چپتر 146: هر چقدر هم که عجله داشته باشی

ارباب الهی یاما طومار مرگ رو باز کرد.

بعد یه ظرف کوچیک خون بیرون آورد، قلمویی رو توی اون زد و اسم من رو کنار اسم اهریمن خندان پلیددل نوشت.

نگاه توی چشمهای ارباب الهی یاما که تا قبل از این نیمهدیوونه به نظر میرسید، تغییر کرده بود.

انگار به حالت عادی برگشته بود، اما در عین حال شبیه نگاه یه آدم کاملاً مجنون بود.

«نامهامون کنار هم نوشته شده، پس اگه بمیریم، با هم میمیریم.»

اهریمن خندان پلیددل به حرف من لبخند زد.

با دیدن خونسردی ما، اولین نفر از سه مبارز مسیر خون که داشت جسد افسونگر شادکام رو بررسی میکرد، فریاد کشید.

«عوضیها! خندیدن رو تموم کنید!»

اون روی پاهاش ایستاد و با سردی به من خیره شد.

«افسونگر حتی یه بار هم توی هنر بلعیدن روحش شکست نخورده بود. چه اتفاقی افتاد؟»

«به نظر میرسه خواهرتون دید که این برادر کوچکتر نیروی درونی کمی داره و خواست بهم کمک کنه.»

«مزخرف نگو!»

اون واقعاً خشمگین بود.

و من میتونستم حسش کنم.

اون خشم کاملاً شخصی بود. به نظر میرسید دومین و سومین نفر از سه مبارز مسیر خون قرار بود افسونگر شادکام رو زنداداش صدا بزنن.

مبارز اول به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد و گفت: «میدونستی، نه؟ میدونستی که ارباب جوان دوم فریبش رو نمیخوره.»

البته که اهریمن خندان پلیددل بهم اعتماد داشت.

اهریمن خندان پلیددل به من نگاه کرد.

نگاههامون توی هوا به هم گره خورد و پیامی تلهپاتیک بینمون رد و بدل شد.

— حالا با لبهای خودت اعتراف کن. اینکه تو فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشتی.

— من هرگز چنین کاری نکردم.

— یه روز این رو از زبون خودت میشنوم.

از پشت سوراخهای نقاب، چشمهای اهریمن خندان پلیددل داشتن لبخند میزدن.

با دیدن اینکه ما با فراغت بال به هم نگاه میکنیم و لبخند میزنیم، اولین نفر از سه مبارز مسیر خون خشمش رو نشون داد.

«ادامه بدید، بخندید. توی راهتون به جهنم هم همینطوری بخندید.»

رو به اولین نفر از سه مبارز مسیر خون کردم و گفتم: «وقتی اون شخص شما رو به سمت مرگ میفرستاد، این رو بهتون گفت؟ اینکه من و اهریمن خندان، امپراتور شمشیر بک مانگگی رو کشتیم؟»

«چی؟»

نه فقط مبارز اول، بلکه بقیه شرورهای اونجا هم جا خوردن.

اونها میدونستن که حتی اگه همگی با هم حمله کنن، تضمینی وجود نداره که بتونن امپراتور شمشیر بک مانگگی رو بکشن.

علاوه بر این، حالا افسونگر شادکام هم مرده بود.

«اون مرد باور نداشت که شما بتونید ما رو بکشید. فقط داشت ازتون استفاده میکرد تا بهمون آسیب بزنه یا نیروی درونیمون رو تخلیه کنه.»

مردهای باقیمونده به همدیگه نگاه کردن.

این بار بهشون فرصت ندادم تا از طریق پیام تلهپاتیک نقشهای بکشن.

به تیغه گرگ خونین گفتم: «تیغه گرگ خونین، یه دوئل تا پای مرگ.»

همون حرفهایی رو که اون قبلتر به اهریمن خندان پلیددل گفته بود، به خودش برگردوندم.

«گفتی تمام عمرت رو در جستجوی افراد قوی سرگردان بودی، مگه نه؟ خب، کسی که دنبالش بودی همینجاست.»

در حالی که شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون میکشیدم، به اهریمن خندان پلیددل گفتم: «لطفاً هر کسی رو که توی این دوئل دخالت کرد، بکشید.»

در حالت عادی، این مبارزهای بود که باید اون رو به اهریمن خندان پلیددل واگذار میکردم.

