چپتر 157: چه اشکالی داره اگه سوءتفاهم پیش بیاد؟
چپتر 157: چه اشکالی داره اگه سوءتفاهم پیش بیاد؟
هیجان مسابقه اژدهای جوان هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد.
با شروع مسابقات اصلی، تمام سکوهای تمرینی کوچک در تالار بیرونی اتحاد رزمی برچیده شدن و یه سکوی مسابقه بزرگ در مرکز نصب شد.
ردیفهایی از صندلیها دور سکو ساخته شده بود تا تعداد زیادی از مردم بتونن اونجا بشینن.
این فضا طوری طراحی شده بود که هزاران نفر بتونن همزمان مسابقات رو تماشا کنن.
از امروز، مسابقهای که در اون نفرات برتر هر کدوم از سی و دو گروه برای قهرمانی با هم رقابت میکردن، به طور جدی شروع میشد.
کسانی که به هشت نفر نهایی راه پیدا میکردن، جایگاهشون در واحدهای نخبه اتحاد رزمی تضمین میشد.
حتی اونهایی که موفق نمیشدن هم اگه نظر استادان اتحاد رزمی رو جلب میکردن، شانس پیوستن به اتحاد رو داشتن.
بنابراین، این مسابقات اصلی برای همه واقعاً مهم بود.
البته، سو دهریونگ به دلیل دیگهای پر از انگیزه بود.
چیزی درون اون به عنوان یه رزمیکار در حال بیدار شدن بود.
تا الان، سو دهریونگ صرفاً کسی بود که هنرهای رزمی رو یاد گرفته بود، اما از طریق این مسابقه، داشت به عنوان یه رزمیکار واقعی دوباره متولد میشد.
حتی با دیدن جمعیت قهرمانانی که اطراف رو پر کرده بودن، سو دهریونگ ذرهای مرعوب نشد.
اون فقط به حریفی نگاه میکرد که قرار بود باهاش بجنگه.
من چیزی نگفتم.
قبلاً هر چی لازم بود رو در طول تمریناتش بهش گفته بودم.
فقط میتونستم امیدوار باشم که سو دهریونگ از اون تمرینات چیزی دستگیرش شده باشه.
من به هوش سو دهریونگ ایمان داشتم.
«سو دانگ از خاندان شمشیر جانگپیونگ از استان فوجیان!»
با فریاد داور که با نیروی درونی تقویت شده بود، غوغایی به پا شد.
سو دانگ به آرامی روی سکوی مسابقه قدم گذاشت.
حسی از آرامش و اعتمادبهنفس در چهره و قدمهاش دیده میشد.
اون رزمیکاری با چنان مهارتی بود که اگه هدفش در این مسابقات پیروزی میبود، اصلاً عجیب به نظر نمیرسید.
«سو دهریونگ از فرقه مسیر غربی از استان گانسو!»
دوباره فریادی از میان جمعیت بلند شد.
تشویقها برای سو دهریونگ حتی بلندتر از سو دانگ بود.
سو دانگ از ابتدا یه استعداد جوان و مشهور بود، اما سو دهریونگ استاد جدیدی از یه فرقه ناشناخته بود که با قدرت راهش رو به مسابقات اصلی باز کرده بود.
هر چقدر که مردم میخواستن قویها رو تشویق کنن، به همون اندازه مشتاق دیدن پیروزی غیرمنتظره یه استاد جدید هم بودن.
سو دهریونگ با شنیدن تشویقها، به من که پایین سکو بودم نگاه کرد.
اون یه پیام از طریق انتقال صدا برام فرستاد.
—برمیگردم، اونم بعد از اینکه ثابت کردم رویای دیشب چیزی جز مهملات نبوده.
در چنین موقعیتی چه کلماتی لازم بود؟
به جای تشویق زبانی، با نگاهی سرشار از اعتماد، سر تکون محکمی براش دادم.
با علامت داور، مبارزه بین اون دو نفر شروع شد.
سو دانگ رزمیکاری بود که از سنین پایین شمشیرزنی رو به شکلی اصولی و درست یاد گرفته بود.
حملاتش تیز و دفاعش مستحکم بود.
بهخصوص دفاعش به کمال نزدیک بود؛ مثل یه دژ تسخیرناپذیر که با هیچ حملهای تکون نمیخورد.
من به خوبی میدونستم سو دهریونگ چه حسی از درماندگی داره.
