چپتر 163: چشمبند عشق، لایه‌ای ضخیمتر
چپتر 163: چشمبند عشق، لایه‌ای ضخیمتر
گئوم موگوک وارد تالار بزرگ شد.
با ریشی که تمیز تراشیده شده بود و موهایی که بهدقت مرتب شده بودن، یه دست ردای رزمی جدید و فاخر و یه ردای بیرونی پوشیده بود.
با هر قدمی که برمیداشت، نگاه همه رو به خودش جلب میکرد.
فقط به خاطر خوشتیپ بودنش نبود.
هاله عجیبی دورش داشت که آدمها رو به سمت خودش میکشید.
وقاری که فقط در کسانی که به اوج هنرهای رزمی نزدیک شده بودن پیدا میشد، ازش ساطع میشد؛ همراه با فضایی مرموز و نجیبزاده که هیچکس نمیتونست به گرد پاش برسه.
جین هاریونگ گئوم موگوک رو نشناخت.
لحظهای که اونو دید، تحسین خالصانهای در وجودش جوونه زد.
«چقدر خوشتیپه!»
واقعاً خوشقیافه بود.
اگه کسی ازش میپرسید چه جور مردی رو دوست داره، حس میکرد میتونه فقط بگه: «اون مردی که اونجاست.»
اون تنها کسی نبود که اینطور فکر میکرد.
زنها به گئوم موگوک خیره شده بودن و کاملاً مجذوبش شده بودن.
فقط زنها نبودن؛ حتی مردها هم متوجه شدن که نگاهشون دزدیده شده.
«اون کیه؟»
«منم نمیشناسمش. اون کیه؟»
«یه قهرمان جوونه که تا حالا ندیدمش؟»
«چقدر خوشقیافهست!»
چنین نظراتی آشکارا از هر طرف شنیده میشد.
گئوم موگوک در حالی که نگاه همه رو به خودش جلب کرده بود، به سمتی که جین هاریونگ و جو شین ایستاده بودن، قدم برداشت.
«چرا داره میاد سمت ما؟ آه، شاید جو شین میشناسدش؟»
در حالی که جین هاریونگ داشت به این فکر میکرد، گئوم موگوک اول به اون سلام کرد.
«دوشیزه جین، شما هم اومدین.»
جین هاریونگ جا خورد.
«اون منو میشناسه؟ اون کیه که اینقدر صمیمی رفتار میکنه؟»
صداش آشنا بود.
اما حتی بعد از شنیدن صداش، نتونست بشناسدش.
تفاوت بین گئوم موگوکی که تا الان دیده بود و گئوم موگوکی که روبروش بود، خیلی زیاد بود.
«نکنه منو نمیشناسی؟»
واقعاً، حتی در این لحظه هم اونو نشناخت.
فکر کرد شاید کسی باشه که صدای مشابهی داره، اما این ایده که اون همون آدم قبلیه، اصلاً به ذهنش خطور نکرد.
«شما کی هستین؟»
«بهم گفتی اگه کسی اذیتم کرد بهت خبر بدم. چطوری میخوای اینطوری بهم کمک کنی؟ اگه منو نشناسی، ممکنه آخرش خودت هم همراه اونا اذیتم کنی.»
در اون لحظه، چشمهای جین هاریونگ گرد شد.
اینها کلمات خودش بودن. «اگه کسی اذیتت کرد، بهم بگو. نوه رهبر اتحاد رزمی دوست توئه.»
«نکنه... تو!»
«درسته. خودمم.»
جین هاریونگ ناخودآگاه جیغ بلندی کشید.
«نمیدونم این چیزی هست که براش جیغ بکشی یا نه، اما بله، من گئوم یون هستم.»
اون نگاه نافذ و عمیق که اصلاً شبیه یه خدمتکار نبود... دوباره که نگاه کرد، واقعاً همون گئوم یون بود.
لرزهای به بدنش افتاد.
تمام موهای تنش یکباره سیخ شد.