اما موقعیت طوری بود که نباید اجازه میدادم هیچ متغیری وارد عمل بشه.

باید با کمترین جراحت ممکن با اونها تسویهحساب میکردم و از اینجا میرفتم.

دشمن واقعی بیرون منتظر ما بود.

اهریمن خندان پلیددل که متوجه قصدم شده بود، با کمال میل مبارزه رو به من واگذار کرد.

«همین کار رو میکنم.»

با وجود اینکه علاوه بر تیغه گرگ خونین، چهار نفر دیگه هم باقی مونده بودن، اهریمن خندان پلیددل با اطمینان جواب داد.

در واقع، دستپاچهترین فرد در این موقعیت، تیغه گرگ خونین بود.

اون که دیده بود من چطور هنر بلعیدن روح افسونگر شادکام رو به صورت معکوس جذب کردم، حتماً در درونش احساس ترس میکرد.

جریان نبرد به نفع من بود.

بیشتر بهش فشار آوردم.

«اگه واقعاً دنبال افراد قوی بودی، تا امروز زنده میموندی؟ اگه واقعاً چنین قلبی داشتی، چرا نرفتی سراغ رهبر اتحاد رزمی؟ چرا نیومدی دنبال پدرم؟»

«...»

«نمیخوای با من بجنگی، مگه نه؟ با این حال تمام عمرت رو صرف تحمیل کردن دوئل به کسایی کردی که نمیخواستن بجنگن. حالا نوبت توئه که همون رو تجربه کنی.»

به محض اینکه حرفم تموم شد، به سمت تیغه گرگ خونین هجوم بردم.

تیغه گرگ خونین شمشیر راستش رو بیرون کشید.

هرچند در شروع مبارزه انگیزهاش رو از دست داده بود، اما تیغه گرگ خونین مردی نبود که شهرتش بیهوده باشه.

تکنیکهای تیغهاش سریع، دقیق و قدرتمند بودن.

تیغهاش با نیروی کافی برای شکستن شمشیر من به پرواز دراومد.

وقتی شمشیر و تیغه به هم برخورد کردن، صدای جینگجینگ بلند نشد، بلکه صدایی مهیب مثل تندر به گوش رسید.

اونها شمشیر و تیغهشون رو با نیروی درونی پر کرده بودن که منجر به یه نبرد واقعی از نیروی درونی شد.

شرمِ فاش شدن نقطه ضعفش در تیغهاش نهفته بود.

اون ضربه زد، و ضربه زد، و باز هم ضربه زد.

دیوانهوار به جلو فشار میآورد.

هر رزمیکار دیگهای بود، تا الان شمشیر یا مچ دستش شکسته بود.

اما من دفاع کردم، و دفاع کردم، و باز هم دفاع کردم.

از ورای برخورد شمشیر و تیغه، میدیدم که حالت چهرهاش لحظه به لحظه تغییر میکنه.

خونسردیای که در ابتدای حمله داشت و فکر میکرد ابتکار عمل رو به دست گرفته، کمکم به اضطراب تبدیل شد.

احتمالاً مچ دستش شروع به درد گرفتن کرده بود.

حالا نقشها کمکم شروع به عوض شدن کردن.

من تبدیل به کسی شدم که ضربه میزد.

شمشیر اهریمن سیاه شروع به کوبیدن روی تیغه اون کرد.

این یه مبارزه با فرمهای پرزرقوبرق نبود، بلکه نبردی از نیروی درونی بود، درست همونطور که خودش قصد داشت، و من از اون برای تحت فشار گذاشتنش استفاده کردم.

چنان با سرعت با شمشیرم ضربه میزدم که اون نه میتونست جاخالی بده و نه فرم دیگهای رو اجرا کنه.

جینگ! جینگ! جینگ! جینگ!

در حالی که صداهای سنگین برخورد ادامه داشت، فریادی رقتانگیز با اون صداها درآمیخت.

«کواااااک!»

مچ دستش که در برابر نیروی درونی مغلوب شده بود، شکست.

اما شمشیر من متوقف نشد.

در حرکت بعدی، تیغهاش که دیگه با نیروی درونی تقویت نمیشد، شکست و در حرکت بعد از اون، بدنش به صورت عمودی از وسط شکافته شد.

«مگه این همون زندگیای نبود که میخواستی؟ اینکه در حال مبارزه با کسی قویتر از خودت بمیری.»

اما من دیدم.

