چپتر 149: آزمون ادامه دارد
چپتر 149: آزمون ادامه دارد
«ارشد!»
با دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین، از خوشحالی بالا و پایین پریدم و فریاد زدم.
آیا از اولین باری که او را دیده بودم، تا به حال اینقدر از دیدنش خوشحال شده بودم؟
اهریمن تیغه آسمان خونین که روی زمین فرود آمده بود، تیغه بهشتکش را که تا نیمه در زمین فرو رفته بود، بیرون کشید.
اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی تند او را سرزنش کرد: «چرا کسی با سن و سال تو داره به جوونترها سخت میگیره؟»
در پاسخ، به جای کلمات، یک انگشت فاجعه خونین به سمتش پرتاب شد.
کوانگ!
اهریمن تیغه آسمان خونین با یک ضربه کف دست، انگشت فاجعه خونین را دفع کرد.
او از نظر نیروی درونی ذرهای عقب رانده نشد. به خصوص از آنجایی که اخیراً با جدیت مشغول تمرین هنرهای رزمی بود، هاله اهریمن تیغه آسمان خونین تیزتر از همیشه به نظر میرسید.
اهریمن تیغه آسمان خونین با خشم غرید: «پیرمرد زشت! میخوای بمیری؟»
تیغه بهشتکش را با قدرت چرخاند.
فوووووش!
باد تیغهای که از سلاح فوران کرد، فضا را شکافت و همچون طوفانی به جلو تاخت.
یانگ چئو-گی جاخالی نداد؛ در عوض، هر دو کف دستش را رها کرد و انرژی کف دست را بیرون فرستاد.
کوووووااااانگ!
با انفجاری گوشخراش، هر دو مرد به عقب رانده شدند.
هر دو به یک اندازه قدم به عقب برداشتند. نیروی درونی اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً عمیق بود و اصلاً قافیه را به یانگ چئو-گی نمیباخت.
من بلافاصله به نبرد ملحق شدم. اگر اهریمن تیغه آسمان خونین به تنهایی میجنگید و آسیب میدید، فاجعهبار میشد.
چواراراراک.
همانطور که فرم هفتم از تکنیک شمشیر آسمان پرنده، یعنی فرم آسمان جاری را اجرا میکردم، شمشیر اهریمن سیاه تقسیم شد و دوازده جریان از چی شمشیر در هوا شناور گشت.
اگرچه نیروی درونی زیادی برایم باقی نمانده بود، اما عمداً آن را به رخ کشیدم و شمشیر را تا جایی که میتوانستم به فرمهای متعددی تقسیم کردم.
یانگ چئو-گی با دیدن اینکه من هم در حال پیوستن به نبرد هستم، موقعیت را نامناسب ارزیابی کرد و فوراً از زمین کنده شد و از آنجا ناپدید گشت.
«تعقیبش نکنید.»
نگران بودم که اهریمن تیغه آسمان خونین به دنبالش برود، اما او حتی یک اینچ هم تکان نخورد.
«زحمتی به خودم نمیدم. اون ضربه کف دستِ قبلی نزدیک بود بازوم رو از جا بکنه. همونقدر که زشته، قویه.»
«در مقایسه با اون، ارشد، شما زیباترین مرد بیهمتا هستید!»
«البته که هستم.»
«ارشد!»
دویدم تا او را در آغوش بگیرم، اما اهریمن تیغه آسمان خونین با استفاده از فنون گامزنیاش جاخالی داد.
«چندشآوره.»
«چطور به اینجا رسیدید؟»
«همینطوری داشتم رد میشدم، اتفاقی بود.»
آره جان خودش.
اهریمن تیغه آسمان خونین چون نگرانم بود، تمام حرکاتم را زیر نظر داشت.
«ممنونم. ارشد، اگه شما نبودید، ما اینجا میمردیم.»
اینها فقط حرفهای توخالی نبودند. اگر او نمیآمد، معلوم نبود نتیجه این مبارزه چه میشد.
اهریمن خندان پلیددل روی زمین سقوط کرد. نقابش غرق در خون بود و تمام بدنش مجروح و خونآلود شده بود.
«ارشد، لطفاً لحظهای نگهبانی بدید.»
«البته.»
دستم را روی پشت اهریمن خندان پلیددل گذاشتم و جریانی از نیروی درونی را به بدنش تزریق کردم.
به آرامی به گذرگاههای درونیاش رسیدگی کردم، انرژیاش را تقویت نمودم و جراحات داخلیاش را درمان کردم.
