چپتر 159: نحوه بقای یک قورباغه
چپتر 159: نحوه بقای یک قورباغه
با شنیدن کلمه «خادم»، نگاه جو شین تغییر کرد.
اگه گئوم موگوک این مرد رو نمیشناخت، شاید متوجهاش نمیشد، اما اون میتونست تحقیر رو توی چشماش ببینه.
خشمی تحملناپذیر و سطحی از اون ساطع میشد، انگار که میخواست بگه: «چرا کسی مثل تو داره با زنی که قراره مال من باشه، نوشیدنی میخوره؟»
«پس اون موقع اینطوری بوده.»
نه، در واقع اون توی جوونیاش نمیتونست ذات واقعی خودش رو پنهان کنه.
جو شینِ پیرتر، توی مخفی کردن خودش واقعاً استثنایی بود.
«اینکه با یه خادم میشینی و مینوشی، نشون میده که واقعاً همونقدر که شایعات میگن بخشنده هستی.»
جین هاریونگ در پاسخ به حرف اون که قرار بود یه تعریف باشه، با تندی گفت:
«مگه برای نشستن توی یه مکان با یه خادم، آدم حتماً باید بخشنده باشه؟»
مگه مسئله میز مشترک داشتن با یه خادم، موضوع اخیر بحثهای اون نبود؟ فراتر از فقط میز مشترک داشتن، کلمهای که این چند روز بیشتر از همه ذهنش رو مشغول کرده بود، «مسابقه اژدهای جوان» نبود، بلکه کلمه «خادم» بود.
«منظورم این بود که برام مهم نیست کار پیشپاافتادهای مثل غذا خوردن با یه خادم رو انجام بدم.»
«آه، که اینطور. اینکه با زیردستهات هم منصفانه رفتار میکنی تحسینبرانگیزه. خب، ضیافت فردا یه مراسم قابلپیشبینی میشه. بیاین ما جوونها، همینجا ضیافت خودمون رو داشته باشیم.»
با وجود اینکه این یه پیشنهاد دوستانه و همراه با تمجید بود، جین هاریونگ قاطعانه ردش کرد.
«متأسفم، اما باید رد کنم.»
راستش رو بخواین، جو شین خوشقیافه بود.
برای یه لحظه، اون حتی وسوسه شد که برای نوشیدن با اون بشینه.
اما نگرانیاش برای گئوم یون، قبل از چنین احساساتی قرار داشت.
اگه با هم مینوشیدن، مجبور میشد گئوم یون رو بفرسته بره.
اما اگه گئوم یون میموند، دشمنی جو شین رو برای خودش میخرید.
هیچکدوم از این گزینهها براش خوشایند نبود.
مخصوصاً نمیخواست بگه: «ما میخوایم چیزی بنوشیم، پس لطفاً الان برو.»
«این اولین باره که برام پیش میاد. اینکه زنی که ازش خواستم باهام بنوشه، درخواستم رو رد کنه.»
«بههرحال فردا همدیگه رو میبینیم، مگه نه؟»
جین هاریونگ ندید، اما گئوم موگوک دید.
لحظهای که اون ردش کرد، نگاه جو شین عوض شد.
چطور جرئت میکنه منو رد کنه؟ حسی تاریک و سرد، فراتر از یه دلخوری ساده، شروع به بالا اومدن کرد.
همونطور که جین هاریونگ میخواست روی برگردونه، جو شین روبروی گئوم موگوک نشست.
«من با این خادم یه چیزی مینوشم.»
جین هاریونگ با تعجب به حرف زدن جو شین نگاه کرد.
«از اونجایی که من لایق نوشیدن با شما نیستم، میخوام بفهمم این خادم چه جذابیتی داره که این امتیاز بهش داده شده.»
لحظهای که این حرفها رو شنید، عصبانیت توی وجودش شعلهور شد.
کارهای جو شین تلاشی آشکار برای آزار دادن گئوم یون بود.
فقط چون اون حاضر نشد باهاش بنوشه، داشت اینطوری رفتار میکرد؟ ذهنیت مثبتی که بهخاطر ظاهر خوبش به اون داشت، در عرض یه لحظه ناپدید شد.
«یعنی براش مهم نیست که روی من تأثیر خوبی بذاره؟»
اون نمیتونست درک کنه.
اگه پدربزرگش حرف ازدواج رو پیش کشیده بود، پس جو شین حتماً باید ازش خبر میداشت.
