چپتر 15: چون همهشون به یه اندازه زشتن
چپتر 15: چون همهشون به یه اندازه زشتن
سو دهریونگ در حالی که کلاغ مرده رو با نگاهی سرشار از سردرگمی نگه داشته بود، دنبال من بیرون اومد.
«اونجا آویزونش کن.»
با دیدن نگاهِ «جدی میگی؟» در چشمهای سو دهریونگ، با قاطعیت گفتم:
«وسط آویزونش کن، جایی که کاملاً تو چشم باشه.»
از سو دهریونگ خواستم کلاغ مرده رو وسط راهرویی که اعضای سپاه اهریمنی بیشترین تردد رو در اون داشتن، آویزون کنه.
با شنیدن این خبر، اعضای سپاه اهریمنی جمع شدن.
تعداد کمی از اونها کنجکاو به نظر میرسیدن، اما بیشترشون اخم کرده بودن و ناسزا میگفتن.
«لعنتی! این دیگه چیه؟»
«آخه کدوم احمقی یه کلاغ مرده نحس رو اینجا آویزون میکنه؟»
«فکر کردن چون بازرس هستن هر غلطی دلشون بخواد میتونن بکنن؟»
«لعنت به اون عوضیهای عمارت دنیای زیرین.»
«تف، تف... میدونستم امروز قراره خواب بد ببینم.»
«اینجا جای خیلی خوبیه که یه جسد رو بعد از تیکهتیکه کردن، آویزون کنی، مگه نه؟»
اونها رداهای رزمیای به تن داشتن که شمارههایی روی سینهشون بود و نماد شاخههای مربوطهشون محسوب میشد.
از همین راه بود که متوجه شدم.
اعضای شاخه اول، همونهایی که نزدیک بود دمِ در باهاشون درگیر بشم، بیشتر از همه ناسزا میگفتن.
البته اونها مستقیماً اسم من رو نمیآوردن، اما توهین به عمارت دنیای زیرین، همون توهین به من بود.
درست وقتی که فضا کاملاً خصمانه شده بود، یک نفر نتونست خودش رو کنترل کنه و قدم جلو گذاشت.
«این دیگه زیادهروی نیست؟»
صداش توی راهرو طنینانداز شد.
«کی این حرف رو زد؟ اینجا همهشون به یه اندازه زشتن.»
در حالی که همه اخم کرده بودن، مردی جلو اومد.
«من جانگ هو هستم، فرمانده شاخه سومِ سپاه اهریمنی.»
جانگ هو درشتهیکلترین فرد بین اعضای سپاه اهریمنی بود.
با بدنی عضلانی که انگار هر لحظه ممکن بود ردای رزمیش رو پاره کنه و جای زخم شمشیری که روی صورتش کشیده شده بود، ظاهر بسیار ترسناکی داشت.
پیام تلهپاتیک سو دهریونگ بهسرعت به من رسید.
— جانگ هو، فرمانده شاخه سوم، به عنوان قویترین فرد بین تمام فرماندههای شاخهها شناخته میشه.
میگن اخلاقش هم خیلی تنده.
در واقع، حضوری که جانگ هو از خودش نشون میداد، بین تمام افراد حاضر اونجا خیرهکننده بود.
«فرمانده شاخه جانگ، از چی ناراحتی؟»
«واقعاً لازمه بپرسی؟ منظورت از آویزون کردن یه چیز شوم توی یه گذرگاه عمومی چیه؟»
«از انداختنش روی تختخواب که بهتره، نیست؟»
«بیدلیل حال بقیه رو نگیر و کسی که این کار رو کرده مجازات کن.»
در سکوت به جانگ هو خیره شدم.
او نشان داد که قصد ندارد حتی یک قدم عقبنشینی کند.
انرژی اهریمنی قدرتمندی که ازش ساطع میشد، من و سو دهریونگ رو تحت فشار قرار داد.
برای لحظهای نفسم در سینه حبس شد؛ او واقعاً لایق شهرتش به عنوان قویترین فرمانده شاخه بود.
«حرفی که میزنی منطقیه. بازرس سو، اون رو بیار پایین.»
