چپتر 153: هرگز قصد نداشتم تو رو با خودم ببرم
چپتر 153: هرگز قصد نداشتم تو رو با خودم ببرم
گئوم موگوک عمداً تحریکش کرد.
اهریمن خندان پلیددل گفته بود که تکنیک نابودی متقابل برای کسانی که نیروی درونی کمتری دارن، اجتنابناپذیره.
این یعنی حتی شهریاران اهریمنی هم ممکنه در خطر باشن.
ارباب دره بدکاران هم نباید میمرد، چون باید درباره رهبر انجمن تقدیر آسمانی به اونا سرنخ میداد.
با این حال، وقتی صحبت از نیروی درونی میشد، گئوم موگوک از هر کس دیگهای در اینجا مطمئنتر بود.
مهم نبود نیروی درونی یانگ چئو-گی چقدر عمیقه، او نمیتونست از گئوم موگوک پیشی بگیره؛ کسی که از قبل نیروی درونیش از شهریاران اهریمنی فراتر رفته بود و حالا نیروی افسونگر شادکام رو هم جذب کرده بود.
«بیا با هم توی اون مسیر به سمت دنیای مردگان قدم برداریم. من خیلی پرحرفم، پس حداقل حوصلهت سر نمیره.»
یانگ چئو-گی که این حرف رو تمسخر برداشت کرده بود، چشمانش سرختر شد.
حتی در اون لحظه پرتنش که به نظر میرسید تکنیک کشتار فوری نور آسمانی هر لحظه ممکنه رها بشه، گئوم موگوک بیشتر تحریکش کرد.
«پس در حالی میمیری که داری خواب چیزهایی رو میبینی که هرگز نتونستی بهشون برسی.»
این حرفها مثل لمس کردن فلس معکوس یانگ چئو-گی بود.
شهریار اهریمنی، رهبر فرقه، رهبر اتحاد و ارباب دره.
زخم بهجا مونده از زندگیای که در اون به هیچکدوم از اینها نرسیده بود، خیلی عمیق بود.
لحظهای که یانگ چئو-گی تصمیم گرفت: «آره، خودِ لعنتیت هستی.»
وووش!
ارباب دره بدکاران که منتظر فرصت بود، با کف دست به پشت یانگ چئو-گی ضربه زد.
از دیدگاه ارباب دره، گئوم موگوک ابداً نباید میمرد.
اگه گئوم موگوک میمرد، شهریاران اهریمنی زنده نمیذاشتنش.
یانگ چئو-گی مثل برق چرخید و ضربه کف دست رو پاسخ داد.
با صدای انفجاری گوشخراش، هم ارباب دره و هم یانگ چئو-گی به عقب رانده شدن.
یانگ چئو-گی بیشتر به عقب پرتاب شد.
نه به خاطر اینکه نیروی درونی کمی داشت، بلکه چون در حال جمع کردن انرژیش برای استفاده از تکنیک کشتار فوری نور آسمانی بود، نمیتونست تمام قدرت معمولش رو نشون بده.
یانگ چئو-گی که خشمگین شده بود، انگشت فاجعه خونین رو رها کرد.
پیییینگ!
اما صدایی که به دنبالش اومد، صدای شکافته شدن بدن توسط انگشت فاجعه خونین نبود، بلکه صدای فرو رفتن یه شمشیر در بدن بود.
تِواک!
انگشت فاجعه خونین با فاصله زیادی از هدفش، یعنی صورت ارباب دره، خطا رفت.
خون روی نوک انگشت کشیده شده یانگ چئو-گی پاشید.
او به آرامی سرش رو پایین آورد و به سینهش نگاه کرد.
تیغه تیز و آبیرنگ یه شمشیر از سینهش بیرون زده بود؛ شمشیری که از پشت وارد شده بود.
در حالی که شمشیر هنوز در بدنش بود، یانگ چئو-گی به آرامی چرخید.
او فکر کرده بود که این یه حمله غافلگیرانه از طرف گئوم موگوک یا یکی از شهریاران اهریمنی بوده، اما اونا هنوز سر جای قبلیشون ایستاده بودن.
پیکر مرد غریبهای که حمله غافلگیرانه رو انجام داده بود، در دیدرسش قرار گرفت.
او آخرین زیردستِ ارباب دره بدکاران بود، استادی در مخفیکاری و شمشیرزنی.
برگه برنده نهایی ارباب دره، ارشد سوک نبود، بلکه این مرد بود.
