چپتر 165: اینجا فردوسه؟
چپتر 165: اینجا فردوسه؟
شمشیر جین هاریونگ مدام فرم عوض میکرد.
حریفش که نمیتونست جلوی فرمهای خیرهکننده شمشیر او رو بگیره، بالاخره به شکست اعتراف کرد.
«باختم.»
شمشیری که گردنش رو نشونه گرفته بود عقب کشیده شد و جین هاریونگ دستش رو برای جمعیت بالا برد.
غریوی مثل تندر به هوا خواست.
«جین هاریونگ بهترینه!»
«فوقالعاده بود، جین هاریونگ!»
«جین هاریونگ برای پیروزی!»
«زیباترین بانوی هوبی، جین هاریونگ!»
اما امروز، کلماتی که او منتظرشون بود بین تشویقها شنیده نمیشد.
او جمعیت قهرمانها رو از نظر گذروند، اما خبری از گئوم یون نبود.
«یعنی بدجوری آسیب دیده؟»
شنیده بود ارباب جوانی که گئوم یون بهش خدمت میکنه، توی مرحله یکهشتم نهایی زخمی شده.
میدونست احتمالاً به همین خاطر نتونسته بیاد، با این حال هنوز هم ته دلش احساس ناامیدی میکرد.
امیدوار بود حتی برای یه لحظه هم که شده، موقع مسابقهش بیاد.
«اربابش زخمی شده، پس معلومه که نمیتونه بیاد.»
در حالی که احساس ناامیدی میکرد، از سکوی تمرین پایین اومد، جایی که یه فرد غیرمنتظره منتظرش بود.
«پیروزیت رو تبریک میگم.»
جو شین بود.
در حالت عادی، چهرهش درهم میرفت، اما به دلیلی امروز با او با ملایمت رفتار کرد.
«ممنونم.»
«دوشیزه جین، اگه توی مسابقات برنده بشی، یه ضیافت جشن برات ترتیب میدم.»
«ممنون از لطفتون. خب، باید برای مسابقه بعدی آماده بشم.»
جین هاریونگ ادای احترام کوتاهی کرد و محوطه تمرین رو ترک کرد.
جو شین حس کرد که او نسبت به همیشه با ملایمت بیشتری باهاش رفتار میکنه.
«یعنی اون مرد راست میگفت؟»
اون مرد ادعا میکرد زنها رو خوب میشناسه و فقط یه تبریک خشک و خالی باعث شده بود رفتار جین هاریونگ عوض بشه.
«این یارو بیشتر از چیزی که به نظر میاد به درد میخوره.»
اما این فقط یه سوءتفاهم بود.
دلیل آرامش جین هاریونگ این بود که دیروز موقع پیادهروی، از پدربزرگش تاییدیه گرفته بود که هیچ ازدواج سیاسیای در کار نخواهد بود.
اگه قضیه این بود، دیگه نیازی نبود رابطهای پرتنش و ناراحتکننده با جو شین داشته باشه.
بعد از تموم شدن مسابقه اژدهای جوان، دیگه مجبور نبود ریختش رو ببینه.
او قرار بود به واحدهای نخبه اتحاد رزمی ملحق بشه و فصل جدیدی از زندگیش رو شروع کنه.
«دوست من، امیدوارم اربابت زودتر خوب بشه.»
فقط اون موقع بود که میتونست اون صدای دلنشین رو بین غرش جمعیت بشنوه.
***
در همین حال، گئوم موگوک داشت ارباب جوان رو به جایی میبرد.
«آاااخ! خیلی تند میری!»
گئوم موگوک در حالی که سو دهریونگ رو به پشتش بسته بود، با استفاده از هنر سبکخیزی میدوید.
سو دهریونگ که به پشت او چسبیده بود، فقط میتونست فریاد بزنه.
خیلی سریع بود.
بیش از حد سریع.
