چپتر 164: وقتی قدم تو اون راه بذاری
چپتر 164: وقتی قدم تو اون راه بذاری
اون شب، شخص غیرمنتظرهای در اتاق جین هاریونگ، جایی که بیخواب در آن دراز کشیده بود، به دیدنش اومد.
او پدربزرگش، جین پهچئون بود.
«هنوز بیداری؟»
«بله.»
«نظرت چیه با پدربزرگ پیرت یه کم قدم بزنی؟ خیلی وقت شده.»
«خوشحال میشم.»
او همراه با جین پهچئون در حیاط داخلی قدم زد.
رزمیکارهایی که در پستهای مختلف نگهبانی میدادند، با احتیاط راه رو برای اونها باز کردن و از دید مخفی شدن.
«این اواخر به خاطر من نگران بودید، نه؟ متأسفم، پدربزرگ.»
جین پهچئون حرفی از این بابت نزد، اما عصبانی هم به نظر نمیرسید.
«شنیدم امروز توی ضیافت شرکت کردی؟»
«بله. ضیافتی بود که ارباب جوان جو از عمارت اژدهای راستین ترتیب داده بود.»
«چطور بود؟»
پدربزرگش تا به حال چنین سؤالی نپرسیده بود.
اگه میدونست که او در ضیافت شرکت کرده، پس حتماً این رو هم میدونست که گئوم یون اونجا بوده.
«پدربزرگ. تا حالا شده به کسی نگاه کنی و یه تصویر توی ذهنت بیاد؟ مثل یه حیوون، یا یه چیز دیگه.»
«شده. همین اواخر هم اتفاق افتاد.»
شخصی که جین پهچئون به او فکر میکرد، گئوم موگوک بود.
تصویری که در میان غافلگیری و شوک، وقتی او هالهاش رو مسدود کرد، در ذهنش نقش بسته بود، هنوز فراموشنشدنی بود.
«این اولین بار بود که چنین چیزی رو تجربه میکردم. وقتی به یه نفر نگاه کردم، تصویر یه مار به ذهنم اومد.»
حتی بدون اینکه بگه منظورش جو شین هست، پدربزرگش میفهمید درباره کی حرف میزنه.
در واقع، جین پهچئون نپرسید که او کیه.
هاریونگ فکر میکرد پدربزرگش از جو شین دفاع میکنه، اما او واکنش خاصی نشون نداد.
حالا که تنها بودن، او احساسات واقعیاش رو درباره جو شین فاش کرد.
«حتی اگه مجبور بشم تن به یه ازدواج سیاسی بدم، اون آدم ارباب جوان جو نخواهد بود.»
اون وقت، جین پهچئون حرف غیرمنتظرهای زد.
«من هیچ قصدی ندارم که یه ازدواج سیاسی بین تو و ارباب جوان جو ترتیب بدم.»
«واقعاً؟»
«من مردی هستم که همین حالا هم همهچیز داره. دیگه چی ممکنه بخوام؟»
با حرفهای قاطع جین پهچئون، لبخند درخشانی روی لبهای جین هاریونگ نشست.
او واقعاً پدربزرگ فوقالعادهای بود.
«میدونستم.»
جین هاریونگ بازوی پدربزرگش رو گرفت.
«چیکار میکنی، تو دیگه برای خودت خانمی شدی.»
«بذارید فقط یه کم اینطوری قدم بزنیم.»
جین پهچئون با لبخندی مهربان به نوهاش نگاه کرد.
او تنها فرزندی بود که در زندگی دشوارش به عنوان رهبر اتحاد، برایش شادی به ارمغان آورده بود.
انگار همین دیروز بود که تاتیتاتی راه میرفت و حالا اینقدر بزرگ شده بود.
«از دست پدربزرگ پیرت ناراحت بودی؟»
«نه. درک میکنم پدربزرگ. کدوم پدربزرگی دوست داره نوهاش با یه خدمتکار معاشرت کنه؟»
«دلیلش این نیست که اون پسر یه خدمتکاره.»