یه کارت مخفی که حتی به یانگ چئو-گی هم دربارهش نگفته بود، عالی عمل کرده بود.
زانوهای یانگ چئو-گی به آرامی خم شد.
او نه قدرتی داشت و نه فرصتی که سرش رو بچرخونه و کس دیگهای رو انتخاب کنه.
«لعنتی... من... هرگز قصد نداشتم... تو رو... با خودم ببرم.»
در اون لحظه، نوری سرخ از چشمان یانگ چئو-گی بیرون زد.
پاپ! پوک!
چشمان مردی که بهش حمله کرده بود ترکید و او به پشت روی زمین افتاد.
همزمان، یانگ چئو-گی هم که اون نور رو رها کرده بود، با ترکیدن چشمان خودش جان باخت.
اگه این کار رو نمیکرد، بدون اینکه حتی بتونه از تکنیک کشتار فوری نور آسمانی استفاده کنه میمرد، پس چارهای نداشت جز اینکه مردی رو که بهش حمله کرده بود، با خودش به اون دنیا ببره.
حریفی که حتی اسمش رو هم نمیدونست.
او بدون اینکه بتونه تکنیک نهاییش رو روی شخصی که میخواست اجرا کنه، مُرد.
درست همونطور که گئوم موگوک گفته بود، او در حالی از دنیا رفت که تا آخرین لحظه خوابِ رویاهای دستنیافتنی رو میدید.
اهریمن خندان پلیددل با بیتفاوتی به جسد او خیره شد.
این لحظهای بود که یه کینه دیرینه با مرگ عموی رزمیش به پایان رسید، اما او هیچ احساسی نشون نداد.
نه خیالش راحت شده بود و نه غمگین بود.
از طرف دیگه، ارباب دره بدکاران داشت میخندید.
او کسی بود که در نهایت زنده مونده بود.
هرچند برگه برندهش، یعنی زیردستش هم مرده بود، اما چیزی که اهمیت داشت این بود که او در این لحظه زنده بود.
«همونطور که قول دادی، جونم رو ببخش!»
مرگ یانگ چئو-گی و زیردستش برای او هیچ اهمیتی نداشت.
گئوم موگوک با خونسردی بهش خیره شد و گفت: «اینکه زنده بمونی یا بمیری به خودت بستگی داره.»
ارباب دره بدکاران شروع کرد به صحبت کردن درباره رهبر انجمن تقدیر آسمانی.
«رهبر انجمن تقدیر آسمانی هرگز هویتش رو فاش نکرد. حتی وقتی با ما ملاقات میکرد، کلاه حصیری با روبنده میپوشید. وقتی باهاش تماس میگرفتیم باهامون ملاقات نمیکرد؛ او همیشه خودش تماس میگرفت تا زمان و مکان رو تعیین کنه.»
«رهبر انجمن تقدیر آسمانی چطور تو رو جذب کرد؟»
«دیگه چی میتونه باشه؟ پول.»
او مبلغی رو پیشنهاد داده بود که برای وسوسه کردنش کافی بود.
«اما به من به چشم یه آدم حقیر نگاه نکن. پول چیزیه که این جایگاه رو حفظ میکنه. شما نمیدونید. این جایگاه چقدر متزلزله. نمیدونید چند تا آدم دیوانه وجود دارن که میخوان فقط برای یه بار هم که شده اینجا بشینن، حتی اگه به قیمت جونشون تموم بشه.»
پول چیزی بود که بهش اجازه میداد از اون جایگاه محافظت کنه.
هم شریر اهریمنصفت و هم استاد زنجیر آهنین اونقدر مهارت داشتن که هر لحظه طمعِ جایگاه ارباب دره رو داشته باشن.
چیزی که جاهطلبی اونا رو مهار میکرد، پولی بود که بهشون اجازه میداد از لذتهاشون بهرهمند بشن.
«نگفتی که یه سرنخ برای پیدا کردنش داری؟»
«درسته. اما همینجا و همین الان بهم قول بده. که جونم رو میبخشی. به فرقه الهیت قسم بخور.»
«به فرقه اصلیم قسم میخورم. اگه سرنخی برای پیدا کردن رهبر انجمن تقدیر آسمانی بهم بدی، از جونت میگذرم.»
فقط اون زمان بود که ارباب دره بدکاران سرنخ رو فاش کرد.
