چپتر 140: در روزگار یک هیولای نادان
چپتر 140: در روزگار یک هیولای نادان
صورت فرمانروای اهریمنی سرمست سرخ شد.
سخت میشد گفت که این سرخی از اثر شراب بود، یا غروب آفتاب، یا شرمی که سالها در دلش دفن کرده بود.
«گمونم باید بیشتر بنوشیم.»
میخواستم بلند شم، اما دوباره سر جام نشستم.
میدونستم چرا اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با هم به مشکل خوردن.
اینکه اون دوتا زمانی عاشق هم بودن اما با خاطرهای تلخ از هم جدا شدن.
اما هرگز فکرش رو هم نمیکردم که فرمانروای اهریمنی سرمست توی جداییشون دست داشته باشه.
«از قدیما، من و فرمانروای شمشیر گهگاهی با هم مینوشیدیم و حرف میزدیم. یه روز، اون ازم پرسید. میدونم اهریمن تیغه چه جور آدمیه؟ ازش پرسیدم چرا. گفت که اهریمن تیغه براش یه نقاشی کشیده. ازش خواستم ببینم چه جور نقاشیایه. یه پرتره از خودِ فرمانروای شمشیر بود. لحظهای که اون نقاشی رو دیدم، که اون رو حتی زیباتر از واقعیت به تصویر کشیده بود، فهمیدم. آه، اهریمن تیغه از فرمانروای شمشیر خوشش میاد. فقط یه حس بود.»
این مربوط به دوران جوونیشون بود.
یه اهریمن تیغه آسمان خونین که برای یه زن نقاشی میکشه! واقعاً صحنهایه که نمیتونم تصورش رو بکنم.
«مطمئناً بعد از اون، اهریمن تیغه بیشتر و بیشتر علاقهاش رو به فرمانروای شمشیر نشون داد. ازش میخواست با هم چای بخورن، یا برن قدم بزنن. فرمانروای شمشیر همهچیز رو درباره ملاقاتهاش با اهریمن تیغه به من میگفت. میدونی اون موقع چه حسی داشتم؟»
«ناراحت بودید؟»
«خیلی.»
«شما هم از فرمانروای شمشیر خوشتون میومد؟»
«از اولش اینطوری نبود. چون اهریمن تیغه ازش خوشش میومد، یهو قلبم به تکاپو افتاد. تا اون موقع، فکر میکردم اون از رهبر فرقه خوشش میاد. برای همین فکر میکردم کسی رو قبول نمیکنه، اما اینطور نبود. اون صرفاً برای رهبر فرقه احترام قائل بود.»
شراب بیشتری توی فنجان فرمانروای اهریمنی سرمست ریختم.
اون خیره به فنجان موند و گذشته رو به یاد آورد.
«یه روز، وقتی داشتیم مینوشیدیم، به طور نامحسوسی به حسم نسبت به فرمانروای شمشیر اشاره کردم. اما...»
حرف فرمانروای اهریمنی سرمست ناتموم موند.
آهی کشیدم و جملهاش رو کامل کردم:
«رد شدید.»
اون به آرومی سر تکون داد.
«گفت که قلبش پیش اهریمن تیغه است.»
ناگهان، فرمانروای اهریمنی سرمست فریاد زد:
«این منطقیه؟ ها؟! اون اهریمن تیغه لاغر و زشت، که حتی خیلی از ما بزرگتر بود! اونقدر عصبانی بودم که یه لحظه هم خوابم نبرد. از دست خودم عصبانی بودم که چرا با احتیاط بیشتری اعتراف نکردم، و حتی عصبانیتر بودم که لحظه رد شدن، شوکه شدنم رو نشون دادم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست چیزی رو پنهان نکرد و همهچیز رو از اون دوران با صداقت برام تعریف کرد.
«فکرهایی مثل این عذابم میداد. نکنه واقعاً اونقدرها هم از فرمانروای شمشیر خوشم نمیومد، اما چون اهریمن تیغه دوسش داشت، از روی یه میل پست برای اینکه نذارم مال کس دیگهای بشه اعتراف کردم؟ این احمق حتی بعد از رد شدن هم داره بهونه میاره! تا چند روز خوابم نمیبرد.»
