چپتر 148: اگه حس کردم دارم میمیرم
چپتر 148: اگه حس کردم دارم میمیرم
قلبم رو آروم کردم.
در مواجهه با دشمنی قدرتمند، توجهی به اهریمن خندان پلیددل نکردم.
باید فقط روی مبارزه خودم تمرکز میکردم.
به اهریمن خندان پلیددل اعتماد میکنم.
با این حال، باید حواسم به یانگ چئو-گی میبود.
اون از اون آدمهایی بود که هر لحظه ممکنه بپره وسط و یه حمله غافلگیرانه انجام بده.
شریر اهریمنصفت دستکشهایی رو دستش کرد که تیغههایی مثل انگشت روی هر دو دست داشت.
این سلاح مخصوصش بود، پنجههای پرنده آسمانی.
لبه آبی و تیز تیغهها که در امتدادشون کشیده شده بود، لرزه به تن میانداخت.
«ببینیم کار با تیغهت هم مثل زبونت خوب هست یا نه.»
به محض اینکه حرف شریر اهریمنصفت تموم شد، مبارزه شروع شد.
کـاک! کـاک! کـاااک!
با صدای سوت عجیبی، پنجههای پرنده آسمانی هوا رو شکافت.
حملهای بود که حتی با یه خراش کوچیک، گوشت و استخون رو پاره میکرد.
گام سایه تاریک رو اجرا کردم و حملهای ترتیب دادم.
جینگ! جینگ! جیـنگ! جینگ!
شمشیرم و پنجههای پرنده آسمانی بیشمار بار به هم خوردن.
سعی میکردم فاصله بگیرم، در حالی که اون هر کاری از دستش برمیاومد میکرد تا بهم نزدیک بشه.
چون پنجههای پرنده آسمانی کوتاهتر از شمشیر بودن، هر چی نزدیکتر میشدیم، به نفع اون بود.
همونطور که تبادل ضربات اعصابخردکن ادامه داشت، به اون لحظه رسیدم.
درست مثل وقتی که با بک مانگگی جنگیدم، فقط میتونستم شریر اهریمنصفت رو ببینم.
اطرافم ساکت شد و فقط صدای حرکات خودم و شریر اهریمنصفت رو میشنیدم.
این توهم رو داشتم که حتی زمان هم داره به کندی میگذره.
اما زمان اصلاً کند نمیگذشت.
فقط تمرکزم تا اون حد بالا رفته بود.
درست همون موقع، فریاد کوتاهی سکوت رو شکست!
«کئوک!»
لحظهای که فهمیدم فریاد متعلق به اهریمن خندان پلیددل بود.
درخشش.
غریزی از گام چشمکزن استفاده کردم و لحظه بعد، پشت استاد زنجیر آهنین بودم و شمشیرم رو به جلو راندم.
شوووییک.
زنجیر آهنینی که به سمت اهریمن خندان پلیددلِ تلوتلوخوران میرفت، به سمت من چرخید.
شوووییییک!
تـائنگ!
در لحظهای که شمشیرم به زنجیر استاد زنجیر آهنین خورد و منحرف شد، نیروی شدیدی رو از پشت سرم حس کردم و بدنم رو تاب دادم تا جاخالی بدم.
پنجههای پرنده آسمانیِ شریر اهریمنصفت که من رو تعقیب کرده بود، فضایی رو که همین الان توش بودم چنگ زد.
اهریمن خندان پلیددل که با کمک من از بحران نجات پیدا کرده بود، در حالی که شریر اهریمنصفت حمله دومش رو به سمت من شروع میکرد، یه انگشت فاجعه خونین به سمتش شلیک کرد.
شوویینگ.
شریر اهریمنصفت هم بدنش رو تاب داد تا از انگشت فاجعه خونین جاخالی بده.
با استفاده از اون فرصت، همراه با اهریمن خندان پلیددل به عقب پریدم و از اون دو نفر فاصله گرفتیم.
اگه دخالت نمیکردم، اهریمن خندان پلیددل زخمی میشد.