همانطور که نیروی درونی خالص من بدنش را تسکین میداد، اهریمن خندان پلیددل به سرعت چشمانش را باز کرد. خوشبختانه، جراحات داخلی او چندان عمیق نبود.
«باعث آرامشه. جراحات داخلیت خیلی عمیق نیستن.»
اهریمن خندان پلیددل به من نگاه کرد.
نمیتوانستم آن را فراموش کنم. نگاه چشمانش را وقتی که پایان کارش را پیشبینی کرده بود؛ حسرتی که در آنها موج میزد.
ما خیلی زود فراموش میکنیم. آن لحظات شدیدی را که به نقاط عطف زندگیمان تبدیل میشوند. وقتی آن لحظات میگذرند، دیگر نمیتوانیم مثل همان موقع زندگی کنیم.
اما من اینطور نخواهم بود.
در رابطه ما، دیگر به هیچ چیز دیگری نیاز نیست. فقط باید پشیمونیِ اون لحظهای رو که منتظر مرگ بودیم، به یاد داشته باشم.
اهریمن خندان پلیددل، تو چی؟ تو هم همون حسی رو داری که من دارم؟
اهریمن خندان پلیددل فقط لبخند زد. برای اولین بار، با تمام وجودش لبخند زد.
من هم لبخند زدم.
درسته.
با اهریمن مست، مینوشم.
با اهریمن خندان، میخندم.
فقط همین مهمه.
سپس، اهریمن خندان پلیددل قدردانیاش را نسبت به اهریمن تیغه آسمان خونین ابراز کرد. نه با کلمات، بلکه با یک تعظیم کوتاه سر. اهریمن تیغه آسمان خونین هم فقط یک بار سر تکان داد تا ادای احترام او را بپذیرد.
من از فرصت استفاده کردم و اهریمن تیغه آسمان خونین را محکم در آغوش گرفتم.
«ارشد! دلم براتون تنگ شده بود.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که من مثل یک بچه رفتار میکردم، مرا از خودش جدا کرد و طوری که انگار در حال فرار است، قدمی به عقب برداشت: «گفتم که چندشآوره، چرا این کار رو میکنی؟»
اما چطور میتوانستم نفهمم؟ اینکه او هم از نجات دادن من در پوست خود نمیگنجید.
خنجر آهن سرد دههزارساله را که کنار جسد استاد زنجیر آهنین افتاده بود برداشتم و با صداقت گفتم: «این مبارزه واقعاً سخت بود.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که مرا تماشا میکرد، گفت: «مگه بهت نگفتم؟ داری دنیای رزمی رو بیدار میکنی.»
«باید برم یه جایی لالایی یاد بگیرم؟»
«اگه این کار رو بکنی، حتی اونایی که نیازی به بیدار شدن نداشتن هم توی این مسیر بیدار میشن.»
در پاسخ به شوخی اهریمن تیغه آسمان خونین، با صدایی مطمئن گفتم: «حالا که کار به اینجا کشیده، به همهشون بگو بیدار بشن. بهشون بگو همین الان بیدار بشن، به جای اینکه دیر بیدار بشن و توی خواب هذیون بگن. اما در عوض...»
به چشمانشان خیره شدم و سپس گفتم: «لطفاً از این به بعد در کنار من بجنگید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که برای لحظهای به من خیره شده بود، ناگهان چرخید و دور شد و اهریمن خندان پلیددل هم به دنبال او رفت.
«بازم شروع کرد، دوباره داره اینطوری رفتار میکنه.»
من هم به دنبال آنها راه افتادم و آن مکان را ترک کردم.
***
ساما میونگ در حالی که گزارش فوریای در دست داشت، وارد تالار اهریمن آسمانی شد. گامهای سریعتر از حد معمول او، نشاندهنده اهمیت پیامی بود که با خود داشت.
حتی با دیدن عجله او، اهریمن آسمانی، گئوم ووجین، مثل همیشه آرام بود.
ساما میونگ با رسیدن به انتهای فرش قرمز، به سرعت خبر را رساند: «ارباب جوان دوم در طول مأموریتشون، با بدکاران دره بدکاران درگیر شدن.»
«دره بدکاران؟»
«افسونگر شادکام، سه جنگجوی مسیر خون، ارباب الهی یاما و تیغه گرگ خونین.»
«تعداد قابل توجهی از افراد ماهر ظاهر شدن.»
«این تمامش نیست. شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین هم حضور داشتن.»
گئوم ووجین با شنیدن نام آن دو نفر، از تعجب تکانی خورد. چهار نفر اول حریفان آسانی نبودند، اما دو نفر آخر قطعاً کسانی نبودند که بتوان به سادگی از کنارشان گذشت.
