چپتر 16: قبلاً جواب رو شنیدم
چپتر 16: قبلاً جواب رو شنیدم
بعدازظهر، سو دهریونگ بیش از ده بازرس از عمارت دنیای زیرین رو با خودش آورد.
از اونجایی که به نظر میرسید یه بازرسی همهجانبه در شرف آغازه، سپاه اهریمنی ناآرام شد.
شایعهای پخش شد که اونا قصد دارن کل سپاه اهریمنی رو، از جانگ هو گرفته تا بقیه، زیر و رو کنن.
و اون شب، اتفاقی افتاد.
در حالی که توی اتاقم در حال استراحت بودم، یکی از بازرسهای عمارت دنیای زیرین دواندوان اومد.
«یه مشکل بزرگ پیش اومده. باید سریع بیاید.»
وقتی رسیدم، راهروی جلوی اتاق بازجویی غرق در آشوب بود.
بین سپاه اهریمنی و بازرسها درگیری پیش اومده بود.
«ایست!»
من از بین تقابل سپاه اهریمنی و بازرسها راه باز کردم و جلوی دعوا رو گرفتم.
یکی از بازرسها روی زمین افتاده بود و خونریزی داشت.
فقط یه کتککاری ساده نبود.
خون از صورت پارهش جاری بود و دندههاش شکسته بودن.
سو دهریونگِ خشمگین دخالت کرده بود، اما چون حریف جنگجوهای سپاه اهریمنی نمیشد، اون هم کتک خورده بود.
«خیلی آسیب دیدی؟»
«من خوبم، اما همکارم به شدت مجروح شده.»
«فوراً ببرش به تالار پزشکی.»
بازرسهای دیگه مردِ افتاده رو با خودشون بردن.
مسبب این اتفاق، فرمانده شاخه اول، گو دانگ، با وقاحت تمام همونجا ایستاده بود.
«تو این کار رو کردی؟»
«درسته.»
پیروان اهریمنی که اون اطراف ایستاده بودن، همگی از شاخه اول سپاه اهریمنی بودن.
شاید به همین دلیل بود که گو دانگ ذرهای مرعوب نشده بود.
به نظر میرسید از این وضعیت لذت میبره و زیردستهای اطرافش طوری نگاه میکردن که انگار هر لحظه ممکنه بزنن زیر خنده.
«به دلیلی، حس میکنم امروز از اون روزاییه که ممکنه یه پیشگویی به حقیقت بپیونده.»
با حرف من، سو دهریونگ که میدونست از کدوم پیشگویی حرف میزنم، آب دهنش رو قورت داد.
«این حرفای ناگهانی درباره پیشگویی چیه؟»
در پاسخ به سوال گو دانگ، سو دهریونگ خیره به سرِ اون نگاه کرد و به جای من جواب داد:
«فرمانده شاخه گو، این پیشگوییایه که هیچوقت دلت نمیخواد بدونی.»
«پس منم یه پیشگویی برای شما میکنم، ارباب جوان دوم. ارباب جوان دوم عزیزمون توی نبرد جانشینی شکست میخوره، از فرقه اصلی بیرون انداخته میشه و با انگلوار زندگی کردن از اون عوضیهای اتحاد رزمی طریقت راستین، روزگار میگذرونه.»
جنگجوهای شاخه اول که شنونده بودن، با صدای بلند خندیدن.
من به جای عصبانی شدن، طوری رفتار کردم که انگار خوشحال شدم.
«اوه، چه پیشگویی فوقالعادهای!»
«فوقالعاده؟»
«حتی بعد از شکست توی نبرد جانشینی، باز هم زنده میمونم، مگه نه؟ و علاوهبر اون، میتونم کل زندگیم رو بدون کار کردن، فقط با انگل بقیه بودن بگذرونم! مگه زندگیِ بیدغدغه رویای همه ما نیست؟ بابت پیشگوییت خیلی ممنونم! زندگی دومم رو اونجا میگذرونم.»
