چپتر 147: دقیقاً با چه کسی دست یکی کردی؟
چپتر 147: دقیقاً با چه کسی دست یکی کردی؟
«رد میکنم.»
اهریمن خندان پلیددل با قاطعیت مخالفت کرد.
«جرئت میکنی از حرف عموی رزمیت سرپیچی کنی؟»
فقط از همین که او بعد از تلاش برای کشتن اهریمن خندان پلیددل با رها کردن شرورهای دره بدکاران، چنین حرفی را بیشرمانه به زبان میآورد، میشد فهمید چه جور آدمی است.
«این ماسکِ ناچیز دیگه چیه!»
یانگ چئو-گی ماسکش را برداشت.
پیرمردی چروکیده ظاهر شد که واقعاً مرد زشتی بود.
چهره او تضاد شدیدی با چهره خوشسیمای اهریمن خندان پلیددل داشت که من قبل از بازگشتم دیده بودم.
«زود باش درش بیار!»
«رد میکنم.»
«آره، تو همیشه من رو حقیر میدیدی.»
به نظر میرسید رابطه اهریمن خندان پلیددل با استادش بد نبوده است.
برای کسی با شخصیت او، اینکه اینطور مطیعانه به حرف عموی رزمیاش گوش میداد، حتماً به این دلیل بود که او برادر بزرگترِ استادش بود.
«لحظهای که استادت مُرد، حق پوشیدن اون ماسک رو از دست دادی.»
«منظورت چیه؟»
«وقتی استادت ازت دفاع میکرد، فقط فرقه چهره سپید بود. تو دیگه عضوی از فرقه چهره سپید نیستی. اخراجت میکنم.»
فرقهای که اهریمن خندان پلیددل هنرهای رزمیاش را در آن آموخته بود، فرقه چهره سپید بود؛ فرقهای از جناح نامتعارف.
بعدها، اهریمن خندان پلیددل به فرقه الهی اهریمن آسمانی پیوست و به یک فرمانروای اهریمنی تبدیل شد.
تبدیل شدن به یک فرمانروای اهریمنی، رویای استادش بود.
اهریمن خندان پلیددل به رویایی دست یافته بود که استادش نتوانسته بود به آن برسد.
من تمام این داستانها را زمانی که قبل از بازگشتم با او در تعامل بودم، شنیده بودم.
«عموی رزمی، شما نمیتونید با اختیار خودتون من رو طرد کنید.»
«ساکت شو!»
نیت کشتار از بدن یانگ چئو-گی ساطع شد.
این از آن نوع نیتهای کشتاری نبود که برای ترساندن حریف رها میشود، بلکه لبریز از عزم راسخ برای کشتن واقعی بود.
«خب، تو حتی امپراتور شمشیر رو هم کشتی، پس گمانم از این عموی رزمی هم نمیترسی. وقتی اول خبر کشتن امپراتور شمشیر به دست تو رو شنیدم، باور نکردم. فکر کردم شاید مشکلی برای امپراتور شمشیر پیش اومده بوده. اما وقتی دیدم صحیح و سالم از اونجا بیرون اومدی، حدس زدم که هیچ مشکلی نداشته.»
با این حال، او اصلاً ترسی از خود نشان نمیداد.
واضح بود که به چیزی تکیه کرده است.
«تو عموی رزمیِ اونی، پس چرا میخوای اهریمن خندان رو بکشی؟»
در پاسخ به سؤال من، اهریمن خندان پلیددل با آرامش جواب داد.
«رویای عموی رزمیم این بود که رهبر اتحاد نامتعارف بشه. اون از من کینه داره و میگه به خاطر من نتونسته به اون رویا برسه.»
«البته که به خاطر توئه! به خاطر تو بود که آرزوی من در هم شکست. یه فرمانروای اهریمنی و یه رهبر اتحاد نامتعارف نمیتونن همزمان از یه فرقه باشن!»
او اهریمن خندان پلیددل را به خاطر شکست خودش در رسیدن به مقام رهبری اتحاد نامتعارف سرزنش میکرد.
با اینکه این اتفاق مربوط به سالها پیش بود، اما به نظر میرسید او همچنان آن کینه را در دلش پرورش داده است.
«وقتی استادم زنده بود نمیتونستی کاری کنی، اما حالا که اون فوت کرده، اینطوری رفتار میکنی.»
«خفه شو! من فقط به این خاطر تحملت کردم که توی فرقه اهریمنی زیر یه مُهر اسیر بودی. این هیچ ربطی به برادر رزمیم نداره!»
یانگ چئو-گی در تمام زندگیاش یک بازنده بود.
