دهریونگ که کنارم بود، نگاهی بهم انداخت.
چشمهاش میگفتن: «داری همه چیز رو بهش میگی؟» و چشمهای من جواب میدادن: «مشکلی نیست، میتونی همه چیز رو بهش بگی.»
با تبادل نگاه ما، گوشه لب فرمانده سپاه اهریمنی بالا رفت.
از نظر اون، این رفتارها ناشیانه به نظر میرسید، که در واقع موقعیت مطلوبی برای من بود.
«بهم گفته شده بود که هر وقت یه نامه بینامونشان میرسه، عمارت دنیای زیرین باید یه بازرس بفرسته. این اولین باریه که چنین چیزی میشنوم.»
فرمانده سپاه اهریمنی به طور طبیعی بر بیگناهی خودش پافشاری کرد.
«وقتی کسی در موقعیت رهبریِ آدمهای نادون و خشنی مثل سپاه اهریمنی باشه، در معرض انواع تهمتها قرار میگیره.»
«فکر میکردم چنین اتفاقاتی نیفته. مگه تهمت زدن نیاز به استفاده از مغز نداره؟ همونطور که گفتید، آیا آدمهای نادون اصلاً به فکر فرستادن نامه میفتن؟»
«آدمهای نادون طمع فوقالعادهای دارن. حتی شما هم باید مراقب باشید. وقتی نادونی و طمع با هم ترکیب بشن، اتفاقاتی میفته که هرگز نباید بیفته.»
با وجود تهدید ظریفش، لبخندم رو از دست ندادم.
«من بازرسی رو در سریعترین زمان ممکن تموم میکنم، برای همین حتی اگه باعث زحمتتون شد، ازتون میخوام درک کنید.»
چهره کمی خشکِ فرمانده سپاه اهریمنی از هم باز شد.
«زحمت؟ مگه ما چه رابطهای با هم داریم؟ این حرفتون واقعاً ناامیدکننده بود.»
«مگه این یه حقیقت شناختهشده نیست که اهریمن تیغه آسمان خونین از برادر بزرگترم حمایت میکنه؟»
«شاید درست باشه، اما برادرم برادرمه و من هم خودم هستم، مگه نه؟ من دارم از ارباب جوان دومِ خودمون حمایت میکنم.»
به دروغ آشکارش، لبخند عریضی زدم.
«هاها. فقط حرفهاتون مایه دلگرمیه. خب پس، برای چند روز آینده مزاحمتون میشم.»
«وقتی برین بیرون، اونها جایی رو برای اقامت بهتون نشون میدن.»
وقتی بلند شدم که برم، فرمانده سپاه اهریمنی جمله آخرش رو اضافه کرد.
«مراقب باشید. این رو میگم چون واقعاً نگرانتون هستم.»
«مثل بازرس قبلی که به قتل رسید؟»
«مطمئناً رهبر فرقه، ارباب جوان دومِ ما رو برای مردن به اینجا نفرستادن، مگه نه؟ من هواتون رو دارم.»
«هاها، فقط حرفهاتون مایه دلگرمیه. پس من دیگه مرخص میشم.»
همراه سو دهریونگ از دفتر خارج شدم.
پشتم داغ شده بود، برای همین احتمالاً چهره اون هم سنگی شده بود.
پس تو باید کسی باشی که مراقبه.
انگار پدرم واقعاً من رو به اینجا فرستاده تا بالاخره یکی از ما بمیره.
***
استراتژیست اعظم، ساما میونگ، در حالی که اهریمن آسمانی، گئوم ووجین، به شمشیرش رسیدگی میکرد، تماشاش میکرد.
«خیلی وقت بود که شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون نیاورده بودید.»
یکی از چهار شمشیر گرانبهای فرقه الهی اهریمن آسمانی، همین شمشیر اهریمن سیاه بود.
شمشیر اهریمن آسمانی که توسط اهریمن آسمانی حمل میشد، بهترین شمشیر بود و شمشیر اهریمن سیاه در رتبه بعدی قرار داشت.
سومی شمشیر روح پلید و آخری شمشیر گل سفید بود.
هر کدوم از این شمشیرهای گرانبها ویژگیهای منحصربهفرد خودشون رو داشتن.
شمشیر اهریمن سیاه خشن و ویرانگر بود، شمشیر روح پلید انرژی تاریک و پلیدی داشت و شمشیر گل سفید شخصیتی ملایم و نجیب داشت.
