چپتر 142: پاسخ نزد توست
چپتر 142: پاسخ نزد توست
رهبر فرقه باد مهتاب، چو سانگ، با تمام وجود سعی میکرد خشم جوشانش رو سرکوب کنه.
«لطفاً زیاد نگران نباشید. چندین فرقه در هونان قول دادن که با ما همکاری کنن.»
دقیقاً همین کلمات بود که اون رو به خشم میآورد.
و شنیدن اونها از زبون سوک هیونگ، مردی که بهش اعتماد داشت، عصبانیتش رو بیشتر میکرد.
«همکاری؟ چطوری؟ جزئیاتش رو بهم بگو. گفتن چند نفر رو میفرستن؟ کِی و کجا؟»
سوک هیونگ نمیتونست جوابی بده.
اونها فقط قولِ کمک داده بودن؛ هیچ فرقهای پیشنهادی به این مشخصی ارائه نداده بود.
با وجود اینکه موضوع رو مخفی نگه داشته بودن، شایعاتی پخش شده بود که فرقه اهریمنی در این کار دست داره.
«خودت رو بذار جای اونها. تو بودی آدمهات رو میفرستادی تا با اون حرومزادههای فرقه اهریمنی دربیفتن؟ ممکنه در ظاهر تظاهر به نگرانی کنن، اما الان همهشون مشغولِ قفل کردنِ دروازههای خودشون هستن.»
چو سانگ با شتاب از جا بلند شد.
سوک هیونگ که حس میکرد اون الانه که چیزی رو خرد کنه، سعی کرد جلوش رو بگیره.
«لطفاً خودتون رو کنترل کنید.»
«چطور میتونم آروم باشم وقتی اینقدر عصبانیم؟ این حرومزادههای فرقه اهریمنی! زندهزنده میجومشون!»
بنگ!
چو سانگ ضربهای با کف دست زد و سوراخی توی دیوار ایجاد کرد.
از زمان شروع این ماجرا، بیش از بیست سوراخ روی دیوارها ظاهر شده بود.
اونها یکی رو وصله میکردن و اون دوباره یکی دیگه رو سوراخ میکرد.
چو سانگ بهشدت احساس مظلومیت و کینه میکرد.
نمیتونست خشم فزایندهش رو مهار کنه.
و ریشه تمام این احساسات، ترس بود.
ترس از اینکه اون برگرده.
چو سانگ شبها نمیتونست بخوابه و اعصابش تا آخرین حد ممکن خرد شده بود.
«باید از اتحاد رزمی درخواست کمک کنید، حتی همین حالا.»
فرقه باد مهتاب در اصل فرقهای بود که بین طریقت راستین و نامتعارف ایستاده بود و نه به اتحاد رزمی تعلق داشت و نه به اتحاد نامتعارف.
«اگه این کار رو بکنیم، از این به بعد رحم و مروتمون دستِ اتحاد رزمی میفته. اگه اونها این مشکل رو حل کنن، ازش به عنوان اهرمی استفاده میکنن تا اطاعت مطلق ما رو بخوان. حتی اگه شکست بخورن، یه بهونهای پیدا میکنن تا ما رو توی اتحاد خودشون هضم کنن.»
فرقههایی که به اتحاد رزمی تعلق داشتن، باید هر سال مبلغ مشخصی پول به اتحاد پرداخت میکردن.
همین موضوع برای فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف هم صدق میکرد.
در عوض، وقتی مشکلی پیش میآمد، میتونستن کمک دریافت کنن.
موضوع فقط پول نبود؛ چو سانگ نمیخواست به طریقت راستین تعلق داشته باشه.
درست در همون لحظه بود.
کسی دقیقاً افکار درونی اون رو به زبون آورد.
«نمیخوای متعلق به یه مشت آدم باشی که سال به سال هیچ کاری برات نمیکنن و فقط پولت رو میچاپن. اشتباه میگم؟»
چو سانگ و سوک هیونگ که غافلگیر شده بودن، به سرعت چرخیدن.
مرد جوانی وارد تالار بزرگ شده بود، هرچند اونها نفهمیده بودن کِی.
سوک هیونگ بین رهبر فرقه و اون مرد قرار گرفت و شمشیرش رو کشید.
«تو کی هستی؟»
این حقیقت که تا الان متوجه ورود کسی نشده بودن، هر دوی اونها رو مضطرب کرده بود.