با توجه به شخصیت حیلهگرِ فرمانروای اهریمنی سرمستِ امروزی، این یه تصویرِ پاک و غیرقابلتصور بود.
«مگه اون دوران، روزگارِ یه هیولای نادان نبود که غریزه هدایتش میکرد؟»
«اما تو اینطوری نبودی، مگه نه؟»
من هم بودم.
«لعنتی! فقط فکر کردن بهش اونقدر باعث خجالت و عذابم میشه که میخوام بمیرم!»
فرمانروای اهریمنی سرمست از جا پرید و توی عمارت شروع به قدم زدن کرد.
بعد به نردهها تکیه داد و به دریاچهای که حالا تاریک شده بود خیره شد.
«از اون روز به بعد، قلبم کدر شد. در ظاهر نشون نمیدادم، اما میخواستم یه جوری اونا رو از هم جدا کنم. اما با گذشت زمان، حس فرمانروای شمشیر به اهریمن تیغه فقط قویتر میشد. تا اینکه، یه روز.»
فرمانروای اهریمنی سرمست فانوسی رو که به یکی از ستونهای عمارت وصل بود روشن کرد.
عصبانی شدن، حرف زدن، قدم زدن، روشن کردن فانوس.
احساسات پیچیدهاش از طریق حرکاتش منتقل میشد.
با روشن شدن فانوس، محیط اطراف روشن شد.
«داشتم از راهروی یه روسپیخانه رد میشدم که صدای اهریمن تیغه رو شنیدم. داشت با چندتا از رزمیکارهای فرقه مسیر جنوبی مینوشید. حتماً داشتن درباره فرمانروای شمشیر حرف میزدن، چون اون مردا داشتن دربارهاش سوال میپرسیدن. چقدر دوسش داری، تا حالا بوسیدیش؟ باهاش خوابیدی؟ حرفای معمولیای که مردا وقتی دور هم جمع میشن میزنن، اما من اونقدر عصبانی شدم که موهای تنم سیخ شد. اون عوضیا!»
فرمانروای اهریمنی سرمست فنجانش رو خالی کرد.
من هم باهاش نوشیدم.
شاید به خاطر جوّ سنگین اونجا بود که اصلاً احساس مستی نمیکردم.
انگار همراه با فرمانروای اهریمنی سرمستِ جوون توی اون راهرو ایستاده بودم.
«باید همون موقع در رو با لگد باز میکردم و اونجا رو به هم میریختم. "عوضیا! خفه شید!"»
«چرا این کار رو نکردید؟»
«چون حس میکردم لحظهای که اون در رو بشکنم، زندگی من هم تموم میشه.»
حالا دیگه میدونیم.
که اتفاق خاصی نمیافتاد.
در آینده، فقط به عنوان روزی که دعوا و جنجال به پا شده بود به یاد میومد.
«روز بعد، وقتی فرمانروای شمشیر رو دیدم، بهش گفتم چه اتفاقی افتاده. اینکه دیروز اهریمن تیغه رو توی روسپیخانه دیدم. همین حقیقت به تنهایی ناراحتش میکرد، اما من حرفایی رو هم که زده نشده بود بهش اضافه کردم. طوری حرف زدم که انگار اهریمن تیغه خودش اون حرفایی رو که رفقاش داشتن بلغور میکردن زده. "اهریمن تیغه داشت درباره بوسیدنت حرف میزد." وقتی این حرفا رو میزدم قلبم مثل دیوونهها میزد، و هنوز هم اون لحظه رو واضح به یاد دارم. واقعاً دارم کار به این پستی انجام میدم؟ واقعاً من همچین آدمیم؟ قلبم به تپش افتاده بود و ذهنم پر از سرزنشِ خودم بود، اما دهنم داشت میگفت: "مردا عادت دارن جلوی روسپیها لاف بزنن." این رو گفتم، در حالی که حتی نمیدونستم توی اون اتاق اصلاً روسپیای حضور داشته یا نه.»
*تِق.*
تیکهای از نرده عمارت توی دست فرمانروای اهریمنی سرمست شکست.
میتونستم خشم و پشیمونی رو توی چشمای مستش حس کنم.
حالا دیگه با اطمینان میدونستم اون نگاهِ خالی و پوچش از کجا نشأت میگیره.