هنرهای رزمی استاد زنجیر آهنین قویتر از چیزی بود که فکر میکردم.
وقتی مبارزه برای لحظهای آروم شد، یانگ چئو-گی بلند خندید.
به پیروزیش اطمینان داشت.
نه فقط اون، بلکه شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین هم سرشار از اعتمادبهنفس بودن.
در حالی که نفسم رو تازه میکردم، از یانگ چئو-گی پرسیدم.
«تو رهبر انجمن تقدیر آسمانی هستی؟»
در حالی که اون غرق در غرور و تکبر بود، سعی کردم هر طور شده از رازهاش سر دربیارم.
«من رهبر انجمن تقدیر آسمانی نیستم.»
«پس ارباب دره بدکاران هستی؟»
«ارباب دره بدکاران هم نیستم.»
«اون دو نفر باید جزو برترین استادهای دره بدکاران باشن. چطور تونستی اونا رو بیرون بکشی؟»
یانگ چئو-گی به این سوال جواب نداد.
سریع حدس زدم.
«پس رهبر انجمن تقدیر آسمانی باید با ارباب دره بدکاران دست به یکی کرده باشه. درست مثل همونطوری که تو رو به خدمت گرفته.»
بارقهای از تحسین در چشمهای یانگ چئو-گی درخشید.
از واکنشش میتونستم بفهمم حدسم درست بوده.
این رازی بود که حتی عمارت فلکسای هم هنوز کشفش نکرده بود.
میدونستم انجمن تقدیر آسمانی یه سازمان معمولی نیست، اما خیلی ترسناکتر از چیزی بود که فکر میکردم.
در گذشته، ماموریت شکست خورد و همه چیز همونجا تموم شد.
چون مهر اهریمن خندان پلیددل هیچوقت شکسته نشد، اصلاً چنین موقعیتی پیش نیومد.
اما یه چیز قطعی بود.
با دیدن اینکه الان چطور دارن توطئه میکنن، انجمن تقدیر آسمانی باید اون موقع هم در سایهها فعال بوده باشه.
قبل از اینکه دوباره بجنگیم، به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردم.
بیصدا سر تکون داد.
نگاهش بهم میگفت نگران نباشم، حالش خوبه.
مبارزه دوباره شروع شد.
پنجههای پرنده آسمانی فضا رو تکهتکه میکرد و زنجیر استاد زنجیر آهنین مثل یه مار زنده سر بلند کرد و هجوم آورد.
پنجههای پرنده آسمانی بازو و پهلوی اهریمن خندان پلیددل رو خراش داد و انگشت فاجعه خونین هم پیشونی استاد زنجیر آهنین رو لمس کرد.
چی شمشیرِ کوتاهبرد پرواز میکرد، تکنیکهای انگشت رها میشدن، زنجیرهای آغشته به نیرو به اطراف میرفتن و پنجههای پرنده آسمانی دهها رد چنگال ایجاد میکرد.
واقعاً انواع تکنیکهای مخفی یکی پس از دیگری به کار گرفته میشدن.
مبارزه پایاپای بود.
من و اهریمن خندان پلیددل فقط یه بار با هم جنگیده بودیم، اما کاملاً با هم هماهنگ بودیم، مثل کسایی که تمام عمرشون حملات هماهنگ رو تمرین کرده باشن.
عجیبه، وقتی کنار اهریمن خندان پلیددل میجنگیدم، احساس راحتی میکردم و زمانبندیمون عالی بود.
بعد در یه لحظه، دومین فریاد اهریمن خندان پلیددل بلند شد.
اون طوری که انگار با باسن زمین خورده باشه فرو ریخت و زنجیر به سمتش پرواز کرد.
به جلو هجوم بردم و با پشتم جلوی زنجیر رو گرفتم.
تـاپ!
با انرژی محافظتیم تحملش کردم، اما ضربه طوری بود که انگار شونهم داره کنده میشه.
تـاپ! تـاپ!
زنجیر پشت سر هم ضربه میزد.
زنجیر به بدنم میخورد، اما انرژی محافظتی که دورم رو گرفته بود، منحرفش میکرد.