«اونها با ارباب جوان دوم و اهریمن خندان پلیددل درگیر شدن.»
«اهریمن خندان پلیددل هم اونجا بود؟»
«بله. به نظر میرسه اهریمن خندان پلیددل هم در این موضوع دخالت داره.»
«و بعدش؟»
ساما میونگ پس از مکثی کوتاه گزارش داد: «ارباب جوان دوم و اهریمن خندان پلیددل همهشون رو کشتن.»
«میتونم تصور کنم که از پسِ اون چهار نفر اول بربیان، اما دو نفر آخر نباید کار راحتی بوده باشن.»
«در این فرآیند، اهریمن خندان پلیددل دچار جراحات داخلی شد. خوشبختانه گزارش شده که جراحاتش شدید نیستن.»
«و موگوک؟»
«حالشون خوبه.»
«اون دو نفر شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین رو کشتن؟»
برخلاف گئوم ووجینِ آرام، چهره استراتژیست اعظم، ساما میونگ، کمی برافروخته بود.
«راستش رو بخواید، وقتی گزارش رو خوندم خیلی تعجب کردم. اگرچه ارباب جوان دوم و اهریمن خندان پلیددل قبلاً با هم امپراتور شمشیر رو کشته بودن، اما اون موقع حریفشون فقط یک نفر بود. ولی این بار تعداد دشمنها زیاد بود، پس قطعاً اصلاً کار راحتی نبوده.»
اگر گئوم ووجین قبلاً آن مبارزه تمرینی را با گئوم موگوک در میخانه می روان نداشت، او هم به همین اندازه تعجب میکرد. گئوم ووجین قبلاً سهم تعجب خودش را در آن روز برده بود.
«چه کسی پشت این ماجراست؟»
«محرک واقعی، رهبر انجمن تقدیر آسمانی هست و کسانی که اون رو اجرا کردن، یانگ چئو-گی و ارباب دره بدکاران بودن.»
«یانگ چئو-گی؟ همون یانگ چئو-گی از فرقه چهره سپید؟»
گئوم ووجین او را میشناخت.
«بله. به نظر میرسه اون به خاطر کینهای که از اهریمن خندان پلیددل داشته، این کار رو انجام داده.»
«اما اون برای اینکه این تنها دلیلش باشه، مهرههای برجسته زیادی رو بسیج کرده.»
«طبق گزارش ارباب جوان دوم، رهبر انجمن تقدیر آسمانی هم ارباب دره بدکاران و هم یانگ چئو-گی رو به خدمت گرفته. با این حال، موقع جذب یانگ چئو-گی، ظاهراً مخفیانه بهش پیشنهاد مقام ارباب دره بدکاران رو داده.»
«چرا باید همچین کاری کنه؟ از دید رهبر انجمن تقدیر آسمانی، ارباب دره بدکاران باید از خیلی جهات مفیدتر از یانگ چئو-گی باشه.»
«معتقدم حتماً نیت پنهانی داره.»
«بررسیش کن.»
«بله! انجمن تقدیر آسمانی گروه دردسرسازتری از اون چیزیه که فکر میکردیم.»
تا الان، اونها انجمن تقدیر آسمانی رو فقط به عنوان گروهی میشناختن که برای منافع نامشروع، خودشون رو به جای فرقه الهی اهریمن آسمانی جا میزدن.
اما حالا به نظر میرسید که اونها سازمانی بسیار بزرگتر و قویتر هستن.
«چیکار میکنید؟ ممکنه از پسِ توان ارباب جوان دوم خارج باشه. باید فرا بخونیمش؟»
اما گئوم ووجین سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«مگه اون بچه خودش این ماموریت رو انتخاب نکرد؟ پس باید پاش وایسته. در عوض، این بار چشممون رو روی دخالت شهریاران اهریمنی میبندیم. و حمایت فرقه اصلی رو از یه بار به سه بار افزایش میدیم.»
«متوجه شدم.»
در اصل این ماموریتی بود که اون باید به تنهایی انجام میداد، برای همین شهریاران اهریمنی نباید اینطوری دخالت میکردن.
با این حال، از اونجایی که وضعیتی خاص و فراتر از محدوده آزمون پیش اومده بود، اونها داشتن سختی کار رو بر همون اساس تنظیم میکردن.
«من شبکه اطلاعاتیمون رو متمرکز میکنم تا انجمن تقدیر آسمانی رو زیر نظر داشته باشیم.»
گئوم ووجین سرش رو تکون داد و گفت:
«به دومی بگو که آزمون ادامه داره.»