مرد جوان سپس لب به سخن گشود.
«من از فرقه الهی هستم.»
کسی که اونها رو اینقدر ترسونده بود، من بودم.
میتونستم از همون دمِ ورودی حضورم رو اعلام کنم، اما ترجیح دادم این کار رو نکنم.
در حال حاضر، فرقه باد مهتاب در وضعیت آشفتهای بود و از ورودی تا تالارهای داخلی، پر از رزمیکارهای بیشمار بود.
«عذر میخوام. از شلوغی خوشم نمیاد، برای همین بیصدا اومدم تو.»
چو سانگ به سوک هیونگ اشاره کرد که عقب بره.
اون متوجه شد که اگه قصد حمله غافلگیرانه داشتم، اونها تا الان مرده بودن.
«من چو سانگ هستم، رهبر فرقه باد مهتاب.»
اون که پدرش رو زود از دست داده بود، یکی از جوانترین رهبران فرقه در استان هونان بود و اواخر دهه بیست زندگیش رو میگذروند.
من هویتم رو براش فاش نکردم.
«اومدم تا به حادثهای که در فرقه شما رخ داده رسیدگی کنم. به دلیل شرایط موجود نمیتونم هویتم رو فاش کنم، اما حتماً این رو میشناسی، درسته؟»
نشان حکاکیشده با روح پلید رو که نماد فرقه اصلی ما بود، بهشون نشون دادم.
طبیعتاً چو سانگ مشکوک بود.
«یه نشان رو میشه جعل کرد. نمیتونم فقط بر اساس اون بهت اعتماد کنم.»
«چطور کسی که اینقدر مشکوکه، به این راحتی فریب اونها رو خورده؟»
«دیگه داری زیادهروی میکنی!»
درست وقتی سوک هیونگ قدمی به جلو برداشت، دستم رو دراز کردم.
هوووش.
انرژی اهریمنیای که از من فوران کرد، بدن سوک هیونگ رو تحت فشار قرار داد.
اون با یه ناله کوتاه، دیگه قادر به حرکت نبود.
در حالی که داشت خفه میشد، صورتش کاملاً سرخ شد.
«گاهی اوقات، مهارت میتونه جایگزین هویت بشه، مگه نه؟»
انرژی اهریمنی بر محیط چیره شده بود و چو سانگ با عجله گفت:
«بسه! من این بار زیردستهای زیادی رو از دست دادم، نمیتونم یکی دیگه رو هم از دست بدم. لطفاً، ولش کن.»
وقتی انرژی اهریمنی رو عقب کشیدم، سوک هیونگ به呼هوف افتاد و دوباره تونست حرکت کنه.
اون با چشمهایی ترسیده به من خیره شد، اما همچنان محافظهکارانه جلوی چو سانگ ایستاد.
«من هم زیردستهای وفاداری مثل تو دارم. اگه اونها رو از دست بدم، انگار قلبم رو دارن از سینه بیرون میکشن. حتماً برای رهبر فرقه، چو، هم همینطوره، پس شما دو نفر نباید بیگدار به آب بزنید.»
هرچند با سوک هیونگ حرف میزدم، اما مخاطب اصلی کلماتم چو سانگ بود.
چو سانگِ تیزهوش، سوک هیونگ رو به بیرون فرستاد.
«میتونی بری.»
«بله.»
با دیدن اینکه اون در این شرایط چقدر مطیعانه رفت، به نظر میرسید پیامی از طریق تلهپاتی براش فرستاده شده.
احتمالاً دستوری بود برای بیرون رفتن و جمع کردن تمام استادان فرقه باد مهتاب، چون اون دو نفر به تنهایی حریف من نمیشدن.
حتی وقتی تنها شدیم، چو سانگ همچنان سرکش باقی موند.
«هر وقت دلتون میخواد دردسر درست میکنید و حالا اومدید گندکاریهاتون رو جمع کنید؟ قصدت چیه؟»
«نیومدم که گندکاری رو جمع کنم، اومدم تحقیق کنم. اتفاق اخیر کار ما نبوده.»
چو سانگ پوزخندی زد.
اون توسط انجمن تقدیر آسمانی که خودشون رو به جای یکی از شهریاران اهریمنی فرقه ما جا زده بودن فریب خورده بود و متقاعد شده بود که ما مسئول هستیم.