«مدتی بعد از اون، فرمانروای شمشیر بهم گفت. با اهریمن تیغه دعوای شدیدی کرده و از هم جدا شدن. از اون روز به بعد، هر بار که همدیگه رو میدیدن با هم میجنگیدن.»
«بعد از اون هم به دور کردنشون از همدیگه ادامه دادید؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«نیازی نبود. وقتی یه رابطه کدر بشه، دیگه به شکلی مهارنشدنی از هم میپاشه. در واقع، این روزا، هر چقدر دلم بخواد اونا رو از هم دور نگه میدارم. گاهی حتی با فرمانروای شمشیر مینوشم، فقط برای اینکه از بدگویی کردنِ مشترک پشت سر اهریمن تیغه لذت ببرم.»
«تا حالا به فکر عذرخواهی ازشون افتادید؟»
«افتادم.»
«پس چرا این کار رو نکردید؟»
«اگه دلیل بزرگی پشتش بود، شاید از فرمانروای شمشیر عذرخواهی میکردم. اما نمیتونستم به خودم بیام و بگم که همهاش از روی حسادت بوده. یا شاید، هنوز هم نمیخوام اون دوتا با هم کنار بیان.»
فرمانروای اهریمنی سرمست به من نگاه کرد و اضافه کرد:
«من همچین آدم پست و حقیریم.»
«میدونم.»
«چی؟»
«فکر کردید من شما رو یه آدم درستکار و صادق میدونستم؟ شما حیلهگر و بدجنسید...»
«بسه دیگه!»
شنیدن خطاهاش از زبون یکی دیگه، انگار باعث شد خونش به جوش بیاد.
«مگه چیکار کردم که اینقدر اشتباه بوده! اگه قرار بود با چندتا کلمه از هم جدا بشن، پس در هر صورت محکوم به جدایی بودن، مگه نه؟ مگه غیر از اینه؟ این حقیقت داره که اون به روسپیخانه رفته بود، و این هم حقیقت داره که اصلاً خودش بحث فرمانروای شمشیر رو وسط کشیده بود، مگه نه؟ کی بهش گفت بره اونجا؟ کی بهش گفت اونجا با من روبرو بشه؟ لعنتی!»
فهمیدم.
تمام این سالها، فقط اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر نبودن که میجنگیدن.
شاید فرمانروای اهریمنی سرمست بود که داشت سختترین نبرد رو پشت سر میذاشت.
«حق با توئه. اگه واقعاً همدیگه رو دوست داشتن، نباید با همچین چیزی لرزه به تنشون میافتاد. حتی اگه به حال خودشون رهاشون میکردی، به یه دلیل دیگه از هم جدا میشدن.»
«درسته؟ تو هم اینطوری فکر میکنی؟»
همین که ازش طرفداری کردم، فرمانروای اهریمنی سرمست جلو اومد و لبخند موذیانهای زد.
بعد ناگهان آهی کشید.
«وقتی بهم گفت که از هم جدا شدن، اصلاً خوشحال نشدم.»
وقتش بود که اون سؤال رو بپرسم.
«چرا اینا رو به من گفتی؟»
«مگه مدام نمیپرسیدی؟ که چرا بهت نزدیک شدم. چند وقت پیش توی یه مهمونی، فرمانروای شمشیر بهم گفت. گفت که تو میخوای اهریمن تیغه و اون رو بالهای چپ و راستت کنی.»
«اومدی که بالهاشون رو بچینی؟ یا اومدی کمکشون کنی که با هم پرواز کنن؟»
فرمانروای اهریمنی سرمست سرش رو تکون داد.
«خودمم نمیدونم. وقتی دیدم اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر با محوریت تو دارن با هم کنار میان، فقط فکر کردم منم باید بپرم وسط. نمیدونستم آخرش همهی اینا رو میگم.»
«حالا که همهچیز رو گفتی، خیالت راحت شد؟»
«همین الانشم پشیمونم. چرا باید همچین حرکت رقتانگیزی رو با زبون خودم فاش میکردم؟ حتماً جنزده شده بودم. اون حرفای "نیمهخالص" بدجوری خامم کرد.»