* * *
ما توی یه مخفیگاه فرقه اصلی، نه چندان دور از مسافرخانه رودخانه زرد که اونجا جنگیده بودیم، موندیم.
برای چند روز استراحت کردیم، نیروی درونیمون رو بازیابی کردیم و زخمهامون رو مداوا کردیم.
غذاهای درست و حسابی خوردیم، گردش انرژی انجام دادیم و خوب استراحت کردیم.
و امروز، پیامی از تالار اهریمن آسمانی رسید که بهمون دستور میداد ماموریت رو ادامه بدیم.
با خودم فکر کردم، واقعاً که پدرمه.
اون از اون آدمهایی بود که حتی اگه براش پیام میفرستادم که دارم با اتحاد رزمی وارد جنگ میشم، در جواب میگفت برو و خوب بجنگ.
اون شب، وقتی داشتم توی باغ مخفیگاه قدم میزدم و از نور تنهای ماه لذت میبردم، اهریمن تیغه آسمان خونین رو دیدم که گوشهای از حیاط داشت هنرهای رزمیش رو تمرین میکرد.
«شما اینجا هم تمرین میکنید؟»
«مگه تمرین شوخیه؟ که بخوام توی انتخاب مکان سختگیری کنم؟»
«این روزها که شما رو میبینم ارشد، همش با خودم فکر میکنم که شهریار اهریمنی شدن شوخی نیست.»
«دروغ نگو. در حالی که داری از بالا به ما نگاه میکنی.»
«این یه سوتفاهمه!»
راستش رو بخواید، وقتی اولش تصمیم گرفتم شهریاران اهریمنی رو رام کنم، بهشون از بالا نگاه میکردم.
اما هر چی بهشون نزدیکتر شدم، اون فکر رو خیلی وقت پیش رها کردم.
این آدمها حریفهای آسونی نیستن.
احتمالاً به خاطر همینه که یانگ چئو-گی نتونست یه شهریار اهریمنی بشه.
جدا از مهارت رزمیش، اون برای شهریار اهریمنی شدن یه چیز تعیینکننده کم داره.
باید بگم جذبه نداره؟ حضور نداره؟ در اون سطح نیست؟ یه چیزی کمه.
«فکر کنم چون فقط اهریمن مست رو میدیدم که همش در حال نوشیدنی خوردنه، نمیدونستم شهریاران اهریمنی چقدر ترسناکن.»
«نباید اون دائمالخمر رو هم دستکم بگیری.»
«چرا این روزها انقدر نگران منی؟»
«مگه به نظر میاد چیزی برای نگرانی ندارم؟ تو هر وقت فرصت پیدا میکنی میافتی توی خطر. کار به جایی رسیده که حس میکنم باید از پول جیبی خودم برات یه زره محافظتی دیگه بخرم. راستی، قرص انرژی چابک چی شد؟»
«خوردمش.»
نگفتم که اون رو به اهریمن خندان پلیددل دادم.
اگه میگفتم، پیرمردمون ممکنه تمام شب رو از عصبانیت میجوشید و خوابش نمیبرد.
همون موقع بود.
«من بودم که خوردمش.»
برگشتم و دیدم اهریمن خندان پلیددل داره وارد باغ میشه.
«به لطف اون بود که زنده موندم.»
همونطور که این رو میگفت، سرش رو کمی خم کرد.
در مقابل رفتار مودبانه اون، اهریمن تیغه آسمان خونین فقط یه نگاه غضبآلود به من انداخت اما چیزی نگفت که اهریمن خندان پلیددل رو تحریک کنه.
«همین که سالمی، خودش کافیه.»
موقعیت چقدر باید ناامیدکننده بوده باشه که اون مجبور شده قرص رو بخوره و بجنگه؟ اهریمن تیغه آسمان خونین چطور میتونست این رو ندونه؟ با اینکه همیشه پشت سرش اون رو یه عوضی حیلهگر خطاب میکرد، اما هنوز هم مهارتهای اهریمن خندان پلیددل رو قبول داشت.
«دفعه بعد جبران میکنم.»
«قبل از اون، باید خون روی اون نقاب رو پاک کنی.»
«قصد دارم تا وقتی این موضوع تموم نشده، همینطوری بپوشمش.»
حس کردم اهریمن خندان پلیددل کمی برافروخته شده.
فقط یه حس خشم نبود.
بیشتر شبیه هیجانی بود که بعد از مدتها از جنگیدن در لبه مرگ و زندگی حس میشد.
برای من هم همینطور بود.
