چپتر 167: لحظهای که از کار دست میکشی، پیر شدنت شروع میشه
چپتر 167: لحظهای که از کار دست میکشی، پیر شدنت شروع میشه
«سو دهریونگ» از شنیدن عبارت «پیکر مصون از تمام سموم» شوکه شد.
زمانی که کسی به پیکر مصون از تمام سموم دست پیدا کنه، هیچ سمی در دنیا نمیتونه روی او اثر بذاره.
این یعنی او دیگه با سم کشته نمیشه.
در دنیای رزمی، سم تنها چیزی بود که آدم باید بیش از هر چیز دیگهای مراقبش میبود، بنابراین بزرگترین نقطه ضعف او از بین میرفت.
«به همین راحتی میشه بهش رسید؟»
«شاید برای اربابت راحت باشه. اما زندگی خودم، منی که دارم این رو براش ممکن میکنم، تا رسیدن به اینجا سفری طولانی و دشوار بوده.»
سو دهریونگ یک بار دیگه از «گئوم موگوک» شگفتزده شد.
چطور میشد سرنوشت کسی رو که برای درمان به اینجا آورده شده بود و در نهایت به پیکر مصون از تمام سموم دست پیدا میکرد، توضیح داد؟
«حسودیت نمیشه؟»
«اصلاً.»
«چرا نه؟ قیافت که شبیه آدمهای طماعه.»
«این آدم طماع حد و اندازه خودش رو میدونه. معتقدم هر کسی ظرفی به اندازه مشخص برای سرنوشتش داره. ظرف سرنوشت من فقط به اندازهای بزرگه که لازم باشه تمام تلاشم رو برای پیروزی در مسابقه اژدهای جوان به کار بگیرم. و حتی اون هم از زمان ملاقات با ارباب عمارت، رشد فوقالعادهای داشته. قبل از اون، واقعاً بزرگتر از یه ظرف سس سویا نبود.»
با یادآوری روزهایی که شخصیتش تاریک و غمزده بود، روزهایی که لبریز از میل به انتقام از ارشدهایش در عمارت دنیای زیرین و کینه نسبت به فرقه الهی اهریمن آسمانی بود، احساس میکرد حتی ظرف سس سویا هم تخمین دستودلبازانهایه.
«من بارها شاهد بودم که ظرف سرنوشت ارباب عمارت چقدر بزرگه. حتی همین الان هم دارم میبینمش. به جای حسادت، احساس قدردانی میکنم. این فقط یه داستان دیگه است که میتونم وقتی نوههام رو روی زانوهام تکون میدم، براشون تعریف کنم.»
«پس چرا اینقدر مضطرب به نظر میرسی؟»
«دارم فکر میکنم او قراره چه سرنوشتی رو رقم بزنه که داره توی همچین مسیری قدم برمیداره. از اونجایی که من ناخواسته دست راستش هستم، نمیتونم از اون سرنوشت فرار کنم.»
«اگه حس میکنی ظرف سرنوشتت داره میشکنه، میتونی فرار کنی.»
«حتی اگه بقیه فرار کنن، من نمیتونم. نه بعد از اینکه بهم نشون دادی حاضری پانصد هزار یانگ برای من بپردازی، اون هم بعد از اینکه بدون لحظهای استراحت من رو تا اینجا روی کولت آوردی. به لطف تو، من کاملاً نابود شدم. از اونجایی که به هر حال نمیتونم فرار کنم، آیا هنر برتر دیگهای نیست که او رو حتی قویتر کنه؟ خواهش میکنم، او رو قویتر کن.»
«تمام موادی که ذخیره کرده بودم و برام عزیز بودن دارن اونجا مصرف میشن. حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم کار بیشتری انجام بدم.»
پزشک حشرات شانه خودش رو ماساژ داد، انگار که موج دیگهای از درد داشت به سراغش میومد.
سو دهریونگ جلو رفت تا شانه او رو ماساژ بده.
«نه. تو میتونی برای یه نفر دیگه پیکر مصون از تمام سموم بسازی، اما نمیتونی شانه دردناک خودت رو خوب کنی؟»
پزشک حشرات با لبخندی تلخ جواب داد:
«همه همینطوری زندگی میکنن. فکر میکنی تو فرقی داری، وروجک؟ آه، اون طرفتر. یه کم بیشتر به سمت راست. آره، همونجا. آه، چه حس خوبی داره.»