کینه و پشیمونیای که در آخرین لحظه در چشمهاش موج میزد.

بله، گفتنش آسونه، اما واقعاً اینطوری زندگی کردن کار سادهای نیست.

تیغه گرگ خونین در حالی که خون از فرق سر تا نافش به صورت یه خط صاف بیرون میپاشید، به جلو سقوط کرد.

اون تمام عمرش رو صرف تحمیل کردن دوئل به بقیه کرده بود و در نهایت، با همون روشهای خودش کشته شد.

ارباب الهی یاما و سه مبارز مسیر خون در سکوت تماشا میکردن.

بخشی از اون به خاطر اهریمن خندان پلیددل بود، اما دلیل دیگهاش این بود که نمیتونستن فرصتی برای دخالت در این نبرد وحشیانه قدرت پیدا کنن.

اونها احتمالاً هرگز فکر نمیکردن تیغه گرگ خونین به من ببازه.

هر چی باشه، نبرد با نیروی درونیِ خردکننده تخصص اون بود.

دوباره رو به ارباب الهی یاما کردم و گفتم: «نوشتیش؟ اسم تیغه گرگ خونین رو هم نوشتی؟»

با وجود اینکه تیغه گرگ خونین درست جلوی چشمهاش مرده بود، اون اصلاً ترسی نشون نداد.

«بعد از نوشتن اسم تو، دیگه جایی باقی نموند.»

همونطور که به سمت من قدم برمیداشت، اولین نفر از سه مبارز مسیر خون جلوش رو گرفت.

«دیوونه. حریف تو اونجاست.»

اولین نفر از سه مبارز مسیر خون قصد داشت برای گرفتن انتقام افسونگر شادکام، من رو بکشه.

در حالی که شمشیر خونآلودم رو پایین گرفته بودم، به سمتشون قدم برداشتم.

به طور طبیعی، اهریمن خندان پلیددل چرخید تا با ارباب الهی یاما روبرو بشه.

«از قبل اسم خودت رو هم نوشتی؟»

در جواب سوال اهریمن خندان پلیددل، ارباب الهی یاما با صدایی رعدآسا فریاد زد: «من فرستادهای هستم که از طرف پادشاه یاما اومده. پادشاه یاما دنبال توئه!»

هوووش! کواااانگ!

ضربه کف دست ارباب الهی یاما و کف دست خشمگین اهریمن غاییِ اهریمن خندان پلیددل با هم برخورد کردن.

پسلرزهی برخورد، باد شدیدی رو به سمتمون روانه کرد و نبرد بین من و سه سلحشور مسیر خون شروع شد.

اون سه مرد همزمان به سمتم هجوم آوردن.

اولی صورت، دومی سینه و سومی پاهام رو هدف گرفت.

جنگ! جنگ! چنگ!

تقریباً همزمان شمشیرهای مهاجم رو دفع کردم.

سریع بودم. نه، باید میبودم.

حملاتشون سرعتی داشت که اگه به اندازهی کافی سریع نبودی، قطعاً یه جایی از بدنت سوراخ میشد.

جهت ضرباتشون مدام عوض میشد.

این بار اولی سینه، دومی شکم و سومی صورتم رو هدف گرفت.

دفعهی بعد باز هم فرق میکرد.

به نظر میرسید ترتیب حملاتشون نتیجهی دهها، بلکه صدها بار تمرین و تجربه بود.

این حملهی ترکیبی بینقص بود؛ زادهی مطالعهی دقیق روانشناسی حریف.

واقعاً اگه من نبودم، این هجوم بیرحمانه حتماً چند ضربهی کاری به هدف مینشوند.

جنگ-جنگ-جنگ-جنگ-جنگ!

همونطور که حملاتشون رو دفع میکردم، مدام به عقب رانده میشدم.

بعد، با پیدا کردن یه فرصت، ضدحمله زدم.

وقتی شمشیر اهریمن سیاه به سمت اولی رفت، دومی همراه اون دفاع کرد و سومی به من ضربه زد.

اونها تمام عمرشون رو کنار هم جنگیده بودن، برای همین طوری مبارزه میکردن که انگار سه بدن در یک روح هستن.

نبرد با هیولایی بود که سه سر و شش دست داشت.

اونها حریفهای خیلی سختتری از تیغه گرگ خونین بودن.

مطمئن بودم.

از بین چهار شروری که امروز اومده بودن، اونها بدقلقترینها برای مقابله بودن.

