چپتر 168: او عصبانی نمیشه چون یه اتفاق معمولی نیست

«فراموش کردم!» سو دهریونگ فریاد زد.

او کاملاً کیسه استراتژیای رو که استادش بهش داده بود، فراموش کرده بود.

«چطور تونستم این رو فراموش کنم؟»

«حتماً به همین خاطره که ارشد اون رو به جای تو، به من داد، مگه نه؟»

«آه! نجات پیدا کردم. بالاخره نجات پیدا کردم!»

«واقعاً؟ شاید قبلاً خیلی ساده میباختی، اما حالا که این کیسه رو باز کردی، ممکنه زیادهروی کنی و خودت رو به کشتن بدی، اینطور فکر نمیکنی؟»

سو دهریونگ از تعجب جا خورد.

«داری از تاکتیک خودم یعنی تضعیف روحیه با تصور بدترین سناریو، علیه خودم استفاده میکنی؟»

«نه. این بار دارم درباره یه احتمال واقعی حرف میزنم. هنوزم میخوای بازش کنی؟»

«البته. چه ببرم و چه ببازم، این اولین استراتژیایه که استادم تا حالا برام گذاشته. باید ببینمش.»

کیسه رو باز کردم.

داخلش، تکهای کاغذ لولهشده قرار داشت.

اون رو به سو دهریونگ دادم.

او قبل از اینکه به آرامی لوله کاغذ رو باز کنه تا بخونتش، نفس عمیقی کشید.

سو دهریونگ با دیدن محتویات کاغذ شوکه شد.

حتی قبل از اینکه خوندنش رو تموم کنه، در حالی که میلرزید، اون رو به من برگردوند.

«نـ... نگاه کن!»

یه فرمول تیغه اونجا نوشته شده بود.

اون فرمولِ فرم اول از «فرم تیغه اهریمنی بهشتکش» بود؛ تکنیک تیغه امضای اهریمن تیغه آسمان خونین.

نه کل فرمول، بلکه فقط فرم اولش نوشته شده بود.

[...هرچند این فقط اولین فرم از نه فرمِ «فرم تیغه اهریمنی بهشتکش» هست، اما توی مبارزه بین رزمیکارهای جوان کمک بزرگی برات میشه. اگه بخشهایی بود که متوجه نشدی، ارباب جوان دوم بهت آموزش میده و همچنین بهت نشون میده چطور مخفی کنی که این هنر رزمی منه.]

سو دهریونگ نیمهگیج به نظر میرسید.

«چی شده؟»

«فرم تیغه اهریمنی بهشتکش هنر رزمیایه که فقط به جانشین رسمی منتقل میشه.»

«البته که همینطوره.»

«اما چرا شما تعجب نمیکنید، ارباب عمارت؟»

«چرا باید تعجب کنم؟»

«این یعنی ارشد من رو فقط به چشم یه شاگرد نمیبینه، بلکه به عنوان جانشینش بهم نگاه میکنه.»

صدای سو دهریونگ میلرزید.

او بیشتر از هر زمان دیگهای که دیده بودمش، داشت میلرزید.

«مگه این بدیهی نیست؟»

«بدیهی؟ استادم من رو به عنوان اهریمن تیغه آسمان خونینِ بعدی میبینه و شما میگید این بدیهیه؟»

«مگه بین شاگردهای ارشد، به جز تو کس دیگهای هم هست که بتونه یه فرمانروای اهریمنی بشه؟»

سو دهریونگ چنان تحت تأثیر قرار گرفته بود که نمیدونست باید چیکار کنه.

راستش رو بخواید، این اولین باری بود که با اطمینان فهمیدم اهریمن تیغه آسمان خونین، سو دهریونگ رو جانشین خودش میدونه.

انتظارش رو داشتم، اما این تصمیم سریعتر از چیزی که فکر میکردم گرفته شده بود.

این یعنی او خیلی به سو دهریونگ علاقه داشت.