مهم نبود چقدر از هنر سبکخیزی استفاده کرده باشه، باز هم شوکهکننده بود که یه آدم بتونه با این سرعت بدوه.
اون هم در حالی که یکی دیگه رو به پشتش بسته.
سو دهریونگ حتی نمیتونست چشماش رو باز کنه.
وقتی هم که موفق میشد بازشون کنه، محیط اطراف با چنان سرعتی از کنارش میگذشت که فقط سرگیجه میگرفت.
مگه چی میدید که اینطوری میدوید؟ حس میکرد هر لحظه ممکنه از شدت اضطرابِ برخورد با یه درخت یا صخره، بیهوش بشه.
چیزی که حتی بیشتر غافلگیرش میکرد این بود که با وجود تمام اینها، بدنش کاملاً راحت بود.
از نظر ذهنی وحشتزده و مضطرب بود، اما بدن زخمیش توی انرژی گئوم موگوک محصور شده بود و حتی موقع دویدن هم او رو ثابت نگه میداشت.
«مگه همچین چیزی ممکنه؟ داره با این سرعت میدوه و همزمان از منم محافظت میکنه؟»
اگه خودش این رو تجربه نکرده بود، هیچوقت باورش نمیشد.
سو دهریونگ بارها توسط گئوم موگوک غافلگیر شده بود، اما باز هم عجیب بود که هنوز غافلگیریهای بیشتری باقی مونده.
نه، یه غافلگیری دیگه هم بود.
او حتی موقع دویدن استراحت هم نمیکرد.
مگه چقدر نیروی درونی داشت؟
«شاید همهش یه خوابه.
نکنه توی محوطه تمرین بیهوش شدم و الان دارم خواب میبینم؟ اوه! نگو که مُردم؟»
در حالی که روی پشت گئوم موگوک غرق در انواع و اقسام توهمات بود، بالاخره به مقصد رسیدن.
جایی که بهش رسیدن، یه روستای دورافتاده و دور از اتحاد رزمی بود.
«آاااخ! اینجا فردوسه؟»
سو دهریونگ بعد از پایین اومدن از پشت او، تلوتلو خورد و همونجا روی زمین ولو شد.
واقعاً فکر میکرد از سرگیجه میمیره.
نفس عمیقی کشید.
«آه! الان حس میکنم زندهم. اینجا حتماً فردوسه. آدم باید پاهاش روی زمین باشه.»
سو دهریونگ موهای پریشونش رو عقب زد و به اطراف نگاه کرد.
از درون مضطرب بود.
او وارد راهی شده بود که نیاز به تمرینات جهنمی داشت، با این حال گئوم موگوک گفته بود دارن به فردوس میرن، اما او رو به همچین روستایی آورده بود.
«بیا اونجا یه کم استراحت کنیم.»
ورودی روستا، یه نیمکت چوبی کوچیک بود که یه بچه روش دراز کشیده بود و داشت کتاب میخوند.
سو دهریونگ حس عجیبی داشت.
بعد از اون همه عجله برای رسیدن به اینجا، چرا باید روی همچین نیمکتی استراحت میکردن؟ یه نیمکت توی ورودی روستا که یه بچه روش کتاب میخونه؟
بعد، اتفاق عجیبتری افتاد.
گئوم موگوک با بچهای که روی نیمکت دراز کشیده بود صحبت کرد.
«بچه، برو یه بطری شراب ساخته شده از حشرات بیار.»
با حرف گئوم موگوک، بچهای که روی شکم دراز کشیده بود و مطالعه میکرد، بلند شد، خمیازهای کشید و پرسید:
«کی تو رو فرستاده؟»
از این مکالمه، سو دهریونگ فهمید که کلماتی که گئوم موگوک به زبون آورده، یه جور رمز هستن.
«من از فرقه الهی هستم.»
وقتی گئوم موگوک فاش کرد که از فرقه اهریمنی هست، سو دهریونگ جا خورد.
