چپتر 150: نیکوکاران قطعاً خواهند مرد
چپتر 150: نیکوکاران قطعاً خواهند مرد
گی بانگ-این، ارباب دره بدکاران، حس میکرد خشم تحملناپذیری در وجودش زبانه میکشه.
«داری بهم میگی این رو باور کنم؟»
«باور کردن یا نکردنش با خودته؛ این صرفاً چیزیه که اتفاق افتاده.»
«دو استاد بزرگ دره بدکاران همینطوری الکی و همزمان نمیمیرن.»
گی بانگ-این با جثه کوتاهش و چشمهای تیره و گرفتهاش، ذاتاً هالهای داشت که روحیه اطرافیانش رو تضعیف میکرد.
همین که حالش بد میشد، هوای اطرافش اونقدر سنگین میشد که نفس کشیدن رو دشوار میکرد.
«تو میتونی شریر اهریمنصفت رو شکست بدی؟ اعتمادبهنفس این رو داری که استاد زنجیر آهنین رو از پیش رو برداری؟ من که ندارم. تو هم همینطور نیستی؟ پس چطور میتونم باور کنم که اون دوتا به دست اهریمن خندان پلیددل کشته شدن؟ اون هم در یه مکان! با هم!»
«به خاطر اهریمن خندان پلیددل نبود. به خاطر ارباب جوان دوم فرقه اهریمنی بود.»
«به این میگی توضیح!»
طبیعی بود که صداش بالا بره.
ارباب دره بدکاران هیچ شناختی از تواناییهای گئوم موگوک نداشت.
فقط کسانی که با عمیقترین اسرار دنیای رزمی سر و کار داشتن میدونستن که مهارتهای رزمی گئوم موگوک فراتر از حد انتظاره؛ قدرت واقعی اون هنوز برای دنیا فاش نشده بود.
«و مگه فقط اونا بودن؟ مگه من افسونگر شادکام، سه جنگجوی مسیر خون، تیغه گرگ خونین و ارباب الهی یاما رو هم باهات نفرستادم؟ با این حال همهشون نابود شدن و فقط تو زنده برگشتی!»
«خودم هم بهسختی جون سالم به در بردم! دارم بهت میگم، نزدیک بود کشته بشم.»
«میدونی چیه؟ حرفات اونقدر مضحکه که تقریباً شبیه حقیقت به نظر میرسه. مطمئناً اونقدر احمق نیستی که چنین عذر و بهانه مسخرهای بیاری.»
ارباب دره بدکاران اصلاً نمیتونست موقعیت رو باور کنه.
در همین یک حادثه، او دوتا از قویترین بازوهای خودش رو از دست داده بود.
او همه رو فرستاده بود تا مطمئن بشه کسی کشته نمیشه.
«وقتی اونا میمردن، تو داشتی چه غلطی میکردی، قهرمان بزرگ یانگ؟»
«درست وقتی که میخواستم وارد عمل بشم، اهریمن تیغه آسمان خونین ظاهر شد. نیروی درونی اون پیرمرد اونقدر عمیق بود که هیچ کاری از دستم برنمیاومد.»
یانگ چئو-گی این حقیقت رو که تنها پس از مرگ شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین وارد عمل شده بود، کاملاً پنهان کرد.
ارباب دره قطعاً از روی شک و تردید دربارهاش تحقیق میکرد، اما چارهای جز باور کردن حرفهاش نداشت.
بههرحال، این حقیقتی انکارناپذیر بود که اون روز فقط گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل و اهریمن تیغه آسمان خونین اونجا حضور داشتن.
«من با رهبر انجمن تقدیر آسمانی هم رابطه دارم، پس چرا باید همهچیز رو خراب کنم؟ لطفاً حرفم رو باور کن.»
ارباب دره بدکاران غرق در پشیمانی بود.
اگه میدونست اوضاع اینطور پیش میره، هرگز با رهبر انجمن تقدیر آسمانی دست دوستی نمیداد.
پیشنهاد شیرینی که اون داده بود شاید در واقع زهر بوده؛ فکری که خیلی دیر به ذهنش رسیده بود.
