چپتر 154: باورت بشه یا نه، من همیشه رتبه اول رو داشتم
چپتر 154: باورت بشه یا نه، من همیشه رتبه اول رو داشتم
«موضوع چیه؟»
سو دهریونگ هنوز هیچ ایدهای نداشت که چه اتفاقی قراره براش بیفته.
«باید توی مسابقات اژدهای جوان شرکت کنی.»
با شنیدن کلمه «مسابقات اژدهای جوان»، سو دهریونگ جا خورد.
اونقدر شوکه شده بود که دلم براش سوخت. سو دهریونگ با صدایی لرزون پرسید:
«حتماً منظورت از مسابقات اژدهای جوان همونی نیست که من فکر میکنم، هست؟»
«و اون کدوم مسابقات اژدهای جوانه؟»
«همون مسابقات رزمی که اتحاد رزمی برای نسل جوون طریقت راستین برگزار میکنه. همون مسابقات خطرناکی که اونقدر از استادهای اتحاد رزمی و طریقت راستین توش جمع میشن که آدمهای جناح نامتعارف یا فرقه اصلی ما حتی نباید به عنوان تماشاچی اونجا باشن، چه برسه به شرکتکننده. منظورت اون نیست، مگه نه؟»
«فکر کنم همونه.»
سو دهریونگ که با بهت به من خیره شده بود، یهو از جاش بلند شد و بدون اینکه حتی یه نگاه به پشت سرش بندازه، از میخانه بیرون رفت.
من سعی نکردم جلوش رو بگیرم و در عوض به پیشخدمت مقداری تنقلات سبک و شراب سفارش دادم.
بعد از اینکه توی کوهستان غرق در خلسه تمرین شده بودم، انگار یه ابدیت از آخرین باری که چیزی نوشیده بودم میگذشت.
همونطور که داشتم چند جام مینوشیدم، سو دهریونگ به سر میز برگشت.
«جلومو نمیگیری؟»
«چرا باید بگیرم؟ به هر حال قرار بود برگردی.»
سو دهریونگ برای خودش شراب ریخت و اون رو سر کشید.
«نمیتونم. از پسش برنمیآم. آخه داری درباره چی حرف میزنی؟»
«کسی جز تو نیست.»
«این چیزیه که رهبرهای بیچشمورو وقتی میخوان از زیردستهاشون تا پای مرگ کار بکشن، میگن. یعنی چی که کسی جز من نیست؟ اگه بگردی کلی آدم هست! اگه خوب نگاه کنی، شاید حتی توی همین میخانه هم یکی رو پیدا کنی.»
سو دهریونگ سعی کرد به آدمهای اطرافم فکر کنه که بتونه اونها رو به جای خودش بفرسته، اما خیلی زود آهی کشید و فهمید که دور و بر من رو فقط آدمهای عجیبوغریب پر کردن.
«بازم میگم، نمیتونم.»
سو دهریونگ جام دیگهای رو خالی کرد.
«میدونی من کیام، مگه نه؟»
«میدونم. یه مرد تشنه قدرت و سنگدل، اما یه مرد واقعی که فقط عاشق یه زنه، و وقتی بقیه ساکت میشن...»
«بسه!»
من بقیه حرفهاش رو نشنیده گرفتم و فقط اطلاعات جدید رو بهش اضافه کردم.
«...یه ترسو که آخرش دلش نیومد با یو بین بجنگه، اما با این حال دست راست منه، بازرس سو. و به زودی، این حقیقت که شجاعانه توی مسابقات اژدهای جوان شرکت کردی هم بهش اضافه میشه.»
«نه، آخه چطور ممکنه بتونم توی مسابقات اژدهای جوان شرکت کنم؟»
«که اینطور، پس لابد من میتونم برم، آره؟»
«هیچکس تو رو نمیشناسه. با اون ریش، عالی شدی!»
«مگه نگفتی یه تغییر چهره سطح پایینه؟ یه ریش کثیف؟»
اون با آه کشیدن، دنبال راه فرار دیگهای گشت. سو دهریونگ صداش رو پایین آورد و زمزمه کرد.
«هنوز هنرهای رزمی استاد رو درستوحسابی به ارث نبردم.»
«اینطوری که حتی بهتره. نباید جلب توجه کنی. به هر حال مجبوری فقط با اصول پایه بجنگی.»
مردی در سطح سو دهریونگ قطعاً تا الان یاد گرفته بود که چطور انرژی اهریمنی خودش رو پنهان کنه، بنابراین خطری وجود نداشت که هنرهای رزمیش دستش رو رو کنه.