از اون روز، گئوم موگوک برای دو روز دیگه توی وان غوطهور موند.
پزشک حشرات به اضافه کردن مواد مختلف به وان ادامه داد و بو هر لحظه بدتر و متعفنتر میشد.
سپس، وقتی آخرین ماده رو اضافه کرد، اتفاق باورنکردنیای رخ داد.
رایحهای معطر از وانی که پر از بوی متعفن بود، شروع به بلند شدن کرد.
واقعاً غیرقابلباور بود.
اینطور نبود که آخرین مادهای که مخلوط کرده بود، بویی اونقدر قوی داشته باشه که تمام تعفن رو از بین ببره.
انگار که اون بوهای تند و زننده با هم ترکیب و ترکیب شده بودن و با اضافه شدن آخرین مورد، به چیزی کاملاً جدید و متفاوت تبدیل شده بودن.
سو دهریونگ دستش رو روی وان گذاشت و با تمام وجود دعا کرد.
«ارباب عمارت، دووم بیار!»
* * *
در ابتدا، واقعاً حس میکردم که دارم میمیرم.
ترجیح میدادم به متعفنترین و کثیفترین جای دنیا پرتاب بشم تا اینکه وارد این وان بشم.
آه، نمیتونم انجامش بدم.
متعفنترین جای دنیا احتمالاً همین وان بود.
«این دارو رو بخور و برو داخل.»
«چه جور داروییه؟»
«داروییه که تو رو برای دو روز میکشه. اگه میترسی، هنوز هم میتونی منصرف بشی.»
«منصرف بشم؟ این یه قرص نجاتبخشه. من هیچوقت نمیتونستم در حالی که زندهام وارد اونجا بشم.»
بدون تردید قرصی رو که پزشک حشرات بهم داد، گرفتم.
قرص رو بلعیدم، چشمهام رو بستم و وقتی دوباره اونها رو باز کردم، روی تخت دراز کشیده بودم.
تازه اون موقع بود که تونستم حسش کنم.
در این مدت دو روز گذشته بود.
خواب ندیده بودم و هیچ خاطرهای از هیچچیز نداشتم.
به نظر میرسید واقعاً قبل از بیدار شدن، برای دو روز مرده بودم.
وقتی این بار چشمهام رو باز کردم، سو دهریونگ داشت بهم نگاه میکرد.
لحظهای بهم خیره شد و بعد با چهرهای جدی گفت:
«بعد از کلی فکر کردن، تصمیم گرفتم اون پانصد هزار یانگ رو پس ندم.»
سو دهریونگ احتمالاً تنها کسی بود که میتونست در لحظه باز کردن چشمهام، من رو به خنده بندازه.
«یادم نمیاد پانصد هزار یانگ بهت قرض داده باشم.»
درست در همون لحظه، پزشک حشرات وارد اتاق شد و گفت:
«این وروجکِ نقنقو و وسواسی رو همینجا بذار بمونه. باید اون رو به عنوان شاگردم قبول کنم.»
با این حرف، سو دهریونگ از ترس عقب کشید.
«خیلی دوست داشتم، اما کارهای مهمی دارم که باید بهشون رسیدگی کنم.»
«میتونی بعد از اینکه کارت تموم شد برگردی. نظرت چیه؟»
«متأسفم، اما من همین الانش هم یه استاد دارم. اون ترسناکترین آدم دنیاست.»
«ترسناکتر از حشرات؟»
«خب، البته که حشرات هم ترسناک هستن.»
میتونستم حس کنم که حرفهای شوخیآمیز پزشک حشرات، رگههایی از صداقت در خودش داره.
سو دهریونگ با چشمهاش بهم اشاره کرد.
«داری چیکار میکنی؟ یه کمکی بهم بکن.»
البته که من دخالتی نکردم.
«بد نیست که زندگی جدیدی رو امتحان کنی، مگه نه؟»
«تا چشمهات رو باز کردی، داری سعی میکنی دست راستت رو قطع کنی. نمیتونی این دست رو قطع کنی. از لحظهای که اون پانصد هزار یانگ رو پرداختی، دست من به آهن سرد دههزارساله تبدیل شد.»
