چپتر 141: این بار، انتخاب درست رو میکنم
چپتر 141: این بار، انتخاب درست رو میکنم
راهی رو انتخاب کردم که میشناختم.
قبل از بازگشتم، مأموریت سمت راست رو انتخاب کرده بودم و امروز هم دوباره پاکت سمت راست رو برداشتم.
الان دیگه میتونم هر مأموریتی رو تموم کنم!
البته الان وقتِ نشون دادنِ چنین اعتمادبهنفسی نبود. این فرصتی بود تا با فروتنی، شکستِ گذشته رو جبران کنم.
داخل پاکت، یه تکه کاغذ بود که چهار کلمه روش نوشته شده بود:
«مجازات اهریمن دروغین.»
این همون فرمانی بود که قبلاً هم بهم داده شده بود.
ساما میونگ برای توضیح دادن، پیامی تلهپاتیک فرستاد. این کار برای این بود که هیچکدوم از ما از مأموریت اون یکی باخبر نشه.
— اخیراً سازمان عجیبی به اسم «انجمن تقدیر آسمانی» فعالیتهای پنهانی خودش رو در سایههای دنیای رزمی شروع کرده.
اونها ادعا میکنن که فرمانی از آسمان برای خلق یه دنیای رزمی جدید دریافت کردن، اما در حقیقت فقط افرادی هستن که دنبال منافع شخصی خودشون میگردن.
بهتازگی، اونها خودشون رو جای فرمانروایان اهریمنیِ فرقه جا میزنن و باعث حوادث مختلفی شدن؛ کار به جایی رسیده که دیگه نمیتونیم نادیدهشون بگیریم.
ارباب جوان دوم، شما باید رهبرشون رو پیدا کنید، اون رو از بین ببرید و انجمن تقدیر آسمانی رو نابود کنید.
راستش رو بخواید، وقتی قبل از بازگشتم این پیام رو شنیدم، اونها رو حقیر شمردم. دلیلش این بود که اونها به قدرت خودشون تکیه نکرده بودن و داشتن از اعتبار فرمانروایان اهریمنی ما سوءاستفاده میکردن.
اما حالا، جور دیگهای به قضیه نگاه میکردم.
اینکه جرئت کرده بودن خودشون رو جای یه فرمانروای اهریمنی جا بزنن، یعنی یا به توانایی خودشون برای مقابله با عواقبش اطمینان داشتن، یا نقشه دیگهای در سر داشتن. اینها دشمنهای معمولی نبودن.
«فرمان رو میپذیرم.»
وقتی مأموریتم رو قبول کردم، گئوم موگوک پاکت باقیمونده رو برداشت. البته، من بهخوبی میدونستم چه مأموریتی توی اون پاکت نوشته شده.
ساما میونگ بعد از دادن اطلاعات اولیه به گئوم موگوک از طریق تلهپاتی، با هر دوی ما صحبت کرد.
«باید مأموریت رو بهتنهایی حل کنید. با این حال، در حین انجام اون، میتونید از تمام شبکه اطلاعاتی عمارت فلکسایِ فرقه استفاده کنید و همچنین میتونید فقط برای یک بار، از کمکِ سپاه اهریمنی، چهار قدرتمندِ طریقت اهریمنی یا هشت فرمانروای اهریمنی بهرهمند بشید.»
این یعنی باید تنهایی پیش میرفتیم، اما موقع سرکوبِ نهایی دشمن، میتونستیم از کمک فرقه استفاده کنیم.
وقتی حرفهای ساما میونگ تموم شد، پدرم شروع به صحبت کرد.
«یه قورباغه ته چاه یا یه گل توی گلخونه نمیتونه فرقه ما رو رهبری کنه. مطمئن بشید که این قضیه رو حل میکنید و برمیگردید!»
پدرم حتی موقع سپردنِ این مأموریت خطرناک به ما، حتی یه کلمه هم از سرِ احتیاط یا نگرانی به زبون نیاورد.
لبخندی زدم تا جوِ سنگین رو کمی تلطیف کنم.
«پدر، دوست دارید کدوم یکی از ما با موفقیت برگرده؟»
با سؤالم، گوشه لبهای پدرم کمی به سمت بالا تکون خورد. میتونستم حس کنم که داره جلوی خودش رو میگیره تا حرفی نزنه.