داشتن چنین مرد خوشتیپی در این نزدیکی به اندازه کافی هیجانانگیز بود، اما فکر کردن به اینکه این همون خدمتکار، گئوم یون، باشه؟
با صدایی لرزان پرسید:
«چه اتفاقی افتاده؟»
«ریشم رو تراشیدم، موهام رو مرتب کردم و لباسهای نو خریدم.»
جو شین که کنارشون ایستاده بود، به همون اندازه گیج شده بود.
اونقدر شوکه و دستپاچه بود که اصلاً نمیتونست واکنشی نشون بده.
فقط همونجا ایستاده بود و با بهت پلک میزد.
در ابتدا، اون هم گئوم موگوک رو نشناخته بود.
بهعنوان کسی که به ظاهر خودش خیلی افتخار میکرد، هر وقت مردی خوشتیپتر از خودش میدید، حس انزجار بهش دست میداد.
به همین دلیل بود که از لحظه ورود گئوم موگوک، حالش بد شده بود.
همینطوری هم بد بود که مردی خوشتیپتر از اون توی ضیافت شرکت کرده، اما وقتی اون مرد شروع کرد به راه رفتن به سمت اون و جین هاریونگ، اعصابش بهشدت بههم ریخت. «این عوضی دیگه کیه؟ چرا داره میاد اینوری؟»
«اما چی؟ این یارو همون یاروئه؟ اون خدمتکار کثیف همین مرده؟ امکان نداره! اصلاً امکان نداره!»
جو شین نزدیک بود یه سری فحش رو با صدای بلند فریاد بزنه.
«اون عوضی اینقدر خوشتیپ بود؟»
این اتفاق کاملاً نقشههاش رو خراب کرد.
اون قصد داشت هالهی مرموز رو از بین ببره و چهرهی معمولی اون رو نشون بده، اما در عوض، یه جذابیت واقعی ظهور کرده بود.
چیزی که حتی بیشتر عصبانیش میکرد، این حقیقت بود که خودش پول این اتفاق رو داده بود.
گئوم موگوک برای جو شین که پشت سرش ایستاده بود، تعظیم کرد.
«ارباب جوان جو که اونجا ایستادن، بهم پول دادن تا لباس بخرم.»
جین هاریونگ با چهرهای غافلگیرشده به جو شین نگاه کرد.
«این راسته؟»
«آه، بله. همینطوره.»
جین هاریونگ از موقعیت سوءبرداشت کرد.
«اوه، پس واقعاً قصد داشتی عذرخواهی کنی. راستش رو بخوای، باورت نکرده بودم. متأسفم.»
«نه، اینطور نیست.»
واقعاً جو شین در وضعیتی بود که نه میتونست بخنده و نه گریه کنه.
اون بلافاصله یه پیام تلپاتیک برای گئوم موگوک فرستاد.
—تو عوضی! گمشو! همین الان از اینجا برو بیرون!
منظورش این بود که تالار ضیافت رو ترک کنه، اما گئوم موگوک انگار این رو بهعنوان دستوری برای فاصله گرفتن از اونا برداشت کرد و به سمت بقیه رزمیکارهای جوان رفت.
«اوه! اینجا کلی غذاهای گرونقیمت و کمیاب هست. میتونم هر چقدر دلم میخواد بخورم؟ آه، اینجا شراب هم هست. عطرش عالیه.»
همه به هر حرکتش چشم دوخته بودن.
گئوم موگوک هیچ فشاری از نگاههای اونا حس نمیکرد.
با اشتها غذا میخورد و شراب مینوشید.
خیلی طبیعی رفتار میکرد، انگار که شخصیت اصلی این مراسمه.
جین هاریونگ انگار که جادو شده باشه، بهش نزدیک شد. جو شین در حالی که زیر لب فحش میداد، دنبالش رفت.
«واقعاً شبیه یه آدم دیگه شدی.»
