چپتر 161: گاهی اوقات، فاجعه همین نزدیکی‌هاست.
چپتر 161: گاهی اوقات، فاجعه همین نزدیکی‌هاست.
آن دو هاله با یکدیگر تفاوت داشتند.
اگر هاله پدرم باعث میشد بدنم سرد شود، جریان انرژیام کند گردد و چنان در ترس از خفگی گرفتار شوم که انگار در حال سقوط در مغاکی بیپایان هستم، هاله رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، مانند طوفانی بود که در دریایی تاریک با آن روبرو شده باشی.
من در برابر هاله رهبر اتحاد محکم ایستادم.
امواج خروشان مرا به هوا پرتاب میکردند و سپس به اعماق دریا میفرستادند، اما هوشیاریام را از دست ندادم.
هنرهای رزمیام شروع به واکنش غریزی کردند.
هنگامی که با دشمنی قدرتمند روبرو میشدم، چهار گام باد الهی اینگونه در درونم به تلاطم میافتاد.
«بیا بجنگیم. بیا اون هاله رو تیکهتیکه کنیم! بیا از میون طوفان بگذریم!»
در حالی که برای سرکوب وسوسه این هنر رزمی برتر کلنجار میرفتم، هاله رهبر اتحاد رزمی را تا آخرین لحظه تحمل کردم.
درست همانطور که نبردم با پدرم در میخانه کمک بزرگی به من کرده بود، میدانستم که صرفاً تحمل کردن این هاله، به خودی خود درس بزرگی خواهد بود.
همانطور که در برابر هالهاش ایستادگی میکردم، حالتی شبیه به «خب، نگاهی به این یکی بندازیم» در چهره رهبر اتحاد رزمی ظاهر شد.
در همان لحظه، فشار شدت گرفت.
حالا، صاعقهها شروع به ضربه زدن به دریایی کردند که طوفان در آن بیداد میکرد.
گردابهای عظیمی در سرتاسر آب شکل گرفتند و آب دریا را به سمت بالا کشیدند.
هاله رهبر اتحاد واقعاً وحشتناک بود.
پس رهبر اتحاد رزمی چنین مستبدی بود.
فکری از ذهنم گذشت که شاید دلیل اینکه پدرم رویای اتحاد جهان رزمی را در سر میپروراند، وجود این رهبر اتحاد رزمی بود.
وجود چنین حریف قدرتمندی قطعاً باید پدرم را تحریک کرده باشد.
به حد نهایی تحملم رسیدم.
وقت آن بود که یا از پا دربیایم یا فرار کنم.
درست در همان لحظه، دوباره آن را دیدم.
دو چشم.
چشمانی غولآسا که به من خیره شده بودند.
موجودی عظیمالجثه داشت به من نگاه میکرد.
میدانستم این همان روح اهریمن آسمانی است که قبلاً در نقاشی دیده بودم.
چرا با اینکه هنوز هنر اهریمنی نه مصیبت را یاد نگرفته بودم، مدام توهمات روح اهریمن آسمانی را میدیدم؟
روح اهریمن آسمانی غولپیکر در میان دریا قد برافراشته بود، جلوی طوفانِ در حال پیشروی را میگرفت و به من نگاه میکرد.
نگاهش طوری بود که انگار من رو حقیر میدید، اما در عین حال، پر از اشتیاق و همزمان دلسوزی بود.
و باز هم، انگار هیچ احساسی در آن نبود.
توهم روح اهریمن آسمانی به آرامی محو شد.
هاله مرگبار رهبر اتحاد رزمی از قبل ناپدید شده بود.
رهبر اتحاد رزمی که در فاصلهای دور ایستاده بود، از اینکه من تا به آخر دوام آورده بودم، در حالت غافلگیری به سر میبرد.
من در آستانه فروپاشی بودم.
اگر روح اهریمن آسمانی در آخرین لحظه جلوی آن را نگرفته بود، هوشیاریام را از دست میدادم و سقوط میکردم.
روح اهریمن آسمانی احتمالاً فقط توهمی بود که توسط قدرت ذهنی خودم ایجاد شده بود، اما چنان زنده به نظر میرسید که انگار روح اهریمن آسمانی واقعی به دیدارم آمده است.
حرفی را که قبلاً گفته بودم، خطاب به رهبر اتحاد تکرار کردم.
«فقط من میتونم نوهت رو نجات بدم.»
حالا دیگر جین پهچئون با خشمی کورکورانه واکنش نشان نداد.