او هم در جوانی به فرقه الهی اهریمن آسمانی پیوسته بود تا به یک فرمانروای اهریمنی تبدیل شود، اما نتوانسته بود خودش را وفق دهد و عملاً اخراج شده بود.
میخواست رهبر فرقه چهره سپید شود، اما آن جایگاه به استادِ اهریمن خندان پلیددل ارث رسیده بود.
در نهایت، حتی آرزویش برای تبدیل شدن به رهبر اتحاد نامتعارف هم برآورده نشد.
زندگی او سرشار از رویاهایی بود که بسیار بزرگتر از تواناییهایش بودند.
«چقدر رقتانگیز.»
با حرف من، هم اهریمن خندان پلیددل و هم یانگ چئو-گی به من نگاه کردند.
«سرزنش کردن بقیه، استفاده از بقیه برای تلاش به کشتن... واقعاً که رقتانگیزه. چطور ممکنه بدبختیِ تو تقصیر اهریمن خندان باشه؟ این تقصیر خودته که با سرزنش کردن بقیه، زندگیت رو نابود کردی.»
نیت کشتار سردی از یانگ چئو-گی فوران کرد، اما من تمام حرفهایی که میخواستم بزنم را گفتم.
«واقعاً به خاطر این نتونستی رهبر اتحاد نامتعارف بشی که یه فرمانروای اهریمنی از همون فرقه ظهور کرده؟ فکر کنم این فقط یه بهانهست. اگه ویژگیها و تواناییهای شایسته اون مقام رو از خودت نشون میدادی، حتماً رهبر اتحاد نامتعارف میشدی. مگه این فقط توجیهی نیست که برای خودت ساختی؟»
یانگ چئو-گی نتوانست حرفم را رد کند.
«با چنین قلب حقیر و کوچیکی، حتی اگه رهبر اتحاد نامتعارف هم میشدی، اون اتحاد به خاطر تو از هم میپاشید. در نهایت هم به دست کسی از داخل خودِ اتحاد ترور میشدی. نباید از اهریمن خندان کینه داشته باشی؛ باید ازش ممنون باشی. سعی کن بعد از من تکرار کنی. ممنون که جونم رو نجات دادی. اهریمن خندان، ممنونم!»
چشمان یانگ چئو-گی گود افتاده بود.
میتوانستم عزم راسخ را در نگاهش برای کشتن حتمیام حس کنم.
به نظر میرسید حرفی که زدم به نقطه حساسش برخورد کرده است.
مستقیم به آن چشمانی که سعی داشتند شرمشان را پنهان کنند خیره شدم و گفتم.
«دلیل اینکه میخوای اهریمن خندان رو بکشی، فقط به خاطر اون نیست، مگه نه؟»
با حرف من، یانگ چئو-گی از جا پرید.
اهریمن خندان پلیددل که کنارم ایستاده بود پرسید.
«منظورت از این حرف چیه؟»
«یه آدم حقیر مثل اون همیشه منافع خودش رو در اولویت قرار میده. اون جونش رو برای انتقام به خطر نمیندازه. با چه کسی دست یکی کردی؟ در عوضش چی گرفتی؟ بهت قول دادن آخرین رویات رو برآورده کنن؟»
یانگ چئو-گی نتوانست حرفهایم را انکار کند.
«این وروجک زبون خیلی تیزی داره. آینده فرقه اهریمنی روشنه!»
شرم او به خشم تبدیل شد و به سمت اهریمن خندان پلیددل نشانه رفت.
«پس رفتی به فرقه اهریمنی و شدی اهریمن خندان پلیددل؟ بذار ببینیم واقعاً چقدر آدم پلیدی هستی.»
وقتی یانگ چئو-گی به عنوان علامت بشکن زد، کسانی که پنهان شده بودند یکییکی شروع به ظاهر شدن کردند.
دهها نفر همگی ماسک زده بودند و همهشان شاگردان فرقه چهره سپید بودند.
«حالا، برو جلو و تمام برادرای رزمیت رو از فرقه بکش.»
جا خوردم.
هرگز انتظار نداشتم آن رذل اینطور وارد عمل شود.
این افراد نه برای کشتن ما، بلکه برای شکنجه دادن اهریمن خندان پلیددل به اینجا آورده شده بودند.
چون ماسک داشتند، نمیتوانستم سنشان را تشخیص دهم، اما با قضاوت از روی هالهشان، استادان جوان زیادی بینشان بود.
اهریمن خندان پلیددل چه انتخابی میکرد؟
اگر آنها برای کشتن ما هجوم میآوردند، من هم چارهای جز اقدام کردن نداشتم.