«شاید اون رو بیرون آوردید تا به ارباب جوان دوم بدید؟»
برای لحظهای، دست گئوم ووجین متوقف شد و بعد به کارش ادامه داد.
«اگه پسرک خوششانس باشه، به دستش میاره.»
ساما میونگ میتونست حدس بزنه.
اگه ارباب جوان دوم این موضوع رو به درستی مدیریت میکرد، اون قصد داشت این شمشیر رو به عنوان هدیه بهش ببخشه.
«برای ارباب جوان دوم راحت نخواهد بود که با فرمانده سپاه اهریمنی مقابله کنه.»
ساما میونگ تصمیم رهبر فرقه رو درک نمیکرد.
با اینکه اقدامات اخیر گئوم موگوک غیرمنتظره بود، اما اون باور نداشت که اون به اندازه کافی برای مقابله با سپاه اهریمنی توانمند باشه.
«همین حالا هم گزارشی از درگیری با پیروان اهریمنی رسیده. گذشتن از غار آسمان کوچک ممکنه به جای نعمت، براش مثل سم بوده باشه.»
اون اعتمادبهنفس میتونه به راحتی همه چیز رو خراب کنه.
اون هنوز جوون بود.
خیلی جوونتر از اون که بتونه با فرمانده حیلهگر و آبدیده سپاه اهریمنی مقابله کنه.
بنابراین، ساما میونگ مطمئن بود که شمشیر اهریمن سیاه دوباره به اعماق خزانه بازخواهد گشت.
«باید خودم به این موضوع رسیدگی میکردم.»
واقعهای که در اون آخرین بازرس عمارت دنیای زیرین به قتل رسید، همه چیز رو روشن کرد.
فرمانده سپاه اهریمنی یا ارباب عمارت دنیای زیرین رو با خودش همراه کرده بود، یا قلادهش رو به دست داشت.
ارباب عمارت دنیای زیرین بدون هیچ بازرسی مجددی، روی مرگ زیردستش سرپوش گذاشته بود.
به همین خاطر، ساما میونگ قصد داشت به جای اعتماد به عمارت دنیای زیرین، از عمارت فلکسای خودش برای حل این مسئله استفاده کنه.
در همین لحظه، گئوم ووجین حرف غیرمنتظرهای زد.
«اون پسر اینو گفت. گفت که ما طریقت اهریمنی رو گم کردیم.»
برای لحظهای، ساما میونگ جا خورد.
این کلمات نه تنها توهینی به اهریمن آسمانی، بلکه توهینی به ساما میونگ، استراتژیست اعظم فرقه بود.
حسی از ناآرامی بر ناراحتی ساما میونگ سایه انداخت.
«برای همین فرستادینش؟»
به عبارت دیگه، این سوال فرقی با این نداشت که بپرسه: «برای همینه که میخواید بمیره؟» از اونجایی که ساما میونگ هنوز مستقیماً تغییر گئوم موگوک رو ندیده و حس نکرده بود، چنین فکری کاملاً طبیعی بود.
«اگه میخواد چنین ادعای بزرگی بکنه، باید توی عمل هم نشونش بده.»
برای ساما میونگ، این حرفها اینطور به نظر میرسید:
«اگه میخوای متکبر باشی، باید مسئولیتش رو هم قبول کنی.»
ساما میونگ برای لحظهای ساکت موند و به دستهای گئوم ووجین که با دقت تیغه شمشیر رو پاک میکرد، خیره شد.
گئوم ووجین با وجود اینکه پاره تن خودش رو به دهان مرگ فرستاده بود، حتی ذرهای آشفتگی نشون نمیداد.
«پس، اون طریقت اهریمنیِ گمشده... قصد داره خودش پیداش کنه؟»
«انگار که اینطوره.»
«با توجه به کارهای اخیر ارباب جوان دوم، شاید ارزشش رو داشته باشه که منتظر بمونیم.»
گئوم ووجین در سکوت روی رسیدگی به شمشیر تمرکز کرد.
ساما میونگ بعد از اینکه لحظهای ایستاد و تماشا کرد، خداحافظی کرد.
«پس، از اونجایی که کارهایی دارم که باید بهشون برسم، مرخص میشم.»
ساما میونگ با احترام تعظیم کرد و اونجا رو ترک کرد.