توی نبرد نهایی، تجربه کردم که سرعت شمشیرزنیام بیشتر شده.
با اینکه از ناامیدی برای نجات اهریمن خندان پلیددل نشأت گرفته بود، اما من از مرزهام فراتر رفته بودم.
این همون چیزی بود که اهمیت داشت.
اینکه یه مرز رو شکسته بودم.
از اونجایی که تکنیک شمشیر آسمان پرنده من قبلاً به درجه استادی بزرگ دوازدهستاره رسیده بود، این پیشرفت باید به تسلط کلی من بر هنرهای رزمی مربوط باشه.
«چندین بار با مرگ روبرو شدم، اما راستش، حس فوقالعادهای داشت.»
از پشت نقابش، چشمهای اهریمن خندان پلیددل نشون میداد که با حرفهای من موافقه.
حتی اهریمن تیغه آسمان خونین هم سرش رو تکون داد.
«همین طعمه که همه رو دیوونه میکنه.»
به نظر میرسید خون اهریمن تیغه آسمان خونین هم بعد از تبادل ضربه کف دست با یانگ چئو-گی، شروع به جوشیدن کرده.
«اول، باید یانگ چئو-گی رو بگیریم.»
یانگ چئو-گی نه تنها سعی کرد ما رو بکشه، بلکه سعی کرد اعضای فرقه چهره سپید، یعنی فرقه اهریمن خندان پلیددل رو هم به کشتن بده.
اون به هدف قرار دادن یا من یا اهریمن خندان پلیددل ادامه میده، پس باید به عنوان اولویت اول باهاش برخورد بشه.
«علاوه بر این، اون حتماً رهبر انجمن تقدیر آسمانی رو از نزدیک دیده، پس برای پیدا کردنش بهمون کمک میکنه.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:
«میدونی اون عوضی، یانگ چئو-گی، کجاست؟»
«حتماً توی دره بدکاران مخفی شده. آدمهایی که از اونجا آورده بود کشته شدن، پس باید برگرده و گزارش بده، و اونجا امنترین جا برای اونه. همچنین، از اونجایی که یانگ چئو-گی دنبال مقام ارباب دره بدکاران هست، حتماً به اونجا برگشته.»
«من کمکت میکنم.»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین پیشنهاد کمک داد، اهریمن خندان پلیددل حرف غیرمنتظرهای زد.
«من دره بدکاران رو خوب میشناسم.»
بعد از مکث کوتاهی اضافه کرد:
«یه زمانی خودم اونجا بودم.»
با تعجب پرسیدم:
«کی اونجا بودی؟»
«وقتی جوون بودم. استادم من رو فرستاد اونجا و بهم گفت که یه قلب پلید پرورش بدم. سه سال بعد اومد دنبالم.»
«اگه اونجا میمردی چی؟»
«اون وقت یه شاگرد دیگه پیدا میکرد.»
«اهریمن خندان، تو توی اون سن کم توی دره بدکاران زنده موندی؟»
اهریمن خندان پلیددل سرش رو تکون داد.
«دره بدکاران، هر چی باشه، جاییه که آدمها توش زندگی میکنن. در حالی که استادهایی مثل شریر اهریمنصفت اونجا هستن، آدمهایی هم هستن که اصلاً هنرهای رزمی بلد نیستن. حتی آدمهایی هستن که اهل دره نیستن اما برای تجارت به اونجا میرن چون سودش بالاست. اما این به این معنی نیست که میتونی گاردت رو بیاری پایین. اگه بدون هیچ اطلاعاتی وارد بشی، هیچ جایی به ترسناکی دره بدکاران نیست.»
محتوای پیام فرقه اصلی رو برای اون دو نفر بازگو کردم.
«فرقه اصلی امروز با ما تماس گرفت. ماموریت نابودی رهبر انجمن تقدیر آسمانی هنوز به قوّت خودش باقیه و اونها حمایتشون رو افزایش دادن تا بتونیم سه بار از فرقه اصلی کمک بگیریم. دارم فکر میکنم الان از یکی از اون دفعات استفاده کنم. ما سه نفر میتونیم از پسش بربیایم، اما ممکنه ارباب دره بدکاران دخالت کنه. نیازی نیست ریسکهای غیرضروری بکنیم. چون به هر حال داریم از یکی از شانسهامون استفاده میکنیم.»
با صلابت، مثل کسی که اگه لازم باشه دره بدکاران رو با خاک یکسان میکنه، گفتم:
«بیاین فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن مست رو صدا بزنیم و بریم یانگ چئو-گی رو بگیریم.»