چیزی که برای سو دهریونگ شانس محسوب میشد، این بود که اون قبل از پا گذاشتن روی این سکو، به اندازه کافی طعم این درماندگی رو چشیده بود.
«نباید بذاری بکشنت توی بازی خودشون!»
معمولاً آدم نمیتونه این درماندگی رو تحمل کنه و بیپروا حمله میکنه، و همین باعث میشه با یه ضدحمله ضربه بخوره.
جوهر هنر شمشیرزنی سو دانگ در ضدحملات نهفته بود.
اگه سو دهریونگ میتونست در عوض، حریفش رو مستأصل کنه، مطمئناً میتونست یه نقطه ضعف پیدا کنه.
اما من این راه حل رو به سو دهریونگ نگفتم.
چون میخواستم خودش اون رو پیدا کنه.
شمشیر و تیغه به هم برخورد کردن و جرقه زدن.
تماشاچیها نفسشون رو در سینه حبس کرده بودن.
فرمهایی که رد و بدل میشد، در سطحی فراتر از یه دوئل بین نسل جوان بود.
سو دهریونگ تهاجمی بود، اما هیچوقت عجله نمیکرد.
اون داشت نقشه بزرگ خودش رو پیاده میکرد.
نام این نقشه، صبر بود.
اون خودش راه حل رو پیدا کرده بود.
بعد از چند صد حرکت، بالاخره موفق شد حریفش رو مضطرب کنه و نقشه کامل شد.
اون طوری جلوه داد که انگار اگه مسابقه همینطور ادامه پیدا کنه و با رای داور تموم بشه، سو دهریونگ که تهاجمیتر بوده برتری خواهد داشت.
اضطرابی که اون به طور معکوس ایجاد کرد، یه رخنه کوچیک به وجود آورد و سو دهریونگ اون لحظه رو از دست نداد.
فوش!
تیغه سو دهریونگ بازوی سو دانگ رو عمیق برید.
خون فواره زد و سو دانگ شمشیری که در دست داشت رو رها کرد.
با وجود جراحت شدید، سو دانگ سعی کرد به مبارزه ادامه بده، اما داور مداخله کرد و پیروزی سو دهریونگ رو اعلام کرد.
جمعیت هر دو نفر رو تشویق کردن.
صرفنظر از برنده، این یه مبارزه عالی و شایسته مسابقات اصلی بود.
سو دهریونگ بعد از پایین اومدن از سکو، نمیتونست درست روی پاهاش بایسته و روی صندلیش ولو شد.
چشمهای زیادی بهش دوخته شده بود، اما اون اهمیتی نمیداد.
در واقع، ظاهر گیج و منگش در حالی که روی زمین نشسته بود، برای همه انسانیتر به نظر میرسید و کسانی که از کنارش رد میشدن، همگی برای ادای احترام مشتهاشون رو گره میکردن و بقیه هم از دور براش دست میزدن.
من چیزی نگفتم.
لزوماً به خاطر تماشاچیها نبود، بلکه میخواستم بذارم سو دهریونگ خودش به تنهایی لذت این لحظه رو کاملاً حس کنه.
در بین کسانی که بهش تبریک میگفتن، همون زنی بود که قبلاً سو دهریونگ رو تشویق کرده بود.
«پیروزیتون رو تبریک میگم!»
سو دهریونگ با دیدن لبخند درخشان اون زن، مثل فنر از جاش پرید.
«ممنونم.»
زن لبخندی زد و رفت، و سو دهریونگ دوباره کنار من نشست.
«همین یه لحظه پیش داشتی از حال میرفتی، اما حالا انرژی داری یه مسابقه دیگه بدی؟»
سو دهریونگ بعد از اینکه مطمئن شد اون زن دور شده، سرش رو تکون داد و دوباره خودش رو روی صندلی انداخت.
«نه، اگه بمیرم هم نمیتونم. واقعاً سخت بود. حریف بعدی من از این هم قویتره، مگه نه؟»
«احتمالاً. چطور؟ میخوای انصراف بدی؟»
«آره، لطفاً منو بفرست خونه!»
«توی دورهمیهای مشروبخوریمون میخوای چی بگی؟ اینکه چون لحظه آخر خیلی ترسیده بودی و خسته بودی برگشتی؟ فکر کنم ارباب جانگ و لی آن اونقدر مهربون باشن که دلداریت بدن. میگن به اندازه کافی خوب عمل کردی. اما در باطن، دارن اینطوری فکر میکنن: "اگه من بودم، تا تهش میرفتم." هر بار که تو رو میبینن، با خودشون میگن: "اگه من بودم، تا تهش..."»