«بله قربان.»
سو دهریونگ کلاغی رو که آویزون کرده بود، پایین آورد.
اعضای سپاه اهریمنی که تماشا میکردن، آشکارا شروع به تمسخر کردن.
«عجب بزدلیه.»
«باید بزنیشون تا آدم بشن.»
«چطور جرئت کرد بدون اینکه بدونه کجاست، اینطوری قیافه بگیره.»
در حالی که اونها رو با ناسزاها و تمسخرهای آشکارشون رها کردیم، به اتاقمون برگشتیم.
به محض اینکه وارد اتاق شدیم، سو دهریونگ پرسید:
«آخه چرا اون کلاغ مرده رو آویزون کردی؟ اگه قرار بود به این راحتی بیاریش پایین.»
صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده بود و به نظر میرسید غرورش جریحهدار شده.
«برای اینکه بفهمم کی اون نامه بینامونشان رو فرستاده.»
او با چهرهای مبهوت پرسید:
«خب، فهمیدی؟»
«آره.»
«چی؟»
این جواب باید خیلی غیرمنتظره بوده باشه، چون چشمهای سو دهریونگ گرد شد.
«چطوری؟»
به کلاغ نگاه کردم و گفتم:
«به لطف این رفیقمون. حالا برو و به شکل مناسبی دفنش کن.»
* * *
تحقیقات همهجانبه از روز بعد شروع شد.
من اول از همه اعضای شاخه سومِ سپاه اهریمنی رو جمع کردم.
از اونجایی که کسی که دیروز در جریان قضیه کلاغ قدم جلو گذاشته بود، فرمانده شاخه سوم، جانگ هو بود، نارضایتیش قابل درک بود.
«منظور از این کار چیه؟»
«منظور؟ نشنیدی که برای تحقیق اومدم؟»
«پس چرا داری اول از شاخه سومِ ما تحقیق میکنی و نه شاخه اول؟»
«این تصمیم منه.»
«داری به خاطر اتفاق دیروز کینه به دل میگیری؟»
«مگه دیروز چه اتفاقی افتاد؟»
جانگ هو لبش رو گزید و به من خیره شد.
«همه شما باید سوابقتون رو تحویل بدید. من همه چیز رو، از فعالیتهای اخیرتون گرفته تا سوابق مالیتون، بررسی میکنم.»
با این حرف، اعضای شاخه سوم شروع به پچپچ کردن.
حتی اگه یه آدم معمولی رو هم با قصد قبلی زیر و رو میکردی، بالاخره یه مشکلی ازش پیدا میشد، چه برسه به اینها که اعضای سپاه اهریمنی بودن.
اگه بخوام یه ذره اغراق کنم، مهربونترین آدم اینجا احتمالاً رئیس یه باند توی یه شهر دورافتاده بود.
جانگ هو با عصبانیت فریاد زد:
«مهم نیست کی هستی، حق نداری این کار رو بکنی.»
«اوه، ولی میتونم.»
*بنگ!*
جانگ هو میزی رو که جلوی من بود، خرد کرد.
«هی، میتونی هر چقدر دلت میخواد هیجانزده بشی، اما فراموش نکن که خیانت یه جرم سنگینه.»
با شنیدن کلمه «خیانت»، چند نفر از اعضای شاخه سوم هجوم آوردن تا جلوی جانگ هو رو بگیرن.
«آروم باش، فرمانده.»
«اون کسی نیست که بشه باهاش با ملایمت رفتار کرد.»
من بیشتر جانگ هو رو تحریک کردم.
«تحقیق رو با خودت شروع میکنم، فرمانده شاخه.»
«خیلی خب! بیا تمومش کنیم! بقیه، برید بیرون!»
انرژی اهریمنی دور جانگ هو چرخید.
زیردستهاش سعی کردن آرومش کنن.
«فرمانده! نباید از کوره در برید.»
«نگران نباشید، فقط برید بیرون.»
«بله قربان.»
افرادش قبل از ترک اتاق، نگاه تهدیدآمیزی به من انداختن.
میتونستم وفاداری خالصانهشون رو به اون حس کنم.