حوادث مشابهی اخیراً چندین بار رخ داده بود، اما هنوز همه فرقهها در سرزمین مرکزی از این موضوع باخبر نبودن.
به عبارت دیگه، این زمانی بود که انجمن تقدیر آسمانی هنوز کاملاً وارد روشنایی نشده بود.
«بگو چه اتفاقی افتاده. اگه برای آسیب زدن بهت اومده بودم، الان اینجا ایستاده بودم که باهات بحث کنم؟»
انگار حرفهای من روی اون تأثیر گذاشت، چون چو سانگ بالاخره شروع کرد به صحبت درباره حادثه.
«مدتی پیش، شخصی اومد و ادعا کرد که از فرقه الهی هست.»
«گفت کیه؟»
«اون اهریمن خندان پلیددل بود.»
میدونستم که اونها دارن خودشون رو به جای شهریاران اهریمنی ما جا میزنن، اما نمیدونستم هدفشون اهریمن خندان پلیددل بوده.
خنده خشکی از گلویم خارج شد.
اگه با اهریمن خندان پلیددلِ واقعی روبرو میشدن چیکار میکردن؟ از بین اون همه آدم، خودشون رو جای اون جا زده بودن.
«چه شکلی بود؟»
«یه نقاب سفید زده بود.»
درسته.
زدنِ نقاب، جعلِ هویتِ اهریمن خندان پلیددل رو از همه راحتتر میکرد.
«فقط چون نقاب زده بود حرفش رو باور کردی؟»
چو سانگ با اطمینان جواب داد:
«اون اهریمن خندان پلیددلِ واقعی بود.»
«چرا اینقدر مطمئنی؟»
برای لحظهای، خشم تمام وجود چو سانگ رو فرا گرفت.
«اون استادهای فرقه من رو در یک چشمبههمزدن کشت. تکنیکهای انگشتش توی صورتشون سوراخ ایجاد میکرد و تکنیکهای کف دستش بدنشون رو تکهتکه میکرد. بین کشتهشدگان، یکی از سه استاد برتر فرقه من هم بود. اگه اون اهریمن خندان پلیددل نبود، پس کی میتونست باشه؟»
به نظر میرسید اونها حتی هنرهای اهریمنیِ شاخصِ اهریمن خندان پلیددل، یعنی کف دست خشمگین اهریمن غایی و انگشت فاجعه خونین رو هم تقلید کرده بودن.
با توجه به شرایط، تعجبی نداشت که چو سانگ حرفش رو باور کرده باشه.
«اهریمن خندان پلیددل بعد از اینکه با کشتن کسایی که سعی داشتن ازم محافظت کنن دریایی از خون راه انداخت، مجبورمون کرد تسلیم فرقه اهریمنی بشیم و سوگند وفاداری بخوریم.»
اون مرد فقط برای ترسوندن حریفش، دست به کشتار غیرضروری زده بود.
فقط به خاطر همین یه کار، اون شروری بود که مستحق مرگ بود.
«و میدونی دیگه چیکار کرد؟ اگه فقط همهمون رو قتلعام میکرد، الان کمتر گیج میشدم. با خودم میگفتم بدشانس بودیم که گیرش افتادیم.»
«چیکار کرد؟»
«موقع رفتن پولهامون رو برد. دستور داد هر چی پول داریم رو بهش بدیم. کل خزانه فرقه رو خالی کرد. یه دزد معمولی، اونوقت شماها روتون میشه خودتون رو چیز دیگهای صدا بزنین!»
میتونستم هر فحشی رو که بعد از اون نثارمون میکرد درک کنم.
«چقدر پول برد؟»
«حدود شصت و دو هزار نیانگ.»
حالا میتونستم خشم چو سانگ رو درک کنم.
دلیل اونهمه سوراخی که روی دیوار ایجاد شده بود رو هم فهمیدم.
«اگه به هر دلیل دیگهای جنگیده بودیم و باخته بودیم، اینقدر کینه به دل نمیگرفتم. تسلیم فرقه اهریمنی بشیم؟ خندهم ننداز! اون فقط یه بهانه بود. اون آدمهای من رو فقط برای دزدیدن پولهامون کشت. میفهمی چی میگم؟ آدمهای من فقط برای یه مقدار پول مُردن! باید از همون اول فقط پول رو میخواست!»
دیگه نتونست خودش رو کنترل کنه و فریاد کشید.
