چپتر 156: رویایی پوچ، یا رویایی صادقانه.
چپتر 156: رویایی پوچ، یا رویایی صادقانه.
جین هاریونگ داشت توسط کسی تعقیب میشد.
هر کاری میکرد نمیتوانست از دست تعقیبکنندهاش خلاص شود، بنابراین در نهایت از هنرهای سبکباریاش برای بالا رفتن از یک درخت استفاده کرد.
او که خودش را میان شاخهها پنهان کرده بود، حتی نفس هم نمیکشید.
تعقیبکنندهای که به دنبالش بود از کنار درخت رد شد و بعد ناگهان ایستاد.
مانند هیولایی که بویی به مشامش رسیده باشد، تعقیبکننده به آرامی چرخید و سرش را بلند کرد تا به بالای درخت نگاه کند.
صورت آن مرد خالی بود، درست مثل یک هیولا.
او فریاد زد: «آه!» اما صدایی از گلویش خارج نشد.
دوباره بدنش را به هوا پرتاب کرد و گریخت.
درست زمانی که فاصله بین آنها در حال کم شدن بود، کسی از روبرو به سمتشان دوید و با لگد مستقیماً به صورت مرد تعقیبکننده کوبید.
با صدای تالاپ، تعقیبکننده بیچهره روی زمین غلت خورد و سپس ناپدید شد.
شخصی که به او کمک کرده بود، موهای بلند و رهایی داشت و صورتش پر از ریش بود.
او این مرد را کجا دیده بود؟
لحظهای بعد، فریاد زد.
«تو همون پیشکاری؟»
لحظهای که متوجه شد او همان مردی است که در میخانه دیده بود، چشمان جین هاریونگ باز شد و از خواب پرید.
آخرین کلماتش در واقع زمانی که بیدار میشد از دهانش خارج شده بودند.
او کسی نبود که زیاد خواب ببیند و دیدن چنین خواب عجیبی برایش اولین بار بود.
غرق در عرق شده بود، انگار که تمام شب را در حال فرار بوده است.
خواب تعقیب شدن یک چیز بود، اما چرا از بین تمام آدمها، آن مرد باید ظاهر میشد و نجاتش میداد؟ آیا به این خاطر بود که آن روز که پیشکار را با اربابش اشتباه گرفته بود، در ذهنش مانده بود؟
او چهره آن پیشکار ریشو را به یاد آورد.
فقط یک بار او را دیده بود، با این حال چهرهاش را به وضوح به یاد داشت.
این همان چهرهای بود که در خوابش دیده بود.
به عنوان کسی که معمولاً چهرهها را خوب به یاد نمیآورد، به یاد آوردن چهره او به این وضوح، تجربه جدیدی بود.
«حالتون خوبه؟»
صدای رزمیکار محافظش، چو هو، از بیرون آمد.
«خوبم. یه کابوس دیدم.»
«حتماً به خاطر مسابقات اژدهای جوان تحت فشار هستید.»
«فکر کنم همینطوره.»
«لطفاً زیاد نگران نباشید. کسی نیست که بتونه شما رو شکست بده، بانو.»
«میخوام بیشتر استراحت کنم، پس امروز مزاحمم نشو.»
«چشم.»
با این حال، مدتی بعد، او مخفیانه و بدون اینکه چو هو متوجه شود، اقامتگاهش را ترک کرد و وارد همان میخانهای شد که در آن نودل خورده بود.
وقتی وارد میخانه شد، داخلش پر از مشتری بود.
به خاطر مسابقات، هر جا که میرفت شلوغ بود.
چشمانش به مردی افتاد که در گوشهای در حال نوشیدن بود.
او همان پیشکار توی خوابش بود.
با این فکر آمده بود که شاید او اینجا باشد، و واقعاً هم بود.
امروز برای خوردن نودل نیامده بود.
میخواست یک بار دیگر آن پیشکار را ببیند.
این میلی بود برای تایید اینکه آیا او واقعاً کسی هست که ارزش خواب دیدن را داشته باشد یا نه.
اما به زودی با خندهای تحقیرآمیز سرش را تکان داد.
چقدر مسخره بود که فقط به خاطر اینکه یک پیشکار از فرقهای روستایی در خوابش ظاهر شده، به دنبالش بیاید؟ همین که چرخید تا آنجا را ترک کند، کسی از پشت سر صدایش زد.