همونطور که روی فرش قرمز قدم میزد، نگاهی به پشت سر انداخت.
گئوم ووجین نسبت به مرگ یا زندگی گئوم موگوک بیتفاوت به نظر میرسید، اما دقتی که دستهاش در رسیدگی به شمشیر به خرج میدادن، از همیشه بیشتر بود.
«یعنی ممکنه؟ یعنی باور داره که ارباب جوان دوم از پس فرمانده سپاه اهریمنی برمیاد؟»
او هیچوقت کسی نبود که به راحتی افکارش رو نشون بده، اما این بار، فهمیدن اینکه توی سر رهبر فرقه چی میگذره، از همیشه غیرممکنتر بود.
ساما میونگ دوباره به راه افتاد.
وقتی به انتهای فرش قرمز رسید، به نتیجهای رسید.
همونطور که انتظار میرفت... شمشیر اهریمن سیاه به خزانه برمیگرده.
***
توی اتاقی که پیروان اهریمنی ما رو به سمتش راهنمایی کردن، با چهرههایی مبهوت ایستاده بودیم.
«این دیگه خیلی زیادهرویهست.»
اتاقی که به ما داده بودن اصلاً تمیز نشده بود.
همه جا رو گرد و غبار گرفته بود و حتی روی سقف هم تارهای عنکبوت بسته بود.
«نمیفهمم. هر چقدر هم که فرمانده سپاه اهریمنی دنبالهروی ارباب جوان اول باشه، باز هم ارباب جوان دوم شخصاً اینجا اومدن...»
«توی چشم اونا، من کسیام که به هر حال توی نبرد جانشینی کنار زده میشه و از بین میره. کنار زده شدن توی نبرد جانشینی یعنی چی؟ یعنی مرگ. فقط همین؟ اگه ببینن کسی با من صمیمیه، اونم ممکنه پاکسازی بشه.»
انگشتم رو به سمت سو دهریونگ گرفتم و بعد دستم رو روی گردنم کشیدم.
داشتم بهش میگفتم که اگه زیادی به من نزدیک بشه، نفر بعدی خودشه، اما انگار سو دهریونگ اهمیتی نمیداد.
«با این حال... فکر میکردم حتی به خاطر رهبر فرقه هم که شده، نمیتونن اینطوری رفتار کنن.»
«اونا میدونن. میدونن که پدرم به این چیزها اهمیت نمیده. در واقع، اون با علاقه تماشا میکنه، مگه نه؟ در ضمن، این اتاق کار فرمانده سپاه اهریمنی نیست؛ این دستور اون عوضی، گو دانگه.»
«یه آدم حقیر که کینه به دل گرفته...»
«این یه کار انتحاریه. پیشگویی من رو فراموش نکن.»
«در هر صورت، من اینجا رو تمیز میکنم. لطفاً بیرون منتظر بمونید.»
«بیا با هم انجامش بدیم.»
«نمیتونم اجازه بدم.»
«مگه اجازه ندادن هم داره؟»
همراه با سو دهریونگ، اونجا رو تمیز کردیم.
او چند بار به من نگاه کرد، انگار که براش عجیب بود که من خودم دارم تمیزکاری میکنم.
اگه میدونست توی زندگی قبلیم قبل از بازگشت چقدر سختی کشیدم، میفهمید که این مقدار تمیزکاری برای من چیزی نیست.
بعد از اینکه با هم تمیزکاری رو تموم کردیم، سو دهریونگ رفت و رختخوابهای تمیز آورد.
«واقعاً میخواید اینجا بخوابید؟»
«آره.»
«میتونم بپرسم چرا؟»
«باید کسی که نامه رو فرستاده پیدا کنیم. باید تا جای ممکن اینجا بمونیم تا بهشون فرصت بدیم که بهمون نزدیک بشن.»
«در این صورت، من میمونم. ارباب جوان، شما لطفاً به اقامتگاهتون برگردید و بخوابید.»
«اگه تنها بخوابی، ممکنه شب یه منحرف بیاد تو. اگه یه منحرف که از مردهای ریزجثه خوشش میاد بیاد تو چی کار میکنی؟»
این رو به شوخی گفتم، اما سو دهریونگ جدی گرفت.
«بیاین با هم بخوابیم.»