در حقیقت، نگاهش به هر دوی ما یکسان بود. اون هیچ تبعیضی بین من و برادرم قائل نمیشد.
قبل از بازگشتم، در همین لحظه، من اصلاً به پدرم نگاه نمیکردم. تمام فکرم این بود که هر طور شده باید مأموریت رو تموم کنم.
اما حالا، داشتم به پدرم نگاه میکردم.
پدر، نگران نباش.
من این قضیه رو با امنیت کامل حل میکنم و برمیگردم.
این اطمینان رو از طریق نگاهم بهش منتقل کردم. این هم بخشی از تلاشم برای تبدیل شدن به جانشین بود. هرچه پدرم بیشتر بهم اعتماد میکرد، من به اون جایگاه نزدیکتر میشدم.
نگاهم رو از پدرم به سمت گئوم مویانگ بردم.
«برادر، مثل دفعه قبل، کارت رو خوب انجام بده و برگرد. من هم کارم رو خوب انجام میدم و برمیگردم. آه، ولی وقتی حتی از قلبم خبر نداری، اینقدر سرد بهم نگاه نکن.»
* * *
صبح روز بعد، وقتی داشتم برای حرکت آماده میشدم، لی آن به دیدنم اومد.
«صدام کردی؟»
«برای مدتی از فرقه میرم بیرون.»
«کجا میری؟»
«نمیتونم بگم.»
انگشتم رو بالا آوردم و به سمت بالا اشاره کردم. لی آن متوجه شد که دارم برای انجام دستوری از تالار اهریمن آسمانی میرم.
«برام یه چیز خوشمزه سوغاتی بیار!»
«برای بازیگوشی نمیرم. میرم تا یه موضوعِ بهشدت خطرناک رو حل کنم.»
«من با تمرینات هنرهای رزمیم سرم شلوغه، پس دیگه میرم.»
«اونجا گلههایی از دشمنهای وحشتناک وجود دارن.»
«سفر سلامت!»
لی آن که تا دمِ در دویده بود، آهی کشید و دوباره برگشت.
«چی میشد اگه واقعاً میتونستم همینطوری بذارم بری؟ چقدر خطرناکه؟ منم باهات میآم و کمکت میکنم.»
اون از لی آنِ بازیگوش، به لی آنی تبدیل شده بود که شب و روز نگرانم بود.
«این کاریه که باید تنهایی انجامش بدم. در ضمن، فقط داشتم شوخی میکردم. لازم نیست نگران باشی.»
«واقعاً؟»
«بیخودی نگران نشو. فقط روی کارِ خودت تمرکز کن.»
«راستی، نقاب آبی همین چند وقت پیش اومد دیدنم.»
با اینکه ملاقاتشون رو دیده بودم، خودم رو به بیخبری زدم.
«قبول کرد که فرمانده جوخه بشه؟»
«نه، هنوز داره بهش فکر میکنه. فقط چند تا سؤال پرسید و رفت.»
«حست چیه؟»
«پنجاه-پنجاهست. راستش، الان هم امیدوارم که بیاد، هم فکر میکنم اگه واقعاً بیاد بیشتر نگران میشم. چون اون بهخاطر من داره یه زندگی جدید رو شروع میکنه.»
«نگرانِ عواقبِ بعدش بودن، یعنی نادیده گرفتنِ تصمیمِ خودِ نقاب آبی. شاید فکر کنی که باید مسئولیتش رو به عهده بگیری، اما اصلاً اینطور نیست.»
«نیست؟»
«درسته. نقاب آبی هم بعد از کلی فکر کردن میآد. اون میآد چون گزینههاش رو بهدقت سنجیده و به این نتیجه رسیده که پیوستن به تو براش سودمندتره. اگه بیاد و حس کنه که راهش درست نیست، میره. پس احساس سنگینی نکن.»
لی آن با حرفهای من نیشخندی زد.
«قوی شو، لی آن. اون وقت، نُه تا از ده تا مشکلی که نگرانت میکنن، خودشون حل میشن.»
بعد از خداحافظی با لی آن، اقامتگاهم رو ترک کردم. قبل از رفتن، قصد داشتم به تکتکِ فرمانروایان اهریمنی سر بزنم.