«برای نودل اومدی؟»
وقتی برگشت، دید که پیشکار ایستاده و دارد به او نگاه میکند.
به همین خاطر، نگاههای اطرافیان روی او متمرکز شد.
چند نفری که او را شناختند، جا خوردند.
با این فکر که اگر همینطوری بچرخد و برود مردم فکر میکنند عجیب است، با آرامش به سمت میز پیشکار رفت و روبروی او نشست.
بعد از اینکه نشست، نودل و شراب سفارش داد.
«فکر نمیکردم سر میز من بشینی.»
«چرا که نه؟»
«چون دفعه قبل فهمیدی که من یه پیشکارم.»
«منظورت اینه که من چون از یه خانواده اصیلم، تنزل درجه نمیدم که با یه پیشکار سر یه میز بشینم؟ منظورت اینه؟»
«اشتباه میگم؟»
با سوال مستقیم او، گوشههای لب جین هاریونگ کمی بالا رفت.
«درسته.»
با دیدن حالتِ «میدونستمِ» آن مرد، کمی عصبی شد و اضافه کرد: «اما دلیلش این نیست که طرف مقابل یه پیشکاره، بلکه به این خاطره که اونها معذب میشن. وقتی من روبروشون میشینم، انگار نمیتونن درست غذا بخورن.»
«آه، پس خیالم راحت شد. من اصلاً معذب نمیشم.»
یک پیشکار که جلوی نوه رهبر اتحاد رزمی اینقدر جسور باشد؟
«اون دیگه باید تا الان فهمیده باشه من کی هستم.»
او هرگز با کسی مثل او برخورد نکرده بود.
او واقعاً بیخیال بود.
حتی جانشینان فرقه طریقت راستینِ مشهور هم در اطراف او با احتیاط کامل رفتار میکردند.
آنها حتی در خواب هم نمیدیدند که چنین سوال حساسی بپرسند.
«به نظر میاد همیشه تنهایی.»
در حقیقت، فارغ از اینکه طرف مقابل پیشکار باشد یا نه، او با مردم خوب کنار نمیآمد.
او از آن دستهای بود که ترجیح میداد تنها باشد، بنابراین حتی از داشتن مکالماتی شبیه به این هم لذت نمیبرد.
به همین دلیل بود که آمدنش به اینجا حتی برای خودش هم عجیب بود.
او با این فکر بیرون آمده بود که شاید ضمیر ناخودآگاهش چیز خاصی را در این مرد حس کرده که منجر به چنین خوابی شده است.
او نگاهی به مرد انداخت.
موهایش نامرتب بود، ریشش به هم ریخته بود و واقعاً چیزی برای تماشا نداشت.
«یه رویای پوچ، فقط یه رویای پوچ.»
آن مرد چه افکار او را میدانست و چه نمیدانست، با راحتی با او رفتار میکرد.
«آه، ارباب جوان ما هم به مسابقات اصلی راه پیدا کرد.»
او شایعاتی دربارهاش شنیده بود.
محافظش، چو هو، به او خبر داده بود که او باعث شگفتی شده و به مسابقات اصلی صعود کرده است.
آنها باید فرقهای از روستا باشند که فقط تمرینات هنرهای رزمی انجام میدهند و از رسم و رسوم دنیا بیخبرند.
احتمالاً به همین دلیل توانسته بودند پیشرفت کنند.
فقط با نگاه کردن به این مرد که آنقدر سادهلوح بود که چیزی نمیدانست، میتوانست جوِ فرقهاش را حدس بزند.
«ارباب جوان ما ممکنه در نهایت با شما بجنگه، بانو. آه، میدونستید؟ آدمهایی بودن که توی مسابقات اصلی کشته شدن. لطفاً هوای ارباب جوان ما رو داشته باشید!»
«برای یه رزمیکار، مردن توی میدان تمرین یه مرگ شرافتمندانه محسوب میشه.»
«این یه مرگ ناعادلانه نیست، نه یه مرگ شرافتمندانه؟»
«منظورت چیه؟»
«برای یه رزمیکار، جایی امنتر از میدان تمرین هم وجود داره؟ قوانین مشخصی هست، داور هست و مردمی که تماشا میکنن، پس هیچ حمله غافلگیرانهای نمیتونه اتفاق بیفته، درسته؟ اما مردن روی این صحنه؟ این یه مرگ خیلی ناعادلانه نیست؟»
او فکر کرد که این نوعی سفسطه است، اما نتوانست پاسخ خاصی برایش پیدا کند.