«به خاطر اینه که معمولاً با اون ظاهر نامرتب میگشتم.»
«چرا قبلاً اینطوری لباس نمیپوشیدی؟»
«یه خدمتکار چه دلیلی داره که به خودش برسه؟»
با دیدن برقی که در چشمهای جین هاریونگ موقع نگاه کردن به گئوم موگوک بود، قلب جو شین پر از اضطراب شد.
«این درست نیست. اصلاً درست نیست!»
باید هر طور شده این وضعیت رو تغییر میداد.
اون سعی کرده بود چشمبند عشق رو از چشمهای اون بردارد، اما فقط باعث شده بود یه لایه ضخیمتر روی چشمهاش بیفته.
جو شین یه پیام تلپاتیک تند برای گئوم موگوک فرستاد.
—تو عوضی! چرا اینقدر خوشتیپ کردی و اومدی اینجا!
با این حرف، گئوم موگوک بهش نگاه کرد.
نگاهش انگار میگفت: «خودت بودی که بهم گفتی اینطوری لباس بپوشم»، و جو شین نمیتونست بحث کنه.
علاوه بر این، اون کار خاصی برای تیپ زدن نکرده بود.
فقط ریشش رو زده بود، موهاش رو مرتب کرده بود و لباسهای نو خریده بود.
اما با این حال، گئوم موگوک میدرخشید.
جو شین باید راهی پیدا میکرد تا اونو پایین بکشه.
«خیلی به خودت رسیدی تا روی دوشیزه جین ما تأثیر بذاری.»
«بله، یه کم بیشتر تلاش کردم تا خوب به نظر بیام.»
انگار که فقط برای اون تیپ زده باشه، گونههای جین هاریونگ کمی سرخ شد.
با دیدن این صحنه، عصبانیت جو شین بیشتر شد.
«لعنتی! اینم اون چیزی نبود که میخواستم.»
قرار بود ظاهرش اجباری و ناشیانه به نظر بیاد.
اما اون خدمتکار طوری به نظر میرسید که انگار این جور لباسهای مجلل طبیعتاً بهش میاد.
در عین حال، رفتارش هیچ نشونی از خجالت نداشت، انگار که میخواست بگه: «من برای ضیافت تیپ زدم.» این موضوع، بهطور متناقضی، باعث میشد حتی با اعتمادبهنفستر به نظر برسه.
«اتفاقیه، اما ردای رزمی تو همرنگ لباس دوشیزه جینه، انگار که با هم ست کردین.»
«حق با شماست.»
جو شین که دیگه نمیتونست تحمل کنه، یه پیام تلپاتیک برای یکی از آدمهاش فرستاد و بهش گفت که بره و با جین هاریونگ سر صحبت رو باز کنه.
در حالی که جین هاریونگ برای لحظهای با سلام اون شخص حواسش پرت شده بود، جو شین گئوم موگوک رو به یه گوشه کشید.
«مرتیکهی روانی! میخوای بمیری؟»
«موضوع چیه؟»
«میخوای امروز اون چشمبند رو از روی چشمهای دوشیزه جین برداری و صد هزار نیانگ بگیری؟ یا میخوای صد هزار نیانگ رو از دست بدی و به دست من کشته بشی؟ انتخاب با خودته.»
«خب، باید چیکار کنم؟»
«باید کاری کنی که یه زن کاملاً ازت ناامید بشه. متکبرانه رفتار کن، با بقیه دعوا راه بنداز و مثل آدمهای مست رفتار کن! فهمیدی؟»
جو شین واقعاً هیچوقت فکر نمیکرد چنین حرفهایی از دهنش بیرون بیاد.
آیا تا حالا سعی کرده بود کسی رو به این شکل پست و حقیرانه تخریب کنه؟ ترجیح میداد فقط اونو بکشه.
اما الان مستأصل بود.
باید قبل از اینکه یه لایه جدید از چشمبند به چشمهای اون بچسبه، آبروش رو میبرد.