اونها لزوماً افرادی نبودن که نیاز باشه چِکشون کنم، اما این بار دلم میخواست قبل از رفتن ببینمشون.
اولین جایی که رفتم، دره بدکارانِ متعلق به اهریمن خندان پلیددل بود.
اون معمولاً توی اون اتاق سفید بود و به دیوار زل میزد، اما امروز نقاب آبی بهم خبر داد که اونجا نیست.
«فرمانروای اهریمنی چند روز پیش فرقه رو ترک کردن.»
«میتونی بگی کجا رفتن؟»
«بدون اینکه به من هم بگن، رفتن.»
«وقتی برگشتن، لطفاً بهشون بگو که من اومده بودم.»
«چشم، حتماً.»
وقتی برگشتم که برم، نقاب آبی ازم پرسید:
«میخوام یه چیزی ازتون بپرسم.»
«بگو.»
«شاید این سؤال به نظرتون عجیب بیاد، اما جوخه سایه شبح برای شما، ارباب جوان دوم، چه جور سازمانیه؟»
خوب میدونستم چرا این سؤال رو میپرسه، برای همین صادقانه جوابش رو دادم.
«در آینده، اون نیروی اصلیِ من میشه. همچنین سازمانیه که توسط شخصی رهبری میشه که بیشترین ارزش رو براش قائلم. احتمالاً به پرکارترین سازمانِ دنیای رزمی تبدیل میشه. اونقدر که یه روز به خودت میگی روزهایی که زیر دست اهریمن خندان پلیددل بودی، چقدر خوب بودن.»
میتونستم ببینم که چشمهای نقاب آبی از پشتِ نقابش به لبخند باز شدن.
«ممنونم که بهم گفتید.»
نقاب آبی به نشانه احترام سرش رو خم کرد. میتونستم بهخاطر لی آن چند کلمه دیگه هم بهش بگم، اما نگفتم. فقط وقتی آدم بر اساس قضاوت خودش تصمیم میگیره، حتی پشیمونی هم میتونه به یه تجربه ارزشمند تبدیل بشه.
بعد از اون، به دیدن فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رفتم.
بعد از شنیدنِ اتفاقات گذشته از زبون اهریمن مست، ناخودآگاه خودم رو در حال فکر کردن به زندگی اون زن دیدم.
اگه رابطهش با اهریمن تیغه آسمان خونین خوب پیش رفته بود، آیا الان خوشبختتر از چیزی بود که هست؟
«این روزها انگار داری جوونتر میشی.»
«مزخرف نگو. این اواخر همهش نگران چروکهای جدیدم بودم.»
با این حال، چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از این تعریفِ کمیاب درباره ظاهرش از هم باز شد.
«شنیدم با اهریمن مست نوشیدنی خوردی؟»
«از کجا فهمیدید؟»
«اهریمن مست یه سری بهم زد. گفت یه شراب خوب گیرش اومده و مقداریش رو به من داد. کاری کرد که معمولاً انجام نمیده.»
«وقتی شراب رو بهتون داد چی گفت؟»
«داشت پز میداد و از اینکه باهات برادر خونی شده خیلی خوشحال بود.»
«نمیدونم این اتفاق خوبیه یا نه. اگه اون با من برادر خونی بشه، تمام روابط به هم میپیچه.»
«پس با منم دوست شو.»
«لطفاً این حرفها رو حتی به شوخی هم نگید. من فقط داشتم شوخی میکردم.»
اهریمن مست احتمالاً فقط برای پز دادن درباره برادر خونی شدنشون نیامده بود.
او حتماً بعد از اعتراف کردن همهچیز به من، دلش برای او سوخته بود.
اینکه اهریمن مست از این به بعد چطور رفتار میکنه، چیزی بود که باید منتظر میماندم و میدیدم.
«همونطور که میدونی، اهریمن مست و اهریمن تیغه با هم کنار نمیان. مشکلی پیش نمیاد؟»
«شما باید کمک کنید، ارشد.»
«چطوری؟»
«حتی اگه دلتون نمیخواد، لطفاً چندتا حرف خوب درباره ارشد اهریمن تیغه بگید. میدونم ازش دل خوشی ندارید. با این حال، این رو بهخاطر من ازتون میخوام.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو جوابی نداد.