«فکر کردی من کورکورانه به کسی مثل رهبر انجمن تقدیر آسمانی اعتماد میکنم؟ من مخفیانه دربارهش تحقیق کردم. اما کار راحتی نبود. آدمهایی که برای تحقیق فرستادم یا ناپدید شدن یا جسدشون پیدا شد. با این حال، من باز هم آدمهای بیشتری فرستادم. و در نهایت، به یه چیز رسیدم.»
عبارتی غیرمنتظره از دهان ارباب دره خارج شد.
«تورنمنت اژدهای جوان.»
تورنمنت اژدهای جوان یه مسابقه هنرهای رزمی بود که توسط اتحاد رزمی برگزار میشد تا افراد بااستعداد رو از نسل جوانِ فرقه طریقت راستین انتخاب کنن تا به نخبگان اتحاد رزمی تبدیل بشن.
«این اطلاعاتیه که جاسوسهای من با جونشون به دست آوردن. رهبر انجمن تقدیر آسمانی قطعاً داره برای تورنمنت اژدهای جوانِ امسال نقشهای میکشه!»
ارباب دره از اضطراب میلرزید، میترسید که اونا بگن این اطلاعات کافی نیست.
اما نیازی به این کار نبود.
گئوم موگوک داشت یه حقیقت مربوط به تورنمنت اژدهای جوان رو به یاد میآورد.
«آه! حالا که فکر میکنم، امسال همون ساله!»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«همین کافیه. به عنوان یه اطلاعات مفید قبولش میکنم.»
«پس میذاری زنده بمونم؟»
«من سر قولم میمونم. امیدوارم زنده بمونی.»
«؟»
وقتی گئوم موگوک و شهریاران اهریمنی چرخیدن و تالار بزرگ رو ترک کردن، آدمهای شرور بیرون منتظر بودن.
البته شبح نیزهدار غولپیکر و زیردستانش اونجا بودن، اما اون وول و آدمکشهاش، گروههایی از مردان و زنانِ تحت تأثیر دارو، شکارچیها و گداها هم حضور داشتن.
اونا همون کسانی بودن که قبلاً به ما حمله نکرده بودن.
لحظهای که ما بیرون اومدیم، اونا یکییکی شروع کردن به هجوم بردن به داخل تالار بزرگ، در حالی که چشمانشون پر از نیت کشتار و طمع بود.
فریادهای نفرین از داخل بلند شد و به دنبالش صدای درگیری اومد.
همراه با جیغ چندین نفر، فریاد ارباب دره بدکاران هم شنیده میشد.
این صحنه کاملاً روشن میکرد که چرا دره بدکاران هرگز نمیتونه به عنوان یه سازمان واحد در دنیا ظاهر بشه.
اینجا جهنم بود.
* * *
در ورودی دره بدکاران، او بهطور رسمی از شهریاران اهریمنی تشکر کرد.
«ممنونم که کمک کردید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در جواب گفت: «مگه ما چیکار کردیم؟ خودشون همدیگه رو کشتن.»
«چون شما اونجا بودید این اتفاق افتاد. تصور کنید اگه تنها میرفتم چی میشد؛ الان غرق در خون بودم و داشتم کلی سر و صدا راه میانداختم.»
با تکتک شهریاران اهریمنی چشم در چشم شدم.
در چشمان اهریمن خندان پلیددل، قدردانی عمیقی دیده میشد.
این اتفاقی بود که در اصل نباید میافتاد؛ اما با دخالت من، او تونست به کینه دیرینهاش پایان بده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخندی زد و گفت: «به لطف تو، یه هوایی به سرم خورد. خوب بود.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که گفته بود بالهای اون نمیشه، این بار نقش بالهای فوقالعادهای رو ایفا کرده بود.
گاهی اوقات، آدمهایی که میگن به هیچجا تعلق ندارن، همونهایی هستن که راحتتر از بقیه جذب یه مکان میشن.
شاید از قبل گارد میگیرن، چون میدونن اگه دل ببازن، عمیقتر از هر کس دیگهای غرق میشن.
کنار اون، اهریمن مست مشغول نوشیدن بود.
او تلاش جدیاش رو برای آشتی دادن اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شروع کرده بود.
هرچند در جوانی اشتباهی مرتکب شده بود، اما حالا داشت به اون اشتباه اعتراف میکرد و سعی داشت جبرانش کنه.
از این کارت خوشم میاد، برادر.
در نهایت، نگاهم با نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین گره خورد.
اگه او زودتر به مسافرخانه رود زرد نیومده بود، شاید تا الان مرده بودم.