اون دوباره سر جاش نشست.
با اینکه بهخاطر نگرانی برای گئوم یون نشست، اما این کار فقط جو شین رو بیشتر تحریک کرد.
«واقعاً که چه خادم جذابی. باعث شد بانو جین که میخواست بره، دوباره سر جاش بشینه.»
جو شین از گئوم موگوک پرسید:
«اسمت چیه؟»
«گئوم یون هستم.»
«اسم خوبیه برای یه خادمِ صرف.»
«ممنونم.»
«میدونی من کی هستم؟»
«شما رو بهعنوان قهرمان جوون، جو، از عمارت اژدهای راستین معرفی کردن.»
«حافظه خوبی هم داری. بانو جین، چنین پسر خادم خوبی رو از کجا پیدا کردین؟»
با شنیدن عبارت «پسر خادم»، چهره اون کمی درهم رفت.
جو شین منتظر دیدن اون احساس پنهان بود، در حالی که گئوم موگوک داشت تغییرات احساسات جو شین رو زیر نظر میگرفت.
«بانو جین زیبا نیست؟»
«زیبا هستن.»
«اونقدر زیبا که شبها بهش فکر کنی؟ نظرت چیه؟ با اون...»
حرفهایی که قرار بود بعدش بیاد مشخص بود، برای همین جین هاریونگ حرفش رو قطع کرد.
«مراقب حرف زدنت باش! داری از حدت فراتر میری.»
«با دیدن اینکه با یه پسر خادم نوشیدنی میخوری، فکر کردم آدم خیلی بخشندهای هستی، اما انگار اون بلندنظری فقط برای آدمهای خاصیه.»
چشمهاشون در هم گره خورد.
توی اون لحظه، تصویری توی ذهن جین هاریونگ ظاهر شد.
یه مار سمی سیاه که در حالی که زبونش رو تکون میداد، سرش رو بالا آورده بود.
اون تا حالا موقع نگاه کردن به یه آدم چنین چیزی رو تجربه نکرده بود و از درون دستپاچه شد.
بعد، جو شین با چهرهای دوستانه لبخند زد.
«شوخیام خیلی زیادهروی بود، نه؟»
اون سعی کرد قضیه رو بهعنوان یه شوخی تموم کنه، اما علاقه جین هاریونگ به اون کاملاً از بین رفته بود.
«داره سعی میکنه با بیاحترامی به نوه رهبر اتحاد رزمی، خودش رو نشون بده؟»
جو شین دوباره از گئوم موگوک سوال پرسید.
«فقط درک نمیکنم. بانو جینِ ما چه جور آدمیه؟»
«من هم نمیدونم.»
«نمیدونی؟»
«من شاید یه خادم باشم، اما خادمِ بانو جین نیستم.»
«نیستی؟»
جو شین غافلگیر شد.
«پس خادمِ کی هستی؟»
«من خادمِ ارباب جوان، سو ریونگ، از فرقه مسیر غربی هستم که توی این مسابقه اژدهای جوان شرکت کرده.»
«پس چرا داشتی با بانو جین مینوشیدی؟ این حتی عجیبتره، مگه نه؟»
گئوم موگوک هم حس کرد که یه جای کار میلنگه.
«این مرد، چرا اینقدر مضطربه؟»
حتی اگه این مربوط به زمانی بود که اون هنوز جوون بود، جو شین آدم محتاطی بود.
رفتار امروز اون بیش از حد عجیب بود که بشه فقط به حسادت نسبت دادش.
«چی باعث شده اینقدر بیپروا رفتار کنی؟»
اون انگار غرق در یه شور و حال غیرقابلکنترل بود، مثل بچهای که معلمش توی مدرسه ازش تعریف کرده، تاجری که سود کلانی برده، یا رزمیکاری که به تسلط کامل توی هنرهای رزمیاش رسیده.
تینگ.
درست همون موقع، جین هاریونگ فنجانش رو با صدا روی میز گذاشت.
این یه هشدار بیصدا برای تموم کردن بحث بود.
با این کار، جو شین رفتاری متفاوت از قبل نشون داد.