«پس چرا؟»
جین پهچئون دلیلش رو توضیح نداد.
احساس میکرد نیازی نیست درباره هویت واقعی گئوم موگوک حرفی بزنه.
جین پهچئون موضوع رو عوض کرد.
«مسابقه اژدهای جوان چطور پیش میره؟»
«دارم تمام تلاشم رو میکنم.»
«مطمئنی که میتونی برنده بشی؟»
«همونطور که میدونید، من واقعاً برای این مسابقه سخت تلاش کردم. قطعاً برنده میشم!»
جین پهچئون که این رو به خوبی میدونست، تردید کرد.
راستش رو بخواد، میخواست به او توصیه کنه که کنارهگیری کنه.
با اینکه میدونست انجمن تقدیر آسمانی در این کار دست داره، امیدوار بود جین هاریونگ از همان ابتدا درگیر این ماجرا نشه.
اما با دیدن تلاشی که او برای این مسابقه کرده بود، نمیتونست به خودش جرئت بده که به نوهاش بگه تسلیم بشه.
«تمام تلاشت رو بکن.»
«چشم، پدربزرگ.»
آن دو مدت زیادی زیر نور ماه قدم زدن.
همانطور که راه میرفتن، جین پهچئون متوجه شد که نوهاش به کسی فکر میکنه.
او حدس میزد که اون شخص کیه... و فقط میتونست امیدوار باشه که این فقط یه تب زودگذر جوانی باشه.
***
سو دهریونگ که از تمرین برگشته بود، از شدت هیجان سرخ شده بود.
«میدونی توی راه برگشت چند نفر من رو شناختن؟»
«دقیقتر بگم، چند تا زن بهت توجه کردن؟»
«چقدر تیزبینی. فکر میکنی چند نفر؟»
«بستگی داره چقدر آروم راه رفته باشی.»
در خیابانهای شلوغ، مخصوصاً وقتی زنهای زیادی اونجا بودن، سو دهریونگ هنر الهی لاکپشت خودش رو فعال میکرد.
اون وقت، اگه کسی تصادفاً او رو میشناخت، مثل یه خرگوش هیجانزده دواندوان برمیگشت.
«پنج نفر؟»
برای لحظهای، سو دهریونگ جا خورد.
«از کجا فهمیدی؟»
«فقط وضعیت هیجان فعلیات رو تحلیل کردم.»
«امکان نداره. نکنه داشتی من رو میپاییدی؟ ترسیدی که توی خطر بیفتم؟»
«آه! حالا که فکر میکنم، ممکنه این یه احتمال باشه. من حتی یک بار هم به این احتمال که ارباب جوان ما توی خطر بیفته فکر نکردم.»
«... چون من خیلی قابلاعتمادم، مگه نه؟»
«... البته.»
«اینطوری نیست! تو فقط فراموش کردی، مگه نه؟ اگه توی خطر میافتادم میخواستی چیکار کنی؟ تو فقط من رو به حال خودم رها کردی تا از خودم دفاع کنم!»
«خب، توی خطر میافتی، گروگان گرفته میشی، زخمی میشی... اینطوریه که یه رزمیکار واقعی میشی. تو رو چه شده؟ خودت که این رو خوب میدونی.»
«من بیخیال میشم! من میخوام بیسروصدا زندگی کنم، بدون اینکه صدمه ببینم، بدون اینکه توی توطئهها گیر بیفتم، فقط به عنوان یه بازرس عمارت دنیای زیرین که با جدیت هنرهای رزمی تمرین میکنه. تمرین هنرهای رزمی هم برای سلامتیمه!»
«ناراحتی؟ چون بهت توجه نمیکردم؟»
«نه.»
«در واقع، توجه نکردن به تو احتمالاً داره بهت کمک میکنه.»
«منظورت چیه؟»
«فرض کن یه نفر هویت ما رو بفهمه. اگه من اصلاً بهت اهمیتی ندم، اونها فکر میکنن تو ارزشی داری که بخوان ازت استفاده کنن؟ احتمالاً فکر میکنن درگیر شدن با تو فقط ریسک لو رفتن هویت خودشون رو بالا میبره.»
