چپتر 166: فقط یه کلمه کافی بود.
چپتر 166: فقط یه کلمه کافی بود.
وزوز حشره سمی در دست پزشک حشرات، حس بحران رو بیشتر کرد.
انگار هر لحظه ممکن بود حشره پرواز کنه و من رو نیش بزنه، اما من با آرامش به چشمانش خیره شدم و لب زدم.
«من یه زیردست دارم که مثل قلبم برام عزیزه. اون وقتی کوچک بود، توسط والدینش رها شد. با وجود این، طوری بزرگ شد که خیلی باهوش و قویه.»
انگار انگشتهای پزشک حشرات سفتتر شدن و بالهای حشره سمی حتی سریعتر از قبل شروع به زدن کردن.
«اون هم احتمالاً یه نقطه عطف توی زندگیش داشته. اگه اون موقع مسیر دیگهای رو انتخاب میکرد، شاید زندگی غمانگیزی پر از کینه و میل به انتقام از والدینش رو تجربه میکرد.»
«چرا داری این داستان رو برای من میگی؟»
«چون شما، پزشک، کسی هستید که توی اون دوراهی مثل یه تابلوی راهنما عمل میکنید.»
«!»
پزشک حشرات جا خورد.
«میدونستی؟»
«بله، از کارهای خیری که مخفیانه انجام میدید خبر دارم.»
میدونستم چرا اون اینقدر روی پول وسواس داره.
اون مبالغ هنگفتی رو برای حمایت از کودکان بیسرپرست بیشماری هزینه میکرد؛ براشون غذا تهیه میکرد و اونها رو به مدرسهها و تالارهای رزمی میفرستاد.
به این ترتیب، اون مسیری رو برای زندگیشون آماده میکرد و اونها رو به دنیای بیرون میفرستاد.
در حالی که بقیه با نام تحقیرآمیز «ساس پول» صداش میکردن، اون تمام عمرش رو وقف بچهها کرده بود؛ یه مادرخوانده برای یتیمها.
این حقیقت تازه بعد از مرگش فاش شد.
وقتی بهش پیشنهاد دادم ۵۰۰,۰۰۰ نیانگ بهش بدم، در واقع داشتم مبلغ باقیمانده بعد از هزینه درمان رو به خاطر اون بچهها اهدا میکردم.
در حالی که به من خیره شده بود، همونجا روی زمین چمباتمه زد، بالهای حشره سمی رو کند و بعد با بیخیالی پاهای حشره رو یکییکی جدا کرد و خورد.
«بدن من نسبت به سم مقاوم شده، برای همین داروهای معمولی نمیتونن وضعیت خودم رو درمان کنن. من فقط با مبارزه دادن سم علیه سم، به سختی خودم رو سرپا نگه میدارم.»
درد ناشی از این کار باید خیلی شدید بوده باشه، چون شروع کرد به ماساژ دادن شونهها، بازوها و پاهاش.
«چطوری از کارهای من باخبر شدی؟»
کنارش نشستم.
«من دومین ارباب جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم.»
پسرِ پدرم بودن یه مزیت داشت.
وقتی وارث فرقه الهی اهریمن آسمانی باشی، مردم معمولاً راحت قبول میکنن که تو از انواع و اقسام رازها باخبر باشی.
«پس چرا اون پول اضافی رو به من دادی؟»
با وجود اینکه هویتم رو فاش کرده بودم، نه تعجب کرد و نه سعی کرد چاپلوسیم رو بکنه.
احتمالاً همین روحیه بود که بهش اجازه میداد در حالی که تمام عمرش توهینها رو تحمل میکرد، با استواری زندگیش رو وقف بچهها کنه.
«بله، من هم میخواستم قلبم رو با کارهای خیر شما همراه کنم. برای من، شما یه پزشک حشرات نیستید، بلکه یه پزشک الهی بزرگ هستید.»
با شنیدن کلمه «پزشک الهی بزرگ»، چشمهای پزشک حشرات کمی لرزید.
این بالاترین تحسینی بود که میشد از یه پزشک کرد.
«من دقیقاً برای اینکه چنین تشکرهایی رو نشنوم، کارهام رو مخفی کرده بودم.»
پزشک حشرات بدن حشره سمی رو که در دست داشت جوید و قورت داد.
چهرهاش طوری در هم رفت که انگار خیلی تلخه، اما به زور اون رو پایین داد.
اون دنبال تحسین نبود، اما من معتقد بودم افکار درونیش متفاوته.
آیا اون نمیخواست فقط برای یک بار هم که شده، کسی کارهای خیرش رو ببینه؟ آیا نمیخواست فقط یک بار، چنین احترام و تحسین صادقانهای رو دریافت کنه؟ فقط یک بار.