چهار شمشیر در هم تنیده شده بودن و بالا و پایین میرفتن.

حمله و دفاعی که حتی کوچکترین اشتباهی رو برنمیتابید، ادامه داشت.

قصد نداشتم این مبارزه رو لفتش بدم.

پس به روشی فکر کردم که تا حالا ازش استفاده نکرده بودم.

درست همون لحظه که داشتن من رو گوشهی رینگ گیر میانداختن.

شووووه.

سلحشور دوم که جا خورده بود، با وحشت به اطراف نگاه کرد.

سلحشور اول و سوم ناگهان غیب شده بودن و اون رو با من توی یه دشت تنها گذاشته بودن.

من از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کرده بودم تا فقط با سلحشور دوم به یه فضای جدید برم.

برای سلحشور اول و سوم که باقی مونده بودن، اینطور به نظر میرسید که فیگورهای ما در یک لحظه ناپدید شدن.

سلحشور دوم سرم فریاد زد:

«این یه توهمه؟ ای بزدل!»

«آره، از نظر تو مبارزهی تنبهتن بزدلیه، مگه نه؟»

به سمتش هجوم بردم.

اونها سه نفری هم نتونسته بودن من رو بکشن؛ اون که دیگه تنهایی عمراً حریفم نمیشد.

بیرون، سلحشور اول و سوم با تعجب به اطراف نگاه میکردن.

اگه حریفشون به تنهایی غیب شده بود یه چیزی، اما سلحشور دوم هم همراه من ناپدید شده بود.

درست همون موقع، جسد سلحشور دوم طوری ظاهر شد که انگار از آسمون افتاده.

در اون لحظه که سلحشور سوم از ظهور ناگهانی جسد برادرش جلوی پاهاش دستپاچه شده بود.

شینگ! ثواک!

شمشیر اهریمن سیاه با عبور از زیر بغل جسد، قلب سلحشور سوم رو شکافت.

با توجه به مهارتشون، این یه مرگ خیلی پوچ بود، اما حریفشون من بودم که هنر جابهجایی فضا-زمان رو وارد مبارزهی واقعی کرده بودم.

سلحشور سوم بدون اینکه حتی بتونه یه فریاد بکشه، از پا دراومد.

فکر میکردم سلحشور اول عقلش رو از دست میده و مثل یه دیوانه بهم حمله میکنه.

اما اون فرار رو انتخاب کرد.

سعی کرد با شکستن یکی از دیوارهای میخانه فرار کنه، اما در یک چشم به هم زدن با گام چشمکزن راهش رو بستم.

جا خورد، دوباره چرخید و پا به فرار گذاشت.

اون جسد افسونگر شادکام رو از روی زمین به سمتم پرت کرد.

همون مردی که میخواست برای گرفتن انتقام اون، من رو بکشه.

«حتی اگه عجله هم داشته باشی، این کار درست نیست، مگه نه؟»

«خفه شو! مرتیکهی عوضی!»

با فکر به اینکه مبارزه رو باخته، برای زنده موندن وحشیانه دستوپا میزد.

فریاد میکشید و مثل یه مجنون شمشیرش رو تکون میداد.

اما این یه تلاش بیهوده بود.

قبل از اینکه حتی پنج حرکت بگذره.

ثانک!

شمشیر اهریمن سیاه قلبش رو سوراخ کرد و حتی سریعتر از اون، مچ دستش رو برید.

تپ.

دست قطعشدهای که روی زمین افتاده بود، یه کیسه رو نگه داشته بود.

اون یه کیسهی سم بود که قصد داشت به سمتم پرت کنه.

لحظهای که شمشیر خورد، سعی کرده بود سم رو به سمتم پرت کنه تا من رو هم با خودش ببره.

از همون اول میدونستم که اونها چنین عوضیهای پستفطرتی هستن.

فقط حس میکردم پایانشون خیلی دیر رسیده.

اینکه بعد از انجام انواع کارهای پلید در تمام طول عمرشون، تازه در سنین پیری بمیرن.

در واقع، اگه من بازگشت رو تجربه نکرده بودم، اونها حتی اینجا هم نمیمردن.

این خیلی ناعادلانه نیست؟ برای همینه که همه ناله میکنن که آسمان بیرحمه.

وقتی مبارزهی من تموم شد، نبرد اهریمن خندان پلیددل هم به پایان رسیده بود.