انگار که داره با یه دوست قدیمی حرف میزنه، آروم از اون پرسید:
«بانو جین، به نظرت این عجیب نیست؟»
«چی عجیبه؟»
«نوه رهبر اتحاد رزمی داره با خادمِ یه رزمیکار که توی این مسابقات شرکت کرده، سر یه میز مینشینه و مینوشه. هر کسی از این موضوع تعجب میکنه، اما خودِ اون شخص، یعنی نوه رهبر، اصلاً براش عجیب نیست. تو چی فکر میکنی؟»
«خب؟ منظورت چیه؟»
«میگن اگه یه قورباغه رو بندازی توی آب ولرم و کمکم به جوش بیاریش، بدون اینکه بفهمه داره میمیره، تلف میشه، درسته؟»
گوشه لب جین هاریونگ بالا رفت.
قبل از اینکه اون بتونه خشمش رو به زبون بیاره، جو شین ادامه داد:
«اگه این مرد با یه نیت شوم به بانو جین نزدیک شده باشه چی؟ اگه با این قصد بهت نزدیک شده باشه که قبل از مسابقه نهایی، توی نوشیدنیات سم پراکندهکننده انرژی بریزه چی؟ میخوای تازه بعد از اینکه این اتفاق افتاد بگی فریب خوردی؟»
جو شین صورتش رو کاملاً به صورت گئوم موگوک نزدیک کرد.
«هدفت چیه؟»
گئوم موگوک چیزی نگفت.
در حالی که ظاهر وحشی جو شین طوری بود که انگار هر لحظه ممکنه ضربهای بزنه، جین هاریونگ مداخله کرد.
«قهرمان جوان، جو.»
لحن سرد و آروم اون، حال و هواش رو منتقل میکرد.
«فردا توی تالار ضیافت میبینمت. آب هنوز با نقطهجوش خیلی فاصله داره.»
نگاههاشون با هم برخورد کرد.
جین هاریونگ با جسارت به ماری که سرش رو بالا آورده بود، خیره شد.
توی این لحظه، اون ازش نمیترسید.
جو شین لبخند زد.
«انگار توی اولین دیدارمون اشتباه کردم. معذرت میخوام، بانو جین. فردا توی تالار ضیافت میبینمتون.»
اون از جاش بلند شد، بعد رو به من کرد و پوزخند زد.
نه فقط گئوم موگوک، بلکه جین هاریونگ هم نیت کشتار غلیظی رو که توی اون لبخند نهفته بود، حس کرد.
وقتی جو شین مسافرخانه رو ترک کرد، جین هاریونگ در سکوت نوشید.
به نظر میرسید داره روی حرفهای جو شین فکر میکنه.
گئوم موگوک بیصدا منتظر موند تا اون حرف بزنه.
بعد از لحظهای، آهی کشید و لب به سخن باز کرد.
آن رفتار سردی که مقابل جو شین داشت ناپدید شده بود و دوباره به خودِ همیشگیاش برگشته بود.
«سخته، خیلی سخته. چرا همهچی اینقدر سخته؟»
«میگن زندگی همیشه سخت بوده. از یکی که صد سال پیش زندگی میکرده بپرسی، میگه سخته. از یکی مالِ پونصد سال پیش هم بپرسی، باز میگه سخته. هم واسه رهبر اتحاد سخته، هم واسه اون پیشخدمتی که اونجاست. بچهای هم که فردا به دنیا میاد، وقتی بزرگ بشه، باز میگه سخته.»
«واسه همینه. یه خدمتکار ساده همچین حرفایی میزنه، پس چطور میتونم بهت مشکوک نباشم؟»
«بانو جین به من هم مشکوکه؟»
او صادقانه جواب داد.
«راستش رو بخوای، لحظهای که داستان قورباغه رو شنیدم، بدنم لرزید.»
«اگه فریب اون حرفا رو بخوری، از یه چشمه آب گرمِ مطبوع، مستقیم میفتی توی یه دیگ آبِ واقعاً جوش.»
جین هاریونگ سرش را تکان داد.
«خیلی خوب حرف میزنی. تو بردی.»
«منظورت چیه؟»
«ترجیح میدم بمیرم ولی اون مرد رو باور نکنم، پس مجبورم به تو اعتماد کنم.»
«توی همچین موقعیتی، نباید به هیچکدومشون اعتماد کنی. چرا بین بد و بدتر یکی رو انتخاب میکنی؟»
جین هاریونگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
این فکر از ذهنش گذشت که اگه این مرد واقعاً شرور باشه، بدجوری به دردسر میفته.
حسی به او میگفت که متوقف کردن این مرد، حتی از متوقف کردنِ جو شینِ مارصفت هم سختتر خواهد بود.
اما تصمیم گرفت به غریزهاش اعتماد کند.
