چپتر 17: یک شرور هیجانزده نمیشه
چپتر 17: یک شرور هیجانزده نمیشه
بعد از جدا شدن از فرمانده سپاه اهریمنی، به درمانگاه رفتم.
سو دهریونگ که از قبل آنجا بود، جا خورد.
«اوه؟ ارباب جوان دوم، چی باعث شده تشریف بیارید اینجا؟»
به نظر میرسید حضور من در آنجا غیرمنتظره بود.
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«چیزی نیست. فقط انتظار نداشتم شما تا درمانگاه تشریف بیارید، ارباب جوان دوم.»
«من بیشتر از اینکه تو اینجایی تعجب کردم.»
«بله؟»
«شنیدم همکارهات ازت خوششون نمیاد.»
«واسه همین دارم سعی میکنم از دلشون دربیارم.»
برخلاف حرفهایش، به نظر نمیرسید با همکارانی که همراهش بودند اختلاف زیادی داشته باشد.
«حال دوست زخمیت چطوره؟»
«پزشک اهریمنی الان داره مداواش میکنه. ممنونم که پزشک اهریمنی ارشد رو خبر کردید.»
«معلومه که باید خبرش میکردم. شاید این یه مأموریت موقتی باشه، اما ما هنوز همکارانی هستیم که با هم کار میکنیم.»
من این حرف را بدون فکر خاصی زده بودم، اما سو دهریونگ و بازرسهای عمارت دنیای زیرین که کنارش بودند، کمی تحت تأثیر قرار گرفتند.
لحظاتی بعد، پزشک اهریمنی از اتاق درمان بیرون آمد.
او ماهرترین پزشک الهی در فرقه اصلی بود، اما طریقت راستین او را پزشک اهریمنی خطاب میکرد.
پزشک الهی دوست داشت اینطور صدایش کنند، برای همین همه ما او را پزشک اهریمنی صدا میزدیم.
«وضعیتش چطوره؟»
«خوشبختانه جونش در خطر نیست. با این حال، قبل از اینکه بتونه برگرده، باید مدتی استراحت کنه.»
«لطفاً از بهترین داروهای موجود استفاده کنید.»
«حتماً.»
بازرسهای عمارت دنیای زیرین که گفتگوی ما را شنیدند، برای تشکر جلو آمدند.
آنها هیچوقت فرصت نداشتند مستقیماً توسط پزشک اهریمنی درمان شوند، حتی اگر در طول یک مأموریت مجروح میشدند.
در راه بازگشت به اقامتگاهم، سو دهریونگ پرسید:
«فرمانده سپاه اهریمنی چی گفت؟»
«امیدواره که من این قضیه رو تموم کنم و برگردم.»
«در مورد مرگ فرمانده جوخه اول چطور؟»
«میخواد اون مرد رو به عنوان مغز متفکر این اتفاق جلوه بده.»
سو دهریونگ شوکه شد.
«اما عزیزترین زیردستش کشته شده، مگه نه؟»
«عزیزترین زیردستش نبود، بلکه کسی بود که بهتر از همه ازش کار میکشید. بهزودی کس دیگهای اون جای خالی رو پر میکنه. تو اصلاً چه انتظاری از فرمانده سپاه اهریمنی داشتی؟»
«فکر میکردم برای انتقام گرفتنِ زیردستش دیوونه میشه.»
«اشتباه میکنی. فکر میکنی شرورها راحتتر هیجانزده میشن، نه؟»
«مگه غیر از اینه؟»
«این فقط در مورد اراذل و اوباش صدق میکنه. شرورهای واقعی بهراحتی هیجانزده نمیشن. برعکس، این آدمهای پاک و مهربون هستن که زود هیجانزده میشن. اونا در یک لحظه احساساتی میشن.»
البته، فرمانده سپاه اهریمنی حتماً کینه بزرگی از من به دل گرفته بود.
او احتمالاً هر زمان که فرصتی پیدا میکرد، سعی میکرد با فرو کردن شمشیری در قلبم، تحقیر امروز را جبران کند.
«حالا میخواید چیکار کنید؟»
«من طعمه رو انداختم، پس بیایم ببینیم چطور واکنش نشون میده.»
«طعمه؟»
«اگه طعمه رو گاز گرفت بهت میگم.»
او گفته بود که برای سرپوش گذاشتن بر این حادثه به مدرک نیاز دارد، بنابراین وقت آن بود که تماشا کنیم و ببینیم فرمانده سپاه اهریمنی چگونه عمل میکند.
«پس من الان باید چیکار کنم؟»
«بیا بریم یه چیزی بنوشیم.»
با این حرف، سو دهریونگ به سمت دیگری چرخید.
«کجا میری؟»
«برم شراب بخرم. چیزی هست که دوست داشته باشید؟»
«هر چی خودت دوست داری بنوشی بخر. بیا، این رو بگیر.»