گو دانگ که با جواب من تحقیر شده بود، چهرهش درهم رفت.
«چرا بازرس عمارت دنیای زیرین رو مجروح کردی؟»
«توی راهرو شونهش به شونهم خورد. میخواست بدون عذرخواهی بره، منم فقط یه درس بهش دادم.»
«مطمئنم تو بودی که بهش خوردی. و حتی اگه عذرخواهی هم میکرد، باز هم ولش نمیکردی.»
گو دانگ انکار نکرد و فقط لبخند زد.
جنگجوهای سپاه اهریمنیِ اطرافش هم خندیدن.
«این سمه.»
با حرف من، گو دانگ با سردرگمی پرسید:
«سم؟»
«زیردستات. اونا برای تو مثل سمن.»
«این چه اراجیفیه؟»
تا زمانی که زیردستاش تماشاش میکردن، اون به خاطر غرورش عقبنشینی نمیکرد و در نهایت به سمت نابودیای که من براش نقشه کشیده بودم، هجوم میبرد.
«گو دانگ، مگه پارسال یه رزمیکار از فرقه اصلی رو به همین شکل نکشتی؟ و سال قبلش هم توی یه میخانه دعوا راه انداختی و سه نفر رو به قتل رسوندی.»
حریفهای اون همگی رزمیکارهای سطح پایین بودن و سپاه اهریمنی قبل از اینکه این اتفاقات به پروندههای رسمی تبدیل بشن، روشون سرپوش گذاشته بود.
«چون دنیا پر از احمقهاییه که هیچ احترامی برای ارشدهای خودشون قائل نیستن.»
نگاهش به سمت من چرخید، انگار که میخواست بگه: «احمقهایی دقیقاً مثل تو.»
«میدونی؟ وقتی داشتم میومدم اینجا، یه چیزی دریافت کردم.»
«چی؟»
«حق اعدام فوری.»
با شنیدن عبارت «حق اعدام فوری»، محیط اطراف فوراً در سکوت فرو رفت.
اما گو دانگ فقط پوزخند زد.
«اقتدار وقتی توانایی اجراش رو نداشته باشی، به چه دردی میخوره؟»
با این حرف، زیردستاش دوباره زدن زیر خنده.
این همون سمی بود که ازش حرف میزدم.
این اتفاقیه که وقتی یه احمق نسبت به چشمهای اطرافیانش آگاه میشه، میفته.
در حالت عادی، این وضعیتی بود که باید به شدت در حالت آمادهباش قرار میگرفت، اما اون داشت جلوی زیردستاش خودنمایی میکرد.
اون تنها کسی بود که نمیدونست روی چه صحنهای ایستاده.
همین که یه قدم به جلو برداشتم، پیروان اهریمنیِ شاخه اول که دور گو دانگ بودن، به جلو هجوم آوردن.
«دست زدن به ما یعنی دست زدن به کل سپاه اهریمنی. نمیدونم ارباب جوان دوم چنین شجاعتی داره یا نه.»
«حداقل من پشت زیردستام قایم نمیشم.»
اون دست راستِ باندپیچیشدهش رو بالا آورد.
«من به خاطر یه بزدلِ خاص مجروح شدم.»
درست همون موقع، من دست راستم رو نشون دادم و گفتم:
«منم از دست راستم استفاده نمیکنم.»
«!»
گو دانگ که انتظار نداشت چنین واکنشی نشون بدم، از تعجب جا خورد.
اما اون تحت این توهم بود که ستاره این صحنهست.
«اگه آسیب ببینی، میخوای بری پیش رهبر فرقه گریه و زاری کنی؟»
زیردستاش زدن زیر خنده.
هر بار که میخندیدن، صحنه داغتر میشد.
«نه تنها اگه مجروح بشم تو رو مسئول نمیدونم، بلکه حتی اگه بمیرم هم همینطوره.»