هر چه باشد، اینها سخنان کسی بود که در برابر هالهاش ایستادگی کرده بود.
«منظورت چیه؟»
ملاقات با رهبر اتحاد رزمی و فاش کردن هویتم.
در حالت عادی، این انتخابی بود که هرگز انجام نمیدادم.
دلیلی که در نهایت آن را انتخاب کردم، به خاطر دو سلاحی بود که در اختیار داشتم.
اول، من به تجربهام اعتماد داشتم.
تجربه پیش از بازگشتم، و تجربهای که پس از بازگشت از برخورد با شهریاران اهریمنی به دست آورده بودم.
من به خودم اعتماد داشتم.
اما بدون سلاح دوم، هرگز انتخاب بیمحابانهای برای ملاقات با رهبر اتحاد رزمی، آن هم فقط با تکیه بر تجربه، انجام نمیدادم.
سلاح دوم من، نوهاش جین هاریونگ بود.
تا زمانی که او عمیقاً در این موضوع درگیر بود، مطمئن بودم که رهبر اتحاد رزمی در نهایت چارهای جز کمک به من نخواهد داشت.
برای او متأسف بودم، اما قصد داشتم کاملاً از او استفاده کنم.
از آنجایی که به هر حال این کار برای صلاح خودش بود، امیدوار بودم که درک کند.
«تا حالا چیزی درباره انجمن تقدیر آسمانی شنیدی؟»
جین پهچئون سر تکان داد.
از آنجایی که آنها اخیراً خود را به جای فرقه اصلی جا میزدند و مرتکب اعمال شرورانه مختلفی میشدند، اتحاد رزمی طبیعتاً از آنها آگاه بود.
«من به دستور پدرم داشتم اونها رو تعقیب میکردم. اطلاعاتی به دست آوردم که دارن برای مسابقه اژدهای جوان که در پیشه، نقشهای میکشن.»
«منبع اطلاعاتت کیه؟»
«ارباب دره بدکاران.»
جین پهچئون تعجب نکرد.
او هم مانند انجمن تقدیر آسمانی، حتماً درباره مرگ اخیر ارباب دره بدکاران شنیده بود.
او فقط هنوز نمیدانست که این دو حادثه به هم مرتبط هستند.
«شنیدم که ارباب دره بدکاران عوض شده.»
«اون برای نجات جونش این رو فاش کرد، پس اطلاعاتش موثقه. برای همین بود که زیردستم رو فرستادم تا در مسابقه اژدهای جوان شرکت کنه و خودم هم اومدم اینجا تا مچشون رو بگیرم.»
«اگه چنین اتفاقی داشت میافتاد، باید به ما خبر میدادی.»
«شرایطی وجود داشت که مانع از انجام این کار میشد.»
«چه شرایطی؟»
«چون مقابله با رهبر انجمن تقدیر آسمانی، آزمون جانشینیه که به من داده شده.»
چشمان جین پهچئون به سردی عمیق شد و بار دیگر هالهاش را آزاد کرد.
این بار، هاله با دریای طوفانی که قبلاً نشان داده بود، تفاوت داشت.
این هالهای ملایم بود که مانند نسیم بهاری دور بدنم میپیچید؛ تلاشی برای خواندن تغییرات احساساتم و تأیید اینکه آیا حرفهایم حقیقت دارند یا خیر.
«درباره هاریونگ بهم بگو.»
«مطمئنم که انجمن تقدیر آسمانی بانو جین رو هدف قرار داده.»
«دلیل اطمینانت چیه؟»
«فهمیدم که انجمن تقدیر آسمانی داره نقشهای مرتبط با مسابقه اژدهای جوان میکشه. اما وقتی اومدم اینجا، دیدم که بانو جین وارد این مسابقه شده و حتی یکی از مدعیان اصلی پیروزیه. فکر میکنی این یه تصادفه؟ ابداً. اونها بدون شک بانو جین رو هدف قرار میدن. نه، اونها از اول این رو برنامهریزی کرده بودن، چون میدونستن بانو جین قراره شرکت کنه.»
«حتی اگه اینطور باشه، این موضوعیه که خودم میتونم حلش کنم. چرا باید موضوع نوهم رو به تو بسپارم؟»
«چون اگه در حال حاضر کسی غیر از من دخالت کنه، بانو جین به خطر میافته.»
هالهای که به آرامی مرا در بر گرفته بود، در یک لحظه سرد شد.
صرفِ ذکرِ خطر برای نوهاش، باعث شد هاله نیت کشتار ساطع کند.