ارباب الهی یاما از قبل مرده بود؛ پیشونیش توسط انگشت فاجعه خونین سوراخ شده بود و صورتش توی دفتر کل خودش دفن شده بود.

خونِ ریختهشده، طومار مرگش رو لکهدار کرده بود.

«تمام عمرت رو تظاهر کردی که فرستادهی پادشاه یامایی، اما خودِ پادشاه یاما احتمالاً با دیدنت میگه: "تو دیگه کی هستی؟ من کی تو رو فرستادم؟"»

اهریمن خندان پلیددل به حرفم لبخند زد و پرسید:

«جاییت آسیب ندیده؟»

«خوبم. تو چی، اهریمن خندان؟»

«منم خوبم.»

شاید شبیه یه پیروزی آسون به نظر میرسید، اما در حقیقت، اونها دشمنهای قدری بودن و اصلاً عجیب نبود اگه هر کدوم از ما کشته میشدیم.

اما به خوبی از پسش براومدیم و یه بار دیگه به سلامت از این بحران گذشتیم.

ناخواسته، من و اون مدام داریم موقعیتهای مرگ و زندگی رو با هم پشت سر میذاریم.

«مهارتهات از آخرین باری که دیدمت باز هم بهتر شده. قصد داری تا کجا قوی بشی؟»

«قصد دارم تا تهش برم.»

«همین الانشم اینقدر قوی هستی، اما اگه به هنر اهریمنی نه مصیبت مسلط بشی، دیگه هیچ رقیبی زیر آسمان نخواهی داشت.»

واقعاً امیدوارم همینطور باشه.

واقعاً و صمیمانه امیدوارم که هیچکس حریفم نشه.

قبل از رفتن، مقداری پول روی پیشخوانِ ورودی میخانه گذاشتم.

برای تعمیر میخانهی آسیبدیده و خرید وسایل جدید کافی بود.

پول برای صاحب میخانه بود که حتماً یه جایی فرار کرده بود.

هر چی باشه، اتفاقات امروز بهش تحمیل شده بود.

«این صحنه دیگه عجیب به نظر نمیرسه.»

«همونطور که میدونی، طریقت اهریمنیای که من دنبال میکنم، راهی نیست که میزها رو بشکنه.»

«ارباب جوان دوم، فکر میکنی ما میتونیم آدمهای خوبی بشیم؟»

«آرزو نمیکنم که آدمهای خوبی بشیم.»

«پس چی؟»

«فقط سعی میکنم حداقلهایی رو که باید محافظت بشن، حفظ کنم. ما اول باید حداقل انسان باشیم و فراتر از اون، طریقت اهریمنی، طریقت راستین و طریقت نامتعارف وجود داره، مگه نه؟ این تمام چیزیه که میخوام.»

اهریمن خندان پلیددل برای لحظهای در سکوت بهم خیره شد.

نمیتونستم بفهمم وقتی بهم نگاه میکنه به چی فکر میکنه، اما یه چیز قطعی بود: اون داشت کمکم به آدمی که من هستم عادت میکرد.

«بریم.»

«بریم.»

با هم از میخانه بیرون رفتیم.

بیرون هیچ رهگذری نبود.

خیابون کاملاً خالی بود.

مردی که نقاب سفید زده بود، اونجا ایستاده بود.

فقط همونجا ایستاده بود، اما میتونستم حضور عظیمی رو حس کنم.

حضوری بود که با امپراتور شمشیر بک مانگگی برابری میکرد.

میتونستم تشخیص بدم.

این مرد همون بدلی بود که خودش رو جای اهریمن خندان پلیددل جا زده بود و در عین حال، مغز متفکر پشت این تله بود.

«بعد از معاشرت با پیروان اهریمنی، آدابت رو فراموش کردی؟»

اهریمن خندان پلیددل برای لحظهای با چهرهای درهم بهش خیره شد و بعد با لحنی آرام صحبت کرد.

«سلام عرض میکنم، عموی رزمی.»

اون کسی بود که من هم میشناختمش.

یانگ چئو-گی بود، برادر ارشدِ استادِ اهریمن خندان پلیددل.

قبل از بازگشتم، زمانی که با اهریمن خندان پلیددل رابطه داشتم، اون دربارهی این عموی رزمی بهم گفته بود.

یانگ چئو-گی با لحنی آمرانه به اهریمن خندان پلیددل گفت:

«نقابت رو بردار.»