«قسم میخوری؟»
من دو بار به شمشیرم زدم و سوگند یاد کردم.
فقط اون موقع بود که اون مرد چالش من رو پذیرفت.
«خوبه. بیا ببینیم چی تو چنته داری.»
گو دانگ شمشیرش رو کشید و اون رو توی دست چپش گرفت.
اون با اعتمادبهنفس قدم به جلو گذاشت چون با دست چپش هم به اندازه دست راستش مهارت داشت.
از طرف دیگه، من راستدست بودم.
دست راستم رو پشت کمرم گذاشتم، انگار که دستام رو بهم قلاب کرده باشم، و آروم به جلو قدم برداشتم.
«اگه وقتی گوشه رینگ گیر افتادی از اون دستت استفاده کنی چی؟»
به نظر میرسید گو دانگ میترسه که من از دست راستم استفاده کنم.
«اون وقت میتونی به زیردستات دستور بدی که با هم بهم حمله کنن و من رو بکشن.»
«هوم! چه با اعتمادبهنفس. شنیدم اخیراً با اون بچهمچههای فرقه مسیر جنوبی یه نمایش استعداد کوچیک داشتی. حتماً از اونجا اعتمادبهنفس گرفتی.»
«در واقع، دلقکبازیهای تو خیلی سرگرمکنندهتره.»
«خفه شو!»
گو دانگ به جلو هجوم آورد و شمشیرش رو پرتاب کرد.
من این دوئل رو بخش دیگهای از تمریناتم میدونستم.
مهمترین چیز توی تمرین، تجربه نبرد واقعیه، و یه مبارزه واقعی با یه فرمانده شاخه سپاه اهریمنی، تجربهای بود که با پول نمیشد خرید.
گو دانگ هیچ ملاحظهای نمیکرد.
اون از تمام قدرتش استفاده میکرد تا به من زخم بزنه.
هر بار که شمشیرش خطا میرفت، صدای آه و افسوس از اطراف شنیده میشد.
برای اونا، شاید اینطور به نظر میرسید که من هر لحظه ممکنه چاقو بخورم، اما قلب من مثل یه دریاچه آرام بود.
مبارزه با اون همه چیز رو روشن کرد.
سطح مهارت فعلی من طوری بود که میتونستم به راحتی کسی مثل گو دانگ رو فقط با دست چپم مدیریت کنم.
علاقه همه به نتیجه این مبارزه این بود که: «توی چند حرکت؟»
عددی که من انتخاب کردم، چهل حرکت بود.
وقتی این مبارزه تموم میشد، شایعهای مثل این پخش میشد:
ارباب جوان دوم، فرمانده شاخه اول سپاه اهریمنی رو در چهل حرکت از پا درآورد.
از اونجایی که یانگ پو، شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین رو در حدود بیست حرکت شکست داده بودم، شکست دادن گو دانگ در چهل حرکت، تعادل معقولی به نظر میرسید.
وقتی حرکت چهلم فرا رسید، گامبرداریم رو تغییر دادم و بهش نزدیک شدم.
لحظهای که مچ دستِ شمشیرش رو گرفتم، گو دانگ سعی کرد با خشونت خودش رو رها کنه و عقبنشینی کنه.
اما اگه چنین چیزی ممکن بود، اون از همون اول گیر نمیافتاد.
در حالی که بازوش رو گرفته بودم، بدنم رو یک بار چرخوندم.
تِق!
بازوی گو دانگ مثل لباسی که دارن میفشارنش پیچ خورد و استخونی از مچ دستش بیرون زد.
«آاااااخ!»
مشتی پرتاب شد و به صورت مردی که فریاد میزد برخورد کرد.
با صدای تالاپ سنگینی، گو دانگ روی زمین افتاد.
من روی بدن مردِ افتاده رفتم و مشتم رو پایین آوردم.
اگه اون رو با نیروی درونی پر کرده بودم، مرگش فوری بود، اما من فقط بدون اون بهش ضربه زدم.