وقتی همه زیردستهاش بیرون رفتن، جانگ هو با سردی صحبت کرد:
«از اینکه با من اینطوری رفتار کردی، پشیمون میشی.»
جای زخم روی صورتش پیچوتاب خورد و حتی زشتتر به نظر رسید.
لحظهای به جانگ هو خیره شدم و بعد صدام رو پایین آوردم و به آرومی پرسیدم:
«تا کی میخوای به امتحان کردن من ادامه بدی؟»
جانگ هو از تعجب جا خورد.
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«کسی که اون نامه بینامونشان رو فرستاده، تو بودی، مگه نه؟»
برای لحظهای، چشمهای جانگ هو لرزید.
«چی میگی؟»
اما او مردی نبود که در دروغ گفتن مهارت داشته باشه.
وقتی نه تنها چشمهاش، بلکه صداش هم شروع به لرزیدن کرد، جانگ هو خیلی زود به حقیقت اعتراف کرد.
«چطور فهمیدی؟»
مردی که تا همین چند لحظه پیش اونقدر برافروخته بود، حالا با صدایی پایین صحبت میکرد و انگار به آدم دیگهای تبدیل شده بود.
«دیروز، وقتی نیازی نبود، قدم جلو گذاشتی. این کار برای این نبود که از شک و تردیدِ فرمانده سپاه اهریمنی دور بمونی؟»
«درسته.»
«در ضمن، جنگجوهای شاخه سومِ تو منضبطترینها بودن. وقتی کلاغ رو آویزون کردم، فقط زیردستهای تو بودن که نه ناسزا گفتن و نه تمسخر کردن. همینطور روشی که نگرانت بودن و همین الان قدم جلو گذاشتن. همونطور که میگن، با دیدن یه نشونه میشه به ده تا حقیقت پی برد. مردی که سازمانش رو اینطوری اداره میکنه، به همین راحتی از فسادِ درونش چشمپوشی نمیکنه.»
در حقیقت، من اینطوری متوجه نشده بودم.
من به لطف پیام تلهپاتیک سو دهریونگ وقتی که جانگ هو برای اولین بار ظاهر شد، فهمیدم که او فرستنده نامه است.
— جانگ هو، فرمانده شاخه سوم، به عنوان قویترین فرد بین تمام فرماندههای شاخهها شناخته میشه.
میگن اخلاقش هم خیلی تنده.
لحظهای که اون پیام رو شنیدم، اتفاقی رو از قبل از بازگشتم به یاد آوردم.
حدوداً در همین زمان بود که یکی از فرماندههای شاخه سپاه اهریمنی مرده بود.
دلیلی که اون اتفاق رو اینقدر واضح به یاد داشتم این بود که میگفتن فرمانده شاخه مقتول، قویترینِ اونها بوده.
با خودم فکر کرده بودم چطور ممکنه کسی که در هنرهای رزمی اینقدر قویه، بمیره؟
مطمئن بودم مردی که مرده بود، جانگ هو بود.
او حتماً بعد از اینکه سعی کرده بود با فرستادن نامه بینامونشان مشکلات رو حل کنه، توسط کسی در داخل سپاه اهریمنی کشته شده بود.
همونطور که انتظار داشتم، کسی که نامه رو فرستاده بود، جانگ هو بود.
«نتونستم جزئیات رو بنویسم چون مطمئن نبودم که نامه تأثیری داشته باشه یا نه.»
او شک کرده بود که شاید عمارت دنیای زیرین هم تحت نفوذ اهریمن تیغه آسمان خونین باشه.
«اما هرگز تصور نمیکردم که خودِ ارباب جوان دوم برای تحقیق بیاد.»
«وقتی شنیدی که من دارم میام، چه فکری کردی؟»
«جسارت من رو ببخشید، اما فکر کردم کارمون تمومه.»
رو به سو دهریونگ کردم و گفتم:
«صداقت این روزها بین جوونها مد شده؟»
«البته ارباب جوان دوم از ما جوونتر هستن.»
«آه، درسته.»