با اینکه آنجا فرقهای از جناح نامتعارف بود، آیا او میتوانست چون فرقه خودش است، آنها را به راحتی بکشد؟ و اهریمن خندان پلیددل چه واکنشی نشان میداد؟
به یانگ چئو-گی خیره شدم.
شرارت مطلقی که از آن حرف میزدم، دقیقاً به افرادی مثل او اشاره داشت.
نه کسی که انتخابی ناگزیر میکند، بلکه کسی با قلبی بدخواه که عمداً سعی دارد روح دیگری را در هم بشکند؛ کسی که از شاگردان فرقه خودش بدون هیچ پشیمانی به عنوان قربانی استفاده میکند.
تو قطعاً به دست من خواهی مُرد.
در همان لحظه، اهریمن خندان پلیددل با صدایی رسا سخن گفت.
«ارشدها، جوانترها، خواهرها و برادرزادههای رزمی من، گوش بدید. با اینکه فرقه رو ترک کردم تا خودم رو به فرقه الهی بسپارم، اما من شاگرد اولِ رهبر فقید فرقه هستم. از اونجایی که رهبر فرقه تا وقتی زنده بود هرگز من رو اخراج نکرد، به عنوان شاگرد برحق فرقه چهره سپید بهتون دستور میدم. همهتون عقب بکشید!»
شاگردان فرقه چهره سپید به یکدیگر نگاه کردند و با هم چشمبهچشم شدند.
یانگ چئو-گی فریاد زد.
«دارید چیکار میکنید؟ زود باشید بکشیدشون!»
اهریمن خندان پلیددل بلندتر فریاد زد.
«یانگ چئو-گی، خائن بزرگی که بیپروا شاگردای فرقه ما رو برای طمع شخصی خودش بسیج کرده، امروز اینجا میمیره. پس عقب بکشید!»
«گفتم بکشیدشون!»
در آن لحظه، کسی با یک تکنیک انگشت ضربهای را رها کرد.
فویینگ.
اهریمن خندان پلیددل بدنش را چرخاند تا از ضربه جاخالی بدهد.
آن ضربه برای کشتن شلیک نشده بود، بلکه یه هشدار بود.
«برادر ارشد!»
اهریمن خندان پلیددل در یک نگاه مردی را که آن ضربه را شلیک کرده بود، به عنوان برادر ارشدش شناخت.
«من رو شناختی؟»
«چطور میتونم نشناسم؟»
نگاه دو مرد که در هوا به هم گره خورده بود، لبریز از خاطرات و دلتنگی دوران کودکیشان بود.
«برادر ارشد، لطفاً شاگردها رو بردار و فعلاً برگرد.»
«نمیتونم از دستور عموی رزمی نافرمانی کنم.»
«عموی رزمی همین حالا هم به فرقه خیانت کرده. نمیبینی که داره سعی میکنه با دستبهیکی کردن با دره بدکاران، از تو و شاگردها به عنوان گوشت دم تیغ استفاده کنه؟»
از آنجایی که آنها تمام حرفهایی را که قبلاً به یانگ چئو-گی گفته بودم شنیده بودند، میدانستند ماجرا از چه قرار است.
«این مبارزه فقط دو نتیجه میتونه داشته باشه. یا در حال جنگیدن با من میمیری، یا ما رو میکشی و بعدش فرقهات به دست فرقه الهی اهریمن آسمانی نابود میشه. این چیزیه که میخوای، برادر ارشد؟ که همه رو به کام مرگ بکشونی؟»
یانگ چئو-گی فریاد میزد که عجله کنند و بکشند، اما اهریمن خندان پلیددل و مردی که برادر ارشد خطاب شده بود، فقط در سکوت به هم خیره شده بودند.
«اون پیرمردی که سعی میکنه با استفاده از ارشدیتش به عنوان سلاح، فرقهمون رو به لجن بکشه، به دست من میمیره. پس نگران نباش و برگرد. میدونی من چه جور آدمیم، مگه نه؟»
«میدونم. برادر کوچکتر همیشه مردی بود که سر حرفش میموند.»
«بیا دوباره همدیگه رو ببینیم، برادر ارشد.»
برادر ارشدِ اهریمن خندان پلیددل رو به شاگردها فریاد زد:
«داریم میریم!»
شاگردان فرقه چهره سپید به دنبال او راه افتادند و با جهش از آنجا دور شدند.
من واقعاً از مدیریت آرامِ موقعیت توسط اهریمن خندان پلیددل تحت تأثیر قرار گرفتم.
لحظهای بود که جنبه جدیدی از او را دیدم.
—اینکه قضیه رو بدون هیچ قربانیای حل کرد.