چون قبلاً هرگز اینطور به آن فکر نکرده بود.
«طوری حرف میزنی که انگار خودت یه رزمیکاری.»
«من هم کمی هنر شمشیرزنی یاد گرفتم.»
«استاد خوبی نصیبت شده. به یه پیشکار هنر شمشیرزنی یاد داده.»
«بله، من از یه آدم خیلی ترسناک یاد گرفتم. اون احتمالا ترسناکترین آدم دنیاست.»
جین هاریونگ در دلش پوزخند زد.
او مگر چند نفر را دیده بود که چنین حرفی میزد؟ آیا او هرگز با یک آدم واقعاً ترسناک روبرو شده بود؟ از طرفی، در آن روستایی که او از آن آمده بود، شاید استادش ترسناکترین آدم بوده است.
نگاهش به شمشیری که به کمر پیشکار بود افتاد.
«چرا غلافش توی پارچه پیچیده شده؟»
آن را محکم با کتان معمولی پیچیده بودند.
معمولاً این کار به دو دلیل انجام میشد.
یا توسط آوارهای که از مکانهای ناهموار عبور میکرد تا از خراشیده شدن غلاف جلوگیری کند، یا برای پنهان کردن یک شمشیر گرانبها.
«برای اینکه باحال به نظر برسه.»
«پس نباید اون رو توی ابریشم مرغوب میپیچیدی؟»
«چون ابریشم نیست باحاله. نکتهش اینه که طوری به نظر بیای که انگار تلاشی نکردی، در حالی که کردی.»
با دیدن چهره مبهوت او، مرد یک قدم فراتر رفت.
«شنیدم دریاچه شرقی اینجا توی ووهان خیلی زیباست. لطف میکنی دفعه بعد اینجا رو بهم نشون بدی؟»
او باید دیوانه میبود که چنین چیزی به او بگوید.
حالا وقت آن بود که فریاد بزند: «چطور یه پیشکار صرف جرئت میکنه چنین چیزی به من بگه؟»
چرا همینطوری آنجا نشسته بود؟
چون او در رؤیایش بود؟ نه. احتمالاً به این خاطر بود که نمیخواست دختری بیادب باشد که با افراد زیردست بدرفتاری میکند.
پدربزرگش از اینکه فرزندان یا نوههایش درگیر چنین شایعاتی شوند، متنفر بود.
بله، حتماً دلیلش همین بود.
«پس حتماً یه جای دیدنی دیگه رو که میشناسم بهت نشون میدم.»
آیا این شخص واقعاً باور داشت که چنین لحظهای برایشان پیش میآید؟ بعد از اینکه دو بار با هم سر یک میز نشسته بودند، طوری رفتار میکرد که انگار قرار است با هم به گشتوگذار بروند.
آهی از لبانش خارج شد.
تقصیر خودش بود که به اینجا آمده بود.
«اسمت چیه؟»
این را از روی عصبانیت پرسید.
لحن پرسش او لایهای از این حس را داشت که: «مرتیکه، اسمت چیه؟»
«فقط "خدمتکار" صدام کن.»
این مرد واقعاً داشت تا آخرین لحظه پایش را فراتر میگذاشت!
«اینطوری من بیادب به نظر نمیرسم؟»
«گئوم یون هستم. نه "یون" به معنای پیوند، بلکه "یون" به معنای دود. من هم همینطور اینجا میمونم و بعد مثل دود غیب میشم.»
مرد در حالی که این را میگفت، نیشخندی زد.
جین هاریونگ با خود فکر کرد که برای یک خدمتکار ساده، او واقعاً آدم عجیبی است.
در همان لحظه، کسی در حالی که نام او را صدا میزد، نزدیک شد.
«هاریونگ.»
او جوانی همسنوسال خودش و پسر ارباب لشکر اژدهای لاجوردی، سونگ تهگون بود.
او تنها دوستی بود که از زمان کودکی با هم بزرگ شده بودند.
جین هاریونگ به محض دیدن او، در دلش دستپاچه شد.
«اومدی نودل بخوری.»
سونگ تهگون به خوبی میدانست که او نودلهای اینجا را دوست دارد.
«از کجا فهمیدی اینجام؟»
«داشتم رد میشدم که چندتا از مشتریهایی که از اینجا میرفتن بیرون، داشتن درباره حضور تو حرف میزدن. حتماً دوباره از دست رزمیکار چو فرار کردی.»