«اما اون داره چنین هنر رزمی مهمی رو روی یه تکه کاغذِ اینشکلی منتقل میکنه؟»

«واسه همین اون رو به من داد. چون من گمش نمیکردم.»

هرچند فقط بخشی از اون بود، اما او در واقع فرمول هنر رزمی امضای خودش رو به من نشون داده بود.

این نشونه واضحی بود از اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین چقدر به من اعتماد داره.

«آاااه!» سو دهریونگ که غرق در احساسات شده بود، مدام عقب و جلو میرفت و نمیتونست خودش رو آروم کنه.

درست همون موقع، آخرین بخش کاغذ رو بهش نشون دادم.

«این قسمت رو خوندی؟»

«کدوم قسمت؟»

در انتهای فرمول، خط دیگهای نوشته شده بود.

[اگه ببازی، به دست خودم کشته میشی.]

«هییی!» سو دهریونگ از ترس از جا پرید.

در مقابل، من زدم زیر خنده.

بله، با شناختی که از شخصیت اهریمن تیغه آسمان خونین داشتم، غیرممکن بود چنین پیامی نذاره.

«آه! به نظر میاد موقع نوشتن این قسمت حسابی فشار آورده، چون کلماتش خیلی پررنگترن. اون که... واقعاً اگه ببازم من رو نمیکشه، مگه نه؟»

امکان نداشت چنین فرصت خوبی رو برای اذیت کردنش از دست بدم.

«اینطور فکر میکنی؟ او توی مبارزه با یه رزمیکار جوان دیگه، اون هم در حالی که داشته از تکنیک خودش استفاده میکرده، شکست بخوره؟ با اون غرور لجبازانهای که داره، فکر میکنی بیخیال قضیه میشه؟»

«آه، واقعاً ممکنه من رو بکشه.»

سو دهریونگ سرش رو بین دستهاش گرفت.

«حتی اگه به خاطر من از جونت بگذره، تا مدتی یه آموزش جهنمی در انتظارت خواهد بود.»

«اون یه عمر آموزش جهنمی میشه. ارباب عمارت! من باید ببرم! لطفاً کمکم کنید ببرم!»

«هیجانزده نشو. اگه تصادفی دوشیزه جین رو زخمی کنی یا بکشی، رهبر اتحاد رزمی تو رو میکشه. اون وقت واقعاً میمیری.»

او از قبل هویت واقعی من و سو دهریونگ رو میدونه، پس نباید به دوشیزه جین آسیبی بزنیم.

تنها دلیلی که اجازه داد ما به مرحله نهایی برسیم، هدف مشترکمون برای نابودی انجمن تقدیر آسمانی بود.

«ارباب عمارت! لطفاً کمکم کنید بدون آسیب زدن به دوشیزه جین ببرم! کمکم کنید با استفاده از فرم اولِ فرم تیغه اهریمنی بهشتکش پیروز بشم و یه کاری کنید که هیچکس نفهمه این هنر رزمی استادمه.»

«میدونی این کار چقدر غیرممکنه، مگه نه؟»

«من این رو از هیچکس جز شما نمیخواستم، ارباب عمارت.»

پنج روز تا مسابقه نهایی باقی مونده بود.

خوشبختانه، به نظر نمیرسید فرم اول خیلی سخت باشه و با آدم باهوشی مثل سو دهریونگ، ارزش امتحان کردن رو داشت.

به هر حال هدف رسیدن به مهارت برتر نبود، بلکه استفاده از عمقِ اون فرم برای شکست دادن جین هاریونگ بود.

فقط یک حرکت کافی بود.

«این درخواستِ دست راستمه، پس باید انجامش بدم. بیا بریم!»

ما بلافاصله به زمینهای تمرینی کوهستان رفتیم.

ما اهمیتی به جین هاریونگ، رهبر اتحاد یا انجمن تقدیر آسمانی نمیدادیم.