«آااااخ! اونقدر عصبانیم که نمیتونم تحمل کنم. من به مرگ طبیعی نمیمیرم.»
از طرز حرف زدن چو سانگ، حس میکردم که اون معمولاً آدم شاد و خوشمشربی بوده.
با این وضعیت، اون دیگه هیچوقت نمیتونست به اون دوران برگرده.
خانوادههای کشتهشدگان، دوستهاشون، بازماندهها.
تعداد قربانیها هنوز نهایی نشده بود.
«رهبر فرقه چو، الان اونقدر عصبانی هستی که نمیتونی از نقاط قوتت استفاده کنی.»
«از کدوم نقاط قوت حرف میزنی!»
تکهکاغذی از لباسم بیرون آوردم و بلند خوندمش.
«رهبر فرقه باد مهتاب، چو سانگ. تیزهوش و در شناخت شخصیتها مهارت داره. غرور زیادی داره و زودجوشه.»
«کدوم حرومزادهای این ارزیابی رو درباره من کرده؟»
«ارباب بخش هونان از عمارت فلکسای فرقهمون. میخوای ببینیش؟»
چو سانگ در حالی که بین باور کردن و نکردن مردد بود، نگاهم کرد و بعد با لحنی بیرمق خودش رو سرزنش کرد.
«تیزهوش بودن و شناخت شخصیتها چه فایدهای داره؟ من فقط با بیچارگی شکست خوردم.»
«با این حال، باید انتقامت رو بگیری، مگه نه؟»
با شنیدن کلمه انتقام، چشمهای چو سانگ تیز شد.
«میگیرم. هر طور شده میگیرم.»
زمانی بود که من هم همین حس رو داشتم.
انتقام موقع خواب، انتقام موقع غذا خوردن، انتقام وقتی که مردم رو میدیدم.
ذهنم اونقدر درگیر فکر کردن به چگونگی گرفتن انتقام بود که نمیتونستم یه زندگی معمولی داشته باشم.
چو سانگ هم همینطور بود.
دشمن اون کسی بود که با روشهای معمولی نمیشد باهاش روبرو شد.
اما خوشبختانه، همونطور که من با سو جین ملاقات کردم، اون هم با من ملاقات کرد.
«توی اون انتقام، من بهت کمک میکنم.»
چو سانگ به سمت میز رفت و چای سرد رو مستقیماً از قوری سر کشید.
«واقعاً کار شما نبود؟»
«به نظرت یه چیزی عجیب نیست؟ اگه اهریمن خندان پلیددل واقعی دنبال پولت بود، فکر میکنی فقط با شصت و دو هزار نیانگ میرفت؟ اون همهچیز رو میبرد، حتی ستونهای فرقهت رو.»
«اگه فقط یه جور بازی براش بوده باشه چی؟»
«اگه از چنین بازیای لذت میبرد، به دست رهبر فرقهمون، یعنی خود اهریمن آسمانی کشته میشد. فرض کنیم یه بازی بوده. اگه اینطور بود، کی اینجا زنده میموند؟»
«راستش رو بخوای، منم فکر کردم عجیبه. برای همین فکر کردم اهریمن خندان پلیددل دیوونه شده.»
با خیره شدن به اون دیوار سفید، آدم بالاخره ممکنه دیوونه بشه.
«اون فعلاً که عاقله. همین چند وقت پیش دیدمش.»
با حرف من که گفتم اهریمن خندان پلیددل رو دیدم، چو سانگ جا خورد.
اما با توجه به مهارتی که از خودم نشون داده بودم، به نظر نمیرسید فکر کنه دارم لاف میزنم.
«اهریمن خندان پلیددل واقعاً توی فرقهتونه؟»
برای لحظهای در جواب دادن تردید کردم.
وقتی من راه افتادم، اهریمن خندان پلیددل توی دره بدکاران نبود.
«بود.»
اینطور جواب دادم نه به خاطر اینکه نمیخواستم با چو سانگ بحث کنم.
بلکه به این خاطر بود که مطمئن بودم این کارِ اهریمن خندان پلیددل نیست.
پدرم همیشه میگفت هیچوقت نمیتونی بفهمی توی قلب یه آدم چی میگذره، اما هنوز چیزهایی هست که میشه فهمید.
اهریمن خندان پلیددل هر چقدر هم که شرور بود، آدمی نبود که چنین کاری انجام بده.