«آه! تو تا اونجاها رو فکر کرده بودی.»
«البته. بهتره مثل غریبهها رفتار کنیم.»
در همین لحظه، سو دهریونگ به بیرون از مسافرخانه نگاه کرد و گفت:
«حامیِ ارباب عمارت ما داره میاد.»
کسی که به سمت اونها قدم میزد، جو شین بود.
سو دهریونگ به خاطر اینکه او ریشش رو تراشیده و براش لباسهای نو خریده بود، بیوقفه مسخرهاش میکرد.
«خیلی خب، پس بیا مثل غریبهها متفرق بشیم.»
سو دهریونگ به سرعت به طبقه دوم رفت.
لحظهای بعد، جو شین وارد مسافرخانه شد و روبروی من نشست.
«نودلهای اینجا خوشمزهست، میل داری؟»
با حرف من، جو شین پوزخندی زد؛ حالتش طوری بود که انگار میپرسید واقعاً الان وقت نودل خوردنه؟
با نگاه کردن به جو شین، فکری از ذهنم گذشت.
حتی یه شرور هم برای پخته شدن به زمان نیاز داره.
تفاوت زیادی بین جو شینی که رئیس خاندان اژدهای جدید بود و جو شینِ امروز وجود داشت؛ تفاوتی به بزرگیِ داشتن ریش و نداشتن اون.
«باید مسابقه دیروز رو میبردی؟ یا باید تا حد مرگ کتک میخوردی؟»
«دست خودم نبود. عذرخواهی میکنم.»
«عذرخواهی چیزی رو درست نمیکنه. بانو جین حتی بیشتر از قبل عاشقت شده.»
جو شین یه خنجر بیرون آورد.
«حالا، چارهای ندارم جز اینکه اون صورت خوشگلت رو به یه صفحه بازی گو تبدیل کنم.»
اگه این جو شینِ میانسال بود، به جای بیرون کشیدن خنجر، من رو به بهترین رستوران منطقه میبرد و با لبخندی درخشان ازم پذیرایی میکرد.
او به دشمنِ منفورش حتی غذاهای خوشمزهتری میداد و در تمام مدت ازش تعریف میکرد.
او با ظرافت و سرسختی، هرگز احساسات واقعیاش رو فاش نمیکرد تا زمانی که به چیزی که میخواست برسه.
اگه اونطور بود، مدیریت کردنش به اندازه شهریاران اهریمنی سخت میشد، اما جو شینِ امروز مثل موم توی دستم بود.
«برعکس، اگه از من استفاده کنی، میتونی قلب بانو جین رو به دست بیاری. من قلب زنها رو خوب میشناسم. اگه کمکت کنم، میتونی با بانو جین ازدواج کنی.»
میدونستم که جو شین مصممه با جین هاریونگ ازدواج کنه.
بنابراین رد کردن این پیشنهاد براش سخت بود.
«امثال تو مگه چی میدونن؟»
«اگه هیچی نمیدونستم، چطور تونستم بانو جین رو عاشق خودم کنم؟»
«همهاش عمدی بود؟»
«البته. هر کلمه، هر حرکت، باید برنامهریزی شده باشه. مسائل بین زن و مرد رو نمیشه با عجله پیش برد.»
در دوران آوارگیام، یه همراه آواره داشتم که توی مخزنی استاد بود.
توی زمانهای استراحت، او تجربههاش رو برای همه تعریف میکرد و فقط به اشتراک گذاشتن همون داستانها باید برای وسوسه کردن جو شین کافی باشه.
«قصدت از کمک کردن به من چیه؟»
«چه قصدی ممکنه باشه؟ برای پوله.»
«حالا میفهمم، تو واقعاً آدم پستفطرتی هستی.»
باید این جو شین رو تا زمانی که برنده مسابقه مشخص بشه، از ایجاد دردسر دور نگه دارم.
