چپتر 145: با وجود اون اخلاق سگی، خوش‌مزه به نظر میاد

اولین کسی که لب به سخن گشود، افسونگر شادکام بود.

او در حالی که بادبزن صورتیرنگش را به آرامی تکان میداد، صحبت کرد.

«هی، برادر کوچولوی خوشتیپ!»

همانطور که به من نگاه میکرد، شهوت از چشمانش سرازیر بود.

«چطوره با من بیای، برادر کوچولو؟ اینجا قراره اوضاع خیلی زشت بشه.»

لبخندی زدم و در پاسخش گفتم:

«چیکار میشه کرد؟ شما سلیقه من نیستی، بانو.»

«اوه خدای من! بانو؟ من اونقدرها هم پیر نیستم. فقط بهم بگو خواهر بزرگتر.»

از اهریمن خندان پلیددل پرسیدم:

«اون حدوداً چند سالشه؟»

«باید خیلی بیشتر از شصت سالش باشه.»

با این حرف، افسونگر شادکام با خشم فریاد زد:

«خفه شو، ای اهریمن زشتِ عوضی! من هنوز بیست و هشت سالمه.»

او هیچ ترسی از اهریمن خندان پلیددل نشان نمیداد.

او واقعاً زن شرور و بیباکی بود.

«مگه ده سال پیش هم نمیگفتی بیست و هشت سالته؟»

«تو اون رو یادت مونده؟»

«اون موقع هم بالای چهل سال به نظر میرسیدی.»

به نظر میرسید اهریمن خندان پلیددل خیلی خوب میداند چه کلماتی او را بیشتر از همه آزردهخاطر میکند.

انرژی اغواگرانهای از بدن خشمگین افسونگر شادکام ساطع شد.

«امروز بالاخره موفق میشم چهره پشت اون نقاب رو ببینم. اگه به فرقه اهریمنی نخزیده بودی، خیلی وقت پیش به دست من کشته شده بودی.»

فقط از گفتگوی آنها میتوانستم بفهمم که رابطه خوبی با هم ندارند.

سپس، سومین نفر از سه سلحشور مسیر خون که در همان نزدیکی بود، در عوض طرف اهریمن خندان پلیددل را گرفت.

«انرژی اغواگرانه اون پیرزن هر روز خبیثتر میشه.»

نفر دوم که کنارش بود، در حالی که افسونگر شادکام را مسخره میکرد، وانمود کرد که جلوی او را میگیرد.

«برادر، مراقب حرف زدنت باش، وگرنه اون هیولا انرژی حیاتیت رو تا قطره آخر میمکه.»

وقتی افسونگر شادکام با چهرهای برافروخته به سمت آنها چرخید، اولین نفر از سه سلحشور مسیر خون لب به سخن گشود.

«این اولین باره که برادرهام دهنشون رو بیموقع باز میکنن؟ فقط فکر کن یه سگِ در حال عبور داره واقواق میکنه.»

افسونگر شادکام پوزخندی زد و گفت:

«چرا این تولهسگها هر وقت یه آدم میبینن، واقواق میکنن؟»

با این حال، به نظر میرسید او نوعی رابطه با نفر اول دارد.

واضح بود کسی که سه سلحشور مسیر خون را رهبری میکرد، برادر اول بود که طبع آرامی داشت.

«دفعه بعد که بیرون بیایم، یه پوزهبند با خودم میارم.»

در همان لحظه، برادر سوم وانمود کرد که دارد پچپچ میکند.

البته صدایش هنوز آنقدر بلند بود که همه بشنوند.

«با دیدن اینکه چطور برادر بزرگمون همیشه ازش دفاع میکنه، ممکنه یه شب پرشور رو با اون روباه مکار گذرونده باشه؟»

«پس باید اون رو زنداداش صدا کنیم.»

برادر اول چشمانش را به آرامی بست و به افسونگر شادکام گفت:

«فقط فرض کن اون دچار زوال عقل شده.»

اگرچه در ظاهر به نظر میرسید که دارند با هم خوشوبش میکنند، اما همگی آماده بودند تا در هر لحظه ضربه بزنند.

حتی برادران دوم و سوم که مثل اراذل و اوباش دهاندریده بودند، هر کدام هالهای خارقالعاده داشتند.