توی زندگی قبلیم، قبل از بازگشت، چیزی یاد گرفتم.
گاهی اوقات، فقط یه کلمه میتونه زخمهای عمیق و احساساتی رو که برای مدتی طولانی روی هم انباشته شدن، باز کنه.
تمام چیزی که لازمه اینه که یه نفر اون کلمه رو بگه، فقط یک بار.
اما ما به ندرت فرصت شنیدنش رو پیدا میکنیم.
ممنونم.
خسته نباشی.
متاسفم.
همهاش به خاطر توئه... فقط یه کلمه کافیه.
وقتی آدم نمیتونه اون یه کلمه رو که انگار خیلی به گفته شدنش نزدیکه بشنوه، دچار بیماری قلبی میشه.
مردم تمام عمرشون رو با زخمهایی زندگی میکنن که میتونست با یه کلمه درمان بشه.
امیدوارم حرفهایی که الان بهش زدم، همین هدف رو دنبال کنه.
امیدوارم تبدیل به همون جملهای بشه که زندگی خستهاش رو تسکین میده.
زندگی شما ستودنیه.
پزشک حشرات برگشت تا به منی که کنارش نشسته بودم نگاه کنه.
من هم با دقت بهش خیره شدم و ناگهان گفتم:
«الان مچم رو گرفتید.»
یه جایی در طول صحبت، اون مچم رو گرفته بود.
البته میتونستم ازش دوری کنم، اما ترجیح دادم این کار رو نکنم.
«آه، معذرت میخوام. برام عادت شده که هر وقت کسی رو میبینم، نبضش رو چک کنم.»
هرچند این رو گفت، اما داشت من رو معاینه میکرد.
میخواست بدونه حرفهام راسته یا نه.
اون قصد داشت نه از روی حرفهام، بلکه از روی واکنشهای بدنم قضاوت کنه.
اون میتونست از طریق تغییرات ظریف در بدن و با گرفتن نبض، بفهمه که کسی داره راست میگه یا دروغ.
یه هنرمند رزمی هیچوقت اجازه نمیده کسی همینطوری نبضش رو بگیره.
این حقیقت که من جلوی معاینه کردنش رو نگرفتم، فرقی با این نداشت که بگم: «من واقعاً بهت ایمان دارم.»
درست همون موقع، پزشک حشرات که داشت بدنم رو معاینه میکرد، با تعجب پرسید:
«ممکنه؟ آیا تو به تسلط کامل در هنر تقویت گذرگاههای درونی رسیدی؟»
واقعاً که پزشک الهی، پزشک الهیه.
فقط با همین چک کردن کوتاه نبض، متوجه شده بود که من در هنر تقویت گذرگاههای درونی به استادی بزرگ رسیدم.
من در گذشته به لطف ارواح تیغبهدست، زیردستان اهریمن تیغه آسمان خونین، تونسته بودم به این سطح برسم.
«درسته.»
برای اولین بار از وقتی همدیگه رو دیده بودیم، دیدم که چشمانش از شوک واقعی میلرزه.
من منشأ تعجبش رو میدونستم.
* * *
سو دهریونگ خواب میدید.
خوابی بود که در اون با یه شمشیر زخمی شده بود و حتی قبل از رسیدن به فینال، توی مسابقه نیمهنهایی مرده بود.
در حالی که گئوم موگوک به خودش که به شدت زخمی شده بود و داشت میمرد نگاه میکرد، گفت:
«بعد از خرج کردن ۵۰۰,۰۰۰ نیانگ، اینقدر بیهوده میمیری؟ این دیگه خیلی زیادهروی نیست؟»
با این واکنش سرد، موجی از ناامیدی در وجود سو دهریونگ شعلهور شد.
«شما هستید که دارید زیادهروی میکنید، ارباب عمارت. من دارم میمیرم. دارم میمیرم، بهتون میگم!»
«همه میمیرن. هرچند نادره که کسی درست بعد از دریافت یه درمان ۵۰۰,۰۰۰ نیانگی بمیره.»
سو دهریونگ از روی ناامیدی فریاد زد:
«برای همین بود که گفتم نمیخوام انجامش بدم!»
سو دهریونگ با فریاد از خواب پرید.
از منظرهای که مقابلش بود جا خورد.
درست مثل توی خوابش، گئوم موگوک داشت بهش نگاه میکرد.
«من هم بهت گفتم که انجامش ندی.»
برخلاف توی خواب، نگاه گئوم موگوک مهربون بود و سو دهریونگ آهی از سر راحتی کشید.