بوم! تپ! بوم!
یکی از پیروان اهریمنی شاخه اول که تماشا میکرد، به سمتم هجوم آورد.
در حالی که هنوز روی شکم گو دانگ نشسته بودم، شمشیرم رو چرخوندم.
شکم مردی که حمله کرده بود شکافته شد و به جلو سقوط کرد.
نه تنها جنگجوهای سپاه اهریمنی، بلکه سو دهریونگ و بازرسهای عمارت دنیای زیرین هم از اینکه اون رو با یه ضربه از پا درآوردم، به شدت شوکه شدن.
«دیوونه شدی!»
«بکشیدش!»
دو نفر از نوچههای گو دانگ شمشیرهاشون رو کشیدن و حمله کردن.
حملاتی که از سر ناامیدی انجام دادن، به آخرین حرکات زندگیشون تبدیل شد.
از جام بلند شدم و شمشیرم رو پشت سر هم به جلو راندم.
شمشیرهای اونا از کنار بدنم رد شد، اما شمشیر من دقیقاً به هدفهایی که میخواستم اصابت کرد.
تپ! تپ!
اون دو نفر که گلوشون سوراخ شده بود، در حالی که فوارههای خون به هر طرف میپاشید، روی زمین افتادن.
اونجا در یک لحظه به دریایی از خون تبدیل شد.
با مرگ سه نفر از رفقاشون، جنگجوهای سپاه اهریمنی مردد شدن که حمله کنن یا نه.
با صدای بلندی فریاد زدم:
«جرم آدمهایی که همین الان مُردن، خیانته.»
با شنیدن کلمه «خیانت»، اونا خشکشون زد.
بعد از اینکه اونطوری زمینگیرشون کردم، به سمت گو دانگ که روی زمین افتاده بود رفتم.
«در مورد فرمانده شاخهتون هم همینطوره. حمله و مجروح کردن کسی که به دستور رهبر فرقه اومده، خیانت آشکاره.»
بهش نگاه کردم و با خونسردی گفتم:
«میدونی چه بلایی سر خانوادههای اون آدمهایی اومد که پارسال توی میخانه باهاشون دعوا راه انداختی و کشتیشون؟ نمیدونی، نه؟ برات مهم هم نبوده. اونا پدر، فرزند و همسرشون رو از دست دادن. اون آدمها دارن درست زندگی میکنن؟ تو اصلاً کی هستی که مردم رو میزنی؟ تو کی هستی که پیروان فرقه ما رو میکشی؟»
«... لطفاً... رحم کن.»
صورتش غرق در خون و داغون بود، اما چشماش پر از میل به زنده موندن بود.
«چرا باید این کار رو بکنم؟»
«... توبه میکنم.»
خون از دهان مرد بیرون میزد.
«دروغه. باز هم همون کارها رو تکرار میکنی، مگه نه؟»
«نه... اصلاً.»
«خودت گفتی، مگه نه؟ گفتی که باز هم انجامش میدی.»
«... کِی... همچین حرفی زدم؟»
«زندگی قبلیت همهچیز رو گفت.»
پام رو بالا آوردم و با یه لگد محکم روی سر گو دانگ کوبیدم.
هوووش!
تپ.
سر مرد مثل یه هندونه ترکید و درجا مُرد.
برای لحظهای، سکوت مرگباری اونجا رو فرا گرفت.
هیچکس فکرش رو هم نمیکرد که من سر گو دانگ، سوگلیِ فرمانده سپاه اهریمنی رو خرد کنم و بکشمش.
بعد از کشتن گو دانگ، سر پیروان اهریمنی شاخه اول فریاد زدم:
«مجازات خیانت، اعدام فوریه. میخواید بمیرید؟ هنوز شمشیرهاتون رو بالا نگه داشتید.»
با این حرف، پیروان اهریمنی شاخه اول همگی همزمان شمشیرهاشون رو پایین آوردن.