اگر اینطور نبود، تا الان توسط افسونگر شادکام تکهتکه شده بودند.

من چندین رشته انرژی را مثل تار عنکبوت از خودم ساطع کردم تا هالهشان را بسنجم.

درست همانطور که تار عنکبوت با گرفتار شدن شکار میلرزد، من هم با دقت تغییرات هالهشان را زیر نظر داشتم.

آنها خونسرد بودند.

جوّی حاکم بود که نشان میداد باور دارند اگر با هم حمله کنند، میتوانند به راحتی اهریمن خندان پلیددل را بکشند.

شوخیهایی که با هم رد و بدل میکردند، بازتابدهنده همین اعتمادبهنفس بود.

در آن لحظه، ارباب الهی یاما که آخرین نفر وارد شده بود، دهان باز کرد.

«اگه دچار زوال عقل شدی، باید بمیری.»

او عمداً صدایش را تغییر داد و آن را چنان غمبار کرد که انگار خدای مرگ دارد صحبت میکند.

او کتابی را از ردایش بیرون آورد و باز کرد.

آن همان طومار مرگ بود که همیشه با خود حمل میکرد.

«شما شرورها باید خیلی وقت پیش به اعماق جهنم سقوط میکردید. من همین الان شما رو به اونجا میفرستم.»

سپس، کوچکترین و دومین نفر از سه سلحشور مسیر خون زبانشان را به نشانه تاسف تکان دادند و گفتند:

«بیماری اون عوضیِ روانی هنوز هیچ نشونهای از بهبودی نداره.»

«احمق، تو باید اسم اون یارو که نقاب زده رو بنویسی، نه اسم ما رو.»

با حدس زدن اینکه آنها همدیگر را خوب میشناسند و حتی اغلب با هم ملاقات میکنند، پیامی تلهپاتیک برای اهریمن خندان پلیددل فرستادم.

— میدونی این آدمها از کجا اومدن؟

— اونا اهل دره بدکاران هستن.

مکانی که اهریمن خندان پلیددل در فرقه الهی اهریمن آسمانی در آن اقامت داشت، دره بدکاران نامیده میشد.

با این حال، دره بدکارانی که او همین الان به آن اشاره کرد، اقامتگاه خودش نبود.

یک دره بدکاران واقعی در دشت مرکزی وجود داشت که جنایتکاران در آنجا جمع میشدند و زندگی میکردند.

هیچکس نمیدانست دره بدکاران اولین بار چه زمانی پدیدار شده است.

آن مکان زمانی شکل گرفت که مجرمان فراری یکییکی شروع به جمع شدن در آنجا کردند.

آن منطقه که پر از باتلاق، مارهای سمی و حشرات موذی بود، با انواع تلهها نیز مجهز شده بود؛ به طوری که هر کسی بیپروا وارد میشد، قبل از اینکه بیش از چند قدم بردارد، جانش را از دست میداد.

حتی اگر کسی موفق میشد از خطرات عبور کند و به داخل برسد، انواع و اقسام شرورها در انتظارش بودند.

کودکی که راه را به شما نشان میداد، ممکن بود با خنجری به گردنتان ضربه بزند و پیرزنی مهرباننما ممکن بود غذایتان را مسموم کند.

آن مکان، دره بدکاران بود.

اتحاد رزمی چندین بار سعی کرده بود آنجا را سرکوب کند، اما هر بار شکست خورده بود.

تعداد شرورها آنقدر زیاد بود که آنها همیشه پس از متحمل شدن تلفات سنگین عقبنشینی میکردند.

با وجود این، یک دلیل وجود داشت که چرا دره بدکاران به عنوان یک فرقه واحد در دنیای رزمی ظهور نکرده بود.

دلیلش این بود که آنها شرور بودند.

اگر کسی سعی میکرد آنها را متحد کند، فرد دیگری حتماً به او خیانت میکرد.

آنها از لحظهای که چشمانشان را باز میکردند، از هم دزدی میکردند، با هم میجنگیدند و همدیگر را میکشتند، که همین امر اتحادشان را به عنوان یک نیروی واحد غیرممکن میکرد.

چنین مکانی بود دره بدکاران، اما اکنون اعضای آن با هدف کشتن اهریمن خندان پلیددل متحد شده بودند.