«خواب دیدم توی نیمهنهایی مردم.»
«خوابها برعکس واقعیت هستن، پس حالت خوب میشه.»
«شما داشتید به مردن من نگاه میکردید و میگفتید ۵۰۰,۰۰۰ نیانگ هدر رفته!»
«خب پس برعکس نیست، نه؟ انگار قراره توی نیمهنهایی ببازی.»
«لطفاً اینقدر حرفهای بدشگون نزنید.»
سو دهریونگ سعی کرد بلند بشه، اما بدنش حرکت نمیکرد.
«ها؟ نمیتونم بدنم رو تکون بدم.»
سو دهریونگ سرش رو بلند کرد تا به بدنش نگاه کنه.
شوکه شد.
تمام بدنش به طور متراکمی با سوزن پوشیده شده بود.
«فکر کنم سوزنها رو اشتباه زدن و بدنم فلج شده. اصلاً نمیتونم تکون بخورم!»
«اونها سوزنهای مهمی هستن. پزشک حشرات نقاط فلجکننده بدنت رو سرکوب کرده.»
تازه اون موقع بود که سو دهریونگ خیالم راحت شد.
«متاسفم. برای اینکه بیدلیل آسیب دیدم. و باعث شدم اینهمه پول خرج کنید.»
«هی، بازرس سو. این چیزیه که تو باید توی این موقعیت بگی: "نه، ارباب عمارت. شما بودید که باعث شدید من وارد این تورنمنت بشم و اینطوری آسیب ببینم. شما خیلی زیادهروی میکنید. لطفاً من رو درمان کنید، حتی اگه به جای ۵۰۰,۰۰۰ نیانگ، ۵ میلیون نیانگ هزینه داشته باشه!"»
«آخ، لطفاً باعث نشید بیشتر از این احساس شرمندگی کنم. فقط برید.»
وقتی گئوم موگوک برگشت تا بره، سو دهریونگ از پشت سرش گفت:
«راستش رو بخواید، میخواستم درمان بشم. گفتم نمیتونم چون پولش خیلی زیاده، اما توی دلم امیدوار بودم که بتونم درمان بشم و روی سکوی تورنمنت برم. برای همین تظاهر کردم که نمیتونم رد کنم و درمان شدم. اگه پول خودم بود، باز هم درمان میشدم؟»
«میشدی.»
«چرا اینقدر مطمئنید؟»
«چون کسی که پول بقیه رو خرج میکنه ولی دلش نمیاد از جیب خودش مایه بذاره، اصلاً از همون اول چنین نگرانیهایی به دلش راه نمیده.»
«نمیتونه یه جور تاکتیک فریبکارانه باشه؟ اینکه بخوای تا لحظهی آخر نقش آدم خوبه رو بازی کنی.»
«با خوب بودن در حق من چی نسیبت میشه؟ فقط یه دلیل برام بیار.»
«...»
«دیدی؟ موضوع این نیست، مگه نه؟»
«گمانم حق با شماست.»
او را ترک کردم و به فضای باز رفتم.
پزشک حشرات زیر پنجرهی اتاقی که تازه از آن خارج شده بودم نشسته بود و زیر نور آفتاب استراحت میکرد.
کنارش نشستم.
او که گفتگوی ما را در اتاق شنیده بود، از من پرسید:
«پس تو چرا با من خوبی؟ یعنی وارث فرقه اهریمنی واقعاً نگران یتیمهای سرزمینهای مرکزیه؟»
پزشک حشرات همانطور که میپرسید، مچ دستم را گرفت تا دوباره نبضم را چک کند.
در نقطهی عطف دیگری از زندگیام، افکار صادقانهام را فاش کردم.
«همونطور که گفتی، من به عنوان وارث فرقه اهریمنی، توی مسیری قدم برمیدارم که هر لحظه ممکنه توش بمیرم. پس طبیعی نیست که بخوام با کسی که مهارت پزشکیش حتی مردهها رو هم زنده میکنه، رابطهی خوبی داشته باشم؟»
«فقط همین؟»
«دیگه چی میتونه باشه؟»
او مچ دستم را رها کرد.
لحظهای نگاهم کرد و ناگهان چیزی را به سمتم گرفت.
همان حشرهی سمی بود که قبلاً خورده بود.
«میخوای امتحان کنی؟ خوشمزهست.»
«اگه با خوردنش نمیمیرم، یه کم میخورم.»
«میخوای مطمئن بشم که نمیمیری؟»
در آن لحظه، میدانستم که در نقطهی عطف دیگری از زندگیام ایستادهام.