بیش از حد عصبانی بود.
«پس اول پول رو بهم بده.»
«چی؟»
«پنجاه هزار نیانگ بهم بده تا انجامش بدم. پنجاه هزارتای دیگه رو هم وقتی تموم شد میگیرم.»
«این عوضی! میخوای بمیری؟»
جو شین دستش رو بالا برد تا ضربهای بزنه، اما گئوم موگوک اصلاً نترسید.
«معامله همینه دیگه. منم باید یه جوری خرجم رو دربیارم.»
«آشغالِ از رده خارج!»
درست همون لحظه، جین هاریونگ از اون طرف به سمتشون اومد.
جو شین دستش رو پایین آورد و لباسهای گئوم موگوک رو مرتب کرد.
«این خدمتکارِ قهرمانِ ما واقعاً شبیه یه آدم دیگه شده.»
بعد گئوم موگوک گفت:
«همونطور که قبلاً گفتم، همهش به لطف شماست، ارباب جوان.»
«راستش رو بخوای، اون پول برای بانو جینِ ما بود.»
«شما واقعاً بخشنده و فوقالعاده هستید.»
گئوم موگوک از هیچ تعریفی برای جو شین دریغ نکرد.
جو شین حسی از ناآرامی داشت، انگار دری رو باز کرده بود که باید بسته میموند.
اما دیگه نمیتونست عقبنشینی کنه.
جو شین بحث رو عوض کرد.
«این بار، عمارت ما قصد داره سرمایهگذاری بزرگی تو اتحاد رزمی انجام بده.»
وقتی جو شین بحث تجارت رو پیش کشید، گئوم موگوک کنار رفت تا به اونا فضا بده.
جو شین خستگیناپذیر از خانواده و ثروتش لاف میزد، اما نگاه جین هاریونگ مدام به سمت گئوم موگوک میرفت که داشت با بقیه رزمیکارهای جوان گپ میزد.
بهخصوص وقتی یه رزمیکارِ زن که داشت به حرفهای گئوم موگوک گوش میداد، از خنده منفجر شد، جین هاریونگ مشتهاش رو گره کرد.
جو شین چطور میتونست نفهمه تو دل اون چی میگذره؟
حتی بعد از اینکه حرف زدنش رو تموم کرد، جین هاریونگ هنوز فقط به گئوم موگوک نگاه میکرد.
چهرهی جو شین درهم رفت.
جین هاریونگ ناگهان سرمایی حس کرد و سرش رو چرخوند.
جو شین بیصدا به گئوم موگوک خیره شده بود.
اون ماری که از ذهنش ناپدید شده بود، دوباره ظاهر شد.
«حیفه که همچین شخصی یه خدمتکار باشه، مگه نه؟»
«در برابر سرنوشتی که به آدم داده شده، چیکار میشه کرد؟»
حسی از افسوس در جوابش موج میزد.
جو شین واقعاً عصبانی بود.
«زنِ احمق! چطور جرئت میکنه اینطوری من رو نادیده بگیره؟»
خشمی بیهوده در وجودش شعله کشید.
او پیام تلهپاتیکِ دیگهای برای همون رزمیکار جوانی فرستاد که قبلاً بهش دستور داده بود با جین هاریونگ حرف بزنه.
— اون عوضی رو برای دوئل تحریک کن و باهاش بجنگ. وقتی شکستش دادی، هیچ رحمی بهش نکن.
رزمیکار جوانی که پیام رو دریافت کرد، هو یونگ بود.
هو یونگ آدم جاهطلبی بود که میخواست با نزدیک شدن به جو شین، جایگاه خانوادهش رو بالا ببره.
بنابراین، بدون هیچ تردیدی دستور رو پذیرفت.
هو یونگ از گئوم موگوک پرسید:
«میبینم که شمشیر داری، پس حتماً هنرهای رزمی یاد گرفتی؟»
«درسته.»