برای به حرکت درآوردن نه فقط شرورهای معمولی، بلکه شخصیتهایی در این سطح، میتوان حدس زد که فرد پشت این ماجرا واقعاً قدرتمند است.

— نقشهمون چیه؟

اهریمن خندان پلیددل بدون تردید به پیام تلهپاتیک من پاسخ داد.

— اینکه همهشون رو از دم تیغ بگذرونیم.

— مگه ممکنه؟

— هست.

چون اونا مهمترین بخش محاسباتشون رو نادیده گرفتن.

— منظورت من هستم دیگه؟

— نه، منظورشون اینه که این حقیقت رو نادیده گرفتن که من دوست ندارم توی تلهها بیفتم.

آنها واقعاً اهریمن خندان پلیددل را تحریک کرده بودند.

چطور جرئت کرده بودند برای کشتن من تله بکنند؟ آن هم با استفاده از سکه لطف و کینه؟

اهریمن خندان پلیددل در حال حاضر بسیار عصبانی بود.

البته، اینها حریفانی نبودند که او بتواند فقط بر اساس حال و هوایش با آنها مقابله کند، بنابراین احتمالاً فقط منتظر یک فرصت بود.

درست در همان لحظه، تیغه گرگ خونین که به تنهایی نشسته بود، از جا پرید و انگار که دارد بیانیهای صادر میکند، اعلام کرد:

«اهریمن خندان پلیددل، این یه نبرد تا پای مرگه با من.»

بلافاصله، ارباب الهی یاما قدمی به جلو گذاشت.

«اسم اهریمن خندان پلیددل از قبل توی دفتر کل نوشته شده. من اون رو با خودم میبرم.»

او دفتر کل مرگ و زندگی را باز کرد و آنجا، نام اهریمن خندان پلیددل با حروف قرمز نوشته شده بود.

افسونگر شادکام لبهایش را لیسید و با طمع به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.

«با وجود اون اخلاق سگی، خوشمزه به نظر میاد.»

سه سلحشور مسیر خون هم همینطور بودند.

«اگه اون عوضیها بکشنش، مجبوریم تا ابد به پز دادنشون گوش بدیم. بیاین ما پیشقدم بشیم.»

به نظر میرسید همه میخواهند با اهریمن خندان پلیددل مبارزه کنند.

در واقع، برای اونا، کشتن اهریمن خندان پلیددل چیزی بود که میتونستن تا مدتهای مدید بهش ببالن.

با دیدن این صحنه، به اهریمن خندان پلیددل گفتم:

«خیلی پرطرفداری.»

«این که چیزی نیست. اگه توی فرقه طریقت راستین بودیم، غوغا میشد. صفِ کشتن من تا ده لی اونطرفتر کشیده میشد.»

از شوخیش خندهم گرفت.

طبیعتاً، نگاه شرورها به سمت من چرخید.

با قضاوت از روی چهرههاشون، هنوز نمیدونستن من کی هستم.

تیغه گرگ خونین ازم پرسید:

«بچه، تو دیگه کی هستی؟»

به جای جواب دادن، بهش گفتم:

«شنیده بودم مردی هستی که مسیر خودشو میره. هیچوقت فکر نمیکردم برای کشتن کسی به دستور بقیه بیای.»

تیغه گرگ خونین که حرفم به جای حساسش خورده بود، سرد بهم خیره شد.

نمیدونستم چطور سر از اینجا درآورده، اما میدونستم مردیه که فقط با غرورش زندگی کرده.

«پرسیدم کی هستی.»

«گئوم موگوک.»

«گئوم موگوک؟»

اون وقت، اولین نفر از سه مبارز مسیر خون که پشت سرش بودن، منو شناخت:

«اون پسر دوم اهریمن آسمانیه.»

چهرهش که تا اون لحظه آروم بود، بلافاصله در هم رفت و اخم کرد:

«لعنتی! اون عوضی! فکرشو بکن ما رو کشونده به جایی که خونِ اهریمن آسمانی اونجا حضور داره.»

برادر دوم حرفش رو ادامه داد:

«احتمالاً ادعا میکنن که نمیدونستن اون همراه اهریمن خندان پلیددل اومده. اما الان تو موقعیتی نیستیم که بتونیم عقبنشینی کنیم، واسه همین قضیه پیچیده شد.»