«به عنوان یه پزشک، یه چیزی هست که تمام عمرم میخواستم بهش برسم. اما این کاریه که حتی نمیشه بدون کسی که گذرگاههای درونیش به قدرت تو باشه، امتحانش کرد. ممکنه خطرناک باشه، اما اگه موفقیتآمیز باشه، این آزمون کمک بزرگی بهت میکنه.»
بعد از لحظهای تامل، سر تکان دادم.
«امتحانش میکنم.»
«نمیپرسی چه جور آزمونیه؟»
چون از قبل میدانستم آن آزمون چیست و نتیجهاش را هم میدانستم.
وقتی سو دهریونگ را به اینجا آوردم، با خودم فکر کردم که آیا این فرصت سرنوشتساز به من میرسد یا نه.
این فرصتی نبود که بشود با زور به دستش آورد.
بنابراین تصمیم گرفته بودم که اگر نصیبم شد که چه بهتر، وگرنه اجازه دهم بگذرد.
اما حالا آن فرصت داشت به من میرسید.
از این نظر، سو دهریونگ بود که مرا به سمت این فرصت هدایت کرد.
«چون باور دارم آزمونی که از طرف کسی باشه که تمام عمرش رو وقف یتیمها کرده، حداقل آزمونی نیست که بخواد به من آسیبی بزنه.»
«احمقی؟ ممکنه توطئهای برای کشتن وارث فرقه اهریمنی باشه.»
«اشکالی نداره. به جز من کسای دیگهای هم هستن که مقامم رو به ارث ببرن. یه صف طولانی پشت سرم ایستادن.»
پزشک حشرات حشرهی سمیای را که در دست داشت جوید و به شانهام زد.
«این درد داره منو میکشه. یه کم ماساژم بده.»
شانههای پزشک حشرات را ماساژ دادم.
«انگار خیلی کار داری. چرا یه شاگرد نمیگیری؟ که شانههات رو ماساژ بده و اینجور کارها.»
«کدوم جوونی این روزها از حشرات سمی خوشش میاد؟ همهشون یکی دو ماه دووم میارن و بعد فرار میکنن.»
به نظر میرسید واقعاً شاگردانی بودهاند که اینطور فرار کردهاند.
«میخوای من شاگردت بشم؟»
«چیزی رو که از ته دلت نیست نگو.»
«با این موضوع مشکلی ندارید، پزشک الهی؟»
«با چی؟»
«اگه آزمون موفقیتآمیز باشه، کسی که قراره وارث فرقه اهریمنی بشه، حتی قویتر هم میشه، مگه نه؟»
«من که تمام عمرم رو با نفرین شنیدن زندگی کردم، دیگه نگران چی باشم؟ محکمتر. اون طرفتر. آه، چه کیفی میده.»
* * *
وقتی سو دهریونگ دوباره بیدار شد، تمام سوزنهایی که در بدنش فرو رفته بود، خارج شده بودند.
آنقدر احساس شادابی میکرد که انگار تازه از یه خواب شبانهی عمیق بیدار شده است.
سو دهریونگ همانطور که مینشست، بازویش را تکان داد و هیچ دردی حس نکرد.
انگار اصلاً از اول زخمی نشده بود.
نه، بدنش حتی بهتر از قبل از مصدومیتش بود.
«چطور ممکنه؟»
وقتی سو دهریونگ به فضای باز رفت، پزشک حشرات در حیاط نشسته بود و دست و پاهایش را ماساژ میداد.
او با تردید جلو رفت و با کمی فاصله از او نشست.
«نمیخوای بابت درمانت ازم تشکر کنی؟»
«تو پانصد هزار یانگ گرفتی.»
«بچهی بیچشمورو. فکر میکنی چون پول دادی دیگه لازم نیست تشکر کنی؟»
«یه کم دیگه انجامش میدم.»
«به نظر بچهی خوبی میای، چرا اینقدر اخمو و بدعنقی؟»
«خودت گفتی شبیه بچهننه هام، نگفتی؟»
«بچهننه، بدعنق و تازه تنگنظر هم هستی. آخه تو به چه دردی میخوری؟»
او همانطور که حرف میزد، دست و پاهایش را ماساژ میداد.
«چرا زخمی شدی؟»
«موقع گرفتن حشره زخمی شدم.»
«چرا درمانش نکردی؟»
«این مثلاً نسخهی درمانشدهشه.»
«مگه چه جور حشرهای گرفتی که اینطوری زخمی شدی؟»
«اینقدر غر نزن و بیا اینجا شانههام رو ماساژ بده.»