خودش رو روی زمین انداخت.
بعد زل زد به سقف عمارت و گفت:
«از این به بعد هر وقت من رو ببینی، یاد این موضوع میافتی.»
«احتمالاً همینطوره. ای بابا، برادر بزرگترِ بیچارهی من.»
فرمانروای اهریمنی سرمست به حرفم خندید.
خندهی کوتاهش بلندتر و بلندتر شد.
بعد از یه خندهی حسابی و از ته دل، پرسید:
«میخوای حقیقت رو بهشون بگی؟»
سرم رو به نشونهی مخالفت تکون دادم.
«این چیزی نیست که من براش تصمیم بگیرم.»
«من که قصد ندارم هیچوقت بهشون بگم.»
«پس نگو.»
«واقعاً نمیگم.»
«نگو.»
فرمانروای اهریمنی سرمست نیمخیز شد و بهم نگاه کرد.
«نمیخوای اون دوتا با هم آشتی کنن؟»
«واقعاً فکر میکنی دونستن حقیقت اونا رو خوشحالتر میکنه؟»
«!»
«اگه نفرتشون از تو رو کنار بذاریم، فقط بیشتر افسوس میخورن که عشقشون به خاطر همچین دلیلی به سرانجام نرسیده. چون نمیتونن زمان رو به عقب برگردونن، اون پشیمونی حتی بیشتر هم میشه. و اینکه بخوان الان یه عشق جدید رو شروع کنن؟ اصلاً ممکنه؟ در نهایت، هر سهتای شما از چیزی که الان هستید، بدبختتر میشید.»
معتقدم این حقیقتیه که باید برای همیشه دفن بشه.
اهریمن تیغه آسمان خونین ممکنه توی یه لحظه خشم، سعی کنه فرمانروای اهریمنی سرمست رو بکشه.
حتی اگه موفق هم بشه، اهریمن تیغه باید تاوانش رو پس بده.
و این وسط دلِ فرمانروای شمشیر چه حالی پیدا میکنه؟ هر چی نباشه، همهی اینا به خاطر این اتفاق افتاد که فرمانروای اهریمنی سرمست هم اون رو دوست داشت.
«اینطوری بهش نگاه کن که اون یه فرصتی که برای فاش کردن حقیقت داشتی رو، روی من خرج کردی.»
اینکه اون حقیقت رو به من گفت یا نه، تفاوت بزرگی ایجاد میکرد.
این گذشته که مثل یه شبح بهش چسبیده بود، چیزی نبود که بتونه تنهایی باهاش روبرو بشه.
«اگه بتونی خودت رو از وسواسِ فاش کردن حقیقت رها کنی، شاید بهتر بتونی به آشتی کردنشون کمک کنی. از این به بعد سعی کن با اهریمن تیغه آسمان خونین کنار بیای و وقتی با فرمانروای شمشیر مینوشی، به جای بدگویی، ازش تعریف کن. اگه این کار رو بکنی، مگه نمیشه یه روزی یه فرصت غیرمنتظره برای وصل کردنشون پیش بیاد؟ حالا کمک کن بالهاشون رشد کنه.»
«تو باید برادر بزرگتر میشدی.»
«قبول نمیکنم. اگه برادر بزرگتر باشی، دست انداختنِ برادرِ احمقم بیشتر مزه میده.»
چهرهی فرمانروای اهریمنی سرمست خیلی بازتر شد.
بعد از گفتن همهچیز، به نظر میرسید سبک شده.
«اما باید یه قول بهم بدی.»
«چه قولی؟»
«کمتر بنوش و یه چیزی هم کنارش بخور. حالا که کار به اینجا کشیده، باید مطمئن بشم برادر احمقم عمر طولانیای داره.»
نمیدونستم امروز همون نقطهی عطفیه که سرنوشت فرمانروای اهریمنی سرمست رو تغییر میده یا نه.
اینکه آیا باز هم بعد از این به خاطر بیماری ناشی از الکل میمیره، یا زندگی متفاوتی رو در پیش میگیره.
شاید با تغییر سرنوشتش، حتی زودتر از قبل بمیره.
اما اشکالی نداره.
هر مرگی بهتر از اون پایانی بود که فرمانروای اهریمنی سرمست با مردن بر اثر بیماری الکل تجربه کرد.