این کار مقدار زیادی نیروی درونی مصرف میکرد.
یانگ چئو-گی که تماشا میکرد، با چهرهای متعجب از روی تحسین فریاد زد.
«اینکه میتونی در این سن انرژی محافظتی رو ظاهر کنی، واقعاً حرومزاده شگفتانگیزی هستی.»
با این حال، این موقعیت دقیقاً همون چیزی بود که قصدش رو داشتیم.
لحظهای قبل، یه پیام تلهپاتیک برای اهریمن خندان پلیددل فرستاده بودم و بهش گفته بودم تظاهر کنه یه بار دیگه ضربه خورده.
در حالی که پشتم به اونا بود، شمشیرم جلوی من در حال تکثیر شدن بود.
فرم هفتم، فرم آسمان جاری، رها شده بود.
چـواراک!
زیاد درست نکردم.
فقط دو تا، درست جلوی سینهم تا نتونن ببینن.
لحظهای که چی شمشیرِ شمشیرشکل کامل شد!
شوویینگ! شوویینگ!
اون دو تا چی شمشیر طوری که انگار زنده باشن، از پشت سرم به بیرون شلیک شدن.
پـواااک!
یکی از شونه شریر اهریمنصفت که گاردش باز بود گذشت و اون یکی بعد از دو نیم کردن زنجیر، به پروازش ادامه داد.
«لعنتی!»
شریر اهریمنصفت در حالی که نقاط فشار شونهش رو فشار میداد، چهرهش در هم رفت.
اگه از روی غریزه بدنش رو تاب نداده بود تا جاخالی بده، گردنش سوراخ میشد.
استاد زنجیر آهنین بخش قطعشده زنجیر رو دور انداخت و بخش باقیمونده رو کوتاه نگه داشت.
«لعنت!»
ما هم از روی ناامیدی آه کشیدیم.
حمله قاطع ما در کشتن اونا شکست خورده بود.
خوشبختانه، حداقل شونه شریر اهریمنصفت رو سوراخ کرده بود و به سلاح استاد زنجیر آهنین آسیب زده بود.
دستم رو به سمت اهریمن خندان پلیددل که نشسته بود دراز کردم و اون دستم رو گرفت و بلند شد.
نگاه اهریمن خندان پلیددل حتی شدیدتر شده بود.
هم من و هم اون در این مبارزه غرق در اشتیاق بودیم.
شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین نبرد طولانی رو انتخاب کردن.
با این قضاوت که نیروی درونی برتری دارن، قصد داشتن ما رو فرسوده کنن و بکشن.
از اونجایی که یکیشون شونهش زخمی بود و سلاح اون یکی آسیب دیده بود، اونا هم قصد داشتن محتاطانهتر بجنگن.
در نتیجه، اهریمن خندان پلیددل که از تکنیکهای انگشت و کف دست استفاده میکرد، ناچار بود اول از همه نیروی درونیش تموم بشه.
در اون لحظه بحرانی، وقتی نیروی درونیش ته کشیده بود و حرکاتش به طرز قابلتوجهی کند شده بود.
سسسست.
اهریمن خندان پلیددل با چهرهای شوکهشده به من نگاه میکرد.
ما داخل دنیای هنر جابهجایی فضا-زمان بودیم.
«این فضای داخل هنر جابهجایی فضا-زمانه.»
«حتی هنر جابهجایی فضا-زمان!»
«وقتی برای توضیح نیست. این یه قرص انرژی چابکه. بگیرش و اول نیروی درونیت رو بازیابی کن.»
قرص انرژی چابکی رو که از اهریمن تیغه آسمان خونین گرفته بودم، بهش دادم.
«شما باید بخوریدش، ارباب جوان دوم.»
«هنوز نیروی درونی برام مونده. وقت نداریم. زود باش، بگیرش و ریکاوری کن. همین الان که داریم حرف میزنیم، نیروی درونیم داره مصرف میشه.»
اهریمن خندان پلیددل بلافاصله قرص انرژی چابک رو خورد و نیرو رو برای یک چرخه به جریان انداخت.