در واقع فکر میکردم این بهترین راه برای دوری از شک و تردید انجمن تقدیر آسمانی باشه.

کی فکرش رو میکنه افرادی که قبل از مسابقه نهایی برای تمرین ناپدید میشن، دارن نقشه میکشن؟ اونا فکر میکنن ما فقط چندتا رزمیکار ساده و صادق از حومه شهر هستیم.

ما کاملاً روی تورنمنت تمرکز کرده بودیم و معتقد بودم این در واقع بهترین راه برای نزدیک شدن به انجمن تقدیر آسمانی بود.

چند روز به همین منوال گذشت و روز قبل از مسابقه نهایی فرا رسید.

در شب نبرد نهایی، اتحاد رزمی غرق در شادی و جشن بود.

منطقه پر از رزمیکارهای بیشماری بود که از سراسر دشت مرکزی اومده بودن.

همچنین بازرگانان زیادی برای فروش کالاهای خودشون به رزمیکارها اومده بودن و برخی هم برای تبلیغ خود، هنرهای رزمی فرقهشون رو توی خیابان به نمایش میذاشتن.

کلاهبردارها سعی میکردن تازهواردهای دنیای رزمی رو فریب بدن و دزدهای زیادی هم کیسههای پول رو هدف گرفته بودن.

اتحاد رزمی رزمیکارهایی رو از لشکر اژدهای لاجوردی و سایر واحدهای نخبه مستقر کرده بود تا با هرگونه اتفاق ناخوشایندی برخورد کنن.

در میان این هیاهو، جین هاریونگ در حالی که کلاه حصیریاش رو پایین کشیده بود، وارد یه مسافرخانه شد.

وقتی از مسافرخانهچی سراغ گئوم یون رو گرفت، بهش گفتن که او و استادش چند روزه که برنگشتن.

«آخه کدوم گوری رفته؟»

او میخواست قبل از مسابقه نهایی گئوم یون رو ببینه.

میخواست باهاش شوخی کنه. «باید با ارباب جوانت راه بیام یا نه؟» او واقعاً میخواست این شوخی رو باهاش در میون بذاره.

همچنین کنجکاو بود که اگه گئوم یون ازش التماس میکرد که مراعات کنه، چیکار میکرد.

در حال حاضر، او هیچ قصدی برای کوتاهی کردن نداشت، اما آیا ممکن بود حتی ذرهای تردید کنه؟

با احساس ناامیدی، مسافرخانه رو ترک کرد.

حالا که اوضاع اینطور شده بود، چارهای نداشت جز اینکه شوخیاش رو عوض کنه.

بعد از پیروزی، این رو بهش میگفت:

«اگه زودتر اومده بودی و ازم میخواستی مراعات کنم، حتماً این کار رو میکردم.

دوست من، آخه کدوم گوری بودی؟»

***

سرانجام، روز مسابقه نهایی فرا رسید.

جمعیت عظیمی گرد هم اومده بودن و همانطور که شایسته فینال بود، چهرههای مهم زیادی حضور داشتن.

اول از همه، رهبر اتحاد رزمی که تورنمنت رو سازماندهی کرده بود، به همراه روسای سازمانهای اتحاد رزمی و استادان مشهور هنرهای رزمی از سراسر دشت مرکزی، صندلیها رو پر کرده بودن.

بدون شک نقل محافل تورنمنت، سو دهریونگ بود.

همه چشمها به این بود که آیا او، که از یه فرقه کوچک اومده، میتونه فصل جدیدی در تاریخ بنویسه یا نه.

بهخصوص از اونجایی که حریفش جین هاریونگ، نوه رهبر اتحاد رزمی بود، لحظهای که او رو شکست میداد، سو دهریونگ به یه قهرمان واقعی تبدیل میشد.

البته، افراد خیلی بیشتری پیروزی جین هاریونگ رو پیشبینی میکردن تا پیروزی او رو.