«انجمن تقدیر آسمانی سازمانی بسیار بزرگتر و قدرتمندتر از اون چیزیه که ما در ابتدا فکر میکردیم. ممکنه بعضی از افراد در رهبری فرقه اصلی، اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف از قبل توسط اونها وسوسه شده باشن. به همین دلیله که ما باید الان از طریق انتقال صدا صحبت کنیم.»
درباره اینکه چطور ارباب دره بدکاران و عموی رزمیِ اهریمن خندان پلیددل از قبل توسط آنها جذب شده بودند، به او گفتم.
اگر شخصیتهایی در این سطح جذب شده بودند، این موضوعی نبود که بتوان به سادگی از کنارش گذشت.
«اگه تحقیق کنی، میفهمی که حرفهام درسته. خوشبختانه، اونها هنوز نمیدونن که من برای تعقیبشون تا اینجا اومدم. اگه بهم اعتماد کنی، ریشهشون رو کاملاً خشک میکنم.»
جین پهچئون بدون کلامی به من خیره شد.
در حالت عادی، او این حرفها را به عنوان توطئهای از جانب فرقه اصلی رد میکرد و هرگز حرفم را باور نمیکرد.
اما با درگیر بودن جین هاریونگ، نمیتوانست به راحتی از کنار آن بگذرد.
در حال حاضر تنها کسی که میتواند نوهات را نجات دهد، من هستم.
متقاعد کردن من، که توسط قدرتمندترین سلاحم هدایت میشد، ادامه یافت.
«فکر میکنم چیزهای مختلفی درباره من شنیدی. نمیدونم اون اطلاعات چی بوده، اما این قدر مسلمه: من دارم سعی میکنم راه اهریمنی متفاوتی رو نسبت به قبل بنا کنم. حداقلش اینه که من تا اون حد پست نمیشم که با استفاده از نوه جوان جناح مخالفم، نقشه بکشم.»
فرقه الهی اهریمن آسمانی، اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف جاسوسان بیشماری را به سمت یکدیگر میفرستند.
پس همهشون اطلاعات پایه رو دارن.
حدس میزدم که از فعالیتهای من به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین شناخت داشته باشن.
«میدونید چرا اینقدر مصمم هستم که نوهتون رو نجات بدم؟»
«چرا؟»
«چون اون نوهی رهبر اتحاد رزمیه، با این حال کسیه که حاضره برای محافظت از جون یه خدمتکار ساده، تا پای پیشنهاد ازدواج هم پیش بره. واقعاً اون رو خوب تربیت کردید.»
این حرف هم از روی صداقت بود و هم نوعی چاپلوسی هوشمندانه.
جین پهچئون با قدمهایی بلند به سمتم اومد.
در یک چشمبههمزدن، نوک شمشیرش رو روی گلویم گذاشت.
«برگرد و منتظر بمون. بهزودی جوابم رو بهت میدم.»
«بله، منتظر میمونم.»
تعظیم مودبانهای بهش کردم و پشتم رو به اون کردم.
سنگینی نگاهی رو که به پشتم دوخته شده بود حس میکردم؛ اونقدر قدرتمند بود که انگار میخواست بدنم رو سوراخ کنه.
شک و تردیدش نسبت به من طبیعی بود، اما فقط میتونستم امیدوار باشم که تصمیم عاقلانهای بگیره.
***
وقتی به مسافرخونه برگشتم، سو دهریونگ تمام وسایل رو جمع کرده بود تا هر لحظه که لازم شد، بتونیم اونجا رو ترک کنیم.
«آه! برگشتید!»
«اینها چیه؟»
«چی فکر میکنید؟ وسایلمون رو جمع کردم که اگه اوضاع بیخ پیدا کرد، فرار کنیم.»
«پس من چی؟»
«نگران نباشید. وسایل ارباب عمارت رو هم جمع کردم.»
«نه. اگه اتفاقی میافتاد، یعنی برای من افتاده بود، درسته؟»
«صرفاً چون اون اتفاق میافته، معنیش این نیست که منم باید گیر بیفتم، مگه نه؟»
«...»
«...»
«آه! نمیدونید چقدر دلم برای شنیدن یکی از اون شوخیهای سردتون تنگ شده بود.»
«شوخی نبود. به هر حال، چطور پیش رفت؟ رهبر اتحاد رزمی رو دیدید، درسته؟»
«فکر کردم قراره بمیرم.»