بعد از لبخندی کوتاه، از جانگ هو پرسیدم:
«دقیقاً اینجا چه اتفاقی داره میافته؟»
«فرمانده سپاه اهریمنی داره از سپاه اهریمنی برای اهداف شخصی خودش استفاده میکنه.»
«چطور؟»
حقیقت ماجرا، اونطور که جانگ هو توضیح داد، خیلی جدیتر از چیزی بود که تصور میکردم.
«اون در ازای دریافت پول، زیردستهاش رو برای قراردادهای ترور میفرسته.»
«چی؟»
حتی منی که بهندرت از چیزی غافلگیر میشدم، جا خوردم.
فکر میکردم فقط داره از چندتا فرقه محلی رشوه میگیره.
چیزی که هرگز نباید اتفاق میافتاد، داشت رخ میداد.
وقتی رزمیکارهایی مثل اعضای سپاه اهریمنی حرکت میکنن، برای یه مبلغ ناچیز این کار رو انجام نمیدن.
حتماً داره پول هنگفتی به جیب میزنه.
سو دهریونگ با شوک پرسید: «اصلاً چطور چنین چیزی ممکنه؟»
«از مرخصیهاشون استفاده میکنه یا اونها رو به بهونه آموزش ویژه میفرسته.»
«حتی با این وجود هم، باز منطقی نیست.»
برخلاف سو دهریونگ، من فهمیدم که فقط یه راه برای ممکن بودنش وجود داره.
«کل شاخه اول درگیر این ماجراست.»
«از کجا فهمیدید؟»
جانگ هو از اینکه بلافاصله متوجه شدم، مبهوت شد.
«اونها اولین کسایی بودن که راه ما رو سد کردن. همونهایی هم بودن که با دیدن کلاغ مرده، از همه بیشتر بدوبیراه میگفتن. وقتی اتفاقی میافته، با هماهنگی کامل با هم حرکت میکنن. مگه قبلاً نگفتم؟ با دیدن یه نشونه، میشه ده تا چیز رو فهمید. فقط با نگاه کردن به فرمانده شاخه اول هم میشه این رو گفت. خب، تو چطور از این موضوع باخبر شدی؟»
«رزمیکاری که توی تحقیقات قبلی کشته شد و بعدش گفتن خودکشی کرده، دوست من بود. اون همون کسی بود که نامه بینامونشون رو فرستاد.»
«پس خودکشی نکرده، مجبورش کردن.»
«درسته. چند روز قبل از مرگش، دوستم بهم گفت که اون نامه رو فرستاده.»
توی زندگی قبلیم، هیچی از این حادثه نمیدونستم.
فقط مرگ جانگ هو یادم بود.
این یعنی این پرونده هیچوقت برملا نشده و بهسادگی دفن شده بود.
«چقدر با هم صمیمی بودید؟»
«ما همزمان وارد فرقه شدیم. مثل خانواده بودیم.»
«پس چرا اون موقع لوش ندادی؟»
«اون زمان، بعد از اینکه دوستم و بازرس رو به قتل رسوندن، داخل رو با سختگیری وحشتناکی زیر نظر داشتن. فضا اونقدر سنگین بود که بهسختی میتونستم نفس بکشم.»
«کی اونها رو کشت؟»
«معتقدم فرمانده سپاه اهریمنی دستورش رو داد و گو دانگ، فرمانده شاخه اول، خودش شخصاً انجامش داد.»
اگه حرفهای جانگ هو درست بود، این یه رسوایی فساد عظیم بود که فرمانده سپاه اهریمنی و کل شاخه اول سپاه اهریمنی رو در بر میگرفت.
و فراتر از اون، قتل یه بازرس.
این بدون شک، بزرگترین جنایت در تاریخ فرقه اصلی بود.
ممکنه پدرم یا ساما میونگ از این موضوع خبر نداشته باشن؟
حتماً یه چیزهایی حس کرده بودن.
واسه همین من رو فرستادن.
من رو فرستادن تا امتحان کنن که آیا میتونم با شاخبهشاخ شدن با فرمانده سپاه اهریمنی، از پس این پرونده بربیام یا نه.
با اینکه ممکنه بمیرم، چون حریفم فرمانده سپاه اهریمنی بود... که فکرش رو میکنم، میبینم خیلی بیرحمانهست.