«بسه.»
من پوزخندی زدم و دستم رو دراز کردم.
سو دهریونگ دستم رو محکم گرفت و بلند شد.
«ممنونم. اگه ارباب عمارت حریف تمرینی من نبود، هرگز پیروز نمیشدم.»
«اون حریفی نبود که فقط با تمرین بتونی شکستش بدی. خوب عمل کردی.»
«این واقعاً داره دیوونم میکنه. وقتی اون یارو رو بردم و از همه طرف صدای تشویق بلند شد، حس فوقالعاده خوبی داشت.»
«اگه واقعاً دیوونه بشی، میشی یه آدم مجنون. اما اگه در حد اعتدال دیوونه باشی، هیچکس نمیتونه جلوت بایسته. در حد اعتدال دیوونه باش.»
همینطور که داشتیم حرف میزدیم و به مسافرخانه برمیگشتیم، یه شخص غیرمنتظره منتظر من بود.
جین هاریونگ در مسافرخانه بود و داشت نودل میخورد.
من و سو دهریونگ لحظهای دم در متوقف شدیم.
سو دهریونگ با نگرانی گفت:
«امیدوارم نودل تنها چیزی نباشه که اون بانوی جوان بهش علاقه داره.»
«یهو داری درباره چی حرف میزنی؟»
«چرا خودت رو میزنی به اون راه؟ زنی با چنین مقام والایی، دوباره فقط برای خوردن نودل اومده اینجا؟»
«احتمالاً امروز برای درمان اومده.»
«چه درمانی؟»
«غرورش جریحهدار شده بود.»
«عمداً این کار رو کردی، مگه نه؟»
نمیتونستم سوالش رو انکار کنم.
حداقلش این بود که تمام تلاشم رو میکردم تا بهش نزدیک بشم.
«همهش به خاطر انجمن تقدیر آسمانیه.»
«مشکل اینجاست که اون بانوی جوان این رو نمیدونه.»
سو دهریونگ مستقیم به اتاقش رفت و من به سمت اون قدم برداشتم.
***
جین هاریونگ به دست گئوم موگوک که داشت به سمتش میومد نگاه کرد.
فکر کرد که اون دستها صافتر و سفیدتر از دستی هستن که توی خوابش، وقتی از صخره آویزون بود، به سمتش دراز شده بود.
گئوم موگوک اومد سر میزش و بهش سلام کرد.
«مسابقهتون سه روز دیگهست، درسته؟ مسابقهی ارباب جوان من امروز بود.»
واقعاً باید به صمیمیت این خدمتکار اعتراف میکرد.
اونا فقط چند بار همدیگه رو دیده بودن، اما اون طوری راحت سر صحبت رو باز کرد که انگار مدتهاست همدیگه رو میشناسن.
«میشه یه لحظه بشینم؟»
سرش رو تکون داد.
«لطفاً یادتون نره امروز قبل از رفتن، پول نودلهای بانوی جوان رو حساب کنین.»
«منظورت چیه؟»
«روز اولی که همدیگه رو دیدیم، و دفعهی دوم هم همینطور، همینجوری گذاشتین رفتین، برای همین من مجبور شدم پول نوشیدنی و غذا رو بدم.»
برای یه لحظه دستپاچه شد.
با یادآوری گذشته، دفعهی دوم قطعاً همینطور بود.
اونقدر عصبانی بود که با عجله بیرون زده بود.
یعنی دفعهی اول هم همین اتفاق افتاده بود؟
توی کل زندگیش، تا حالا شده بود پول کسی رو نده؟ یه اشتباه واضح بود.
صورتش کمی سرخ شد.
این مرد مدام اینطوری آدم رو دستپاچه میکرد.
یعنی برای همین توی خوابم ظاهر شدی؟ که بهم بگی پولت رو پس بدم؟
قصد داشت از همون اول کنترل اوضاع رو به دست بگیره، اما در عوض، حس میکرد مغلوب شده.
«چقدر میشه؟ یادم رفت.»
«نه، لطفاً در آینده دو بار برام نودل و نوشیدنی بخرین.»