از وقتی این ماجرا شروع شده بود، او حتی یک بار هم هویتش رو فاش نکرده بود.
از طرف دیگه، به نظر نمیرسید بچه اصلاً تعجب کرده باشه، انگار اصلاً نمیدونست فرقه الهی کجاست.
«بهشون بگو برای یه موضوع شخصی اومدم، نه رسمی، پس میتونن مثل همیشه باهاش برخورد کنن.»
«چشم. لطفاً منتظر بمونید.»
بچه یه جایی غیبش زد.
بالاخره سو دهریونگ از گئوم موگوک پرسید:
«ما کجاییم؟»
«ورودی فردوس.»
«اصلاً شبیه فردوس نیست.»
«تو چه جور فردوسی توی ذهنته؟»
«خب...»
«حتماً یه اتاق پر از زیبارویان رو تصور کردی که دارن یه غذای مفصل میخورن و مینوشن، نه؟»
سو دهریونگ تکونی خورد.
«نه، نکردم.»
صورت سو دهریونگ سرخ شد و سعی کرد انکارش کنه.
به نظر میرسید فردوسِ حتی وسوسهانگیزتری رو تصور کرده بود.
«گوش کن فانی! بیشتر جاهایی که توی این دنیا شبیه فردوس به نظر میان، در واقع جهنم هستن. هاه هاه.»
«اون راهب والامقامِ روشنضمیر میتونه برگرده داخل. لطفاً ارباب عمارتتون رو صدا کنید. آه! ما کجاییم!»
«وقتی رسیدیم میفهمی.»
کمی بعد، بچه برگشت.
«بهم گفتن شما رو ببرم داخل. لطفاً دنبال من بیاید.»
گئوم موگوک و سو دهریونگ دنبال بچه راه افتادن.
توی اون مسیر پرپیچوخم، یه آرایش چیده شده بود.
اگه کسی مکان دقیق دروازه زندگی رو نمیدونست، بیهدف سرگردان میشد و سر از جای دیگهای درمیآورد.
بعد از گذشتن از آرایش، یه عمارت بزرگ اونجا بود.
تابلویی که بهش نصب شده بود:
عمارت آرزوی فردوس.
کلمه «عمارت» به معنای ساختمان به کار نرفته بود، بلکه به معنای «آرزو» بود.
به معنای آرزوی تولد دوباره در فردوس.
«واقعاً اینجا فردوسه؟»
«مگه نگفتم داریم میریم فردوس؟»
یه پیرزن در جایی که بعد از دنبال کردن بچه واردش شدن، ایستاده بود.
در یک نگاه، او هاله فوقالعادهای داشت و کمرش چنان صاف بود که کلمه «پیرزن» چندان برازندهش نبود.
با این حال، او به شدت مجروح بود و باندهایی دور سر و دستش بسته شده بود.
«گفتی از فرقه الهی هستی؟»
«درسته.»
«مدرکی داری که از فرقه الهی باشی؟»
گئوم موگوک انرژی اهریمنیش رو آزاد کرد.
این یه انرژی اهریمنی با چنان قدرتی بود که پیرزن حرفش رو باور کنه.
«بسه! چرا همچین انرژی ناخوشایندی رو بیرون میریزی؟ تف! تف!»
پیرزن نمک آورد و روی بدنش پاشید.
او هیچ ترسی از فرقه اهریمنی نشون نداد.
«نسبت به سن و سالت، سطح مهارتت خیلی عمیقه.»
«ممنونم.»
«چرا حس کردی لازمه هویتت رو فاش کنی؟»
«چون هر چقدر هم سعی میکردم مخفیش کنم، باز هم میفهمیدی.»
«پس به اندازه کافی درباره من میدونی؟ این کار رو راحتتر میکنه. چی میخوای؟»
گئوم موگوک نگاهی به سو دهریونگ انداخت و گفت:
«لطفاً کاری کن که این رفیقم بتونه توی مسابقه اژدهای جوان که در پیشه، برنده بشه.»