از بیرون، صداشون رو میشنیدم.
«یه هنر توهمه.»
«یه تولهسگ از هنرهای توهم استفاده میکنه؟ واقعاً مدام غافلگیرم میکنه.»
«یه هنر توهم با این کیفیت فوقالعاده، مقدار زیادی نیروی درونی مصرف میکنه. نمیتونه زیاد دووم بیاره و بالاخره خودش رو نشون میده. به عبارت دیگه، این کارش خودکشیه.»
حقیقتاً، اگه نیروی درونی افسونگر شادکام رو به صورت معکوس جذب نکرده بودم، حتی نمیتونستم توی این لحظه هنر جابهجایی فضا-زمان رو اجرا کنم.
کمی بعد، اهریمن خندان پلیددل که با قرص انرژی چابک سریع نیروی درونیش رو بازیابی کرده بود، چشماش رو باز کرد و ایستاد.
«باید توی صد حرکت تمومش کنیم.»
«آره! بریم!»
شمشیرم رو جلو نگه داشتم و اهریمن خندان پلیددل دوباره به اون ضربه زد.
تینگ!
با یه صدای فلزی شفاف، هنر جابهجایی فضا-زمان باطل شد.
لحظهای که بیرون اومدیم، دیوانهوار به سمت استاد زنجیر آهنین هجوم بردم.
کلنگکلنگکلنگکلنگ!
تمام تمرکزم رو به کار گرفتم.
محیط اطرافم محو شد و توی چشمام، فقط استاد زنجیر آهنین و زنجیرش باقی موندن.
و طولی نکشید که حتی استاد زنجیر آهنین هم ناپدید شد.
فقط زنجیر بود که با ظرافت حرکت میکرد.
هیچچیزی نمیشنیدم.
فقط صدای برخورد شمشیرم و زنجیر رو میشنیدم.
اگه من دارم زجر میکشم، تو هم حتماً داری زجر میکشی.
اگه حس میکنم دارم میمیرم، تو هم حتماً همین حس رو داری.
باور نمیکنم.
که تو بیشتر از من تلاش کرده باشی.
من به خودم و به تمام تلاشهام ایمان داشتم.
و یه تجربه شگفتانگیز دیگه داشتم.
داشتم در نهایتِ سرعتِ ممکن میجنگیدم، با این حال سرعت شمشیرم باز هم شروع به افزایش کرد.
این نتیجهای بود که از استیصال متولد شد.
معجزهای بود که به خاطر درماندگیام برای نجات جون اهریمن خندان پلیددل خلق شد.
میتونستم حس کنم که حرکات زنجیر داره عجولانه میشه.
انگار که توی بنبست گیر کرده باشه، تکنیک مخفیش رو آزاد کرد.
او شمشیر من رو بین زنجیرهاش به دام انداخت.
توی اون لحظه، درست وقتی که به نظر میرسید یه مار چنبرهزده داره دور شمشیرم میپیچه، شمشیر اهریمن سیاه از دستم ربوده شد.
میتونستم چهره شادمان استاد زنجیر آهنین رو ببینم.
شویک! پوک!
لحظه بعد، یه خنجر توی گردن استاد زنجیر آهنین فرو رفت.
اون از برگ برندهاش استفاده کرده بود، اما من هم همینطور.
توی اون لحظه گذرا که شمشیرم گرفته شد و اون گاردش رو پایین آورد، خنجر رو پرتاب کرده بودم.
«ککک.»
خنجری که توی گردن استاد زنجیر آهنین فرو رفته بود، یه خنجر از جنس آهن سرد دههزارساله بود.
از وقتی مبارزه شروع شده بود، حتی یک بار هم از خنجرهای پرتابیام استفاده نکرده بودم، برای همین اون نمیتونست این حمله غیرمنتظره رو دفع کنه.
استاد زنجیر آهنین، مثل کسی که اصلاً نمیتونه خارش رو تحمل کنه و باید حتماً اون رو بخارونه، خنجر رو از گردنش بیرون کشید.
لحظهای که خنجر رو بیرون آورد، خون مثل آبشار فواره زد و اون از پا دراومد.