این تأثیرگذارترین لحظهای بود که از زمان آشناییمون باهات دیدم، اهریمن خندان.
—فکر میکنی باحال بود که اهریمن خندان پلیددل خونی نریخت؟ یه کم عجیب به نظر میرسه.
این فکر به ذهنم خطور کرد که شاید او هم با ملاقات با من، در حال تغییر کردن بود.
«یه مشت احمق!»
همانطور که یانگ چئو-گی از شدت ناامیدی برافروخته شده بود، اهریمن خندان پلیددل با تمسخر گفت:
«انگار شانس من توی داشتن برادر ارشد، از استادمون بهتره.»
«خفه شو!»
در واکنش به عکسالعمل عصبی یانگ چئو-گی، من هم کلامی اضافه کردم.
«اونا رفتن چون ازت خوششون نمیاد. احتمالاً فقط چون مجبور بودن از یه دستور غیرمنطقی اطاعت کنن، اومده بودن اینجا. چقدر باید ازت متنفر باشن که به حرف اهریمن خندان گوش بدن که خیلی وقت پیش فرقه رو ترک کرده؟ چطور میتونستن نفهمن که تو به عنوان ارشد فرقه، داری شاگردهات رو به سمت مرگ میکشونی؟ بهترین کار برات اینه که همین امروز اینجا بمیری.»
یانگ چئو-گی پوزخندی زد.
«با دونستن اینکه امپراتور شمشیر رو کشتی، فکر کردی تنهایی باهات روبرو میشم؟ خیلی وقت منتظر موندی. شریر اهریمنصفت، میتونی بیای بیرون.»
سپس، شخصی از ساختمانِ آن سوی خیابان بیرون آمد.
او پیرمردی بود که با وقار پیر نشده بود.
صورت پر از چروکش لبریز از شرارت بود و چشمانش چیزی جز نیت کشتار نداشتند.
با شنیدن نام «شریر اهریمنصفت»، جا خوردم.
او یک مبارز اهریمنی بود که هنرهای اهریمنی را آموخته بود اما به فرقه اصلی تعلق نداشت.
او شخصیت مشهوری بود که زمانی فرقه اصلی و اتحاد رزمی برای کشتنش به خاطر قتلعامهایی که با هنرهای اهریمنیاش انجام داده بود، با هم متحد شده و یک شاخه قتل تشکیل داده بودند.
او بعد از آن ماجرا ناپدید شده بود، اما امروز، خودش را نشان داده بود.
از یانگ چئو-گی پرسیدم:
«دقیقاً با کی دستبهیکی کردی؟ با کی متحد شدی که حتی شریر اهریمنصفت هم از سوراخش پریده بیرون؟»
اما قبل از اینکه بتوانم جوابی بشنوم، شریر اهریمنصفت با نگاهی سرد قدمی به جلو گذاشت.
«پریده بیرون؟ این وروجک زبون تند و تیزی داره. پدرت اینجوری یادت داده؟»
آوردن نام والدینم در این موقعیت؟ آن هم پدرم؟
«به خاطر اینه که پیرمردهایی مثل تو انقدر وقیحانه رفتار میکنن که استادهای قدیمی دنیای رزمی دارن جایگاهشون رو از دست میدن. اومدی اینجا که ما رو بکشی، اونوقت انتظار ادب داری؟ باشه، هر چقدر ادب که بخوای بهت نشون میدم. باعث افتخاره که شما رو میبینم، پیشکسوت. لطفاً به پیوندی که به عنوان مبارزان اهریمنی با هم داریم ارج بنه و از تقصیر این شاگرد کوچک بگذر! خب، حالا جونم رو میبخشی؟»
شریر اهریمنصفت نتوانست جوابی بدهد و یکی از پلکهایش پرید.
«پس مزخرفات در مورد ادب رو تموم کن. یهو از کجا پیدات شد و این اراجیف رو شروع کردی؟»
من عمداً او را به شدت تحریک کردم.
آنها به هر حال برای کشتن ما اینجا بودند.
در این صورت، هر چه بیشتر تحریکش میکردم، برای مبارزه سودمندتر بود.
هر چه احساسات در مبارزه بین استادها بیشتر دخیل شود، به همان اندازه به ضرر فرد تمام میشود.
احتمالاً به همین دلیل بود که او نام پدرم را وسط کشید تا سعی کند خونم را به جوش بیاورد.
یانگ چئو-گی به شریر اهریمنصفت گفت:
«تکتک استخونهای بدنش رو خرد کن. بذار ببینم اون موقع هم باز انقدر متکبرانه رفتار میکنه یا نه.»