یه بهانه برای دوباره دیدنش؟ این فکر از ذهنش گذشت که این آدم که به نظر ساده میاد، شاید یه زنباره باشه.
«راحت نخواهد بود. فکر میکنی اولین نفری هستی که اینطوری میکنه؟»
اگه همهی مردهایی که میخواستن با ازدواج با اون زندگیشون رو عوض کنن به صف میشدن، با کمی اغراق، دور تا دور دیوارهای اتحاد رزمی رو میگرفتن.
شنیدن و دیدن اینکه اونا به پیشینه و ظاهرش طمع دارن، کافی بود تا آدم از مردها نفرتی پیدا کنه که قبلاً هرگز نداشت.
«امروز همهش رو پس میدم. هر غذایی که دوست داری سفارش بده، به جز نودل.»
«نه، امروز میلی ندارم.»
چنین رد قاطعانهای از طرف یه خدمتکار! واقعاً طوری حس میکرد که انگار خودش خدمتکار شده، شراب سفارش داد.
«به یه نوشیدنی نیاز دارم.»
شراب سفارش داد.
فقط بعد از سر کشیدن دو لیوان پشت سر هم بود که دربارهی اون روز حرف زد.
«راستش رو بخوای، اون روز عصبانی بودم. درست لحظهای که میخواستم صادقانه تو رو به عنوان یه خدمتکار به دوستم معرفی کنم، تو اول حرف زدی و گفتی برادر رزمی کوچیکتر منی. برای همین حس کردم دوستم رو فریب دادم و عصبانی بودم.»
با گفتن این حرف چی عوض میشد؟
با اینکه این رو میدونست، باز هم به خاطر شخصیت لعنتیش باید چیزی رو که توی ذهنش بود میگفت.
با نگاه گئوم موگوک روبرو شد.
نگاهی بود که به یه خدمتکار نمیخورد.
آرام و در عین حال عمیق، اما عمقی که هرگز نمیشد فهمید؛ این نگاه شبیه نگاه پدر مرحومش و همچنین پدربزرگش، رهبر اتحاد بود.
گئوم موگوک با همون نگاه، با آرامش پرسید:
«چرا مدام به اون موضوع اهمیت میدین؟»
توی اون لحظه، با خودش گفت:
من هم واقعاً از این اخلاقم متنفرم.
«چون نمیخوام سؤتفاهم پیش بیاد.»
«نگرانین که شبیه کسی به نظر برسین که به خدمتکارها از بالا نگاه میکنه؟»
«بله. چون من اونجور آدمی نیستم.»
«سؤتفاهم چه ضرری داره؟»
«خوشم نمیاد.»
«تا حالا فکر کردین که چنین طرز فکری میتونه باعث بشه حتی بیشتر به طرف مقابل از بالا نگاه کنین؟»
برای یه لحظه از کوره در رفت.
«منظورت از این حرف چیه؟»
«یه خدمتکار هم یه انسانه. اونا هم درست مثل اربابشون فکر میکنن، اما فقط زبون به دهن میگیرن. اگه کسی از همون اول به خدمتکارها از بالا نگاه کنه، ما هم از طرف خودمون میتونیم نادیدهش بگیریم و فکر کنیم اون فقط همینجور آدمیه.»
«داری میگی ملاحظهی من بدتر از کسیه که به خدمتکارها توهین میکنه؟»
«نه، اون نیست، اما بذارین یه چیز ازتون بپرسم. اون ملاحظه به خاطر طرف مقابله؟ یا به خاطر خودِ بانوی جوانه؟»
«!»
جین هاریونگ برای یه لحظه جا خورد.
«آه، حتی اگه به خاطر خودتون هم باشه مشکلی نیست. اما نباید مچتون گرفته بشه. اگه بشه، ما هم مجبور میشیم به همون اندازه جدی بشیم. آه، پس غذا خوردن و حرف زدن با ما در یه مکان، چیزیه که به اینهمه فکر کردن نیاز داره. اون داره خیلی تلاش میکنه تا به ما آسیب نزنه. اون خیلی با ملاحظهست. این باعث میشه فکرهایی بکنیم که در غیر این صورت نمیکردیم. همهش برای اینکه قلب بانوی جوان در آرامش باشه.»
جین هاریونگ نمیتونست کلمهای بگه.
صورتش از خجالت سرخ شده بود.