«یه خدمتکار چطوری هنرهای رزمی یاد میگیره؟»
«چون اربابم آدم فوقالعادهایه.»
«چطوره یه چشمه از هنرهای رزمیای که اون آدم فوقالعاده بهت یاد داده رو بهم نشون بدی؟»
همه با کنجکاوی نگاه میکردند.
وقتی جین هاریونگ خواست دخالت کنه، جو شین بهش گفت:
«کنجکاو نیستی بانو جین؟ اینکه این خدمتکار چه نوع هنرهای رزمیای یاد گرفته و در چه حده؟»
البته که جین هاریونگ کنجکاو بود، اما بیشتر نگران بود.
«با این حال، اون مهارتش در حدی نیست که با رزمیکارهای جوان رقابت کنه.»
«رزمیکار هو فرزند یه خانوادهی سرشناسه. به اون خدمتکار آسیبی نمیزنه.»
درست همون موقع، گئوم موگوک به هو یونگ گفت:
«اگه از شمشیر استفاده کنیم، ممکنه کسی آسیب ببینه. بیا با مشتهامون رقابت کنیم.»
«خیلی خب.»
هو یونگ در دلش مات و مبهوت شده بود.
انتظار نداشت اون به این راحتی با مبارزه موافقت کنه.
«یه جوری میزنمش که یه جاش بشکنه.»
شکستن یه دست یا پا و جلوه دادن اون به عنوان یه حادثه، برای راضی کردن جو شین کافی بود.
«پس لطفاً با من مهربون باش.»
«باشه. فکرش رو هم نمیکردم تو عمرم با یه خدمتکار تمرین کنم. چه روز فوقالعادهای.»
هو یونگ بیاحتیاط بود.
حتی نشون دادنِ ذرهای استرس هم براش شرمآور بود.
گئوم موگوک از مشت هو یونگ جاخالی داد.
یه جاخالیِ ساده نبود؛ طوری جاخالی داد که انگار داره زمین میخوره و به سختی ازش قسر در رفت.
صدای خنده از گوشه و کنار بلند شد.
مشت هو یونگ دوباره پرتاب شد و این بار، گئوم موگوک با غلت زدن روی زمین جاخالی داد.
هو یونگ که گئوم موگوک رو مثل یه شکار گوشه رینگ گیر انداخته بود، به اطراف نگاه کرد و خندید.
«اوه، اوه، این دیگه خیلی آسونه...»
«مواظب باش!»
لحظهای که با فریادِ کسی سرش رو چرخوند.
*تپ!*
مشت گئوم موگوک، هو یونگ رو به پرواز درآورد.
او که غافلگیر شده بود، ضربهی محکمی خورد.
موقع افتادن، به یه میز برخورد کرد و غذاهایی که روی اون بود، روی لباسهای جو شین پاشید.
جو شین که همین حالا هم از عصبانیت در حال جوشیدن بود، نتونست خودش رو کنترل کنه و منفجر شد.
«مرتیکهی عوضی!»
در مقابل، گئوم موگوک دوید تا وضعیت هو یونگِ زمینخورده رو بررسی کنه.
«خوشبختانه آسیب جدی ندیده.»
تضاد بین گئوم موگوک که اول وضعیت حریفش رو چک کرد و رفتار خودش که به خاطر کثیف شدن لباسش فحاشی میکرد، باعث شد جو شین احساس حماقت کنه.
کسی چیزی نگفت، اما او میتونست تحقیر رو در نگاهشون حس کنه.
اما چیزی که بیشتر عصبانیش میکرد این بود که جین هاریونگ حتی نگاهی هم بهش ننداخت و چشماش فقط روی گئوم موگوک ثابت مونده بود.
«متاسفم، هیجانزده شدم و زیادهروی کردم.»
گئوم موگوک از رزمیکارهای جوانی که تماشا میکردند عذرخواهی کرد.
جین هاریونگ به جای بقیه حرف زد.