همونطور که سو دهریونگ مقاومت میکرد، سرش رو پایین انداخته بود و هالهای از تاریکی از خودش ساطع میکرد، من برگ برندهام رو رو کردم.
«خیلهخب، اگه نمیتونی، پس چاره دیگهای نیست. فقط باید توی آزمونی که پدرم بهم داده شکست بخورم. آخرش برادرم جانشین میشه. منم لابد ترور میشم و توی یه دشت بینامونشون رها میشم تا طعمه درندهها بشم. آه، اما ازت کینهای به دل نمیگیرم. جدی میگم.»
«منم لابد روی سکوی مسابقات توسط یه آدم نهچندان مهم از طریقت راستین که تا حالا ندیدمش، با ضربات چاقو کشته میشم. بعدش جسدم رو میفرستن برای سازمان پوششی فرقه اصلی که هویت جعلی رو برام درست کرده. این یارو کیه؟ نمیشناسمش. فقط یه بدبخت که ازش استفاده کردن و کشتنش. یه آدم کوتاه و افسردهحال، چقدر ترحمبرانگیز. زود باشین دفنش کنین. آه، اما منم ازت کینهای به دل نمیگیرم، ارباب عمارت. واقعاً جدی میگم.»
«یه روزی، وقتی رهبر فرقه شدم، به این روز نگاه میکنم. آه، اگه اون موقع تو نبودی، هیچوقت رهبر فرقه نمیشدم. ممنونم.»
«یه روزی، در حالی که نوهام روی زانومه به این روز نگاه میکنم. به خاطر اینکه سرسختانه جلوی شرکت توی اون مسابقات ایستادم، شماها امروز اینجایین.»
این نبردی بین نیزه و سپر بود. اما هر چقدر هم که اون مقاومت میکرد، نتیجه این جنگ از قبل مشخص شده بود.
«هق، واقعاً نمیتونم اینطوری ادامه بدم. اما خب، کی رو میتونم سرزنش کنم؟ خودم بودم که وقتی اولین بار به عمارت دنیای زیرین اومدی، میخواستم انتقام ارشدم رو بگیرم، و خودم بودم که تصمیم گرفتم تکنیکهای تیغه رو یاد بگیرم.»
من توی جامش شراب ریختم.
«ممنونم.»
«همین که قدر بدونی کافیه. انگار زندگی یعنی انجام دادن کارهایی که دوست نداری انجام بدی.»
«کسایی که این رو میگن، لابد همونهایی هستن که توی زندگی فقط کارهایی رو میکنن که دلشون میخواد.»
«نه! این جمله من بود!»
میدونستم که این تصمیم بزرگیه. به هر حال، اون کسی بود که بیشتر از هر چیزی از جلب توجه متنفر بود.
«برای تو به عنوان یه رزمیکار تجربه خوبی میشه. و به اسمش نگاه کن، مگه تقدیر نیست؟ مسابقات اژدهای جوان و سو دهریونگ. یه اژدهای بزرگ از مسابقات اژدهای جوان به آسمان میره. اگه اسم مسابقات، مسابقات ببر جوان بود، جانگ هو رو صدا میکردم.»
شوخی بیمزه من بالاخره باعث شد سو دهریونگ بخنده.
«پس آزمون جانشینی اینه.»
«درسته.»
«دقیقاً باید چیکار کنیم؟»
«یه یارویی هست که بهش میگن رهبر انجمن تقدیر آسمانی. اون میخواد از این مسابقات برای چیدن یه نقشه استفاده کنه. ممکنه به شرکتکنندهها نزدیک بشه، برای همین تو وارد مسابقات میشی. هدف ما اینه که گیرش بندازیم.»
«باید بگیریمش. گرفتن آدمبدهها کار ماست.»
«حرفات دقیقاً مثل دست راست منه.»
سو دهریونگ وقتی تصمیمی میگرفت، دیگه به پشت سرش نگاه نمیکرد. احتمالاً به خاطر همین شخصیتش بود. برای همین بود که سو دهریونگ رو دوست داشتم. پشت اون ظاهر کوچک و افسرده، ارادهای تزلزلناپذیر نهفته بود.
من سندی رو از لباسم بیرون آوردم و بهش دادم.
«بیا، این هویت جدیدته. تکتک جزئیاتش رو حفظ کن. توی حفظ کردن خوبی، برای همین نگران نیستم.»