با معرفی داور، سو دهریونگ اولین کسی بود که روی صحنه قدم گذاشت.

نگاه او با مسابقات قبلیاش متفاوت بود.

تو این پنج روز گذشته، تمام وجودش رو مایه گذاشته بود.

تو کل زندگیش هیچوقت برای چیزی اینقدر تلاش نکرده بود و احتمالاً دیگه هم نمیکرد.

حتی اگه میباخت هم پشیمون نمیشد.

آه، نه.

نمیتونست ببازه.

فکر یه عمر تمرین جهنمی وحشتناک بود.

صدای تشویقها برای اون از همه طرف بلند شد.

سو دهریونگ برای لحظهای چشماش رو بست و از اون لحظه لذت برد.

این هدیهای بود که زندگی بهش داده بود.

بعد از این، شاید مجبور میشد به فرقه الهی اهریمن آسمانی برگرده و باقی عمرش رو به عنوان بازرس عمارت دنیای زیرین زندگی کنه.

فینال مسابقه اژدهای جوان، لحظهای که دیگه هیچوقت تو زندگیش تکرار نمیشد.

سو دهریونگ به گئوم موگوک که پایین سکو بود نگاه کرد.

گئوم موگوک که با دستای ضربدری به سکو نگاه میکرد، اون رو دید و سری تکون داد.

سو دهریونگ هم در جواب سرش رو تکون داد.

همین تبادل کوتاه تمام چیزی بود که قبل از مسابقه بهش نیاز داشتن.

بعد داور جین هاریونگ رو معرفی کرد.

صدای تشویقی که بلند شد حتی از تشویقهای سو دهریونگ هم بلندتر بود.

وقتی روی سکو ایستاد، نگاهش از سو دهریونگ گذشت و به گئوم موگوک رسید.

اون با چهرهای بیتفاوت داشت به سو دهریونگ و اون نگاه میکرد.

نمیدونست چرا، اما تو این لحظه، گئوم موگوک مثل یه آدم دیگه به نظر میرسید.

نه یه خدمتکار، نه یه دوست، بلکه یه نفر کاملاً متفاوت.

«حالا، مسابقه فینال شروع میشه!»

با فریاد داور و تشویقهایی که آسمون و زمین رو به لرزه درآورد، مسابقه شروع شد.

سو دهریونگ اولین کسی بود که حرکت کرد.

تیغهش با سرعت هوا رو شکافت.

فقط یه فرصت برای پیروزی داشت.

بارها و بارها برای همون یه لحظه تمرین کرده بود.

تا وقتی که بتونه اون فرصت رو ایجاد کنه، نباید شکست میخورد.

سو دهریونگ با شدت حمله میکرد، اما جین هاریونگ با راحتی حملاتش رو دفع میکرد.

مهارتهای رزمی اون مشخصاً یه سر و گردن بالاتر بود.

خوشبختانه، به لطف افزایش نیروی درونیش، جلوی قدرت اون عقبنشینی نمیکرد.

نبرد نزدیک ادامه پیدا کرد.

با این حال، جریان نبرد کمکم به نفع جین هاریونگ تغییر کرد.

حملات سو دهریونگ کند شد، اما شمشیر جین هاریونگ سریعتر میشد.

سو دهریونگ مجبور بود تمام قدرتش رو فقط برای مسدود کردن حملات اون به کار بگیره.

فقط به خاطر تلاش و استعداد سو دهریونگ بود که تا الان دووم آورده بود.

اما هیچچیزی نمیتونست بر این اختلاف فاحش در مهارت غلبه کنه.

تماشاچیها با دیدن اینکه اون کمکم داره عقب رانده میشه، انتظار داشتن مسابقه به زودی تموم بشه.

رهبر اتحاد رزمی هم با خیالی آسوده مبارزه نوهش رو تماشا میکرد.

درست وقتی سو دهریونگ به لبه سکو رانده شده بود.