سونگ تهگون نگاهی به مردی که همراه او بود انداخت و پرسید: «اما این آقا کیه؟»
جین هاریونگ که نمیدانست چطور او را معرفی کند، درمانده شده بود.
در آن لحظه، مرد مشتش را در کف دست دیگرش گذاشت و به نشان احترام سلام کرد.
«من گئوم یون از فرقه مسیر غربیِ استان گانسو هستم. برادر بزرگترم این بار به مسابقات اصلی راه پیدا کرده.»
«آه! اگه از فرقه مسیر غربی هستی، اسم برادر بزرگترت سو ریونگ نیست؟»
«درسته.»
«شنیدم توی این مسابقات حسابی غوغا به پا کرده. باعث افتخاره که با شاگردی از چنین فرقه بزرگی ملاقات میکنم.»
«برادر بزرگترم آدم بزرگیه. من فقط از بیرونِ میدان تمرین تشویقش میکنم.»
«جوانمرد گئوم، به نظر میرسه تو از برادر بزرگترت هم بزرگتری.»
«منظورت چیه؟»
«تو اینجا پیش این دوست من نشستی، مگه نه؟ میدونی این کار چقدر سخته؟ این کار حتی برای من که دوست قدیمیشم سخته.»
با این حرف، جین هاریونگ رو به او کرد و گفت:
«چرند نگو و برو. بعداً میبینمت.»
به نظر میرسید او میخواهد بیشتر بماند، اما وقتی جین هاریونگ هالهای سرد از خود ساطع کرد، سونگ تهگون لبخندی زد و خداحافظی کرد.
«دفعه بعد با هم یه نوشیدنی میخوریم.»
«البته.»
به محض اینکه سونگ تهگون رفت، جین هاریونگ با سردی از او بازجویی کرد.
«چرا دروغ گفتی که برادر کوچکترشی؟ چرا؟ فکر کردی از اینکه با یه خدمتکار دیده بشی خجالت میکشم؟»
راستش را بخواهد، دقیقاً همین حس را داشت.
وقتی سونگ تهگون پرسیده بود او کیست، برای لحظهای دستپاچه شده بود.
او در معرفی کردن او به عنوان یک خدمتکار تردید کرده بود.
او مستقیماً به هدف زده بود و جین هاریونگ احساس شرمندگی میکرد.
«اگه دقیق نگاه کنی، دروغ نیست. ممکنه خدمتکار باشم، اما هنرهای رزمی رو هم توی یه فرقه یاد گرفتم، پس مگه من هم یه شاگرد به حساب نمیام؟»
«یه بار بازی با کلمات کافیه.»
جین هاریونگ با عصبانیت از آنجا بیرون رفت.
و آن شب، دوباره کابوس دید.
این بار، او از صخرهای آویزان بود و باز هم آن خدمتکار ظاهر شد، دستش را دراز کرد و او را نجات داد.
جین هاریونگ هنگام سپیدهدم از خواب بیدار شد و به دست خودش نگاه کرد.
حس گرفتن دست گئوم یون را به وضوح به یاد داشت.
آنقدر واضح بود که انگار یک رویای صادقه دیده است.
«دخترهی دیوونه، چرا مدام این کارها رو میکنی؟»
او خودش جواب را میدانست.
چرا؟ چون داشت کارهایی را انجام میداد که هرگز در زندگیاش نکرده بود.
پتو را روی سرش کشید و دوباره دراز کشید.
اما خواب به راحتی به سراغش نمیآمد.
* * *
اولین حریف سو دهریونگ در مسابقات اصلی، جانشین خاندان شمشیر جانگپیونگ بود که در استان فوجیان شهرت زیادی داشت.
«میخوای یه کم با من تمرین کنی؟»
«با شما، ارباب عمارت؟»
وقتی برای اولین بار پیشنهاد تمرین دادم، سو دهریونگ مبهوت شد.
«باعث افتخارمه.»
«دنبال من بیا.»
سو دهریونگ را به کوهستانی بردم که قبلاً در آنجا تمرین میکردم.
«شما حتی وقتی دنبال جایی برای تمرین میگردین، قطعاً با من فرق دارین. چطور چنین جایی رو پیدا کردین؟»
آنجا فضای وسیعی بود که از هر طرف محصور شده بود و تنها یک ورودی داشت.