طمع همیشه ریشه فاجعه بود.
گذشتهها گذشته.
مشکل فعلی این بود: با مرگ اونها، جایگاهش به عنوان ارباب دره متزلزل شده بود.
در میان تمام سازمانهای دنیای رزمی، جایی که رهبرش از همه سریعتر عوض میشد، همین دره بدکاران بود.
آنجا پر از کسانی بود که به محض دیدن کوچکترین ضعفی از سوی رهبر، دندونهاشون رو نشون میدادن.
«اگه این نقشه رو برای رسیدن به جایگاه من کشیده باشی، مرگ راحتی نخواهی داشت.»
در حالت عادی، حتی اگه چنین افکاری در سر داشت، گی بانگ-این اون رو در ظاهر نشون نمیداد.
او مردی بود که همیشه به دشمنانی که باید میکشت، لبخند میزد.
اما امروز نمیتونست خشمش رو مهار کنه.
«نمیخوام ریختت رو ببینم، پس همین الان برو. بعداً دوباره صحبت میکنیم.»
«هر چی شما بگید.»
همین که یانگ چئو-گی خواست برگرده، ارباب دره بدکاران لب به سخن گشود.
«میدونی قبل از اینکه بیام اینجا لقبم چی بود؟»
«چی بود؟»
«بک-آک بود. به این معنی که تمام شرارتهای دنیا رو در خود داشتم.»
«که اینطور؟»
پاسخ بیتفاوت یانگ چئو-گی، ارباب دره بدکاران رو بیشتر خشمگین کرد.
یانگ چئو-گی چه این رو میدونست و چه نمیدونست، مشکل دیگهای رو هم مطرح کرد.
«اونا احتمالاً حدس میزنن که من اینجام.»
«چی میخوای بگی؟ داری اشاره میکنی که ممکنه حتی به خودِ دره هم حمله کنن؟»
«این احتمال کاملاً بعید نیست.»
این روش یانگ چئو-گی برای از بین بردن هر احتمالی بود که شاید ارباب دره بخواد اون رو بکشه.
«از اونجایی که بعد از قطع کردن دوتا از بازوهای ما اومدی اینجا، مجبوریم فقط با پاهامون بجنگیم. اگه حرفات راست باشه، همهمون الان مرده حساب میشیم.»
البته که این حرف رو از ته دل نمیزد.
اگه قرار بود دره بدکاران فقط به خاطر نبودِ اونها فرو بپاشه، خیلی وقت پیش از بین رفته بود.
این مکان پر از بیشمار مردان شروری بود که به سیم آخر زده بودن.
هیچکس در دنیای رزمی با میل خودش تنش رو به این آبهای آلوده نمیزد.
درست مثل همیشه.
بعد از رفتن یانگ چئو-گی، ارباب دره بدکاران یکی از زیردستانش رو احضار کرد و دستوری داد.
«درباره این موضوع بهدقت تحقیق کن و از این لحظه به بعد، هر کسی رو که وارد دره شد بکش. به همه خبر بده! برای سر هر متجاوز، پنجاههزار یانگ پاداش میدم.»
***
بعد از فرستادن پیامی به فرقه اصلی و درخواست حضور اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، مستقیماً به سمت دره بدکاران حرکت کردیم.
از اونجایی که هنرهای سبکی ما سریعتر از اسبسواری بود، با پای پیاده و با سرعت پیش رفتیم.
سفری در کنار اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن خندان پلیددل؟ این چیزی بود که قبل از بازگشتم، یا حتی بعد از اون، نمیتونستم تصورش رو بکنم.
قبلاً با اهریمن خندان پلیددل سفر کرده بودم، اما این اولین بار بود که با اهریمن تیغه آسمان خونین همراه میشدم.
در این سفر، چیز جدیدی دربارهاش یاد گرفتم.
اهریمن تیغه آسمان خونین که فکر میکردم فقط دوست داره در اتاقی حبس بشه و کتاب بخونه، در کمال تعجب به تمام گوشهوکنار سرزمینهای مرکزی سفر کرده بود.