«دردسر داره. خوب تماشا کن. به زودی بدون هیچ اثری ناپدید میشه.»
مهم نبود شخصیتشان چقدر پست بود، هنرهای رزمی آنها با امپراتور شمشیر، بک مانگگی، برابری میکرد.
اگر دو به یک بود، شاید میشد مدیریتش کرد، اما روبرو شدن با هر دوی آنها کار آسانی نبود.
در همان لحظه بود.
جینگ، جینگ.
صدای زنجیرهای آهنین از جایی به گوش رسید.
وقتی چرخیدم، مردی با هیکلی تنومند، با زنجیرهای آهنینِ سرخرنگ که به دور مچهایش پیچیده شده و از زیر آنها آویزان بود و هنگام راه رفتن روی زمین کشیده میشد، ظاهر شد.
«استاد زنجیر آهنین!»
او شروری به نام استاد زنجیر آهنین بود، شخصیتی که زمانی دنیای رزمی را در وحشت فرو برده بود.
استادان بیشماری جان خود را از دست داده بودند و بدنهایشان بر اثر ضربات زنجیرهای سرخ او متلاشی شده بود.
هاله او کمتر از شریر اهریمنصفتی که قبلاً ظاهر شده بود، نبود.
با دیدن او، قلبم فرو ریخت.
روبرو شدن با آن دو نفرِ دیگر به خودیِ خود کار آسانی نبود.
اما حالا که استاد زنجیر آهنین هم ظاهر شده بود، وضعیتی کاملاً نابرابر رقم خورده بود.
آهی کشیدم و به اهریمن خندان پلیددل گفتم:
«همهاش تقصیر منه.»
«منظورت چیه؟»
«ارشد اهریمن تیغه آسمان خونین بهم گفته بود. اینکه من طوفانی به پا میکنم و انواع و اقسام استادهای گوشهنشین رو بیدار میکنم. واقعاً فکرش رو نمیکردم که اینجا با شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین روبرو بشم.»
«این بار، فکر کنم من بودم که بیدارشون کردم، نه ارباب جوان دوم.»
«پس، اهریمن خندان، لطفاً تو با اون که قویتره روبرو شو.»
با دیدن اینکه حتی در این موقعیت هم شوخی کردن را فراموش نکردهام، دو چشمی که پشت نقاب بود خندیدند.
بدترین موقعیت ممکن بود، اما با بودن اهریمن خندان پلیددل در کنارم، به طرز عجیبی احساس اطمینان میکردم.
«اوه، قبل از اون، باید اول این رو بپرسم.»
به یانگ چئو-گی نگاه کردم و گفتم:
«تو از کدوم طرف برای حمله ملحق میشی؟»
البته، این حرف را با نیتِ جلوگیری از پیوستن او به حمله زدم.
یانگ چئو-گی با خونسردی لبخند زد.
«لازم نیست اینجوری غرورم رو تحریک کنی، من دخالت نمیکنم. حالا، باید خوب به صورت و بدن ارباب جوان دوممون نگاه کنم. چون به زودی اونا تبدیل به یه توده خونی میشن و از بین میرن.»
از آنجایی که شریر اهریمنصفت قصد داشت با من روبرو شود، حریف اهریمن خندان پلیددل طبیعتاً استاد زنجیر آهنین شد.
فکر کردم که اینطور بهتر شد.
هم شریر اهریمنصفت و هم استاد زنجیر آهنین دشمنان قدرتمندی بودند، اما حدس میزدم که شریر اهریمنصفت کمی قویتر باشد.
به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردم.
نپرسیدم که آیا اعتمادبهنفس دارد یا نه.
این کار توهینی به او بود.
تا آخرین لحظه، با آرامش رفتار کردم.
«بیا شرط ببندیم کی زودتر حریفش رو میکشه.»
با حرف من، شریر اهریمنصفت خندید.
استاد زنجیر آهنین خندید و یانگ چئو-گی هم خندید.
«اهریمن خندان فقط اونجا ایستاده، پس نمیدونم چرا اینا دارن از خنده روده بر میشن.»
فقط در آن زمان بود که اهریمن خندان پلیددل هم خندید و در نهایت، من هم خندیدم.
همانطور که شمشیرم را بیرون کشیدم و آن را رها نگه داشتم، اهریمن خندان پلیددل با انگشتش ضربه سبکی به تیغه شمشیر اهریمن سیاه زد.
تینگ!
با گوش دادن به صدای شفاف فلزی که حاملِ پیامِ «بیا خوب بجنگیمِ» اهریمن خندان پلیددل بود، به سمت دشوارترین مبارزهام از زمان بازگشتم قدم برداشتم.