فرمانده شاخهشون دیگه مُرده بود و اگه الان دخالت میکردن، سر خودشون هم پرواز میکرد.
اونا مبهوت هنرهای رزمی من شده بودن که رفقاشون رو با یه ضربه از پا درآورده بودم.
«شاخه اول سپاه اهریمنی باید عقبنشینی کنه و تا اطلاع ثانوی حبس بشه! از این لحظه به بعد، هر کسی که از اتاقش خارج بشه به جرم خیانت مجازات میشه، پس حواستون رو جمع کنید!»
وقتی با دست بهشون اشاره کردم که برن، جرئت نکردن مخالفت کنن و همگی بیرون رفتن.
بازرسهای عمارت دنیای زیرین که تماشا میکردن، با چهرههایی شوکه شده به من خیره شده بودن.
توی اون شوک، رگههایی از شادی و هیبت هم دیده میشد.
سو دهریونگ به من گفت:
«خیلی قویتر از اون چیزی هستی که فکر میکردی.»
«چی فکر میکردی؟»
«خب... فکر نمیکردم بتونی فرمانده شاخه اول سپاه اهریمنی رو شکست بدی.»
«ما یه پیشگویی داشتیم، مگه نه؟»
این رو گفتم تا بخنده، اما سو دهریونگ لبخند نزد.
اون با چهرهای مضطرب به جنازههایی که پخش زمین شده بودن نگاه کرد.
«حتی برای شما، ارباب جوان دوم... این کار درسته؟»
با قاطعیت به اون مرد ترسیده گفتم:
«برای سه چهار تا جنازه سر و صدا راه ننداز. من با آمادگیِ بریدن سرِ نصف سپاه اهریمنی به اینجا اومدم.»
«!»
اون لحظهای بود که تایید کرد سو دهریونگ معمولاً چقدر چشماش رو روی حقایق میبنده.
اون شب، فرمانده سپاه اهریمنی به سراغم اومد.
اون نه توی دفترش، بلکه توی یه عشرتکده در روستای خاندان اهریمنی منتظرم بود.
حدود ده دوازده تا عشرتکده توی روستای خاندان اهریمنی وجود داشت و با اینکه کسی قانونی براش نذاشته بود، اما طبیعتاً بر اساس رتبه و مقام مشخص میشد که به کدوم یکی بری.
عشرتکدهای که فرمانده سپاه اهریمنی توش منتظر بود، مجللترینشون بود.
«صدات کردم تا بعد از مدتها یه نوشیدنی با هم بخوریم.»
اون طوری با من رفتار کرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
در واقع، حتی از همیشه هم ملایمتر و مهربونتر بود.
«تا حالا اینجا اومدی؟»
«اولین بارمه.»
«اینجا جای خوبیه.»
در واقع، غذا و شرابی که سرو میشد از بالاترین کیفیت برخوردار بود و زنهای اونجا زیبایی خیرهکنندهای داشتن.
مهارت نوازندهها هم فوقالعاده بود.
«گرون به نظر میرسه.»
«اینجا گرونترین جای روستای خاندان اهریمنی هست. امروز مخصوصاً برای تو اینجا رو آماده کردم.»
اون مردی بود که به چنین تجملات و سرگرمیهایی افتخار میکرد.
«زندگی نامطمئنه، هیچوقت نمیدونی کِی میمیری، پس باید تا جایی که میتونی ازش لذت ببری. موافق نیستی؟»
«عاقلانه حرف میزنید.»
«بیا، بنوشیم.»
باهاش نوشیدم.
فرمانده سپاه اهریمنی طوری رفتار میکرد که انگار توی خونه خودشه، که نشون میداد چقدر زیاد به اینجا میاد.
موقع نوشیدن آواز میخوند و یهو بلند میشد تا با یکی از زنها برقصه.
اون قطعاً به خاطر مرگ گو دانگ من رو احضار کرده بود، اما هیچ اشارهای بهش نمیکرد.