«اگه من از اون جور منحرفها باشم چی؟»
«منم قلب پنهانم رو نشون میدم.»
شنیدن چنین شوخیای از این آدم دلگیر، باعث شد حس کنم باد سردی بینمون وزیدن گرفته.
«گشنمه. بیا بریم یه چیزی بخوریم.»
وقتی اتاق رو ترک کردیم و از ساختمون خارج شدیم، فرمانده شاخه اول، گو دانگ، دم در منتظر بود.
دست شکستهش رو با باند بسته بود.
خودم رو به کوچه علیچپ زدم و با خوشرویی باهاش سلام و احوالپرسی کردم.
«فرمانده شاخه گو، غذا خوردید؟ اگه نه، بیاین با هم بریم. اوه، دستتون آسیب دیده. چطور این اتفاق افتاد؟»
گو دانگ مثل یه حیوان خشمگین به من زل زد.
حتی یه دشمن خونی هم اینقدر تهدیدآمیز نگاه نمیکرد.
احتمالاً قصد داشت یه هشدار سرد به من بده، اما واکنش آزاردهنده من باعث شد خشمش فوران کنه، چون صورتش سرخ شد.
«ارباب جوان دوم، من این کار بزدلانه شما رو فراموش نمیکنم.»
او باور داشت که دستش چون من غافلگیرش کردم شکسته.
اگه نفهمه که حتی اگه غافلگیری هم در کار نبود چیزی عوض نمیشد، تمام نقشههای آیندهش علیه من مثل راه رفتن روی طناب باریکی بالای سر مرگ خواهد بود.
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
وقتی خودم رو به بیخالی زدم، اون مرد دندونهاش رو به هم سایید.
«گاهی وقتها مردم اشتباه میکنن. فکر میکنن چاقو توی شکم یه آدم نجیبزاده فرو نمیره.»
«اصلاً با اون دستت میتونی چاقو بگیری؟»
«باید دید. اینکه چاقو از دست میفته، یا رودههای تو.»
با وجود تهدید وقیحانهش، لبخند زدم و دستم رو تکون دادم و اون هم با عصبانیت و قدمهای سنگین دور شد.
«زیادی تحریکش نمیکنید؟»
«اون بود که منو تحریک کرد.»
«بله؟»
«اون بود که منتظر موند تا منو تهدید کنه، و اون بود که گفت چاقو توی شکمم فرو میکنه، مگه نه؟»
«حالا که میگید، درسته.»
«چون اون یه آدم شروره، چون ذاتش اینطوریه، ما سعی میکنیم شرورها رو به این یا اون دلیل درک کنیم. اما به نظر من این کار رقتانگیزیه. چرا باید شرورها رو درک کنیم؟ باید با اونا سختگیرانهتر برخورد کنیم. خیلی سختتر از آدمهای معمولی. اون عوضی باید با سر پایین راه بره، اما در عوض جوری رفتار میکنه که انگار آرزوی مرگ داره.»
سو دهریونگ جوری سرش رو به نشونه تایید تکون داد که انگار کاملاً موافقه.
«از اونجایی که چیزی دیدیم که اشتهامون رو کور کرد، بیا بریم گرونترین و خوشمزهترین چیزی که میتونیم پیدا کنیم رو بخوریم.»
«بله.»
«گفتم دارم پول خرج میکنم. نمیتونی یه ذره با هیجانتر واکنش نشون بدی؟»
«عذر میخوام. من از غذا خوردن لذت نمیبرم.»
«مگه چیزی هم هست که ازش لذت ببری؟ برو همون نودلت رو بخور.»
«بله.»
سو دهریونگ واقعاً کماشتها بود.
وقتی دیدم نصف اون غذای گرونقیمت رو باقی گذاشت، تصمیم گرفتم دفعه بعد واقعاً براش فقط نودل بخرم.
وقتی بعد از غذا برگشتیم، برای لحظهای خیره به تخت موندیم.
یه جفت کلاغ مرده روی رختخواب انداخته شده بود.
چشمهای از قبل غمگین سو دهریونگ، تاریکتر شد.
«باید برم رختخواب جدید بیارم.»
«قبل از اون، اونا رو بردار و دنبال من بیا.»
«چرا اینا رو؟»
همونطور که با قدمهای بلند از اتاق خارج میشدم، گفتم:
«چون کلاغهای مرده بیشتر از زندهشون به کارمون میان.»