اون لحظه فرا رسید.

فاصله بینشون، موقعیت پاهای اون، شمشیرش، پاهای خودش و بدنش، تیغه خودش و شمشیر اون؛ دقیقاً همون لحظهای که همه چیز کاملاً در موقعیتی که منتظرش بود قرار گرفت.

سو دهریونگ این یه فرصت رو از دست نداد.

شوووووآک!

تیغه سو دهریونگ یه تغییر ناگهانی کرد و فرم اول اصلاحشده از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو آزاد کرد.

این اولین تغییری بود که از شروع مسابقه استفاده کرده بود و حرکتی بود که اون رو کاملاً غافلگیر کرد.

جین هاریونگ که جا خورده بود، شمشیرش رو برای دفاع چرخوند، اما اون هم بخشی از تمرینات سو دهریونگ بود.

تیغه سو دهریونگ با زاویهای عجیب پیچ خورد و در حالی که به سمت انگشتهایی که شمشیر رو گرفته بودن میرفت، پیدرپی به شمشیر اون ضربه زد.

در اون لحظه، رهبر اتحاد رزمی که تماشا میکرد، از جاش پرید!

جینگ!

شمشیر از دست جین هاریونگ رها شد، توی هوا قوسی زد و با صدای جینگ روی زمین افتاد.

اگه شمشیر رو رها نمیکرد، انگشتهاش قطع میشدن، برای همین چارهای جز ول کردن شمشیر نداشت.

در یک چشم به هم زدن، تیغه سو دهریونگ گردن جین هاریونگ رو نشونه گرفت.

جین هاریونگ نمیتونست اتفاقی که افتاده رو باور کنه.

فرم نهایی که شمشیرش رو به پرواز درآورده بود اونقدر ظریف بود که اصلاً نتونسته بود باهاش مقابله کنه.

کلماتی که واقعاً نمیخواست به زبون بیاره، از لبهاش خارج شد.

«... باختم.»

در اون لحظه، داور پیروزی سو دهریونگ رو اعلام کرد.

«برنده مسابقه اژدهای جوان، سو ریونگ از فرقه مسیر غربی در گانسو هست!»

همزمان، صدای تشویق از همه جا بلند شد.

سو دهریونگ مثل یه بچه از روی سکو پایین پرید و گئوم موگوک رو بغل کرد.

«ممنونم، واقعاً ازت ممنونم.»

اشک از چشمای سو دهریونگ سرازیر شد.

این اولین باری بود که گریه کردنش رو میدیدم.

سو دهریونگ به نظر نمیرسید از اون آدمایی باشه که راحت گریه میکنن، اما نمیتونست جلوی اشکاش رو بگیره.

هرچند بدون گئوم موگوک نمیتونست برنده بشه، اما سو دهریونگ واقعاً سخت تلاش کرده بود.

به عبارت دیگه، چون اون چنین آدمی بود، آموزشهای گئوم موگوک مؤثر واقع شده بود.

گئوم موگوک اون رو محکم بغل کرد و آروم زیر گوشش گفت:

«خوب از پسش براومدی.»

از یه بازرس عمارت دنیای زیرین تا شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین، و حالا اون نوهی رهبر اتحاد رزمی رو شکست داده بود تا برنده مسابقه رزمیکاران جوان اتحاد رزمی بشه.

شادی اون فقط به خاطر پیروزی نبود.

حس میکرد بالاخره قدم تو مسیر واقعی یه رزمیکار گذاشته و این حس فوقالعاده بود.

«گریه رو تموم کن و برگرد روی سکو.»

«چشم.»

سو دهریونگ در حالی که اشکاش رو پاک میکرد، دوباره روی سکو رفت.

درست همون موقع، گئوم موگوک متوجه نگاهی شد.

از دور، رهبر اتحاد رزمی داشت به اون نگاه میکرد.