«من پانصد هزار یانگ پول دادم، چرا باید شانههات رو هم ماساژ بدم؟»
سو دهریونگ با اینکه غر میزد، اما جلو رفت و شانههای او را ماساژ داد.
«آه! چه کیفی میده. تو از اون اربابت هم بهتری.»
«از بچگی همه بهم میگفتن پنجههای قویای دارم. شانههای مادربزرگم رو زیاد ماساژ میدادم.»
«شانههات خوبن؟»
«واقعاً، اون زخم چطور اینقدر عالی خوب شد؟ تو فوقالعادهای.»
«نیروی درونیت هم باید یه کم زیاد شده باشه.»
«چی؟»
سو دهریونگ که جا خورده بود، نیروی درونیاش را چک کرد.
بهطور قابلتوجهی افزایش یافته بود.
در مقایسه با دیگر رزمیکاران نوظهور همنسلش، نیروی درونی او نسبتاً کم بود.
اما حالا، با داشتن نیروی درونیای همتراز با آنها، بزرگترین نقطهضعفش از بین رفته بود.
سو دهریونگ که منقلب شده بود، روی زمین به سجده افتاد.
«تو ولینعمت منی!»
«دیگه پزشک قلابی نیستم؟»
«البته که نه! تو یه پزشک الهی بزرگی!»
«تشکرت رو بذار برای اربابت که پول رو حساب کرد.»
«حالا که حرف پول شد، نمیتونی یه کم تخفیف بدی؟»
«نگرانی اربابت ورشکست بشه؟»
«اربابم کلی پول داره، نگران اون نیستم.»
«پس چی؟»
«فقط این پول خیلی زیاده که بخوام همهش رو بهش برگردونم.»
«قصد داری تمام این پول رو پس بدی؟»
«مجبورم.»
لبخند محوی بر لبان پزشک حشرات نقش بست و به سو دهریونگ نگاه کرد.
«اگه شانههام رو خوب ماساژ بدی، شاید ده هزار یانگش رو بخشیدم.»
«بله، پزشک الهی بزرگ! بازوهاتون رو هم ماساژ میدم.»
یک بار دیگر، سو دهریونگ با پشتکار شروع به ماساژ دادن شانهها و بازوهای او کرد.
«راستی، ارباب عمارت کجاست؟»
«توی اون خمره اونجاست.»
سو دهریونگ جا خورد.
جایی که او اشاره کرد، خمرهای در وسط حیاط بود که با مایع عجیبی پر شده بود.
از لحظهای که بیرون آمده بود، بوی آن خمره آنقدر تهوعآور بود که به سختی تحملش میکرد.
«انگار نگران نیستی؟»
«کی نگران کیه؟ من میتونم نگران همهی آدمهای دنیا باشم، اما لازم نیست نگران ارباب عمارتم باشم. اگه بیدلیل نگران بشم، فقط شبیه یه آدم عجیب به نظر میام. حتماً دلیل خوبی داشته که رفته اون تو.»
«پس یه دلیلی داشته که حاضر شده پانصد هزار یانگ برات خرج کنه.»
چون این حرف تعریفی از خودش بود، سو دهریونگ حس خوبی پیدا کرد.
«برو اونجا و اون خمرهی بنفش رو برام بیار.»
«بله.»
سو دهریونگ در حالی که اخم کرده بود، خمره را آورد.
آن هم پر از مایعی بدبو بود.
«بچه، میدونی این چقدر باارزشه؟ چرا دماغت رو گرفتی؟»
«اینها همهش چیه؟»
«بدنم برای گرفتن این چیزها داغون شد.»
پزشک حشرات آن را گرفت و داخل خمرهای ریخت که گئوم موگوک در آن غوطهور بود.
با مخلوط شدن مایعات، آنها به شدت شروع به جوشیدن و حباب زدن کردند.
«اون تو چطور نفس میکشه؟»
«اگه خیلی نگرانی، میتونی بری جای اون.»
«نه، ممنون.»
سو دهریونگ چند قدم به عقب برداشت.
«خب، این چه جور آزمایشیه؟»
«توی تمام مدتی که داشتم روی حشرات سمی تحقیق میکردم، یه رویایی داشتم که همیشه میخواستم بهش برسم. اربابت با میل خودش داوطلب شد تا سوژهی اون تحقیق بشه. اون یا مرده از اونجا میاد بیرون، یا متحول شده.»
برای سو دهریونگ، مرگ گئوم موگوک اصلاً یک احتمال نبود.
«به چی متحول میشه؟»
سپس، کلمهای غیرمنتظره و حیرتانگیز از دهان پزشک حشرات خارج شد:
«پیکر مصون از تمام سموم.»