کلمه «ممنون» رو به زبون نیاوردم؛ چون حسم از طریق نگاهم منتقل شده بود.
نمیدونم تهِ رابطه با این آدمها به کجا ختم میشه.
اینکه آیا رابطه خوبمون سرِ یه موضوع دیگه خراب میشه، یا اینکه به رابطهای عمیقتر از چیزی که الان تصور میکنم تبدیل میشه.
من میدونم توی مسابقات اژدهای جوان چه اتفاقی میافته، اما روابط جدیدم با این آدمها چیزیه که قبلاً وجود نداشته.
تنها کاری که میتونم بکنم اینه که در هر لحظه تمام تلاشم رو به کار بگیرم.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
در پاسخ به سؤال اهریمن تیغه آسمان خونین، بدون تردید جواب دادم.
«باید برم به اتحاد رزمی.»
مسابقات اژدهای جوان حدود دو ماه دیگه در مقر اصلی اتحاد رزمی برگزار میشد.
«خطرناک میشه.»
«این آزمون جانشینی درباره گرفتن رهبر انجمن تقدیر آسمانیست. شکست خوردن توی این آزمون برای من خطرناکتره.»
«خب؟ یعنی میخوای خودت توی مسابقات اژدهای جوان شرکت کنی؟»
«نه، اگه شرکت کنم، هویتم بالاخره فاش میشه. باید همون نزدیکیها باشم. کس دیگهای رو برای فرستادن دارم؛ کسی که توی دنیای رزمی کاملاً ناشناختهست.»
«اون کیه؟»
سپس، نامی غیرمنتظره از لبان گئوم موگوک خارج شد.
«شاگرد شما، ارشد.»
گئوم موگوک با دیدن چهره متعجب اهریمن تیغه آسمان خونین، لبخندی زد و گفت: «میخوام کاری کنم بازرس سو توی این مسابقات شرکت کنه.»
اگه از عمارت فلکسای بخوام، میتونن برام یه فرقه پوششی بینقص درست کنن.
سو دهریونگ به عنوان عضوی از اون فرقه شرکت میکنه.
«نقش تو چی میشه؟»
«اگه به عنوان یه خدمتکار یا یه جنگجوی محافظ عمل کنم، احتمالاً جلب توجه نمیکنم.»
شهریاران اهریمنی نگاهی به او انداختند که انگار میگفتند: «واقعاً فکر میکنی با این کار جلب توجه نمیکنی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که نگران بود، سعی کرد همراهیاش کند.
«منم میام.»
با این حرف، نگاه گئوم موگوک به سمت تیغه بهشتکش چرخید.
«همه فکر میکنن اون تیغه بدلیه، مگه نه؟ قطعاً اهریمن تیغه آسمان خونین اون تیغه بهشتکش واقعی رو تا خودِ اتحاد رزمی با خودش نمیبره. درسته؟»
این روش غیرمستقیمی بود برای گفتن اینکه او بیش از حد برای همراهی تابلواست.
نقاب اهریمن خندان پلیددل و شمشیر گل سفیدِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که نقش گل کاملیا روی اون حک شده بود، توی دنیای رزمی بیش از حد شناختهشده بودن.
اگه لی آن میرفت، تمام توجهات رو به خودش جلب میکرد، و همینطور زخم روی صورت جانگ هو با اون هیکل درشتش.
برای این کار، سو دهریونگ عالی بود.
«به نظر سرگرمکننده میاد. برادر کوچیک، منم میخوام بیام.»
انگار اهریمن مست جلب توجه نمیکرد!
«بعداً موقع نوشیدن، همهچیز رو براتون تعریف میکنم. آه، و ممکنه دوباره برای قضیه انجمن تقدیر آسمانی به کمک شما ارشدها نیاز پیدا کنم. هنوز دو تا از سه درخواستم باقی مونده. اون موقع هم روتون حساب میکنم.»
شهریاران اهریمنی سر تکان دادند.
گئوم موگوک خیالش راحت شد.
اگه اونها بهش کمک میکردند، واقعاً اونقدر اعتمادبهنفس داشت که با کل اتحاد رزمی روبهرو بشه.
«بسیار خب، دست راستِ من. بیا توی اتحاد رزمی اسمی برای خودمون دست و پا کنیم.»
* * *
بعد از جدا شدن از شهریاران اهریمنی، مستقیماً به سمت ووهان در استان هوبی، جایی که اتحاد رزمی قرار داشت، حرکت کردم.