«خیلی قویه، نه؟»
سرم رو به نشانهی تایید تکون دادم.
«خوبه که به سلامت برگشتید.»
سو دهریونگ دوباره شروع به باز کردن وسایل کرد.
حالت شوخطبعش از بین رفته بود و جاش رو به چهرهای پر از آسودگی داده بود.
دیگه سو دهریونگ رو به خوبی میشناختم.
اون حرفش شوخی نبود؛ اگه اتفاقی برای من میافتاد، اون بلافاصله فرار میکرد.
اون از اون آدمهایی نبود که از روی احساسات حمله کنه و دنبال انتقام باشه.
انتقام اون تازه بعد از برگشتن و گزارش دادن کل موقعیت شروع میشد.
همونطور که مشخصات تمام اعضای سپاه اهریمنی رو برای گرفتن انتقام ارشدش از عمارت دنیای زیرین حفظ کرده بود، شاید حتی تکتک رزمیکارهای اتحاد رزمی رو هم به خاطر میسپرد.
اون از اون مردهایی بود که ده سال، یا حتی صد سال، تا روز مرگش خواب انتقام رو میدید.
«در مورد هویتتون چی، ارباب عمارت؟»
«اون دیگه میدونه من کی هستم.»
«پس در مورد من هم میدونه.»
«درسته.»
«و من هنوزم میتونم توی مسابقات برنده بشم؟»
چهرهش جدیتر از اون بود که بخوام ازش بپرسم: «میتونی؟»
«حالا دیگه، قطعاً باید برنده بشی.»
«چرا؟»
«رهبر اتحاد رزمی از وجود انجمن تقدیر آسمانی خبر داره، مگه نه؟ فکر میکنی دلش میخواد نوهی خودش برنده بشه و هدف اونها قرار بگیره؟»
«اون ترجیح میده من برنده بشم و به جای نوهش، من هدف اونها بشم.»
«دقیقاً.»
«آه، یه مرد بدون پدربزرگ نمیتونه با این غم زندگی کنه! پدربزرگ! داری میبینی؟»
به شوخی سو دهریونگ خندیدم و گفتم:
«مثبت فکر کن. این لحظهای از زندگیته که حمایت رهبر اتحاد رزمی رو پشت سرت داری.»
«آه! درسته. یه موضوع دیگه برای پز دادن توی بزمهای شبانه. اما واقعاً اشکالی نداره که همهچیز رو اینطوری برای رهبر اتحاد رزمی فاش کردید؟»
«باید این فکر رو که میتونی در حالی که به رهبر اتحاد رزمی دروغ میگی کاری از پیش ببری، از سرت بیرون کنی. از این به بعد، من با اون صادقانه برخورد میکنم. نود و نه حقیقت رو بهش نشون میدم.»
«پس اون یه دروغ باقیمونده چیه؟»
«چرا فکر میکنی اون یه دروغه؟»
«بله؟»
«اون هم میتونه حقیقتی باشه که هنوز بهش نگفتم.»
«چه جور حقیقتی؟»
به ساختمان اتحاد رزمی که از دور، بیرون از پنجره پیدا بود نگاه کردم و گفتم:
«بعداً، خیلی بعداً، متوجه میشی.»
***
روز بعد، سپیدهدم بیدار شدم.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بیدارم کرده بود.
از اتاقم بیرون رفتم و به طبقهی اول رفتم، جایی که کسی به تنهایی در میخانهی بستهی طبقهی اول نشسته بود.
هیچ هالهای از خودش نشون نمیداد، اما حضورش حتی به صورت یه سایه در تاریکی هم کاملاً محسوس بود.
صرفِ دیدن اون که پشت به من نشسته بود، کافی بود تا بدنم منقبض بشه.
اون کسی نبود جز رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون.
«اومدی.»
روبروش نشستم.
اثری از محافظان اژدهای آسمانی نبود.
با این حال، اونها دور نبودن؛ پنهان شده بودن و مثل یه دیوار آهنین از اطراف محافظت میکردن.
جین پهچئون ناگهان بحث پدرم رو پیش کشید.
«من در طول زندگیم حدود دو بار با پدرت ملاقات کردم.»
در سکوت به حرفهاش گوش دادم.
«هر بار که میدیدمش، اون کسی بود که بهم القا میکرد باید بیشتر تلاش کنم. پدرت بود که باعث میشد از حرکت نایستم.»
حس میکردم میتونم قلب رهبر اتحاد رو درک کنم.