لبخندی زدم و به پزشک حشرات گفتم:
«وقتی اون آهن سرد دههزارساله زنگ زد، فرسوده شد و افتاد، باهات تماس میگیرم.»
در مورد سو دهریونگ که اصلاً حرفش رو نزن، اما اگه زمانی شخص مناسب دیگهای پیدا میکردم، تصمیم گرفتم که حتماً او رو به عنوان شاگرد پزشک حشرات معرفی کنم.
«تو، یه لحظه برو بیرون.»
«بله.»
پزشک حشرات سو دهریونگ رو به بیرون فرستاد.
«حالا میتونی بلند بشی.»
از روی تخت بلند شدم.
با وجود اینکه دو روز بیهوش بودم، بدنم احساس سبکی میکرد.
واقعاً قدرت این هنر پزشکی عمیق، چیز دیگری بود.
«بوی خوبی میدی.»
«تا چند روز باقی میمونه.»
«کاش این رایحه همیشگی بود.»
«اگه اینطور بود، دیگه تا آخر عمرت نمیتونستی به هیچجا نفوذ کنی.»
«خب، اون وقت مجبور میشم جوری زندگی کنم که نیازی به این کارها نداشته باشم، مگه نه؟»
«درسته. اگه اهریمن آسمانی بشی، شاید بتونی همچین زندگیای داشته باشی.»
پزشک حشرات مقداری شراب آورد و برای من یه جام ریخت.
«بیا، از شراب من بنوش.»
جامی رو که برام ریخته بود، سر کشیدم.
خودش چیزی نمینوشید و فقط جام من رو پر میکرد.
بعد از اینکه سه جام پشت سر هم نوشیدم، بالاخره از ریختن دست کشید.
من بودم که مینوشیدم، اما او بود که داشت سفره دلش رو باز میکرد.
«راستش رو بخوای، خیلی خسته بودم. هم جسمم و هم روحم فرسوده شده بود. شاید کمک کردن به اون یتیمها، یه جور تلاش برای محافظت از خودم بود. مثل یه ستون حمایتی بود که نمیذاشت از خستگی فرو بریزم یا از کنترل خارج بشم.»
منظورش رو میفهمیدم.
من هم تجربه مشابهی داشتم.
در دوران آوارگیام، «سو جین» از من محافظت کرده بود و در زمانی که داشتم مواد لازم برای هنر بزرگ رو جمعآوری میکردم، میل به انتقامم همین نقش رو ایفا میکرد.
پزشک حشرات ادامه داد.
«وقتی دیدمت، یه جور حس سرنوشت بهم دست داد. حسی که تا حالا توی زندگیم نداشتم. آخ، راستش وقتی فهمیدم توی هنر تقویت گذرگاههای درونی به استادیِ کامل رسیدی، با خودم گفتم بالاخره وقتش رسیده. آسمونِ بیتفاوت بالاخره بهم یه فرصت داد.»
سرش رو چرخوند تا از پنجره به آسمون نگاه کنه.
نگاهم ناخودآگاه دنبال نگاه اون به بیرون خیره شد.
«اون آسمونِ لعنتی، حداقل وقتی بحث تحقیقاتم بود، واقعاً نفرینم شده بود.»
نگاهش دوباره به من برگشت.
«میدونی توی شرابی که الان خوردی چی بود؟»
«چیزی حس نکردم.»
«حاوی سم مرگبار بیشکل بود.»
شوکه شدم.
سم مرگبار بیشکل، بیرنگ، بیبو و بیمزه بود و قدرتش اونقدر زیاد بود که بهش میگفتن پادشاه سمها.
اون اهریمن آسمانیِ دنیای سموم و توی کل دنیا شماره یک بود.
طبیعتاً ساختنش سخت بود و پادزهرش حتی سختتر پیدا میشد.
«من که کاملاً حالم خوبه.»
«تبریک میگم. از این به بعد هیچ سمی توی دنیا نمیتونه تو رو بکشه.»
حرفش به این معنی بود که آزمایش موفقیتآمیز بوده و من به پیکر مصون از تمام سموم دست پیدا کردم.
«سم مرگبار بیشکل؟ برای تایید کردنش یه کم زیادهروی نکردی؟»
«اینطوری دیگه لازم نیست یه بار دیگه چکش کنم.»