پدر، اون ضربالمثلی که میگه یه درنده با پرت کردن تولهش از صخره اون رو قوی میکنه، حقیقت نداره.
وقتی توله سقوط میکنه، والدین با پاهای سریعشون میدوئن پایین و اون رو برمیگردونن بالا!
به جانگ هو نگاه کردم و گفتم: «دوست خوبی داشتی.»
«اون بود که دوست خوبی بود. اگه من دوست خوبی بودم، وقتی اون مرد، قدم جلو میذاشتم.»
«اونطوری فقط یه دوست احمق میشدی.»
همه اعضای سپاه اهریمنی آشغال نبودن.
با تماشای این صحنه، به نظر میرسید سو دهریونگ هم تحت تأثیر قرار گرفته.
بازرسی که توی تحقیقات قبلی مرده بود، ارشدی بود که اون بهش احترام میذاشت.
هر دو مرد داشتن از درد مشترکِ از دست دادن یه عزیز توی اون حادثه رنج میبردن.
با دیدن این دو نفر، حس کردم که برای 'طریقت اهریمنیِ گمشده' امیدی هست.
فرقه الهی اهریمن آسمانی که من تصور میکنم، جاییه که آدمهایی مثل اونها توی جایگاههای مهم باشن.
«ممنون بابت شجاعتت.»
«وقتی دیدم توی یه لحظه دستم رو خوندی، تصمیم گرفتم بهت اعتماد کنم، ارباب جوان دوم.»
«انتخاب خوبی بود. راستی، اگه سوابق مالیتون رو بررسی کنم مشکلی نداری؟»
«اصلاً. هر چقدر دلتون میخواد تکونشون بدید، حتی یه ذره گردوخاک هم ازشون بلند نمیشه.»
«همه گردوخاک دارن. چیزهایی که حتی گردوخاک حسابشون نمیکنی رو میشه تبدیل به گردوخاک کرد. اما نگران نباش. اونقدرها سخت نمیگیرم.»
در رو باز کردم و رفتم بیرون.
اون دورتر، جنگجوهای شاخه سوم منتظر بودن.
«فرمانده شاخه، جانگ، موافقت کرد که به نمایندگی از شما تمام سوابق رو تحویل بده. پس همهتون مرخصید.»
جانگ هو با نقشهم همراهی کرد و با عصبانیت فریاد زد: «میبینیم چی میشه! اگه بیگناهیم ثابت بشه، از این موضوع نمیگذرم.»
توی چشماش نگاهی از سر قدردانی بود.
با گفتن اینکه اون داره مسئولیت تحقیقات رو به نمایندگی از اونها قبول میکنه، به زیردستهاش کمک کرده بودم تا حتی بیشتر بهش اعتماد کنن.
جانگ هویِ زندگی قبلیم مرده بود، اما جانگ هویِ امروز نمیمیره.
نجات کسایی که نباید بمیرن—این هدفِ بازگشت منه.
بعد از اینکه در رو بستم، سو دهریونگ بهم گفت: «ارباب جوان دوم، شما با شایعهها خیلی فرق دارید.»
«شایعهها چی میگن؟»
«فقط...»
«راستش رو بگو. فقط داری شایعهها رو نقل میکنی، مگه نه؟ اون چیزی نیست که تو فکر میکنی.»
«شایعههایی هست که میگن شما برای جایگاه اهریمن آسمانی مناسب نیستید. عذر میخوام.»
«اشکالی نداره. این نمیتونه یه تعریف باشه؟»
«بله؟»
«'مناسب برای اهریمن آسمانی بودن' یه تعریفه؟ من که اینطور فکر نمیکنم. معتقدم اداره کردن فرقه اصلی از طریق حکومتِ وحشت، یه مفهوم قدیمی و منسوخ شدهست. فکر نمیکنی وقتش رسیده که فرقه اصلی تغییر کنه؟»
با شنیدن کلمه تغییر، برقی توی چشمهای سو دهریونگ درخشید.
اما خیلی زود با لحنی کمی غمگین جواب داد: «تغییر اونقدرها که به نظر میاد آسون نیست.»