«الان وقتش نیست نگران من باشی. تو بدجوری توی دردسری. این قورباغهای که اینجا نشسته شاید هنوز داره توی آب گرم شنا میکنه، اما اون قورباغه (خودت) همین الان وسط گدازهها روی یه تیکه سنگ رها شده.»
توانایی او در شناخت آدمها، چیزی بود که با آن متولد شده بود.
او فهمیده بود مردی مثل جو شین، کسی نیست که اجازه دهد خدمتکاری که با زنِ موردعلاقهاش نوشیدنی خورده، زنده بماند.
بهخصوص خدمتکاری که آن زن حتی از او دفاع هم کرده بود.
«ارباب جوانم ازم محافظت میکنه.»
«نه، نمیتونه. حتی اگه ارباب جوانت اونقدر مهارت داشته باشه که به مسابقات اصلی راه پیدا کنه، باز هم نمیتونه از تو محافظت کنه. خانواده اون مرد یه خانواده معمولی نیست. باید همین الان برگردی به زادگاهت.»
«نمیتونم ارباب جوانم رو تنها بذارم. در ضمن، اگه همونطور که میگی اون مرد بخواد بهم آسیب بزنه، مگه با برگشتن به زادگاهم میتونم فرار کنم؟ اینطوری فقط واسه فرقه ارباب جوانم دردسر درست میشه.»
«درسته.»
او ناگهان از جا برخاست.
«همینجا منتظر بمون. میرم یه راهی پیدا کنم تا از اون گدازهها بکشمت بیرون.»
او میخانه را ترک کرد.
کمی بعد، سو دهریونگ در جای خالی او نشست.
«این از خودِ مسابقات هم سرگرمکنندهتره، نه؟»
«فکر کردم خستهای؟»
«هرچقدر هم خسته باشم، نمیتونم جلوی کنجکاویم رو بگیرم. اون یارو دیگه کی بود؟ مگه هر عشقِ آتشینی نباید یه مانعی چیزی داشته باشه؟»
«از نظر اون، من همون مانعم.»
«ظاهرش که خیلی موجه به نظر میرسید.»
«مگه اینجور آدما خطرناکترینها نیستن؟»
«دقیقاً. دلیلش اینه که اون هنوز شما رو بدون ریش ندیده، ارباب عمارت.»
«فکر میکنی من خطرناکترم؟»
«اصلاً مگه جای مقایسهای هم هست؟ چه توی ظاهر، چه توی خطرناک بودن.»
سو دهریونگ که انگار شوخی خودش به دلش نشسته بود، زیر لب خندید.
«من فقط این داستانِ عشق و عاشقی رو تماشا میکنم و هدفم رو میذارم روی قهرمانی.»
«باشه، برو. منم این مسابقاتِ سرنوشتساز رو تماشا میکنم و به این موضوع رسیدگی میکنم.»
او کنجکاو بود ببیند جین هاریونگ چه خواهد کرد.
و راه حلی که او روز بعد آورد، روشی بود که انتظارش را نداشت.
«باهام بیا به ضیافت.»
او میخواست گئوم موگوک در ضیافتی که امروز برگزار میشد، همراهیاش کند.
ضیافتی که رهبر اتحاد رزمی و جو شین هم در آن حضور داشتند.
«فکر کنم بهت گفتم که نمیتونم بیام، حتی اگه بهم بگن ترسو.»
«الان اوضاع فرق کرده. من مسئولیت جونت رو به عهده میگیرم.»
«چطوری؟»
«وقتی رسیدیم اونجا میفهمی.»
ملاقات با رهبر اتحاد رزمی؟
آیا واقعاً میتوانست حضورش را از او پنهان کند؟ سطح استادی او پیش از این به «بازگشت به سادگی» رسیده بود و به او اجازه میداد طوری به نظر برسد که انگار هرگز هنرهای رزمی یاد نگرفته است.
اما آیا این روی رهبر اتحاد رزمی هم جواب میداد؟ آیا واقعاً میتوانست حضوری را که به عنوان یک انسان از خود ساطع میکرد، پنهان کند؟
احتمالاً نه.
در حالی که شاید میتوانست سطح رزمی ستاره نهم خود را به جای ستاره هشتم جا بزند، اما نمیتوانست خودش را به عنوان یک خدمتکار ساده پنهان کند.
ملاقات با رهبر اتحاد رزمی به این معنی بود که باید برای فاش شدن هویتش آماده میشد.