این فاصلهای بود که اکثر استادها هرگز نمیتونستن پیامی تلپاتیک بفرستن، اما پیام گئوم موگوک به وضوح به رهبر اتحاد رسید.

— عذرخواهی میکنم. دوستی که باهام اومده بود اونقدر مصمم بود که برای تمرین بهش کمک کردم.

— اون تکنیک آخر چی بود؟

— هنر رزمی اهریمن تیغه آسمان خونین هست.

رهبر اتحاد رزمی از جواب صادقانه من جا خورد.

— هنر رزمی اهریمن تیغه؟

— بله. این دوست، شاگرد ارشد اهریمن تیغه هست.

من عمداً این رو بهش گفتم.

وقتی میفهمید سو دهریونگ یه پیرو اهریمنی معمولی نیست، خشم رهبر اتحاد رزمی فروکش میکرد.

در واقع، رهبر اتحاد رزمی مشکلی با نتیجه پیدا نکرد.

— گاهی اوقات، یه شکست میتونه مفیدتر از پیروزی باشه.

به نظر میرسید فکر میکنه این شکست ممکنه برای نوهش که طعم باخت رو نچشیده بود، مفیدتر باشه.

— من فقط مبهوت بزرگواری و سعهصدر رهبر اتحاد هستم.

نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت سکو برگشت.

و بعد، لحظه دیگهای فرا رسید.

اون طرفِ سو دهریونگِ غرق در شادی، متوجه شخصی در سمت دیگه شد.

اون همون زنی بود که هر بار سو دهریونگ برنده میشد، برای تبریک پیشش میاومد.

درست همون موقع، گئوم موگوک اون رو دید.

چشمها و چهره اون زن خیلی سرد و بیتفاوت بود.

چون فقط چهره خجالتی و خندونش رو دیده بود، این حالت چهره کاملاً براش غریبه بود.

اون زن داشت تمرین میکرد که به صورتش استراحت بده.

میخندید، اخم میکرد و دوباره میخندید.

بعد، به سکو نگاه کرد، دست تکون داد و سو دهریونگ رو صدا زد.

لحظهای که چشماش به چشمای سو دهریونگ افتاد، لبخند درخشانی زد.

اون کاملاً با اون کسی که گئوم موگوک لحظهای قبل دیده بود، فرق داشت.

به لطف تکنیک چشم الهی بود که میتونست از این فاصله دور، این تغییر رو در چهره اون به وضوح تشخیص بده.

«انجمن تقدیر آسمانی!»

اونها از مدتها قبل روی این موضوع کار کرده بودن.

شاید نه فقط به سو دهریونگ، بلکه به بقیه رزمیکارانی که به مسابقات اصلی رسیده بودن هم به شکلی مشابه نزدیک شده بودن.

به کسی که زن دوست داره، با یه زن؛ به کسی که به دوست نیاز داره، به عنوان یه دوست؛ به کسی که پول نیاز داره، با پول.

واقعاً که انجمن تقدیر آسمانی سازمان معمولیای نبود.

در هر صورت، بالاخره موفق شدم دمِ انجمن تقدیر آسمانی رو بگیرم!

اما این شادی کوتاه بود.

گئوم موگوک با قلبی دلسوز به سو دهریونگ نگاه کرد.

اون داشت برای اون زن از انجمن تقدیر آسمانی دست تکون میداد و با تمام وجود لبخند میزد.

«آه، دهریونگ. با تو چیکار کنم؟»

تصمیم گرفت تا زمانی که اون زن چهره واقعی خودش رو نشون نداده، چیزی به سو دهریونگ نگه.

اگه اون چیزی نمیدونست، بهتر بود که حرفها و رفتارهاش طبیعی باقی بمونه.

متأسفم، بازرس سو.

هرچی صادقانهتر عاشقش بشی، با اطمینان بیشتری میتونیم گیرشون بندازیم.

چارهای نیست.

بذار به همون اندازهای که درد میکشی، بزرگ بشی.