حتی برای بازیابی شمشیرم از راه دور هم نیروی درونی هدر ندادم؛ دویدم و شمشیر اهریمن سیاه رو که هنوز توی زنجیر گیر کرده بود، برداشتم.
و بدون تردید، به سمت شریر اهریمنصفت یورش بردم.
اهریمن خندان پلیددل با تمرکزی فوقالعاده در حال مقابله با شریر اهریمنصفتِ قویتر بود.
حالا همونطوری میجنگیدیم که موقع مقابله با بک مانگگی میجنگیدیم.
ما دو نفر مثل دیوونهها اون رو گوشه رینگ گیر انداختیم.
مراقب بودم که یانگ چئو-گی دخالت نکنه، اما به دلیلی، اون به مبارزه ملحق نشد.
با فشار ما دو نفر، ورقِ جنگ در یک لحظه برگشت.
اونها قوی بودن، اما در نهایت به اندازه امپراتور شمشیر، بک مانگگی، قدرت نداشتن.
از طرف دیگه، حملات مشترک ما حتی از قبل هم هماهنگتر شده بود.
درست در لحظهای که شریر اهریمنصفت برای کمک گرفتن از یانگ چئو-گی فریاد زد.
شمشیر من از یه شکاف کوچیک بین تیغههای پنجههای پرنده آسمانی رد شد.
پووک!
شمشیرم توی شونه شریر اهریمنصفت نشست.
پیینگ! پئوک!
همزمان، انگشت فاجعه خونین که توسط اهریمن خندان پلیددل شلیک شده بود، پیشونی شریر اهریمنصفت رو سوراخ کرد.
شریر اهریمنصفت در حالی که چشماش از بیعدالتی و خشم گرد شده بود، به پشت روی زمین افتاد.
«ها، ها...»
من و اهریمن خندان پلیددل به نفسنفس افتاده بودیم.
اهریمن خندان پلیددل تمام نیروی درونیش رو تموم کرده بود و برای من هم چیز زیادی باقی نمونده بود.
«شما واقعاً عوضیهای سرسختی هستین!»
با فریاد یانگ چئو-گی، بهش گفتم:
«تو از ما هم سرسختتری. چطور تونستی فقط تماشا کنی و بهشون کمک نکنی؟»
«اگه صبر کنم تا تمام نیروی درونیتون تموم بشه، میتونم خیلی راحتتر و با امنیت بیشتر بکشمتون. چرا باید بیخودی دخالت میکردم؟»
حس میکردم دلیلش این نیست.
متغیرِ تنها موندن در برابر اون دو نفر هم به همون اندازه خطرناک بود.
«اون جلوی مرگ اون دو استاد رو نگرفت؟ انگار که خودش میخواست اونها بمیرن. چرا؟»
بعد، فکری مثل برق از سرم گذشت.
«تو، نکنه مقام ارباب دره بدکاران چیزی بود که رهبر انجمن تقدیر آسمانی بهت قول داده بود؟»
«!»
اون کسی بود که میخواست یه فرمانروای اهریمنی، رهبر فرقه یا رهبر اتحاد بشه، برای همین با خودم فکر کردم که شاید میخواسته ارباب دره هم بشه.
از نگاه و واکنش یانگ چئو-گی که انگار میپرسید از کجا فهمیدم، متوجه شدم حدسم درست بوده.
اون بدون شک از این فرصت استفاده کرده بود تا دست و پای ارباب دره بدکاران رو قطع کنه.
تا بتونه راحتتر دره بدکاران رو تصاحب کنه.
بدکارها دور هم جمع شده بودن و داشتن از پشت به هم خنجر میزدن.
«تو واقعاً مردی هستی که تمام عمرت فقط خوابهای محال میبینی.»
«همین زبونت باعث نابودیت میشه.»
«تو یه آشغالی.»
«خوبه، برو توی جهنم هر چقدر دلت میخواد بهم فحش بده.»
اهریمن خندان پلیددل جلوی من ایستاد.