«نیازی به عذرخواهی نیست. تقصیر کسیه که روی دوئل تمرکز نکرده بود.»
همه با حرف جین هاریونگ سر تکون دادن.
حداقل تو این دوئل، هو یونگ غافلگیر شده بود، پس نمیشد به حملهی ناگهانی گئوم موگوک خرده گرفت.
جین هاریونگ با جو شین خداحافظی کرد.
«خب، من دیگه میرم. زود باش، تو هم بیا.»
جین هاریونگ، گئوم موگوک رو از تالار ضیافت بیرون برد.
صدای خرد شدن چیزی از پشت سر شنیده شد.
اون نمیدونست چی شکسته، اما میدونست کی اون رو شکسته.
گئوم موگوک همراه با جین هاریونگ در مسیری مهتابی قدم میزد.
او دوباره نگران گئوم موگوک بود.
«به خاطر این اتفاق، الان بیشتر تو خطری.»
بعد گئوم موگوک ناگهان گفت:
«دوست.»
برای لحظهای، جین هاریونگ جا خورد.
«چرا اینقدر تعجب کردی؟ مگه قرار نشد با هم دوست باشیم؟»
«نه، حق با توئه.»
«دوست. تو نوه رهبر اتحاد رزمی، زیباترین بانوی هوبی و یکی از مدعیهای مسابقات اژدهای جوان هستی. تو وقتی مغرور و باوقار باشی، از همیشه بیشتر شبیه خودت و فوقالعادهای. این نگرانیِ مداوم برای بقیه اصلاً بهت نمیاد.»
بعد از مکثی کوتاه، جین هاریونگ گفت:
«پس، میتونم بهت اعتماد کنم؟ مطمئنی که به دستِ آدمهایی مثل اون به طرز فجیعی کشته نمیشی تا من تا آخر عمرم احساس گناه کنم؟»
«مطمئنم.»
«واقعاً؟ چطور میتونم باور کنم؟»
«چون ما دوستیم. به حرفِ یه دوست اعتماد کن.»
«تو گفتی که یه تصویر مغرور و باوقار بهم میاد، اما من اونجور زنی نیستم. من آدم ترسویی هستم که خیلی فکر میکنه، خیلی نگران میشه و خیلی افسوس میخوره. از دیدنِ آدمها خوشم نمیاد، برای همین بلد نیستم چطور دردهام رو دور بریزم. پس، نباید بعداً من رو غافلگیر کنی.»
«باشه، نمیکنم.»
چیز باورنکردنیای بود، اما او خودش رو در حالِ باور کردنِ حرفهای گئوم موگوک دید.
هیچ دلیلی برای باورش نداشت، اما باور کرد.
این بار، گئوم موگوک حرف زد.
«در عوض، تو هم باید یه قولی به من بدی.»
«چه قولی؟»
«اینکه اگه یه وقت تو زندگیت اتفاق عجیب و غیرقابلدرکی افتاد، حتماً بیای سراغم و بهم بگیش.»
این فقط دربارهی مسئلهی انجمن تقدیر آسمانی نبود.
دربارهی نشانههایی بود که قرار بود یه روز برای اتحاد رزمی اتفاق بیفته.
«همچین لحظهای تو زندگیِ من...»
هر چقدر فکر کرد.
«الان؟»
بعد، گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد و گفت:
«آره، درست مثل الان، وقتی یه اتفاق عجیب و غیرقابلدرک میفته. حالا بیا برگردیم.»
جین هاریونگ بیصدا به پشتِ گئوم موگوک که جلوتر راه میرفت نگاه کرد.
ناگهان فکری به ذهنش رسید.
شاید، همونطور که اون گفت، بهتر باشه به جای نگرانیهای بیهوده، جنبهی مغرور و باوقارِ زیباترین بانوی هوبی رو نشون بده.
او شروع کرد به قدم زدن به سمت گئوم موگوک، که جلوتر منتظر ایستاده بود و میپرسید که آیا میاد یا نه.