به نظر میرسید حتی وساطت من هم نمیتونست کینه او نسبت به اهریمن تیغه رو پاک کنه.
با این حال، انتظار داشتم اوضاع بهتر از قبل بشه.
اگه اهریمن مست دست از بدگویی پشت سر اهریمن تیغه آسمان خونین برداره و شروع به گفتن حرفهای مثبت کنه، ممکنه احساسات او هم نسبت به اهریمن تیغه به تدریج تغییر کنه.
بعد از آن، به دیدن اهریمن مست رفتم.
اما یو بین خبر غیرمنتظرهای به من داد.
«اهریمن مست برای تمرین وارد خلوتگزینی شده.»
آنقدر ناگهانی بود که جا خوردم.
«خلوتگزینی، اونم یهویی؟»
«گفت این اواخر خیلی توی نوشیدن زیادهروی کرده و باید مستی رو از بدنش بیرون کنه.»
«اینکه اتفاق خوبیه، مگه نه؟»
«بله، این همون چیزیه که واقعاً آرزوش رو داشتم. ممنونم، ارباب جوان دوم.»
«حرفش رو هم نزن. اون به من قول داد که نوشیدن رو کم کنه و موقع نوشیدن هم مخلفات بیشتری بخوره، پس لطفاً خوب هوای اون رو داشته باش، رزمیکار یو.»
«بله، حتماً.»
مدتی بود که این رو حس میکردم.
این یو بین به اهریمن مست علاقه داشت.
آیا اون پیرمرد از احساسات یو بین خبر داشت؟ شک داشتم که اون روباه پیرِ مکار میدونست اما خودش رو به راهِ دیگه میزد.
در میان شهریاران اهریمنی، آخرین جایی که رفتم اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«تیغه ارشد داره حتی تیزتر هم میشه.»
اهریمن تیغه یک بار دیگر غرق در تمریناتش بود.
«هرچی بیشتر رشد کنی، دشمنات هم تیزتر میشن.»
«واقعاً دارید برای مقابله با دشمنهای من تمرین میکنید؟ قصد دارید با شهریاران اهریمنی که از برادرم حمایت میکنن، مبارزه کنید؟»
«فقط بهخاطر جنگ بر سر جانشینی نیست.»
«پس چرا؟»
«یادت هست قبلاً چی گفتم؟ اینکه وقتی اژدهایی به آسمون صعود میکنه، با خودش طوفان میاره.»
«البته. گفتید که آدمهای من دارن توی اون طوفانها از بین میرن.»
«درسته. تو گفتی این فقط یه ماهی کوچیکه که داره توی آبهای گلآلود آشوب به پا میکنه، اما من معتقدم اژدهاهای خفته دنیای رزمی بهخاطر همین آشوب بیدار میشن.»
«بیش از حد من رو دستبالا نمیگیرید؟»
«با توجه به چیزهایی که تا الان نشون دادی، حتی این هم دستکم گرفتنته. وقتی اون بیرون هستی مراقب باش. ممکنه اینطور به نظر برسه که فرقه ما، اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف دنیای رزمی رو تقسیم کردن و تحت کنترل دارن، اما ما فقط بخش کوچیکی از تمام رزمیکارها هستیم. نمیدونیم کجا ممکنه کسی قویتر از ما یهو ظاهر بشه. فراموش نکن. دنیای رزمی جاییه که استادها و اعجوبههاش به اندازه دانههای شن زیادن.»
«من همیشه در قضاوتها و کارهام محتاط خواهم بود.»
«و یه لحظه صبر کن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به اتاقش رفت و با جعبه کوچکی برگشت.
وقتی آن را باز کرد، قرصی داخلش بود.
«این یه قرص انرژی چابکه. اگه یه وقت توی تنگنا گیر افتادی ازش استفاده کن.»
قرص انرژی چابک وقتی مصرف میشد که نیروی درونی فرد تخلیه شده بود و کمک میکرد تا دو یا سه برابر سریعتر از حد معمول بازیابی بشه.
از آنجایی که هیچ عوارض جانبی نداشت، فقط با مبلغ هنگفتی قابل تهیه بود و حتی با آن حال هم کمیاب بود و به سختی پیدا میشد.