به دلایلی که نمیتونستم درک کنم، به نظر میرسید اونا هم توی موقعیتی گیر افتادن که چارهای جز کشتن اهریمن خندان پلیددل ندارن.

اگه اینطور نبود، هیچوقت جرئت نمیکردن حتی به کشتن یه فرمانروای اهریمنی فکر کنن.

از طرف دیگه، تیغه گرگ خونین حتی بعد از فهمیدن هویتم، هیچ ترسی از خودش نشون نداد:

«با تکیه به پدرت، خیلی بیپروا دهنتو باز میکنی. فکر میکنی من از پدرت میترسم؟»

این هم نتیجه غلبه غرورش بود.

اون مردی بود که با غرورش زنده بود و با اون میمرد.

اما چطور این میتونست غرور باشه؟

«مردی که چیزی برای محافظت نداره، چیزی هم برای ترسیدن نداره.»

حرفهای من هالهش رو قویتر کرد.

درست وقتی که به نظر میرسید هر لحظه ممکنه تیغهش رو بکشه، جریان تکانهش رو شکستم و پشت اهریمن خندان پلیددل عقبنشینی کردم.

تیغه گرگ خونین بیگدار به آب نزد و تیغهش رو نکشید.

احتمالاً هنوز از مهارت واقعی من خبر نداشت، واسه همین مراقب اهریمن خندان پلیددل بود.

با صدایی که همه بشنون، از اهریمن خندان پلیددل پرسیدم:

«شخص پشت این ماجرا کسیه که توانایی بسیج کردن این افراد رو داره، درسته؟»

«همونطور که میبینی، بله.»

«پس چرا به جای اینکه خودشون بیان، اینا رو فرستادن؟»

«احتمالاً... به خاطر ارباب جوان دومه.»

«به خاطر من؟»

«احتمالاً امیدوارن یکی از این آدما ارباب جوان دوم رو بکشه. اون وقت مسئولیت کشتن ارباب جوان دوم گردن اون شخص میافته.»

«چه بزدلانه.»

به شرورها نگاه کردم و گفتم:

«خب، کی اولین نفریه که فریب این نقشه بزدلانه رو میخوره؟»

سکوت کوتاهی برقرار شد.

هر چقدر هم که پلید بودن، نام اهریمن آسمانی توی دلشون ترس میانداخت.

اگه پدرم واقعاً عصبانی میشد، حتی میتونست دره بدکاران رو هم نابود کنه.

تنها دلیلی که تا الان کاری به کارشون نداشته، این بود که اونا بار سنگینتری روی دوش اتحاد رزمی بودن.

شرورها شروع کردن به تبادل پیامهای تلهپاتیک.

با اینکه به نظر میرسید سایه همدیگه رو با تیر میزنن و آمادهن همدیگه رو تیکهپاره کنن، اما شرورهایی بودن که توی دنیای رزمی استخون خرد کرده بودن.

از اونجایی که با مسائل مرگ و زندگی سر و کار داشتن، بینهایت محتاط بودن.

این همون دلیلی بود که با وجود جنایتهای بیشمارشون، تا الان زنده مونده بودن.

بعد از لحظهای، افسونگر شادکام با لبخندی فریبنده جلو اومد.

«برادر کوچولو، تو واقعاً باید با من بیای. چطور یه آدم باارزشی مثل تو با این شرورهای کثیف درگیر شده؟»

لحظهای که چشمهاش رو دیدم، میتونستم حس کنم که تصمیمش رو برای کشتنم گرفته.

به نظر میرسید مغز متفکرِ نزدیک، در حال حاضر براش ترسناکتر از اهریمن آسمانیِ دور بود.

افسونگر شادکام بادبزنش رو آروم تکون داد:

«برادر کوچولو، بریم؟»

لحظهای که انرژی سرخرنگی از بادبزن سرازیر شد، هالهای فریبنده منو در بر گرفت.

اون از هنر بلعیدن روحش روی من استفاده کرده بود.

این همون هنر بلعیدن روحی بود که برای دزدیدن نیروی درونیِ بیشمار رزمیکار ازش استفاده کرده بود.