وقتی انجمن تقدیر آسمانی شروع به نزدیک شدن جدی به برنده کنه، اون وقت میتونم از روی کارهای جو شین متوجه همهچیز بشم.
چه با انجمن تقدیر آسمانی در ارتباط باشه، چه نباشه.
تا اون موقع، باید به اونجور آدمی تبدیل بشم که برای پول، زنها رو فریب میده.
اینطوری میتونم جو شین رو وادار کنم که رازهاش رو بهم بگه.
نه به خاطر اینکه بهم اعتماد داره، بلکه به این خاطر که من رو به چشم کسی میبینه که بعد از تموم شدن کار، میکشتش.
«میدونی چرا بانو جین الان داره از ارباب جوان جو دوری میکنه؟»
«دلیلش چیه؟»
«بانو جین از اون آدمهاییه که دنبال آزادین. اما چون شما سعی داری به یه ازدواج سیاسی مجبورش کنی، اون هم طبیعتاً سرکشی میکنه. رد کردن شما و علاقهاش به من هم به خاطر همین روحیه سرکششه.»
چهره جو شین کمی نرمتر شد.
این یعنی دلیل اینکه بانو جین ازش خوشش نمیومد، تقصیر خودش نبود.
«خودش این رو گفت؟»
«مگه حتماً باید بگه تا بفهمی؟ فقط با نگاه کردن هم میشه فهمید.»
«خب، که چی؟»
«الان تمام فکر و ذکرش پیش مسابقه اژدهای جوانه. اگه توی یه همچین موقعیتی برای ازدواج فشار بیاری، فایدهای داره؟ به جاش، باید برای برنده شدنش توی مسابقه اژدهای جوان تشویقش کنی.»
جو شین که انگار تا حالا به این موضوع فکر نکرده بود، سری تکون داد.
آدمهایی مثل اون همهشون لنگه هم هستن.
فقط به فکر خودشونن و هیچوقت سعی نمیکنن طرف مقابل رو درک کنن.
«روز مسابقهاش برو و به بانو جین تبریک بگو.»
«تبریک بگم؟ پس براش گل یا هدیه بخرم؟»
«اگه کل مسابقات رو ببره، شاید؛ اما گرفتن هدیه برای بردن توی مرحله یکهشتم نهایی فقط براش بار خاطر میشه. فقط برو و با کلام بهش تبریک بگو.»
«پس باید برای وقتی که برنده شد یه هدیه آماده کنم.»
«همونطور که انتظار میرفت، شما فوقالعادهای! هنرهای رزمی، خانواده، حتی چهرهتون. ارباب جوان جو، شما از هر نظر کامل هستی. اگه فقط روش درست رو انتخاب کنی، دلیلی نداره بانو جین بهت جواب رد بده.»
جو شین که از تعریفهای من کیفور شده بود، لبخندی بهم زد.
اما چشمانش هنوز نیت کشتنی رو پنهان میکردن که نمیشد نادیدهاش گرفت.
احتمالاً داشت لحظهای رو تصور میکرد که بعد از اینکه تا حد مرگ ازم کار کشید، من رو میکشه.
«ای حرومزاده حیلهگر! اگه اون چهره واقعی تو رو میدید، وحشتزده فرار میکرد.»
وقتی از جاش بلند شد، بهش گفتم:
«حتماً صد هزار نیانگ رو آماده کن!»
وقتی مثل دود از اتحاد رزمی غیبم بزنه، این شرور کوچیک که سرنوشتش اینه که در آینده به یه نجیبزاده دروغین تبدیل بشه هم از این دنیا محو میشه.
لحظهای که جین هاریونگ دستش رو به سمت اون خدمتکار دراز کرد و خواست که با هم دوست باشن، فقط دست من رو نگرفته بود؛ بلکه داشت زندگی جدیدش رو در آغوش میکشید.
دو روز بعد، در مسابقات مرحله یکهشتم نهایی، سو دهریونگ پیروز شد.
اما در این میان، جراحت شدیدی برداشت و شمشیر حریف به شونهاش نفوذ کرد.