پدرم مردی بود که مشتاق بود از هر کس دیگهای قویتر بشه.
«برای مدتی فراموش کرده بودم، اما دیروز، تو دوباره شعلههای در حال مرگ رو توی قلبم روشن کردی.»
منظورش این بود که توانایی من در تحمل هالهی اون، چنین تاثیر عمیقی روش گذاشته بود.
اگه من در این سن کم در این سطح بودم، بعداً چطور میشدم؟ اون حتماً چنین حس بحرانی رو تجربه کرده بود.
«بسیار خب، این موضوع رو به تو میسپارم.»
اون حتماً برای گرفتن این تصمیم خیلی کلنجار رفته بود.
با چه کسی مشورت کرده بود؟ اون شخصی که بیشترین اعتماد رو بهش داشت کی بود؟
«با این حال، یه شرط دارم.»
«بفرمایید، بگید.»
«من باید از این به بعد از تمام مراحل کار باخبر باشم. از همین لحظه، یکی از آدمهای من همراهت خواهد بود. اون شخص تمام حرکاتت رو زیر نظر میگیره.»
میتونستم حس کنم که همین حالا هم کسی در اطرافمون پنهان شده.
اون استاد استتار بود، به مهارتِ محافظِ پدرم، هوی.
البته، به روی خودم نیاوردم که متوجه حضورش شدم.
رهبر اتحاد رزمی این کار رو صرفاً به خاطر یه خائن احتمالی به من نمیسپرد.
اون همچنین قصد داشت من رو امتحان کنه.
این از تمایلش برای فهمیدن اینکه من، به عنوان رهبر احتمالی بعدی فرقه، چه جور آدمی هستم نشات میگرفت.
در نهایت، من داشتم هم توسط رهبر فرقه اهریمنی و هم توسط رهبر اتحاد رزمی آزمایش میشدم.
«من هم یه شرط دارم.»
«چیه؟»
«کارِ رهبر انجمن تقدیر آسمانی توسط طرف ما تموم میشه. در عوض، ما تا جای ممکن بیسروصدا قضیه رو فیصله میدیم و میریم.»
جین پهچئون سرش رو تکون داد و از جاش بلند شد.
«فقط کارت رو انجام بده و برو.»
میفهمیدم جین پهچئون نگران چیه.
اون داشت بهم میگفت که دلِ جین هاریونگ رو نلرزونم.
«زیردستم که باهام اومده مسخرهم میکنه. میگه عشقهای سرنوشتساز همیشه به تراژدی ختم میشن. اما جوونهای این دوره زمونه تراژدی دوست ندارن. این نه تنها در مورد من، بلکه در مورد نوهی شما هم صدق میکنه.»
خوب میدونستم چرا جین پهچئون اینقدر نگرانه.
چون پسر و عروسش پایان غمانگیزی داشتن، اون میخواست مطمئن بشه که حداقل نوهش درگیر تراژدیای که ناشی از مسائل قلبیه نشه.
«گاهی اوقات، تراژدی میتونه در نزدیکی آدم باشه.»
«منظورت چیه؟»
«دلیلی که نوهی شما به همهی اون آدمها گفت که با من رابطه داره، صرفاً از روی علاقه یا حسن نیت نسبت به من نبود.»
«داری میگی به خاطر اون شخصیه که سعی داره تو رو بکشه؟»
«بانو جین شبیه شماست، رهبر اتحاد. اون کسیه که هرگز نمیتونه بیعدالتی رو تحمل کنه.»
«به خاطر همینه که گاهی بیشتر نگرانش میشم.»
«پس لطفاً تحقیق کنید که اون شخص کیه و چطور داره به نوهتون فشار میاره. همین یه تحقیق، بیشتر از صد تا نگرانی رابطهی شما رو با نوهتون بهتر میکنه.»
جین پهچئون که برای لحظهای بهم خیره شده بود، با یه جمله اونجا رو ترک کرد.
«نگران چیزهای بیهوده نباش و فقط کاری رو که بهت سپرده شده انجام بده.»
پشتِ رهبر اتحاد رو که در دوردست ناپدید میشد تماشا کردم و بعد به سمت اتاقم در طبقهی دوم رفتم.
قبل از وارد شدن به اتاق، رو به فضای خالی صحبت کردم.
«وقتی میخوابم، تو هم بخواب. اگه جایی رفتم بهت خبر میدم.»
با وجود تلاشم برای یه صمیمیت ظاهری، اون مردِ پنهانشده هیچ جوابی نداد.