این نکتهای بود که واقعاً قبلاً هرگز بهش فکر نکرده بود، برای همین نمیدونست چی بگه.
احساس میکرد بهش ظلم شده و عصبانی بود.
احتمالاً وقتی میرفت خونه از پشیمونی پتو رو لگد میزد و فکر میکرد: «باید اون موقع اینطوری جوابش رو میدادم.»
یعنی برای همین بود که توی خوابم ظاهر شد؟
این فکر دوباره به سرزنش خودش ختم شد.
«آه! من واقعاً خودخواهم.»
حتی توی این لحظه هم فقط نگران خودش بود.
داشت با ناامیدی سعی میکرد غرور جریحهدار شدهش رو، از اینکه یه خدمتکار توی خوابش ظاهر شده، با این حرف به خودش تسکین بده که اون خدمتکار کسیه که میتونه چنین حرفهای غیرمنتظرهای بزنه.
«تو، برای یه خدمتکار، خیلی متکبری. باید افتخار کنی که در یه مکان با من غذا میخوری.»
بعد از اینکه با سردی حرف زد، اضافه کرد:
«اینطوری؟»
«بله. عالی نیست؟ اگه من جای شما بودم، همین فکر رو میکردم. بیشتر آدمهایی که اینجا غذا میخورن هم همین کار رو میکنن. پس شما هم باید همین کار رو بکنین، بانوی جوان. خیلی عمیق فکر نکنین. فقط به خودتون آسیب میزنین.»
بعد از اینکه برای لحظهای به مرد خیره شد، از جاش پرید.
«قبول نمیکنم! تو کی هستی که داری به من درس میدی؟ یه خدمتکار جوون مثل تو!»
انگار که حالا میخواست همونطور که بهش یاد داده شده بود عمل کنه، بدون تردید حرف دلش رو زد.
«تأییدش میکنم. و بهتون هم میاد. از این فرصت استفاده کنین، نقابتون رو بردارین و راحت زندگی کنین.»
«خفه شو! نوکرِ پست!»
با عصبانیت فریاد زد و از اونجا بیرون رفت.
کمی بعد، سو دهریونگ طوری که انگار منتظر بوده، دواندوان اومد و روبروی من نشست.
به نظر میرسید مخفیانه از بالای پلههایی که به طبقهی دوم میرفت، تماشا میکرده.
سو دهریونگ در حالی که جرعهای از شرابی که اون جا گذاشته بود مینوشید، گفت:
«یه عشق سرنوشتساز همیشه به تراژدی ختم میشه.»
چطور گئوم موگوک میتونست نفهمه که اون این حرف رو از روی نگرانی میزنه؟ اما فضا اونقدر جدی نبود، برای همین گئوم موگوک کمی سر به سرش گذاشت.
«عشق کی تا حالا اینقدر آسون بوده؟ حتی وقتی توی یه سازمان هستین هم خوب پیش نمیره. تو این رو بهتر از همه میدونی، مگه نه؟»
این به خاطر این بود که سو دهریونگ با یکی از سالاولیهای عمارت دنیای زیرین که دوستش داشت یه بار رفته بود غذا بخوره و هیچ پیشرفتی نکرده بود.
«مجبوری اینطوری نمک روی زخمم بپاشی؟ من هم بانوهای جوانی دارم که برام هورا میکشن!»
با دیدن قیافهی سو دهریونگ، گئوم موگوک لبخند زد.
دهریونگ، من اگه بخوام هم نمیتونم یه عشق سرنوشتساز داشته باشم.
لحظهای که شروع به عاشق شدن کنم، سرنوشتی به اسم هوا موگی قطعاً این رو میگه: «چطور جرأت میکنی وقتی من اینجا هستم، مشغول بازیهای عاشقانه بشی؟» تا وقتی اون سرنوشت داره به من نزدیک میشه، عشق چیزی جز یه تجملات نیست، درست مثل آوازی که اون مرد مست اونجا داره میخونه.
برای همینه که من حتی وقت ندارم قلب خودم رو حس کنم، حتی تپشش رو، مگه نه؟
«بازرس سو، بیا بریم هنرهای رزمیمون رو تمرین کنیم.»
«بله! برای میمونهای شکستخوردهای مثل ما، تمرین تنها راه زندگیه!»
«ما؟!»
و وقتی بلند شدم، متوجه شدم.
جین هاریونگ امروز هم بدون اینکه پول رو حساب کنه رفته بود.