اینکه با دستهای خودش یه پیکر مصون از تمام سموم بسازه و بعد آزمایش نهایی رو با سم مرگبار بیشکل انجام بده، اوج دستاورد زندگیش بود که همیشه خوابش رو میدید.
حالا داشتم توی لحظهای با یه استادکار شریک میشدم که به آرزوی دیرینهاش رسیده بود.
شادی، آرامش، تلخوشیرینی و اشتیاقی که حس میکرد؛ همهاش رو میتونستم درک کنم.
شاید اینها همون احساساتی بودن که من هم لحظهی کشتن هوا موگی حس میکردم.
در برابرش تعظیم عمیقی کردم.
«ممنونم.»
«منم ازت ممنونم. این هدف زندگیم بود. حالا دیگه لازم نیست کل دنیا رو دنبال حشرات سمی زیر و رو کنم.»
دلیل اینکه بدنش اینقدر درد میکرد، بیماریای بود که موقع جمعآوری اون حشرات سمی بهش مبتلا شده بود.
رفتم کنارش و شونههاش رو ماساژ دادم.
«اوه، چه حس خوبی داره.»
«حالا که فکر میکنم، من حتی شونههای پدرم رو هم هیچوقت ماساژ ندادم.»
«چه پسر بیوفایی.»
«شاید ندونی، ولی اون از اون آدمهاییه که برای یه بار ماساژ دادن شونههاش باید جونم رو کف دستم بذارم.»
پزشک حشرات طوری خندید که انگار براش جالب بود.
همونطور که از پشت شونههاش رو ماساژ میدادم، حس کردم انرژیش نسبت به اولین باری که دیدمش کمتر شده.
انگار به قلهی نهایی رسیده بود و حالا داشت مسیر فرود رو طی میکرد.
«از این به بعد، برای چه هدفی زندگی میکنی؟»
«هدف؟ فقط راحت زندگی میکنم.»
«نمیتونی.»
«نمیتونم؟»
لحظهای که یه آدم که با تمام وجود وقف چیزی شده، دست از کار بکشه، به طرز وحشتناکی پیر میشه.
دردهاش هم بدتر میشن.
«باید دوباره برای دنیای رزمی چیزهای جدیدی تحقیق کنی و بسازی. و بعد اونها رو به من بدی.»
«پس طماعِ واقعی تمام این مدت اینجا بوده.»
از ماساژ دادن شونههاش دست کشیدم، رفتم جلوش و مچ دستش رو گرفتم.
طوری که انگار دارم نبضش رو چک میکنم مچش رو نگه داشتم و اون هم با دقت بهم زل زد.
بعد از اینکه تظاهر کردم دارم نبضش رو میگیرم، بهش گفتم:
«بدنت اونقدر سالمه که بتونی پنجاه سال دیگه هم راحت زندگی کنی. دست به کار شو!»
از حالتش معلوم بود کاملاً میفهمه چرا دارم این حرف رو میزنم.
«هوم، وروجک. میخوای پنجاه سال دیگه با این دردی که دارم زندگی کنم؟ نفرینم نکن.»
«دوباره میام سراغت و مطمئن میشم که درمان شدی.»
«حتی اگه یه قول توخالی باشه، بازم ممنون.»
«من کسی هستم که باید تا آخر عمر ازت ممنون باشم. به لطف تو، دیگه لازم نیست نگران مسموم شدن باشم.»
«چیزی بود که هم میتونست موفق بشه و هم شکست بخوره. ولی تو شجاعانه جونت رو به خطر انداختی. این رو پاداش شجاعتت بدون.»
«این لطفت رو تا سالها جبران میکنم. اگه زمانی به کمکم نیاز داشتی، به مسافرخانه دریاچه غربی توی دشتهای مرکزی خبر بده، حتماً میام سراغت.»
«باشه.»
با هم رفتیم بیرون.
سو دهریونگ با چهرهای شاد به استقبالمون اومد.
«به هر دوتون تبریک میگم.»
موقع خداحافظی و رفتن، پزشک حشرات یه حشره سمی رو سمتمون گرفت.
«قبل رفتن این رو بخور! خوشمزهست.»
«متاسفم، ولی منم از حشرات خوشم نمیاد.»
اول من شروع به دویدن کردم و سو دهریونگ هم پشت سرم اومد.