سو دهریونگ با تعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
«اگه ازت بخوام کاری کنی برنده بشم، واقعاً میتونم؟»
«احتمالاً؟»
«چی؟»
پیرزن به سو دهریونگ که با چشمهای گردشده بهش زل زده بود، نزدیک شد. لنگلنگان راه میرفت، انگار پاش هم آسیب دیده بود.
پیرزن دستش رو به سمت سو دهریونگ دراز کرد. «دستت!»
چون بازوی راستش آسیب دیده بود، دست چپش رو دراز کرد.
«آه، بازوی چپم آسیب دیده.»
«پس توقع داری این پیرزن اون دستش رو که درد میکنه دراز کنه؟»
«نه. منظورم اینه که... نمیشه اصلاً دست ندیم؟»
اما پیرزن هنوز دستش رو دراز کرده بود. لحظهای که سو دهریونگ با بیمیلی بازوش رو گرفت، پیرزن بازوی آسیبدیدهی سو دهریونگ رو با شدت به سمت بالا کشید.
«آاااااخ!»
با وجود فریاد سو دهریونگ، پیرزن بازوش رو وحشیانه به اینطرف و اونطرف تکون میداد.
«بازو که قشنگ سر جاشه.»
«آاااااااخ! دارم میمیرم!»
«چه بچهننه!»
«فکر کردم از درد قراره بمیرم!»
«قیافت شبیه آدماییه که خیلی نق میزنن.»
سو دهریونگ لبولوچهاش رو آویزون کرد و به گئوم موگوک نگاه کرد. نگاهش میپرسید این پیرزن لعنتی دیگه کیه، اما گئوم موگوک فقط لبخند زد.
«یه بار تیغت رو تکون بده.»
«نمیخوام.»
پیرزن انگار روی زمین سر خورد و به سمت سو دهریونگ رفت، دوباره بازوش رو گرفت و به هر طرف تکونش داد. حرکاتش اونقدر سریع بود که سو دهریونگ نتونست به موقع جلوش رو بگیره.
«بازم نمیخوای؟ هان؟»
«آاااااخ! نه، میخوام! توروخدا ولم کن! انجامش میدم!»
فقط اون موقع بود که پیرزن بازوش رو رها کرد. سو دهریونگ در حالی که اشکهایی رو که از درد سرازیر شده بود پاک میکرد، تیغش رو بیرون کشید.
پیرزن بعد از اینکه لحظهای فرمهای سو دهریونگ رو تماشا کرد، سرش رو تکون داد. «سخته. با این وضعیت، نمیتونی جین هاریونگ رو شکست بدی.»
پیرزن به خوبی از وضعیت فعلی مسابقه اژدهای جوان باخبر بود. اون مهارتهای بخت اول قهرمانی، یعنی جین هاریونگ رو میشناخت و فقط با دیدن شمشیرزنی سو دهریونگ، سطح مهارتش رو ارزیابی کرده بود.
«واسه همین اومدم پیشت. مگه تو همونی نیستی که غیرممکن رو ممکن میکنه؟»
«خب، اون بستگی به این داره که چقدر پول بدی. چقدر میتونی مایه بذاری؟»
گئوم موگوک چونه نزد. اون پانصد هزار یانگی رو که با خودش آورده بود، به پیرزن پیشنهاد داد. «پانصد هزار یانگه.»
سو دهریونگ شوکه شد. «یه لحظه صبر کن! یعنی اون همه پول رو کشیدی بیرون که واسه من خرج کنی؟»
«آره.»
«نه. نمیتونی این کار رو بکنی!»
سو دهریونگ وقتی گئوم موگوک پول رو برداشت، فکر کرده بود شاید یه مقدارش رو براش خرج کنه، اما هیچوقت تصور نمیکرد که همهاش رو بده.