«اگه اون یکی قلابی بوده، پس اونی که توی فرقهتونه هم باید قلابی باشه.»
با خودم فکر کردم اون شخص چقدر باید تاثیرگذار بوده باشه که باعث شده چنین حرفی بزنه.
آروم دور تالار بزرگ چرخیدم و همهجا رو بررسی کردم.
سعی کردم موقعیت اون زمان رو تصور کنم.
صحنه کشتن رزمیکارهای فرقه باد مهتاب و دزدیدن پولهاشون.
آخه چرا باید چنین کاری بکنن؟ برای پول؟ یا برای بیرون کشیدن ما؟ باید از این اتفاق غیرقابلدرک، سرنخی ازشون پیدا میکردم.
«خیلهخب. فرض کنیم همونطور که میگی قلابی بوده. آخه چرا اون حرومزاده قلابی باید چنین کاری بکنه؟ میخواد بین ما و اتحاد رزمی تفرقه بندازه؟ میخواد جنگ راه بندازه؟»
«اگه اینطور بود، یه فرقه طریقت راستین که عضو اتحاد رزمیه رو هدف قرار میداد.»
«پس قضیه چیه؟»
«برای همینه که اینجام. تا بفهمم قضیه چیه.»
چو سانگ لحظهای بهم خیره شد، بعد در رو باز کرد و بیرون رفت.
بیرون، سوک هیونگ و دهها رزمیکار فرقه باد مهتاب یه خط دفاعی تشکیل داده بودن.
چو سانگ به تنهایی بیرون رفت و با سوک هیونگ صحبت کرد.
«آدمهات رو مرخص کن و یه اتاق مهمان آماده کن. فعلاً باهاش مثل یه مهمان ویژه رفتار میکنیم.»
«بله، متوجه شدم.»
سوک هیونگ به نظر آسودهخاطر میرسید.
انگار رزمیکارها رو جمع کرده بود اما به این نتیجه رسیده بود که نمیتونن از پس من بربیان.
چو سانگ به داخل برگشت.
«هنوز این فکر که ممکنه با اون دستت توی یه کاسه باشه توی سرم میچرخه. اما میخوام ریسک کنم و بهت اعتماد کنم. میدونی چرا؟ چون الان مجبورم به هر ریسمانی چنگ بزنم.»
بعد ناگهان سرش رو به سمت سقف گرفت و فریاد زد.
«پدر! پدربزرگ! لطفاً کمکم کنین! نذارین بیشتر از این بازیچه بشم! لطفاً مراقب فرقهمون باشین! لطفاً آدمهام رو نجات بدین!»
با توجه به اینکه سرنوشتش این بود که با من ملاقات کنه، اجدادش همین حالا هم به اندازه کافی بهش کمک کرده بودن.
بعد از اینکه فریاد بلندی کشید، احساسات واقعیش رو فاش کرد.
صداش رو پایین آورد تا زیردستهاش که بیرون بودن نشنون.
«به خاطر تو نابود شدم. اگه اونطور که میگی یه اهریمن خندان پلیددل قلابی باشه، پس نمیتونم از انتقام دست بکشم. اگه فرقه اهریمنی واقعی بود، حداقل میتونستم بیخیال بشم و به خودم بگم کاری از دستم برنمیاومد. به خاطر تو، قدم روی پلی گذاشتم که دیگه راه برگشتی نداره. یعنی باید کل زندگیم رو صرف گذشتن از این پل بیپایانِ انتقام کنم!»
«من کمکت میکنم از اون پل رد بشی.»
در گذشته، من خیلی دیر رسیده بودم و از روی عجله، اینجا رو بدون بررسی درست ترک کرده بودم.
اون روزها، من پدرم رو نمیدیدم و لی آن رو هم نمیدیدم.
توی دورانی بودم که فقط خودم رو میدیدم و هیچکس دیگهای رو، پس طبیعتاً چو سانگ رو هم ندیده بودم.
«از بین اینهمه فرقه توی دنیای رزمی، حتماً دلیلی داشته که اون فرقهی تو رو انتخاب کرده. چرا تو؟ جوون، تیزهوش، زودجوش و مغرور. به جز چیزایی که توی این کاغذ نوشته شده، دیگه چی داری؟»
بهش نزدیک شدم، با دقت به صورتش خیره شدم و گفتم:
«حتماً دلیلی داره که تو رو انتخاب کردن. زود باش و جواب رو بهم بده!»