وقتی به منطقهای میرسیدیم که میشناخت، میایستاد و برامون داستانهایی دربارهاش تعریف میکرد.
«اگه از اون کوه رد بشید، به جایی میرسید که بهش میگن دشتهای بزرگ جویا. اونجا بود که پانصد دور با یه آواره رودخانه پران که من رو به چالش کشیده بود، جنگیدم. اون موقع در اوج دوران جوونیم بودم.»
او اینطوری داستانهایی از نبردهایش تعریف میکرد.
«در اون روستای اونطرفی، یه فرقه هست که تمام اعضاش زن هستن. رهبر فرقه و شاگرد ارشدش هر دو عاشق من بودن.»
او همچنین داستانهای باورنکردنی و دروغمانندی رو با چهرهای کاملاً جدی تعریف میکرد.
در اون لحظه، من و اهریمن خندان پلیددل همزمان پیامی تلهپاتیک برای هم فرستادیم.
«دروغ میگه.»
«از اونجا به بعد، وارد حوزه نفوذ اتحاد نامتعارف میشیم. هشتصد لی در اون جهت، قلمرو اتحاد رزمیه.»
او همچنین به جغرافیا و وضعیت سیاسی دنیای رزمی کاملاً مسلط بود.
لحظات زیادی پیش میاومد که میخواستم وقتی دانشش با دانش من همپوشانی داشت، حرفی بزنم، اما مجبور بودم خودم رو کنترل کنم.
«راستی، نیروی درونیت همیشه اینقدر عمیق بوده؟»
با دیدن اینکه بدون ذرهای عقب موندن پابهپای اونها میام، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای کنجکاو پرسید.
«اکسیری رو خوردم که یه شخص بسیار بزرگوار به عنوان هدیه بهم داده بود.»
اون اکسیر، در واقع همون قرص الهی آسمان بیرونی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین در گذشته به من داده بود.
«اون به تنهایی نباید بهت اجازه بده چنین سطحی از نیروی درونی رو نشون بدی.»
«این بار، موقع مبارزه با افسونگر شادکام، نیروی درونی اون رو جذب کردم.»
البته که برخوردهای خوشیمن دیگهای هم وجود داشت، اما تکتک اونها رو ذکر نکردم.
«آه، آسمان واقعاً داره بهت کمک میکنه.»
«پس لطفاً شما دوتا هم بهم کمک کنید.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن خندان پلیددل ناگهان دوباره با سرعت به جلو تاختن.
فکرش رو بکن، با اینکه از هم خوششون نمیاومد، فقط برای اذیت کردن من اینقدر با هم هماهنگ بودن.
شاید اون دوتا اونقدرها هم که نشون میدادن از هم متنفر نبودن.
در حالی که دنبالشون میدویدم، فریاد زدم:
«کجا با این عجله میرید، وقتی از من هم کندتر هستید!»
و اینگونه، دویدیم و دویدیم تا سرانجام به ورودی دره بدکاران رسیدیم.
در دوردست، میتونستم فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن مست رو ببینم که زودتر رسیده و منتظر ما بودن.
دیدن اونها در فضای باز، به جای اینکه در مستی غوطهور باشن یا به گلهای باغچه برسن، حس متفاوتی به آدم میداد.
اهریمن مست در حالی که دستبهسینه به آسمان نگاه میکرد، کمی تنها اما باابهت به نظر میرسید.
فرمانروای شمشیر که با ردای سفید و تمیزی ایستاده بود و شمشیری به کمر داشت، مغرور و باوقار جلوه میکرد.
هر دوی اونها فوقالعاده به نظر میرسیدن.
«برادر!»
وقتی حتی در حضور دیگر شهریاران اهریمنی اون رو برادر صدا زدم، چهره اهریمن مست از شادی درخشان شد.
«برادر کوچیک عزیزم!»
من بقیه روابطمون رو نادیده گرفتم و روی پیوندم با اهریمن مست تمرکز کردم.
«برادر، ممنونم که اومدی.»
اگه میخواستم معذب باشم یا بیش از حد مراقب روابطم با بقیه شهریاران اهریمنی باشم، این بیاحترامی به اهریمن مست و همچنین به خودِ اونها بود.