توی زندگی قبلیم، من خیلی از سرگرمی و خوشگذرانی دور بودم، برای همین فقط به شکل مناسبی باهاش همراهی کردم.
بعد از یه دور خوشگذرانیِ پر سر و صدا، وقتی که حسابی مست شده بود، فرمانده سپاه اهریمنی بالاخره زنها رو بیرون فرستاد.
«شنیدم یه حادثه کوچیک برای پسرهام پیش اومده؟»
عبارت «حادثه کوچیک» نشوندهنده نیت اون برای نحوه رسیدگی به این اتفاق بود.
«بله. یه درگیری غیرمنتظره پیش اومد.»
یکی از فرماندههای شاخه سپاه اهریمنی کشته شده بود.
این اتفاقی بود که میتونست فرقه اصلی رو زیر و رو کنه، اما فرمانده سپاه اهریمنی سعی داشت این بدبختی رو به یه فرصت تبدیل کنه.
«بیا بزرگش نکنیم. چطوره همینجا تمومش کنیم؟ من چارهای نداشتم جز اینکه ازش استفاده کنم، اما اون فرمانده شاخه اول آدم کثیفی بود که معاملات مشکوک زیادی داشت.»
منظورش این بود که همهچیز رو گردن فرمانده شاخه اولِ مُرده بندازه و قضیه رو تموم کنه.
«واو، تو واقعاً یه تیکه آشغالی.»
اون هر چی که بود، باز هم یه زیردستِ مورد اعتماد بود.
انتقام که هیچ، داشت سعی میکرد اون رو به یه مجرم تبدیل کنه.
برای همینه که همیشه دل آدم برای مُردهها میسوزه.
«حتی اگه برای بازرسی بوده باشه، این حقیقت که یه فرمانده شاخه سپاه اهریمنی رو کشتی، اگه کسی بخواد بهش گیر بده، میتونه به یه مشکل بزرگ تبدیل بشه، اینطور فکر نمیکنی؟»
«بابت اون متاسفم.»
«چی میگی؟ چطوره همینجا تمومش کنیم؟ یه فرمانده شاخه و سه تا زیردست باید کافی باشه، مگه نه؟»
«از توجهتون ممنونم. من هم دوست دارم این قضیه دوستانه حل بشه، اما یه مشکلی وجود داره.»
«چه مشکلی؟»
«مدرکی وجود نداره. من برای یه بازرسی رسمی به اینجا اومدم. برای گزارش دادن به مافوقهام، باید مدرک داشته باشم، مگه نه؟»
«مدرک رو میشه به راحتی جعل کرد.»
«این کار سخت خواهد بود. توی گزارش ناشناسی که دریافت کردم، ذکر شده بود که شاخه اول به طور خصوصی قراردادهای ترور خارجی رو قبول میکرده. این موضوعی نیست که بشه به راحتی از کنارش گذشت.»
این چیزی بود که از جانگ هو شنیده بودم، اما گفتم که توی اون گزارش نوشته شده.
فرمانده سپاه اهریمنی که نمیدونست من از این موضوع باخبرم، به سختی سعی کرد تعجبش رو پنهان کنه.
«برای بستن این پرونده، وجود مدرک کاملاً ضروریه.»
من مستقیماً ازش نخواستم که مدرک رو جور کنه.
اما اون اینطوری برداشت میکرد:
— این موضوع فقط زمانی تموم میشه که تو مدرک رو بهم بدی.
بعد از صحبت کوتاه و محرمانهمون، فرمانده سپاه اهریمنی دوباره زنها رو صدا کرد و به نوشیدن و خوشگذرانی ادامه داد.
فرمانده سپاه اهریمنی سعی میکرد حتی با شور و شوق بیشتری نسبت به قبل خوشگذرانی کنه، اما من میتونستم کشمکش درونیش رو در طول کل مهمانی حس کنم.
حرکات رقصش دیگه مثل قبل دقیق و تند و تیز نبود.