پزشک حشرات به اون دو نفری که داشتن دور میشدن خیره شد و به آسمون نگاه کرد.
«به عنوان یه پزشک، وظیفهام رو انجام دادم.»
بعد از اینکه لحظهای به آسمون خیره شد، طبق عادت شونهاش رو ماساژ داد و رفت داخل.
«آخ، بازوم.»
* * *
سو دهریونگ رو پشتم گذاشتم و با گام تندرو دویدم.
به نظر میرسید برای سو دهریونگ نسبت به موقع اومدن، راحتتر بود.
قبلاً یک بار تجربهاش کرده بود و نیروی درونیش هم بیشتر شده بود.
روی پشتم، نگران همهچیز بود.
«فکر میکنی میتونم ببرم؟ حریفم کیه؟ اگه دیر برسیم و حذف بشم چی؟ یا اگه مثل توی خوابم، توی نیمهنهایی بمیرم چی؟»
«دست از این نگرانیهای بیخود بردار!»
«این ترفند کوچیک منه. مدام بدترین حالت ممکن رو تصور میکنم تا از استرسم کم بشه، اینطوری توی واقعیت اتفاق نمیافته.»
«تا حالا جواب داده؟»
«نمیدونم. بدترین حالت هنوز اتفاق نیفتاده.»
«واسه همینه که بهش میگم نگرانی بیخود!»
وقتی به سختی و درست به موقع برگشتیم، یه وضعیت کاملاً غیرمنتظره منتظرمون بود.
«ها؟»
سو دهریونگ با تعجب به اطلاعیهای که روی دیوار اتحاد رزمی بود خیره شد.
اطلاعیهای درباره مسابقه اژدهای جوان بود.
«من... به فینال صعود کردم؟»
توی مسابقه یکچهارم نهایی که بعد از گروه سو دهریونگ بود، اتفاقی افتاده بود.
توی اون مبارزه، یکی از مبارزها به شدت زخمی شده بود و معلوم شد که حریفش عمداً این کار رو کرده.
در نتیجه، کسی که قرار بود توی نیمهنهایی با سو دهریونگ روبرو بشه حذف شده بود و اون خودبهخود به فینال رفته بود.
«مگه بهت نگفتم خوابها برعکس واقعیتن؟ نگفتم همهی نگرانیهات بیخوده؟»
با حرفهای من، سو دهریونگ هنوز نمیتونست چشم از اطلاعیه رسمی روی دیوار برداره.
«واقعاً... واقعاً اجازه دارم اینطوری برم فینال؟»
«نه کلکی زدی، نه تقلب کردی. چرا نباید بری؟ همونطور که میگن، نه آدم بااستعداد و نه آدم سختکوش، هیچکدوم حریف یه آدم خوششانس نمیشن.»
«تا حالا اینقدر خوششانس نبودم.»
«شانس توی زندگی آدم عوض میشه.»
سو دهریونگ برگشت و بهم نگاه کرد.
چشمانش حسش رو منتقل میکردن.
*این شانس همهاش به خاطر شماست، ارباب عمارت.*
«وقتی تصمیم گرفتم توی مسابقه اژدهای جوان شرکت کنم، میخواستم برنده بشم و به شما کمک کنم، ارباب عمارت. حالا فقط یه قدم دیگه مونده.»
«همون قدم آخر مشکله.»
حریفی که شانس جلوش جواب نمیداد به فینال رسیده بود.
بدون هیچ غافلگیریای، نوه رهبر اتحاد رزمی، جین هاریونگ، به فینال راه پیدا کرده بود.
به این ترتیب، مسابقه فینال تبدیل شد به جدال بین سو دهریونگ، مظهر غافلگیریها، و جین هاریونگ، مدعی همیشگی قهرمانی.
«چیکار کنم؟ فکر کنم اونقدر عصبی بشم که حتی نتونم تیغهام رو بیرون بکشم.»
«شاید نتونی تیغهات رو بیرون بکشی، ولی هنوز که میتونی بخونی، نه؟»
«بله؟ منظورتون چیه؟»
کیسهای رو از توی لباسم درآوردم.
این همون کیسه استراتژی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین برای سو دهریونگ داده بود.
«یعنی بالاخره وقت استفاده از این رسیده.»