من مردی هستم که با اهریمن مست برادر قسمخوردهست.
باور دارم که تنها با نشون دادن صادقانه اینکه چه جور آدمی هستم، میتونم روابط دیگهام رو هم بهدرستی شکل بدم.
«فقط یه موضوع ساده نبود که باعث بشه خلوتگزینیم رو بشکنم. یو بین خبر رو برام آورد؛ اینکه برادر کوچیکم به کمکم نیاز داره. آخه چطوری تونستی یو بین رو بکشی سمت خودت؟»
من فقط مراقب سلامتیت بودم، برادر.
در واقع این یو بینه که واقعاً طرف توئه.
چون نمیتونستم این جواب رو بدم، لبخندی زدم و گفتم:
«بعد از اینکه این قضیه تموم شد، یه نوشیدنی مهمونت میکنم.»
بلافاصله با ادب و احترام به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم سلام کردم.
«دیدنتون توی فضای باز باعث میشه زیباییتون حتی بیشتر از قبل بدرخشه.»
«هر بار حسش میکنم، اما این چاپلوسیهای تو از همه دلنشینتره. شنیدم با اون اراذل دره بدکاران جنگیدی. جاییت که آسیب ندیده؟»
«نه. ارشد اهریمن تیغه در لحظه حساس ظاهر شد.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت و گفت:
«شاید هم منتظر بوده. منتظر یه لحظه حساس.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای که انگار حرفش را باور نکرده، گفت:
«درسته. مخفیانه منتظر بودم. اون لحظه حساس کی میرسید؟ باید وقتی ظاهر میشدم که بحران یه ذره جدیتر میشد.»
«با این حال، خوبه که به موقع رسیدی. کارت خوب بود.»
به دلیلی نامعلوم، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو صحبتش را با کلماتی مهربانانه تمام کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به من انداخت که یعنی «یهو چش شده این زن؟»، اما من از کجا باید از دل او خبر میداشتم؟
شاید اهریمن مست در راه آمدن به اینجا، حرفهای خوبی درباره اهریمن تیغه آسمان خونین زده بود؟ اگر اینطور بود، شاید امروز روزی بود که شروع آشتی آنها را رقم میزد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دوباره از من پرسید:
«خب؟ پس اون مغز متفکر اینجا قایم شده؟»
«بله. از طریق عمارت فلکسای دوباره تاییدش کردم. تایید شد که وارد دره بدکاران شده.»
«اینجا جای خیلی دردسرسازیه.»
«خوشبختانه فرمانروای اهریمنی خندان دره بدکاران رو خوب میشناسه.»
«که اینطور؟»
نگاه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخید.
خون روی نقابش نشان میداد که موقعیت قبلی چقدر اضطراری بوده است.
اهریمن خندان پلیددل سر تکان کوتاهی داد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم با او خوشوبش کرد.
در حالی که فرمانروای شمشیر با اهریمن مست مثل یک دوست رفتار میکرد، با اهریمن خندان پلیددل رابطهای مبتنی بر احترام متقابل داشت.
به نظر میرسید که آنها مثل سگ و گربه به هم نگاه میکنند، اما در واقع به خاطر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود که من با اهریمن خندان پلیددل ارتباط برقرار کرده بودم.
وقتی او داشت چئونگ سئون را به عنوان فرمانروای اهریمنی روحخوار منصوب میکرد، به من گفته بود که اهریمن خندان پلیددل رای مثبت داده است.
به همین خاطر بود که سراغش رفته بودم.
«هدف ما یانگ چئو-گیه. تبهکارهای اینجا مرتکب جنایتهایی شدن که مستحق مرگه، اما نیازی نیست وارد یه قتلعام غیرضروری بشیم. فقط کسایی که سد راهمون میشن رو از سر راه بردارید.»
همه با شنیدن حرفهای من به نشانه تایید سر تکان دادند.