«درسته. آسون نیست.»
«اگه اهریمن آسمانی بشید، برای تغییر دادن فرقه اصلی تلاش میکنید؟»
البته که میکنم.
اگه تغییر نکنه، خانوادهم نابود میشن و فرقه اصلی مهروموم میشه.
این تنها سرنوشتیه که در انتظارمونه.
اما بهجای گفتن اون افکار درونی، چیز دیگهای گفتم.
«راستش، ترجیح میدم توی سرزمینهای مرکزی پرسه بزنم و خوش بگذرونم تا اینکه اهریمن آسمانی بشم.»
اون حرف هم تا حدی حقیقت داشت.
وقتی هوا موگی رو میکشتم، قصد داشتم توی سرزمینهای مرکزی سفر کنم و تا جای ممکن لذت ببرم.
«بقیه حاضرن روحشون رو بفروشن تا اهریمن آسمانی بشن...»
«داری میگی من دارم خوششانسیم رو نادیده میگیرم، درسته؟»
«انکارش نمیکنم.»
«واسه اینه که تو یه آدم قدرتمحوری.»
«من؟»
از اون که چشماش رو طوری گرد کرده بود که انگار بهش ظلم شده، ناگهانی پرسیدم: «وقتی به کسی کمک میکنی خوشحال میشی؟»
«...نه.»
«وقتی ترفیع میگیری خوشحال میشی؟»
«...بله.»
سو دهریونگ بعدش آهی کشید و خودش رو سرزنش کرد: «آه، پس من یه آدم قدرتمحورم.»
«هر کسی شرایط متفاوتی برای خوشبختی داره. برای بعضیها پول یا قدرته. برای بعضی دیگه، زندگی در آرامش. و برای بعضیها هم، عدالت.»
«فکر میکنید ممکنه با اجرای عدالت خوشحال شد؟»
«به نظرت ریاکارانه میاد؟»
«بله.»
توی زندگی قبلیم، با چنین آدمی روبرو شده بودم.
کسی که اونقدر خودخواه بود که نقاب عدالت رو به صورت میزد تا پنهانش کنه.
در نهایت، اون حتی خودش رو هم فریب داد.
آدم خوبی نبود، اما تا آخرین لحظه باور داشت که داره توی مسیر عدالت قدم برمیداره.
دیدن چنین آدمهایی بیشتر از دیدن کسایی که درباره جاهطلبیشون صادق بودن، بهم حس ناخوشایندی میداد، اما قصدی برای انتقاد از اون نداشتم.
اون فقط روش زندگیش بود.
«توی این دنیای رزمی، خیلیها هستن که واقعاً بر اساس اصول عدالت زندگی میکنن. اونها آدمهایی بزرگتر از اون هستن که با قلبهای کوچیکی مثل مال من و تو سنجیده بشن.»
لحظهای بهم خیره شد و بعد آهی کشید.
«بهعنوان یه آدم قدرتمحور... واقعاً درکش نمیکنم.»
با نگاه کردن به سو دهریونگ، خنده کوتاهی سر دادم.
نمیدونم جلوی همردههاش چطور به نظر میرسید، اما حداقل برای من، این جنبهش بامزه بود.
«دیگه این خودارزیابیهای بیمورد رو تموم کن. برو و سوابق جانگ هو رو بیرون بکش. همونطور که قبلاً گفتم، بهش سخت نگیر. و بازرسهای بیشتری از عمارت دنیای زیرین بیار. میخوایم فضایی ایجاد کنیم که انگار یه تحقیقات گسترده در شرف آغازه.»
«متوجه شدم.»
کنار پنجره ایستادم و به بیرون نگاه کردم.
درست همون موقع، توی ساختمون روبرویی، فرمانده سپاه اهریمنی کنار پنجره ایستاده بود و به این سمت نگاه میکرد.
چشمهامون با هم تلاقی کرد، اما وانمود کردم که متوجه نشدم.
چیزی که من بهش نگاه میکردم، اون مرد ناچیز نبود، بلکه تالار اهریمن آسمانی بود که خیلی دورتر از اون دیده میشد.