از آنجایی که او فقط باید حواسش را به یک نقطه جمع میکرد، مکانی عالی برای تمرین هنرهای رزمی بود.
«از این به بعد برای تمرین بیا اینجا.»
«نه. شما باید اینجا تمرین کنین، ارباب عمارت. کیفیت تمرین ما مثل آسمان و زمینه.»
«واقعاً اینطوره؟»
«بله؟»
«فکر میکنم تمرین تو، که توش زندگی و روحت رو برای به چالش کشیدن یه مسابقه به خطر میندازی، خیلی ارزشمندتره. اگه تو آسمان باشی و من زمین، من این رو قبول میکنم.»
«از لطفتون ممنونم، اما این چیزی رو بین آسمان و زمین عوض نمیکنه. و حتی اگه اونا جابهجا بشن، فکر نمیکنم حس خیلی خوبی داشته باشم.»
بله، این همان تیپ آدمی است که باید به عنوان دست راست خود نگه داری.
مسئله این نیست که چه کسی در هنرهای رزمی قویتر یا ضعیفتر است.
بلکه کسی است که حتی در یک گفتگوی ساده به آدم حس خوبی میدهد، کسی که حرف دلش را همانطور که هست میزند.
این همان کسی است که باید دست راستت باشد.
حداقل برای جایگاه دست راست.
«مبارزه جانشین خاندان شمشیر جانگپیونگ رو دیدی؟»
«بله. واقعاً خوب مبارزه میکرد، مگه نه؟»
«از نظر منطقی، تو در موضع ضعفی.»
«اینکه شما این رو میگین، ارباب عمارت، یعنی من قطعاً میبازم.»
من با صداقت سر تکان دادم.
هیچ راهی برای غلبه بر تفاوت مدتزمانی که آنها به درستی در هنرهای رزمی آموزش دیده بودند، وجود نداشت.
علاوه بر این، او هنوز هنرهای رزمی اهریمن تیغه آسمان خونین را به طور کامل به ارث نبرده بود و نمیتوانست آزادانه انرژی اهریمنیاش را آشکار کند.
این مبارزه از جهات بسیاری سخت بود.
«حالا، من هنرهای رزمی خاندان شمشیر جانگپیونگ رو تقلید میکنم. من رو به چشم حریفت ببین!»
«بله!»
من تکنیکهای شمشیرزنی جانشین خاندان شمشیر جانگپیونگ را تقلید کردم و طوری با سو دهریونگ روبرو شدم که انگار حریف او هستم.
سو دهریونگ بارها و بارها شکست خورد.
من کوتاهی نکردم و با هر مبارزهای که به پایان میرسید، کبودی دیگری بر بدن سو دهریونگ نقش میبست.
لحظاتی بود که جانش به خطر میافتاد، اما او تسلیم نمیشد.
«خواهش میکنم، یه بار دیگه.»
سو دهریونگ روشهای مختلفی را که در اختیار داشت امتحان کرد.
این در و آن در زد.
هر روشی را که به ذهنش میرسید امتحان کرد.
من در سکوت مبارزات را تکرار کردم و منتظر ماندم تا او خودش جواب را پیدا کند.
من راه حل پیروزی را به او نگفتم.
حتی اگر به قیمت باختن مسابقه تمام میشد، او باید خودش آن را پیدا میکرد.
مأموریت مهم بود، اما این لحظه که نقطه عطفی در زندگی «رزمیکار سو دهریونگ» بود، اهمیت بیشتری داشت.
ما تمام شب را تمرین کردیم.
سو دهریونگ ازپاافتاده بود، اما چشمانش حالتی داشت که هرگز قبلاً ندیده بودم.
و چهار ساعت مانده به مسابقه اصلی.
سو دهریونگ را که میخواست تا آخرین لحظه تمرین کند، مجبور کردم بخوابد.
سو دهریونگ که میگفت آنقدر مضطرب است که نمیتواند بخوابد، به محض اینکه دراز کشید شروع به خرناس کشیدن کرد.
نیم ساعت قبل از مسابقه، سو دهریونگ را بیدار کردم.
«سرحال شدی؟»
«بله. حس میکنم زنده شدم. اما چیکار کنم؟»
«چرا؟»
«خواب دیدم که مسابقه رو باختم.»
در حالی که به سو دهریونگِ سرخورده نگاه میکردم، با لبخند گفتم: «خب، بریم ببینیم اون خوابت یه چیز چرت و پرت بوده یا یه رویای صادقه؟»