«یه چیز دیگه هم درباره یانگ چئو-گی باید بگم. هرچند هدفمون زنده دستگیر کردنشه، اما اون رزمیکار خیلی ماهریه، پس اگه گرفتنش سخت بود، میتونید بکشیدش. زنده گرفتنش اولویته، اما مطلقاً نباید به قیمت جون خودتون تموم بشه. سلامتی شما، همهتون که اینجا هستید، اولویت مطلقه.»
با این حرف، اهریمن مست به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گفت:
«به نظرت برادر کوچولومون نگران کدوم یکی از ماست؟»
«احتمالاً نگران خودِ مستته، نه؟»
«آه، یعنی نگران منه؟»
حتی برای شهریاران اهریمنی هم حمله به دره بدکاران میتوانست کاری سنگین و ناخوشایند باشد.
با این حال، هیچ نشانهای از آن بروز نمیدادند.
حتی به شوخی هم منتی سر من نمیگذاشتند.
باور دارم که اینها همه به خاطر من بود.
این دینی است که هرگز نباید فراموشش کنم.
«ممنونم که به خاطر من به اینجا اومدید. اینکه بتونم ماموریتی رو با چهار فرمانروای اهریمنی انجام بدم، واقعاً افتخار بزرگیه. این روز رو فراموش نمیکنم. اگه یه نقاش اینجا بود، میگفتم امروز یه نقاشی از ما بکشه... آه، کجا دارید میرید؟ لطفاً تا آخر گوش بدید! منم دارم میام!»
به دنبال شهریاران اهریمنی که جلوتر رفته بودند، وارد دره بدکاران شدم.
بعد از کمی پیادهروی، تابلوی هشداری با حروف قرمز دیده شد.
— نیکوکاران قطعاً خواهند مرد.
با دیدن آن، اهریمن مست نگاهی به ما انداخت و گفت:
«خوشبختانه به نظر میرسه کسی اینجا نمیمیره.»
همه با حرف او با هم خندیدند.
«من در خطرم.»
وقتی گلهام را ابراز کردم، اهریمن خندان پلیددل گفت:
«طبق اون تابلو، امنترین آدم اینجا ارباب جوان دومه.»
نگاههایی که به سمت من روانه شد، انگار با حرف او موافق بود.
فقط اهریمن مست طرف من را گرفت.
«من به بیگناهی برادر کوچیکم ایمان دارم. برادر کوچولوی ما، مهربونترین آدم دنیاست.»
«اینطوری که بیشتر شبیه یه شرور به نظر میرسه، نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که داشت گوش میداد، نتوانست خودش را کنترل کند و کلامی پراند:
«دیگه از شنیدن "برادر کوچولو، برادر کوچولو" حالم به هم میخوره.»
از ترس اینکه مبادا جنگ اعصابی با اهریمن مست راه بیندازد، سریع حرفش را گرفتم.
«حق با شماست. ماهایی که برادر بزرگتر یا کوچکتر نداریم، چطوری باید با این همه غم زندگی کنیم؟»
با این حرف، اهریمن مست خندید و جرعهای از شرابش نوشید.
از اولین باری که او را دیده بودم، زیر نظرش داشتم و مقدار شرابی که میخورد قطعاً کمتر شده بود.
پیامی تلپاتیک برای اهریمن مست فرستادم.
— خیلی کمتر شراب میخوری.
این عالیه، برادر.
— ممنون که متوجه شدی.
نمیتوانستم جلوی بقیه شهریاران اهریمنی چنین مکالمهای داشته باشم.
چقدر پیادهروی کرده بودیم؟
به مردی برخوردیم که سبدی از گیاهان دارویی حمل میکرد.
درست همان لحظه که به ما تعظیم کرد و میخواست رد شود...
شترق! تپ!
پیشانیاش توسط انگشت فاجعه خونین که از طرف اهریمن خندان پلیددل پرتاب شده بود، سوراخ شد و همانجا روی زمین افتاد.
«اون یه دیدهبانه که از ورودی محافظت میکنه. اگه کسی وارد بشه، این مرد از یه راه میانبر میره تا به بقیه خبر بده. به جز اون...»
شووو! شترق!