لحظهای که نوری سرخرنگ مردمک چشمهام رو پوشوند، افسونگر شادکام رو به اهریمن خندان پلیددل فریاد زد:

«تکون بخوری، ارباب جوان دوم میمیره!»

اهریمن خندان پلیددل حتی یه ذره هم تکون نخورد.

در واقع، حتی اگه اون بهش هشدار هم نمیداد، تکون نمیخورد.

اون متقاعد شده بود که من فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشتم، پس چرا نباید میتونستم از پسِ هنر بلعیدن روحِ افسونگر شادکام بربیام؟ حتماً تا این حد بهم اعتماد داشت.

افسونگر شادکام که باور کرده بود کاملاً تحت تأثیر هنر بلعیدن روحش قرار گرفتم و حواسم رو از دست دادم، بهم نزدیک شد و کف دستش رو روی مرکز انرژیم گذاشت.

«ببینم طعم نیروی درونیِ تازه برادر کوچولو چطوره؟»

ووووش!

صدای تخلیه شدن نیروی درونی از مرکز انرژیم شنیده میشد.

افسونگر شادکام با صدایی پر از سرخوشی فریاد زد:

«بلعیدن انرژی حیاتیِ اهریمن آسمانی رویای تمام عمرم بود! با خوردن گوشت و خونش، حالا نیمی از آرزوم برآورده شده.»

چهره افسونگر شادکام مدام تغییر میکرد و شادی، خشم، غم و لذت رو نشون میداد.

اهریمن خندان پلیددل و بقیه شرورهای توی تالار، فقط تماشا میکردن.

جوانترینِ سه مبارز مسیر خون، اهریمن خندان پلیددل رو مسخره کرد:

«عجب آدم بیرحمی! دارن گوشت و خونِ اهریمن آسمانیت رو شکار میکنن و تو فقط تماشا میکنی.»

اهریمن خندان پلیددل با خونسردی ازشون پرسید:

«شماها! میتونید عواقبش رو تحمل کنید؟»

«میتونیم فقط توی دره بدکاران مخفی بشیم. اگه جنازههاتون رو بسوزونیم، هیچکس نمیفهمه کار ما بوده. تازه حتی اگه لو بره، فرقه اهریمنی شما واقعاً حاضره چنین بهای سنگینی برای حمله به دره بدکاران بپردازه؟»

با جواب برادر سوم، اهریمن خندان پلیددل دیگه چیزی نگفت و فقط تماشا کرد که افسونگر شادکام چطور نیروی درونی منو تخلیه میکنه.

و لحظهای بعد...

تالاپ.

افسونگر شادکام طوری که انگار بدنش از کار افتاده باشه، روی زمین ولو شد.

برادر اولِ سه مبارز مسیر خون که جا خورده بود، وضعیتش رو چک کرد:

«پیرزن، چت شد؟»

بعد از معاینه کردنش، برادر اول با حیرت فریاد زد:

«مرده! به خاطر تخلیه کامل نیروی درونیش مرده!»

همون لحظه، چشمهام رو باز کردم:

«آخیش، سیر شدم! با اون اخلاق گندش، واقعاً خوشمزه بود.»

من تمام نیروی درونیش رو به صورت معکوس جذب کرده بودم.

تظاهر کرده بودم که تحت تأثیر قرار گرفتم، اما چنین هنرهای پلیدی روی من اثر نمیکنن.

مخصوصاً هنر بلعیدن روح.

با درک عمیقی که اخیراً از هنرهای رزمی پیدا کرده بودم و با قدرتِ اضافه بلور عصاره خون، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی و هنر تقویت گذرگاههای درونی، اصلاً از همون اول هم غیرممکن بود که بتونه نیروی درونی رو از بدن من بیرون بکشه.

در نهایت، افسونگر شادکام به مرگ رقتباری دچار شد و به همون سرنوشتی رسید که تمام عمرش سرِ مردها آورده بود.

نیروی درونیای رو که ازش گرفته بودم توی مرکز انرژیم جمع کردم و با نگاهی که عمیقتر شده بود، رو به ارباب الهی یاما گفتم:

«به چی زل زدی؟ نمیخوای اسم خواهر عزیزمون رو توی دفتر کلت بنویسی؟»