«بهتره اون رو نگه دارید و خودتون استفاده کنید، ارشد.»
«قصد داری با دادن قرص انرژی چابک به این پیرمرد، تا آخرین قطره خون ازش کار بکشی؟ تو بگیرش و استفاده کن.»
او به زور قرص انرژی چابک رو در دستم گذاشت.
با حس کردن نگرانی و محبت او نسبت به خودم، بغضی در گلویم نشست.
ارشد، لطفاً نگران نباشید.
من مراقب خواهم بود و به سلامت برمیگردم.
از آنجایی که در هر صورت باید آن را قبول میکردم، با لحنی شوخ این کار را انجام دادم.
«چیز دیگهای ندارید که بهم بدید؟ چرا دوباره نمیرید داخل و بیشتر دنبال چیزی نمیگردید؟»
«هیچی نیست! دیگه هیچی نیست!»
«اینکه اینقدر محکم انکارش میکنید یعنی هست. دفعه بعد منتظرش میمونم.»
همین که خواستم با لبخند رو برگردانم و بروم، اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید.
«قضیه اون یارو مکار به کجا رسید؟»
«تصمیم گرفتیم از این به بعد با هم برادر خونی باشیم.»
حالت چهره اهریمن تیغه آسمان خونین از ناباوری به تحسین تغییر کرد.
«اگه تو فقط یه ماهی کوچیک بودی، هیچوقت نمیتونستی با اون آدم مکار برادر خونی بشی.»
او شاید از اهریمن مست خوشش نمیآمد، اما منظورش این بود که برادر خونی شدن با او دستاورد بزرگی است.
«من هر کاری دلم بخواد انجام میدم چون به شما اعتماد دارم، ارشد.»
«و مگه نه اینکه بهخاطر همینه که این بدن پیر هنوز داره این تیغه سنگین رو تاب میده؟»
بعد از ترک اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین، فرقه را ترک کردم.
به محض اینکه به منطقهای خلوت رسیدم، با تمام توان شروع به دویدن کردم.
به لطف گام تندرو، این روزها ترجیح میدادم تنها حرکت کنم.
با این حال، حتی هنگام دویدن هم حواسم بود که به درستی استراحت کنم.
دلیلش این بود که تمام حرکات من به تالار اهریمن آسمانی گزارش میشد.
نیازی نبود بگذارم همه بفهمن که میتونم با سرعتی باورنکردنی بدوم.
با استفاده از گام تندرو تا حد توانم میدویدم و وقتی به نقطه تعیینشده میرسیدم، بقیه زمان را در آنجا صرف تمرینِ سه گام دیگر از چهار گام باد الهی میکردم.
گام سایه تاریک مخفیانهتر، گام چشمکزن سریعتر و گام پادشاه دنیای زیرین وحشیانهتر شد.
تمرین کردم و باز هم تمرین کردم.
تمام تلاش و تمرکزم را روی آن گذاشتم.
در حال حاضر، هدف رزمی من بدون شک دستیابی به استادی بزرگ در چهار گام باد الهی بود.
طبق اطلاعاتی که از عمارت فلکسای فرستاده شده بود، انجمن تقدیر آسمانی چندین حادثه در منطقه هونان به وجود آورده بود.
جدیدترین حوادث در دو مکان رخ داده بود: یونگهونگ و دونگگو.
در زندگی قبلی، برای بررسی حوادث و ردیابی انجمن تقدیر آسمانی به یونگهونگ رفته بودم.
اما معلوم شد که حادثه یونگهونگ کار انجمن تقدیر آسمانی نبوده است.
آن کار توسط شیادهایی انجام شده بود که خودشان را جای آنها جا زده بودند.
بهخاطر همین، در زندگی قبلیام زمان زیادی را تلف کردم و خیلی دیر برای دنبال کردن ردهای آنها به دونگگو رفتم.
همین موضوع باعث شد مضطرب شوم و سرنخهایی را که باید پیدا میکردم از دست بدهم و در نهایت، در ماموریت شکست خوردم.
البته این بار انتخاب درستی کردم.
به محض رسیدن به دونگگو، بلافاصله به فرقه باد مهتاب رفتم، جایی که حادثه در آن رخ داده بود.