«شما چی، ارباب عمارت؟»
«منم به عنوان خدمتکار و محافظت عمل میکنم.»
برقی از شادی در چهره سو دهریونگ درخشید. اون تمام تلاشش رو کرد تا جلوی بالا رفتن گوشههای لبش رو بگیره.
«چرا اینقدر خوشحالی؟»
«من؟ معلومه که نه.»
«همین الان لبخند زدی.»
«حتماً اشتباه دیدی.»
«دیدم که لبخند زدی.»
«اهم، ای وروجک. وقتی بزرگترت میگه نه، چرا هی پیله میکنی؟ آه، داشتم تمرین میکردم.»
من به شوخی بازیگوشانه سو دهریونگ گرم لبخند زدم.
«برای امروز، فقط همون رو حفظ کن. فردا بریم برای مسابقات اژدهای جوان ثبتنام کنیم.»
ما یه اتاق بزرگ با دو تخت گرفتیم. به محض اینکه وارد اتاق شدیم، جلوی سو دهریونگ رو که میخواست گرد و خاک تختم رو بگیره، گرفتم.
«نگران من نباش. فقط به فکر خودت باش.»
«مگه ممکنه؟»
«من فقط دستوری بهت دادم که میتونه زندگیت رو عوض کنه. اجازه داری حداقل اینقدر راحت باشی. حتی میتونی روی پتوم جیش کنی.»
«دریافت اون دستور، زندگی منه. لطفاً بهش به عنوان یه چیز بد نگاه نکن. منی که دارم قبولش میکنم، حتی یه بار هم اینطوری فکر نکردم. مخصوصاً بعد از ملاقات با شما، ارباب عمارت.»
آره، ممنون که این رو گفتی.
بعد از اینکه وسایل رو سرسری باز کردیم، سو دهریونگ کنار پنجره نشست، به منظره بیرون نگاه کرد و با نگرانی گفت:
«باید تا جای ممکن بالا برم تا بفهمم رهبر انجمن تقدیر آسمانی چه نقشهای داره. نگرانم که خیلی زود حذف بشم.»
من هم نمیتونستم نتیجه رو پیشبینی کنم، چون سطح دقیق مسابقات اژدهای جوان رو نمیدونستم.
«نگران نباش. ارشد اهریمن تیغه یه نقشه برات گذاشته.»
«چی؟ منظورت چیه؟»
من یه کیسه ابریشمی کوچک رو از لباسم بیرون آوردم.
«اون این رو به من داد و گفت وقتی به بنبست رسیدی، بازش کنی. یه کیسه استراتژیه.»
سو دهریونگ خشکش زد.
او حتی بیشتر از زمانی که بهش گفتم باید توی مسابقه اژدهای جوان شرکت کنه، غافلگیر شد.
«استاد واقعاً این رو به من داد؟»
راستش رو بخواید، من هم غافلگیر شده بودم.
اصلاً انتظار نداشتم اهریمن تیغه آسمان خونین چنین چیزی از خودش باقی بذاره.
«دیدی داخلش چی نوشته؟»
«نه. چطور؟ میخوای همین الان بازش کنیم؟»
«اصلاً و ابداً! اگه استاد گفته توی بحران بازش کن، پس حتماً باید توی بحران باز بشه!»
حتماً کنجکاو بود که محتویاتش چیه، اما در حال حاضر، سو دهریونگ از این حقیقت که اهریمن تیغه آسمان خونین این رو بهش داده، غرق در احساسات شده بود.
واقعاً میتونستم میلش رو برای نگاه کردن به بیرون از پنجره و تعظیم کردن به اهریمن تیغه دوردست حس کنم.
اون شب، سو دهریونگ تا دیروقت نتونست بخوابه و غرق در افکار مختلف بود.
صبح روز بعد، صبحانه خوردیم و به سمت اتحاد رزمی حرکت کردیم.
در دوردست، ساختمان باشکوه مقر اتحاد رزمی نمایان شد.
میتونستم مجسمه سنگی غولپیکری از یه هنرمند رزمی رو ببینم که از روی یه جنگجوی عدالتخواه الگوبرداری شده بود.
هر چی به اتحاد رزمی نزدیکتر میشدیم، حس عجیبی بهم دست میداد.
بعدها، اتحاد رزمی هم توسط هوا موگی در هم کوبیده میشد.
آیا سرنوشت اونها به خاطر بازگشت من تغییر میکرد؟ یا فقط سرنوشت فرقه اصلی تغییر میکرد؟ هنوز نمیتونستم این رو بدونم.