مسئولین مسابقه با عجله اومدن، اون رو به پشت گرفتن و به سمت چادری که پزشک منتظر بود دویدن.
من هم دنبالشون رفتم.
سو دهریونگ در حالی که روی دوش اونها بود، پیامی تلپاتیک برام فرستاد.
— اگه مُردم، لطفاً به رفقای کلوپ مشروبخوریمون بگو! بگو که این سو دهریونگ شجاعانه جنگید و بدون هیچ حسرتی رفت!
— اگه وصیتی داری، همین الان بگو. فکر کنم باید جایگاه دستراستیم رو به جانگ هو بدم، نه؟
— نه!
— پس به کی بدم؟ لی آن؟
— نه!
— پس کی؟
— حتی اگه شبح هم بشم، اون جایگاه رو ول نمیکنم.
درمان پزشک تموم شد.
خوشبختانه جونش در خطر نبود، اما زخم خیلی عمیق بود.
پزشک اتحاد رزمی مقداری مرهم زرین مالید و داروی خوراکی تجویز کرد و بهش توصیه کرد که مدتی استراحت کنه.
بعد از برگشتن به مسافرخانه، سو دهریونگ رو نشاندم.
«بشین.»
«بله.»
جریانی از نیروی درونی رو به پشت سو دهریونگ تزریق کردم.
انرژی من به آرومی توی گذرگاههای درونیش به گردش دراومد و ناحیه آسیبدیده رو تسکین داد.
انجام دادن یا ندادن این کار، تفاوت زیادی توی سرعت بهبودی ایجاد میکرد.
«ممنون، خیلی بهتر شد.»
«نگران نباش. چک کردم، خوشبختانه به هیچکدام از گذرگاههای اصلی آسیب نرسیده و استخونت هم سالمه.»
در حالت عادی، مرحله یکهشتم نهایی نهایتِ توانایی سو دهریونگ بود.
اینکه این بار تونسته بود برنده بشه، نتیجه به کار گرفتن تمام شانس، استعداد و تلاشش بود.
اما به نظر میرسید سو دهریونگ میخواد تا آخرش ادامه بده.
«با این وضعیت، میتونم توی نیمهنهایی شرکت کنم؟»
خوب میدونستم که دلش میخواد مبارزه کنه، برای همین عمداً جلوش رو نگرفتم.
«البته که باید بری. باید شونهات رو محکم باندپیچی کنی، بری اونجا و برنده بشی. حتی اگه یه دستت رو هم از دست بدی، باید بری. این موضوع خیلی مهمه.»
واکنش سو دهریونگ غیرمنتظره بود.
«بله.»
از جواب مطیعانهاش، این من بودم که از تعجب جا خوردم.
«بله؟ تو باید میگفتی که نمیتونی بری. چرا باید برای یه مسابقه ساده، یه دستت رو به خطر بندازی؟ باید اعتراض میکردی!»
«اما یه چیز خیلی مهم در میونه، مگه نه؟»
«چه چیزی؟ مگه مسابقه اتحاد رزمی چقدر اهمیت داره؟»
«اون نه، آزمون جانشینی ارباب عمارت. باید برنده بشم تا بتونم اون آدمها رو تعقیب کنم.»
زل زدم به چشمان سو دهریونگ.
چشمانش که پر از وفاداری و اشتیاق بود، در نهایت از نگاه من فرار کرد.
مچش رو گرفتم.
«داری سعی میکنی با این حرفها خرم کنی تا بیخیال بشم؟»
«خیلی ضایع بود؟»
«البته. این حجم از اشتیاق اصلاً بهت نمیومد. تو از اونایی هستی که اگه آسمون هم به زمین بیاد، یه دستت رو فدا نمیکنی.»
«درسته. من دستم رو فدا نمیکنم، حتی اگه دنیای رزمی به آخر برسه. دمت گرم سو دهریونگ! تو فوقالعادهای سو دهریونگ! همین که تا نیمهنهایی اومدی کافیه! خودت رو تشویق کن!»