«داری به چی اینقدر عمیق فکر میکنی؟»
«دارم فکر میکنم پدربزرگت بعد از اینکه در مورد من بفهمه، چه واکنشی نشون میده.»
البته، او نگران چیز کاملاً متفاوتی بود.
«پدربزرگم بهخاطر جایگاهت بهت آسیب نمیزنه. حتی اگه عصبانی بشه، سر من خالی میکنه.»
«اون آدم قابلستایشیه، پس حتماً با زیردستهاش با احترام رفتار میکنه، درسته؟»
«البته.»
«اونوقت با کسی که خونِ اهریمن آسمانی توی رگهاشه چطور رفتار میکنه؟»
این سوالی بود که نمیتوانست از او بپرسد.
البته، حتی اگر فاش میشد که او از نسل اهریمن آسمانی است، در اتحاد رزمی کشته نمیشد.
چون این کار ریسکِ به راه انداختن یک جنگ را داشت.
از این نظر، اتحاد رزمی جای امنتری نسبت به فرقه اصلی بود.
در عوض، او اخراج میشد و با پذیرفتن مسئولیت ایجاد دردسر برای اتحاد رزمی، این آزمونِ جانشینی با شکست به پایان میرسید.
مدت زیادی فکر کرد.
جین هاریونگ درکش کرد و منتظر ماند.
سرانجام، پس از بررسی دقیق سناریوهای مختلف، نتیجه گرفت.
«خیلی خب، بریم.»
«آه، تصمیم خوبی گرفتی.»
«یه ساعت دیگه جلوی ورودی اتحاد رزمی همدیگه رو ببینیم. قبل از رفتن به ضیافت باید یه کم آماده بشم.»
«باشه.»
بعد از بدرقه کردن او، به اتاقش رفت و به سو دهریونگ اطلاع داد که قرار است به ضیافتی که توسط رهبر اتحاد رزمی میزبانی میشود برود.
سو دهریونگ با نگرانی پرسید:
«حالتون خوب میمونه؟»
«حالم خوب میمونه؟»
«تا الان، ارباب عمارت، همیشه میگفتید که قراره با انواع و اقسام آدمای خطرناک روبرو بشید. از فرمانده سپاه اهریمنی گرفته تا شهریاران اهریمنی. اما حالا، دارید میرید تا با رهبر اتحاد رزمی ملاقات کنید.»
«نظرت چیه؟ یه رهبری مثل اون؟»
«قدیما، از این کار متنفر بودم.»
هر زمان که او میگفت میخواهد به دیدن شهریاران اهریمنی برود، سو دهریونگ از ترس عقب مینشست.
«و حالا؟»
«حتی اگه از ترس عقبنشینی کنم، تهش فقط میدونِ مسابقاته.»
با هم خندیدند.
این حقیقت که در قلمرو دشمن تنها بودند، آنها را به هم نزدیکتر میکرد.
«سفر بیخطری داشته باشید. من تمرین میکنم.»
به تصویر خودش در آینه مفرغی نگاه کردم.
موهای بلند و آشفته و لباسهای ارزانقیمت.
عمداً موهایم را بیشتر به هم ریختم و لباسم را عوض نکردم.
وقتی جین هاریونگ مرا جلوی ورودی اتحاد رزمی دید، فریاد زد:
«گفتی میری واسه ضیافت آماده بشی! آخه این چه وضعیه؟»
«اینطوری بهتر نیست؟»
«اصلاً!»
«برم عوض کنم؟»
«نه، دیرمون میشه. بریم!»
وقتی من و جین هاریونگ وارد تالار ضیافت شدیم، نگاههای اطرافیان روی ما متمرکز شد.
در میان انبوه قهرمانان، حضور پدرم مانند رنگ قرمز، مثل خون، در یک نقاشی سیاه و سفید به چشم میآمد.
حضور رهبر اتحاد رزمی هم همینطور بود.
با وجود اینکه افراد بیشماری در تالار ضیافت بودند، در یک نگاه فهمیدم رهبر اتحاد رزمی کیست.
انگار همه سیاه و سفید بودند و رهبر اتحاد رزمی به تنهایی به رنگ آبی میدرخشید.
واقعاً حضوری که قدرتمندترین استادان دنیای رزمی از خود ساطع میکردند، اینچنین خیرهکننده بود.
از دور، رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، که در حال گفتگو با مهمانان بود، به آرامی سرش را به سمت ما چرخاند.