سو دهریونگ مدام به جنگجوهای زنی که از کنارمون رد میشدن، نگاه میکرد.
«زنهای طریقت راستین خوشگلن، مگه نه؟»
«قطعاً همینطوره. فکر میکردم فقط یه شایعهست.»
«چرا تا وقتی اینجایی یه دوستدختر پیدا نمیکنی؟ عشق سرنوشتساز بین یه جنگجوی طریقت راستین و یه پیرو اهریمن!»
«برای تماشاچیها که سرگرمکننده میشه. تصور کن برای اون زوج چقدر سخت میگذره.»
هرچند این رو گفت، اما نگاه سو دهریونگ مدام به سمت زنهای در حال عبور میرفت.
ثبتنام برای این دوره از مسابقه اژدهای جوان در بخش مجزایی در تالار بیرونی اتحاد رزمی انجام میشد.
با وجود اینکه نزدیک به پنج روز بود که درخواستها رو قبول میکردن، صف طولانی بود.
دلیلش این بود که بیشمار هنرمند رزمی نسل جوان طریقت راستین از سراسر سرزمینهای مرکزی به اینجا هجوم آورده بودن.
ما هم برای ثبتنام توی صف ایستادیم.
همونطور که منتظر بودیم، هنرمندان رزمی جلوی ما داشتن درباره مسابقه صحبت میکردن.
اگه بخوام حرفهاشون رو خلاصه کنم، به نظر میرسید که نه تنها برنده انتخاب میشه، بلکه تمام کسانی که به هشت نفر نهایی برسن، توی واحدهای نخبه اتحاد رزمی استخدام میشن.
یکی از مردهایی که حرف میزد، نگاهی به من و سو دهریونگ انداخت و پوزخند زد.
دیدن ظاهر دهاتیوار ما حتماً به طور خودکار بهش حس برتری داده بود.
با صدایی که اون هم بشنوه، از سو دهریونگ پرسیدم:
«ارباب جوان، اعتمادبهنفسش رو داری که برنده بشی؟»
هرچند چشمهای سو دهریونگ فریاد میزدن: «برنده بشم؟ یهو از کجا اومد؟»، اما جوابش قدرتمند بود.
«اعتماد دارم.»
مردهای جلویی نگاهی به هم انداختن و تمسخر کردن.
با این حال، علناً تحریکمون نکردن یا نادیدهمون نگرفتن.
بعد از یه انتظار طولانی، بالاخره نوبت ما شد.
«نام، سو ریونگ. فرقه، فرقه مسیر غربی استان گانسو.»
این یه فرقه واقعی توی استان گانسو بود.
اونجا مکانی بود که مستقیماً توسط عمارت فلکسای برای چنین مواقعی اداره میشد.
اگه برای تحقیق میرفتن، پسری به نام سو ریونگ رو پیدا میکردن و ثبت شده بود که اون برای شرکت در مسابقه اژدهای جوان اونجا رو ترک کرده.
«جدول مسابقات ده روز دیگه جلوی اتحاد رزمی نصب میشه. اون زمان تاریخ و مرحله مسابقه رو چک کنید. اگه برای مبارزهتون دیر برسید، حذف میشید، پس زودتر برید و منتظر بمونید.»
«فهمیدم.»
بعد از تموم شدن ثبتنام، اتحاد رزمی رو ترک کردیم.
«دیدی اون عوضیها چطور بهمون نگاه میکردن؟ حالا که گفتی، شاید واقعاً برم و کل مسابقه رو ببرم.»
«غیرممکن نیست.»
«واقعاً میتونم؟ باور کنی یا نه، من از بچگی توی همه چیز اول بودم. دستکمم نگیر!»
«دستکمت نمیگیرم. برو جلو. میتونی برنده بشی.»
«واقعاً انجامش میدم!»
از اون روز به بعد، تا زمان شروع مسابقه، سو دهریونگ با رفتوآمد به کوهستان تمرین کرد.
من بهش کمک نکردم.
اون داشت از اهریمن تیغه آسمان خونین یاد میگرفت، پس در جایگاهی نبودم که دخالت کنم.
من فقط به آموزشهای اهریمن تیغه اعتماد داشتم.
وقتی سو دهریونگ برای تمرین بیرون میرفت، من هم تمرین میکردم.
البته، به جای دیگهای میرفتم تا مزاحم تمرین اون نشم.