مسخرهبازیهاش خندهام انداخت و سو دهریونگ هم همراه من خندید، اما بعد از درد فریادش بلند شد.
«آخ! درد میکنه. نخندون من رو.»
«تو خودت خندهداری. استراحت کن.»
وقتی میخواستم از اتاق برم بیرون، سو دهریونگ از پشت سرم پرسید:
«واقعاً غیرممکنه؟»
برخلاف قبل، لحنش جدی بود.
میتونستم اشتیاقش رو برای ادامه دادن توی مسابقات حس کنم.
«نه.»
«آزمون جانشینی ارباب عمارت یه طرف، اما این مسابقه برای خودمم هست. توی این مدت خیلی چیزها یاد گرفتم. میخوام تا تهش برم.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
«بازرس سو، وقتی قدم توی این راه بذاری، دیگه بیرون اومدن ازش سخته.»
«چه جور راهیه؟»
«راهیه که با یه دستِ باندپیچیشده روی سکوی مسابقه میری. راهی که حتی وقتی خون از بدنت سرازیر میشه، وقتی لنگ میزنی، حتی وقتی یه چشمت جایی رو نمیبینه، باز هم به راهت ادامه میدی.»
این وضعیتی بود که من موقع گشتن دنبال آخرین ماده برای هنر بزرگ داشتم.
چون خودم اون زندگی رو تجربه کرده بودم، میخواستم جلوش رو بگیرم. اما چون بهتر از هر کسی میدونستم که اون زندگی چقدر میتونه باعث رشد یه رزمیکار بشه، نمیتونستم مانعش بشم.
اما وقتی از اون خط بگذری و طعم اون دنیا رو بچشی، دیگه نمیتونی مثل یه بازرس عمارت دنیای زیرین زندگی کنی که فقط برای سلامتیش تمرین میکنه.
«حداقل برای یه بار هم که شده، میخوام امتحانش کنم.»
«حریف بعدی تو حتی بدون مصدومیت هم سخت شکست میخوره.»
«راه رو بهم نشون بده.»
«اگه بیش از حد به خودت فشار بیاری، ممکنه دستِ آسیبدیدهات رو برای همیشه از دست بدی.»
«اون موقع منم برای خودم یه دستراست پیدا میکنم. آه، فکر کنم برای من میشه یه دستچپ.»
«ممکنه جراحت حتی بدتری برداری.»
«اون موقع از فرصت استفاده میکنم و یه کم استراحت میکنم.»
عزمی که توی چشمان سو دهریونگ بود، هیچ فرقی با عزم خودم در گذشته نداشت.
«پس نمیتونی همینطوری اینجا بشینی.»
سو دهریونگ از جاش پرید.
«سرنوشت تو انگار همیشه توی مسافرخانهها عوض میشه.»
«و ارباب عمارت هم همیشه اونجاست.»
چطور ممکنه به خاطر من یا اون مکان باشه؟ حتماً به خاطر تصمیمات تزلزلناپذیر اون مردِ کوچیک و لجبازه.
اون رو برداشتم و از مسافرخانه زدم بیرون.
سو دهریونگ که از شوق میسوخت، فریاد زد:
«بسیار خب، از الان به بعد، نوبت تمرینات جهنمیه!»
در حالی که سو دهریونگ با اطمینان به سمت کوهی که همیشه اونجا تمرین میکردیم قدم برمیداشت، گفتم:
«اونجا نه، از این طرف.»
شروع کردم به راه رفتن در جهت مخالف.
«یه جایی هست که اول باید بهش سر بزنیم.»
جایی که بردمش، خزانه سرزمینهای مرکزی بود. اونجا پانصد هزار نیانگ برداشت کردم.
«چرا این همه پول برمیداری؟»
«قرار نیست بریم به جهنم. تمرین توی جهنم با یه بدن آسیبدیده، فقط داغونترت میکنه.»
«پس کجا میریم؟»
«به بهشت.»
لبخند پرمعنایی به سو دهریونگِ وحشتزده زدم.
«داریم میریم به بهشت. بهشتی که ورودیهاش خیلی گرونه.»