در حالی که از سرعت فوقالعاده گام تندرو لذت میبردم، میدویدم.
از بین درختها، از میان جمعیت و با پریدن از روی صخرهها، مدام میدویدم.
هیچکس نمیتونست من رو شناسایی کنه.
حتی حیوانات وحشی که دنبالم میکردند هم ناامید میشدند و نمیتونستند بهم برسن.
در یک چشم به هم زدن، در دوردستها ناپدید میشدم.
هرچی زودتر میرسیدم، زمان بیشتری برای تمرین هنرهای رزمی داشتم، بنابراین با سریعترین گام تندرویی که میتونستم، میدویدم.
بعد از رسیدن به نزدیکی مقر اتحاد رزمی، آذوقه ماندگار و وسایل زندگی در کوهستان رو از بازار خریدم و وارد کوهها شدم.
مدتی طول میکشید تا سو دهریونگ که دستور اعزامم رو دریافت کرده بود به اینجا برسه، و مسابقات اژدهای جوان هم هنوز دور بود.
تا اون موقع، قصد داشتم فقط بیصدا در کوهها پناه بگیرم و تمرین کنم.
از اون روز به بعد، تمریناتم رو شروع کردم.
آدمها رو فراموش کردم، مأموریتم رو فراموش کردم و انتقام رو از یاد بردم.
طوری تمرین میکردم که انگار فقط برای تمرین هنرهای رزمی به دنیا اومدم.
با این ذهنیت تمرین میکردم که وقتی مُردم، میتونم بخوابم.
میخوردم و تمرین میکردم، انرژیام رو به گردش درمیآوردم و تمرین میکردم؛ مدام تمرین و تمرین.
یک ماه بعد، در حالی که ریش گذاشته بودم، در بازار قدم میزدم.
قصدی برای زدن ریشی که بلند شده بود نداشتم.
رداهای رزمی که برای تمرین میپوشیدم رو دور انداختم و یه دست لباس ارزان و کهنه خریدم که جلب توجه نکنه.
وقتی به مسافرخانه تعیینشده رفتم، سو دهریونگ منتظر بود.
با ورود به قلمرو اتحاد رزمی، مشخص بود که عصبیست.
دیدنش بعد از مدتها خیلی خوب بود.
با اینکه چشمهامون برای لحظهای با هم برخورد کرد، اما او من رو نشناخت.
سپس، وقتی روبروش نشستم، بالاخره من رو شناخت و جا خورد.
«ارباب عما...!»
قبل از اینکه کلمه «ارباب عمارت» از دهنش خارج بشه، جلوی دهان سو دهریونگ رو گرفتم.
«میخوای جار بزنی که من اینجام؟»
«نه، البته که نه. فقط غافلگیر شدم.»
با موهای ژولیده و ریشی شبیه راهزنهای کوهستان، اگه سو دهریونگ نمیتونست در نگاه اول من رو بشناسه، پس هیچکس دیگهای هم نمیتونست.
«اما چرا این شکلی شدی؟»
«این یه جور تغییر چهرهست.»
«آه! این ریش چیه دیگه؟ چه تغییر چهره سطح پایینی! اینطوری که مردم بیشتر بهت زل میزنن.»
این رو گفت، اما خودش هم به همون اندازه جلب توجه میکرد.
او ردای رزمی سفیدی پوشیده بود که کلمه «عدالت» روی سینهاش گلدوزی شده بود.
«به من نگاه کن. هر کسی من رو ببینه، فکر میکنه عضو فرقه راستینه، مگه نه؟»
«یه نگاه به اطرافت بنداز. کی دیگه از این لباسها میپوشه؟ اینها دقیقاً همون لباسهایی هستن که یه تازهوارد به اتحاد رزمی با هیجان چند روز میپوشه و بعد میتپونهشون یه گوشه.»
«بازم فکر میکنم از اون ریشِ کثیف بهتره.»
«فقط نامرتب نیست، کثیفه!»
به هم نگاه کردیم و با هم خندیدیم.
بعد از چنین تجدید دیدار گرمی که با مسخره کردن ظاهر همدیگه همراه بود، سو دهریونگ با جدیّت پرسید:
«اما چرا من رو تا اینجا کشوندی؟»
سو دهریونگ بدون اینکه از قبل جزئیاتی شنیده باشه، به اینجا اومده بود.
لبخند معناداری به سو دهریونگِ مضطرب زدم و گفتم:
«بیا یه مأموریت رو با هم انجام بدیم.»