حتی قبل از رسیدن سو دهریونگ، من توی کوهستان خیلی سخت تمرین کرده بودم، اما این بار حتی سختتر تلاش کردم.
و این تمرین با بهترین نتیجه ممکن بهم پاسخ داد.
«انجامش دادم!»
چهار گام باد الهی بالاخره به ستاره نهم رسیده بود.
راستش، خوشحالتر از زمانی بودم که به استادی بزرگ دوازدهستاره در تکنیک شمشیر آسمان پرنده رسیدم.
حالا، گام چشمکزن من میتونست از لحظات خطرناک هم سریعتر فرار کنه، گام سایه تاریک من میتونست مثل یه توهم از جلوی چشم مردم ناپدید بشه، و میتونستم با قاطعیت بگم که گام پادشاه دنیای زیرین من در برابر قدرتمندان بسیار مرگباره.
و گام تندروی من به طرز وحشتناکی سریع شده بود.
مصرف نیروی درونی کم شده بود، اما مصرف انرژی ذهنی دوبرابر شده بود.
خیلی سریع بود.
حتی اوایل به یه درخت برخورد کردم.
بدون تکنیک چشم الهی، این سرعتی بود که حتی توی یه دشت پهناور هم نمیتونستم از پسش بربیام.
وقتی به این سطح از تسلط در ستاره نهم عادت کردم، چهار گام باد الهی، در حالی که فقط یه مانع نهایی باقی مونده بود، انگار این رو بهم میگفت:
— شگفتانگیز نیست؟ اگه ستاره نهم اینجوریه، تصور کن وقتی به استادی بزرگ برسی چطور میشه.
بیا، یه کم بیشتر تلاش کن و برو سراغش!
باید اون حرفها رو میشنیدم.
فقط اون زمان بود که میتونستم بعد از رسیدن به استادی بزرگ، این رو به چهار گام باد الهی بگم:
— تو هم خیلی زحمت کشیدی!
حتماً اون یه جمله رو میگفتم.
بعد از اون، هنر اهریمنی نه مصیبت رو به ارث میبردم و توی اون هم به استادی بزرگ میرسیدم.
حتی بعد از رسیدن به استادی بزرگ در هر دو هنر رزمی، استراحت نمیکردم و به تلاش ادامه میدادم.
اگه بعد از همه اینها باز هم نتونم از پس هوا موگی بربیام... اون وقت دیگه کاری از دستم ساخته نیست.
اون زمان، با لبخند و با رضایت میمیرم.
جدول مسابقات اعلام شد.
اولین مسابقه، سیزدهمین مبارزه در مسابقات گروه نویسه زرد بود که فردا برگزار میشد.
اونقدر آدم جمع شده بود که مسابقات به طور همزمان در دهها نقطه در حیاط بیرونی اتحاد رزمی برگزار میشد.
«اگه فرقه اصلی همین مسابقه رو برگزار میکرد، این همه آدم میومدن؟»
«نمیومدن.»
«این قدرت طریقت راستینه. برای شروع، تعدادشون احتمالاً ده برابر بیشتره.»
و فقط اونها نبودن.
تعداد استادانی که در انزوا زندگی میکردن هم برای طریقت راستین به طرز چشمگیری بالاتر بود.
به همین خاطر بود که نمیتونستیم فقط چون الان قویتر از اتحاد رزمی هستیم، بیگدار به آب بزنیم و جنگ راه بندازیم.
حتی اگه اونها رو تا همین مقر اتحاد رزمی عقب میروندیم، جنگ واقعی از همون روز شروع میشد.
همونطور که داشتم با سو دهریونگ غذا میخوردم و حرف میزدم، پیشخدمت با عجله سمتمون اومد.
«شرمنده، اما میشه میزتون رو با کسی شریک بشید؟ به خاطر مسابقه اژدهای جوان خیلی شلوغ شده.»
«باشه.»
«ممنونم.»
کمی بعد، زنی که کلاه حصیری به سر داشت، به میز ما ملحق شد.
لحظهای که نشست و کلاه حصیریش رو برداشت، خشکم زد.
اون کسی بود که میشناختمش.
زنی با چنان جایگاهی که احتمالاً در تمام عمرش هرگز میزش رو توی یه مسافرخانه با کسی شریک نمیشد؛ کسی که به خاطر زیبایی سرد و هوشمندانهاش، زیبای شماره یک هوبی نامیده میشد و مهارت رزمی برجستهای داشت.
در کمال تعجب، اون کسی نبود جز نوه رهبر اتحاد رزمی، جین هاریونگ.