قبل از اینکه حتی حرفش تمام شود که کسان دیگری هم لای درختها و پشت صخرهها پنهان شدهاند، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چی شمشیرش را پرتاب کرد و اهریمن تیغه آسمان خونین هم انرژی تیغهاش را.
مردی که لای درخت پنهان شده بود سقوط کرد و مرد، و صخره هم دو نیم شد و همان سرنوشت نصیب مرد پشت آن شد.
وقتی با شهریاران اهریمنی حرکت میکنی، کلمات غیرضروریاند.
آنها فقط با یک نگاه منظور همدیگر را میفهمند.
«خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم، اما این مکان اصلاً عوض نشده. اون موقع هم سه نفر از اینجا محافظت میکردن.»
با حرف اهریمن خندان پلیددل، لبخندی زدم و جواب دادم:
«مگه توی فرقه اصلی هم همینطور نیست؟ به نظر میرسه از دههها پیش تا حالا چیز زیادی عوض نشده.»
سپس، اهریمن مست جرعهای شراب نوشید و گفت:
«واسه همینه که برادر کوچولومون میخواد یه طریقت اهریمنی جدید راه بندازه، نه؟»
به جای جواب دادن، لبخندی زدم و به شهریاران اهریمنی نگاه کردم.
هرچند داشتم به آنها نزدیکتر میشدم، اما هنوز نمیدانستم چقدر طریقت اهریمنیای را که دنبال میکردم، درک میکنند.
همینطور که جلوتر میرفتیم، چند کلبه کاهگلی دیدیم و جلوی آنها شالیزارها و مزارع بودند.
آنها درختان میوه هم کاشته بودند و گاو و خوک پرورش میدادند.
هیچ فرقی با منظره هر روستای دیگری نداشت.
اما کنار مزارع، تلههای وحشتناکی کار گذاشته شده بود و در باغچههایی که گلهای خوشرنگ در آنها شکوفا شده بودند، حشرات سمی وول میخوردند.
زنبورهای سمی از جایی به سمت ما پرواز کردند، اما اصلاً امکان نداشت که یک زنبور بتواند یک فرمانروای اهریمنی را نیش بزند.
با یک حرکت دست، همهشان تارومار شدند.
بدون کسی مثل اهریمن خندان پلیددل که اینجا را خوب میشناخت، مسیر رسیدن به اینجا خیلی دشوارتر میشد.
راههایی وجود داشت که به نظر میرسید راهی نیست، و تلههایی در مسیرهایی که امن به نظر میرسیدند.
اهریمن خندان پلیددل ما را فقط از راههای میانبر و با دوری از تلهها هدایت کرد.
سرانجام، روستایی در دوردست نمایان شد.
این اولین روستایی بود که بعد از ورود به دره بدکاران دیدیم.
«از اینجا تا اون درختِ ورودیِ روستا، کلی تله خطرناک پخش شده. بیاین فقط از روشون بپریم.»
چهار فرمانروای اهریمنی و من، همزمان به هوا بلند شدیم.
مسافتی را طی کردیم که یک استاد معمولی هرگز نمیتوانست با یک جهش از آن بگذرد.
این یک هنر سبکیِ ظریف و باشکوه بود؛ سطحی متعالی از مهارت که هیچکس نمیتوانست از آن تقلید کند.
تپ! تپ! تپ! تپ! تپ!
همزمان در یک خط روی زمین فرود آمدیم.
لحظه فرودمان، چی شمشیر، انرژی تیغه، بادهای انگشت و نیروهای کف دست به هر سو پرتاب شدند.
دشمنانی که در اطراف ما کمین کرده بودند، بدون اینکه حتی بتوانند یک حمله انجام دهند، از پا درآمدند.
با وجود اینکه از قبل اهدافشان را مشخص نکرده بودند، هیچکدام از حملاتشان با هم تداخل نداشت.
اینها شهریاران اهریمنیِ فرقه اصلی بودند.
«حالا، بیاین بریم تو.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سمت چپم ایستاد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سمت راستم.
در دو انتهای آنها هم اهریمن خندان پلیددل و اهریمن مست قرار گرفتند.
با قویترین بالهای دنیا، وارد روستای بدکاران شدم.