— ارباب جوان دوم، الان وقتشه که مهارتهاتون توی فرار کردن رو نشون بدید.
باید بتونم برای چند حرکت معطلش کنم.
اون فکر میکرد ما نمیتونیم یانگ چئو-گی رو شکست بدیم.
هر چی نباشه، نیروی درونیش کاملاً تخلیه شده بود.
اون قضاوت کرده بود که برای من غیرممکنه با این مقدار کمِ نیروی درونی که برام مونده، با اون روبرو بشم.
— اون مهارتهای فرار رو باید برای وقتی نگه دارم که دوباره با تو مسابقه میدم، اهریمن خندان.
— بیخودی لجبازی نکن، فقط برو!
— راه اهریمنی من شاید میزها رو نشکنه، اما هیچوقت یه دوست رو توی خطر رها نمیکنه.
— !
میتونستم حس کنم که اهریمن خندان پلیددل با شنیدن کلمه «دوست» تکونی خورد.
— کدوم اهریمن خندان پلیددلی اینقدر بااحساسه؟
نگاه اهریمن خندان پلیددل که روی من بود، به سمت یانگ چئو-گی چرخید.
و بعد، حرفهایی از دهنش بیرون اومد که هرگز انتظارش رو نداشتم.
«لطفاً بذارید ارباب جوان دوم بره، عموی رزمی.»
اون داشت درخواستی رو میکرد که اصلاً دلش نمیخواست، فقط برای اینکه من رو نجات بده.
با این حرف، یانگ چئو-گی با نگاهی تمسخرآمیز گفت:
«نقابت رو بردار و زانو بزن، اون وقت از جونش میگذرم.»
میتونستم پشتِ لرزان و مردد اهریمن خندان پلیددل رو ببینم.
آه! حتی اگه تمام دنیا با انگشت نشونش بدن و اون رو پلید صدا کنن، من یکی هرگز نمیتونم چنین کاری بکنم.
سریع رفتم سمتش و بازوش رو گرفتم.
«اون حتی اگه این کار رو هم بکنی، از جونم نمیگذره.»
اهریمن خندان پلیددل دستم رو از روی بازوش برداشت و گفت:
«قصدی برای زانو زدن نداشتم. من بهتر از هر کسی میدونم عموی رزمیم چه جور آدمیه.»
«پس چرا؟»
«داشتم سعی میکردم کمی بیشتر زمان بخرم. فکر کردم چون ارباب جوان دوم باهوش هستید، شاید راهی پیدا کنید.»
اهریمن خندان پلیددل بیصدا خندید.
پشیمونی عمیقی توی چشماش از پشت نقاب میدرخشید.
پشیمونی از اینکه زمان بیشتری نداشتیم.
اون داشت پایان خودش رو پیشبینی میکرد.
یانگ چئو-گی نیروی درونیش رو بالا برد و یکی از دستهاش رو پر کرد.
من هم نیروی درونی رو به شمشیر اهریمن سیاه تزریق کردم.
چند حرکت میتونستم دووم بیارم؟ آیا میتونستم با این مقدار نیروی درونی اون رو بکشم؟
«سفر خوبی با هم داشته باشید!»
اون یه ضربه کف دست زد.
این یه کف دست خشمگین اهریمن غایی بود که با تمام نیروی درونیش پر شده بود.
درست در لحظهای که میخواستم چی شمشیر رو برای مسدود کردنش آزاد کنم.
کواانگ!
ضربه کف دست خشمگین اهریمن غایی که به سمتمون میومد، درهم شکست و ناپدید شد.
من اون رو مسدود نکرده بودم.
چیزی که از یه جایی پرتاب شده بود، حمله یانگ چئو-گی رو دفع کرده بود.
اون یه تیغه بزرگ بود.
تیغه بزرگ که با قدرت پر شده بود، مثل یه سپر جلوی ما توی زمین فرو رفت و راه رو بست.
در کمال تعجب، اون تیغه بهشتکشِ اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
سرم رو بلند کردم و دیدم که اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که سوار بر باد از هوا پایین میومد، گفت:
«میدونستم اینطوری میشه.»