«پول خودمه، چرا میگی نمیتونم؟»
«اصلاً حرفش رو هم نزن. من از اون راهی که میخواستم برم منصرف شدم. همهاش چرتوپرت بود. همینجوری که هستم خوشحالترم. پانصد هزار یانگ؟»
سو دهریونگ یه پیام تلهپاتیک فرستاد.
«ـ در ضمن، این پیرزن مشکوک نیست؟ تابلوعه یه پزشک قلابیه که داره ادا درمیاره. خودش اینقدر داغونه، اونوقت میخواد کی رو درمان کنه؟ بهتره اول فکری به حال بدن خودش بکنه... اه! الان یه حشره خورد؟»
پیرزن در حالی که چیزی رو میجوید، روی تختهسنگی نشست و دست و پاهاش رو ماساژ داد.
«بازرس سو. پول رو همیشه میشه درآورد، اما فرصتی مثل این دیگه تکرار نمیشه.»
«من قبول نمیکنم. این همه پول رو پای من نریز. حتی پنجاه هزار یانگ هم واسه من حروم کردنه.»
«این پول ارزشش رو داره. این بهای تبدیل شدن یه مرد به یه رزمیکار واقعیه.»
«واسه اینکه یه مرد رزمیکار بشه، به اراده و شجاعت نیاز داره، نه پانصد هزار یانگ پول.»
«احساس دین نکن. فقط به تلاش کردنت به عنوان یه بازرس ادامه بده. اگه موقعیتی پیش اومد که تونستی فرقه اصلی رو از یه بحران نجات بدی، نجاتش بده. همین کافیه.»
«همین حرفت کلی بار مسئولیت داره!»
«اگه زیاد فکر کنی، زندگی خستهکننده میشه. فقط همونطوری که دلت میخواد زندگی کن. گفتی میخوای برنده بشی، درسته؟ منم میخوام کاری کنم که برنده بشی. تا وقتی که هدفمون یکیه، بقیهاش مهم نیست.»
درست همون موقع، پیرزن که انگار از هیچکجا ظاهر شده بود، حواله رو از دست گئوم موگوک قاپید.
«درمان رو قبول میکنم.»
«نه!»
سو دهریونگ به سمتش رفت تا حواله رو پس بگیره، اما یهو سر جاش خشکش زد. پیرزن فقط یه نگاه بهش انداخته بود، اما حضورش اونقدر سنگین بود که بدن سو دهریونگ قفل کرد.
«بچهننه، چند روز تا مسابقه بعدیت مونده؟»
«هفت روز.»
«هفت روز، هان؟ وقت تنگه. همین الان شروع میکنیم.»
پیرزن لنگلنگان وارد ساختمون شد. وقتی تنها شدن، سو دهریونگ سریع پرسید: «این دیگه کیه؟ توروخدا بهش بگو اول خودش رو درمون کنه!»
«بازوت چطوره؟»
«چطوره؟ بیشتر درد میکنه. هان؟»
سو دهریونگ سعی کرد بازوی آسیبدیدهاش رو تکون بده. بهتر از موقعی که تازه رسیده بودن حرکت میکرد. انگار پیرزن اونقدرها هم الکی بازوش رو تکون نداده بود.
«عه؟ دردش کمتر شده؟»
اون وقت بود که یه اسم غافلگیرکننده از دهن گئوم موگوک بیرون اومد: «اون پزشک حشراته.»
سو دهریونگ شوکه شد. این اسمی بود که قبلاً شنیده بود. «واقعاً وجود داشت؟»
«آره.»
شایعهای افسانهای در دنیای رزمی پیچیده بود؛ درباره پزشک الهیای که توی کار با حشرات استاد بود و میتونست با استفاده از اونا انواع بیماریها رو درمان کنه. مهارتهای پزشکی اون اونقدر زیاد بود که حتی میتونست مردهها رو هم زنده کنه.
حتی شایعاتی وجود داشت که میگفت مهارتهای اون از پزشک اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی یا پزشک الهیِ اتحاد رزمی هم بالاتره.