«برادر، بیا یه جام آخر رو هم بزنیم. دیگه نمیتونم بنوشم. و... ممنون که صادق بودی.»
نگاهی که بهم انداخت، نگاهی بود که تا حالا ازش ندیده بودم.
از خودم پرسیدم که آیا میتونیم این حس رو نسبت به هم تا آخر حفظ کنیم؟
«برادر کوچکتر... ممنونم.»
فرمانروای اهریمنی سرمست جامش رو به جام من زد.
* * *
روز بعد، پدرم احضارم کرد.
وقتی وارد تالار اهریمن آسمانی شدم، حس کردم جو با همیشه فرق داره.
استراتژیست اعظم، ساما میونگ، اونجا بود و برادرم، گئوم مویانگ هم حضور داشت.
بعد از ادای احترام به پدرم و ساما میونگ، گئوم مویانگ با من صحبت کرد.
«بوی الکل میدی. چطور وقتی میخوای با پدر ملاقات کنی، بوی شراب میدی؟»
«دیروز یه کم زیادهروی کردم. با کسی توی فرقه که بیشتر از همه عاشق شرابه.»
عمداً به فرمانروای اهریمنی سرمست اشاره کردم.
گئوم مویانگ تمام تلاشش رو کرد تا خونسرد به نظر برسه.
«آره، شنیدم این اواخر وقتت رو با فرمانروای اهریمنی سرمست میگذرونی. زیاد ننوش.»
گئوم مویانگ حتماً ناراحت بود.
احتمالاً امیدوار بود فرمانروای اهریمنی سرمست برام دردسر درست کنه، اما حالا به نظر میرسید که ما فقط داریم با هم خوش میگذرونیم.
با این حال، گئوم مویانگ سعی کرد احساساتش رو نشون نده.
برادرم جلوی پدرمون قطعاً آدم دیگهای میشد.
«تو نباید بیشتر مراقب باشی، برادر؟»
«منظورت چیه؟»
«شنیدم این اواخر وقتت رو با پادشاه سم میگذرونی؟ من با شراب سر و کار دارم، اما تو با سم، درسته؟ مراقب باش برادر.»
حتی جلوی پدرمون هم یه جنگ روانیِ متشنج به راه افتاد.
سعی نکردم پنهانش کنم.
نه از پدرم و نه از برادرم.
همونطور که از ماجرای فرمانروای اهریمنی سرمست یاد گرفتم، احساساتی که پنهان و سرکوب بشن، در نهایت باعث دردسر میشن.
آشکارا جنگیدن و وارد این بازیهای ذهنی شدن... این راه درست برای مبارزه در نبردیه که هدفش نجات برادرمه.
مردم وقتی خشمت رو بیرون میریزی، بهت بد و بیراه میگن، اما وقتی اون رو توی خودت مخفی میکنی، آدمکش میفرستی.
پدرم با چهرهای که نمیشد چیزی ازش خوند، به حرفای ما گوش داد و بعد به ساما میونگ اشاره کرد.
ساما میونگ قدمی به جلو گذاشت و گفت:
«امروز، به هر کدوم از شما دو ارباب جوان، مأموریت متفاوتی داده میشه.»
توی دستای ساما میونگ، دوتا پاکت قرمز بود.
بالاخره زمانش فرا رسیده بود.
آزمون واقعی برای تعیین جانشین شروع شده بود.
«برای رعایت عدالت، لطفاً اونی رو که ترجیح میدید انتخاب کنید.»
لحظهای که اون پاکتها رو دیدم، قلبم لرزید.
قبل از بازگشتم، این روز رو به یاد داشتم.
دو مأموریتی که به ما داده شد.
برادرم موفق شد و من شکست خوردم.
با خراب کردن اون مأموریت، من کاملاً از صف جانشینی حذف شدم.
درست مثل گذشته، برادرم حق انتخاب اول رو به من داد.
«تو اول انتخاب کن. بعداً پشیمون نشی که چرا اون یکی رو برنداشتی.»
«بعید میدونم همچین اتفاقی بیفته.»
آروم دستم رو دراز کردم و یکی از اون دوتا پاکت رو انتخاب کردم.