هرچند هیچوقت ثابت نشده بود، اما یه چیز قطعی بود. خودِ پزشک حشرات یه استاد برتر بود، واسه همین میشد گفت بین اون سه نفر، اون بدن یه رزمیکار رو بهتر از همه میشناخت.
«اما مگه اون همونی نیست که به خاطر حرص زیادش به پول، بهش میگن ساس پول؟»
«هیچکس جز اون نمیتونه توی این مدت کوتاه درمانت کنه.»
«تو این یکی رو دیگه از کجا میشناسی؟ آه، بیخیال. خیلی گرونه.»
«از لحاظ فنی، همهی اون پول قرار نیست صرف تو بشه، پس لازم نیست احساس سنگینی کنی.»
«چی؟ منظورت از این حرف چیه؟»
درست همون لحظه، درِ ساختمون باز شد و پزشک حشرات فریاد زد: «منتظر چی هستین؟ وقت طلاست، یعنی پوله، پول!»
گئوم موگوک و سو دهریونگ با عجله وارد ساختمون شدن. به محض ورود، صورت سو دهریونگ ناخودآگاه توی هم رفت. همه جا پر از کوزههای پر از حشره بود و انواع و اقسام حشرات روی دیوارها خشک شده بودن. بو اونقدر بد بود که مجبور شد بینیش رو بگیره.
سو دهریونگ مجبور بود هر دارویی رو که اون بهش میداد بخوره، بدون اینکه بدونه چه ترکیباتی توشه. «اگه سم باشه چی؟ نه، این قطعاً سمه، سم!»
سو دهریونگ با چهرهای مستأصل از خوردن امتناع میکرد. «اونوقت مجللترین مرگ دنیا رو خواهی داشت، چون گرونترین بها رو براش پرداختی. مرگی میشه که توی تاریخ دنیای رزمی ثبت میشه.»
پزشک حشرات تمام اون پماد طلایی رو شست و داروی جدیدی مالید. سو دهریونگ دقیق نمیدونست، اما بدون شک دارویی بود که از انواع حشرات استخراج شده بود.
اون باند جدیدی دور زخم بست و روش بستنش کاملاً با قبل فرق داشت. بعد، اون رو روی یه تخت سنگی خوابوند که گرمای شدیدی ازش ساطع میشد.
«بگیر تخت بخواب.»
چه به خاطر دارو بود و چه به خاطر اون تخت داغ، سو دهریونگ نتونست جلوی خوابآلودگی شدیدش رو بگیره.
«آه، این درست نیست... درست نیست... ارباب عمارت، سرمون کلاه رفت...»
و اینطوری شد که سو دهریونگ انگار که جادو شده باشه، به خواب رفت. در حالی که درمان در جریان بود، گئوم موگوک تمام حشراتی رو که اون توی حیاط پشتی پرورش میداد، زیر نظر گرفت.
صدها ظرف روی هم چیده شده بودن و داخلشون انواع حشرات عجیبوغریب بود. پزشک حشرات اومد و کنار گئوم موگوک ایستاد، به حشرهی روبروش نگاه کرد و گفت:
«این یکی شاید به نظر چیزی نیاد، اما اگه نیشت بزنه، سمش توی عرض یه ربع میکشتت. من چون مصون از تمام سموم هستم، مشکلی ندارم، اما تو به خطر میافتی.»
با وجود اینکه گفت خطرناکه، پزشک حشرات جعبه رو باز کرد و حشره رو بیرون آورد. حشرهی سمی بالهاش رو سریع تکون میداد و مشتاق بود که پرواز کنه و بره. اون در حالی که حشرهی سمی رو جلوی صورت گئوم موگوک نگه داشته بود، با خونسردی پرسید:
«اگه با شناخت از من اومدی اینجا، حتماً یه ایدهی کلی از قیمت کارم داشتی. چرا اینقدر دستودلبازانه پول دادی؟»