همین که خواستم مقداری پول بیرون بیاورم، سو دهریونگ با قدمهای بلند دور شد.
«امروز نوشیدنیها مهمون من.»
در میانه روز شروع به نوشیدن با سو دهریونگ کردم.
شرابی که او خریده بود شیرین و خوشخوراک بود، اما این عیب را داشت که بهراحتی باعث زیادهروی میشد.
«من شراب شیرین دوست دارم.»
«فکر میکردم زیاد اهل خوردن نباشی.»
«گاهی اوقات مینوشم.»
بعد از چند جام، سو دهریونگ افکار درونیاش را فاش کرد.
«شما یه بار من رو یه آدم قدرتطلب صدا کردید، مگه نه؟»
«اضافه کردنِ "آدم" به آخرش باعث میشه خیلی تند به نظر بیاد. بیا فقط بگیم تمایلات قدرتطلبانه داری.»
«فرقی نمیکنه.»
«لزوماً چیز بدی نیست. مگه بهتر از بیحال بودن نیست؟»
جدا از ظاهر افسردهاش، سو دهریونگ رویای بزرگی داشت.
آدمی بدون رویا، از «تغییر» حرف نمیزد.
«راستش رو بخواید، دلم میخواد موفق بشم. کوچکترین تمایلی به اجرای عدالت با متوقف کردن فساد در فرقه اصلی ندارم. همین که بتونم گلیم خودم رو از آب بکشم بیرون، برام کافیه.»
باید لی آن را به اینجا میآوردم.
این دقیقاً همان طرز فکری بود که لی آن به آن نیاز داشت.
«چرا وقتی میگی داری برای خودت تلاش میکنی، اینقدر ترسویی؟ سرت رو بگیر بالا!»
سو دهریونگ سرش را بلند کرد.
«چند سالته؟»
«سی و دو سال.»
«واو! از اون چیزی که به نظر میای بزرگتری.»
جا خوردم.
فکر میکردم حدود بیست و سه یا بیست و چهار سالش باشد.
هرچند، هر چقدر هم که باهوش بود، برای بازرس ویژه شدن حداقل به ده سال تجربه بعد از پیوستن به فرقه نیاز داشت.
«چرا بازرس شدی؟»
«راستش رو بخواید، اعتمادبهنفس نداشتم که بتونم با هنرهای رزمی موفق بشم. هنر رزمی که یاد گرفتم چیزی نبود که بتونه از من یه استاد برتر بسازه، و قد کوتاهم هم برای هنرهای رزمی مناسب نیست...»
عمارت دنیای زیرین، به دلیل ماهیتش، مکانی برای مبارزه نبود.
آنجا جایی بود که با اقتدار مطلق، قوانین را در فرقه حفظ میکرد.
بنابراین، بازرسهای عمارت دنیای زیرین نه به خاطر قدرت رزمیشان، بلکه به خاطر هوش، قضاوت عالی و تواناییشان در مدیریت سوژههای بازرسی انتخاب میشدند.
«شاید رقتانگیز به نظر بیاد، اما من بازرس شدن رو انتخاب کردم چون به هنرهای رزمیم اعتماد نداشتم.»
«اینطوری که مدام روی این موضوع تأکید میکنی، به نظر میرسه هنوز به هنرهای رزمی حسرت داری.»
«کی نداره؟ برای هر کسی که قدم به دنیای رزمی گذاشته.»
«حتی الان هم دیر نیست.»
«دیگه خیلی دیره.»
«حالا این حرفت یه کم رقتانگیز به نظر میاد.»
سو دهریونگ نگاهش را از جام شرابی که به آن خیره شده بود گرفت و به من نگاه کرد.
«میگی نمیتونی چون خیلی دیره؟ میگی نمیتونی چون هنر رزمی که یاد گرفتی ضعیفه؟ گفتی به خاطر اینه که قدت کوتاهه؟ واقعاً فکر میکنی دلیلش اینهاست؟»
سو دهریونگ که نمیتوانست بهانهای بیاورد، شرابی را که در دست داشت نوشید.
«شنیدن حقیقت بعد از مدتها باعث میشه استخونهام تیر بکشن.»
«بعداً حتی وقتی آروم یه جا نشستی هم استخونهات درد میگیرن. قبل از اینکه پیر بشی باید تکونی به خودت بدی.»
«با اینکه از من کوچکتری، خیلی خوب حرف میزنی.»
لبخندی زدم و جامم را خالی کردم.
در همان لحظه، یکی از بازرسهای عمارت دنیای زیرین آمد و چیزی را تحویل داد.
«سمتِ فرمانده سپاه اهریمنی این رو آوردن.»
یک دفتر و حوالههایی به ارزش چندین هزار نیانگ بود.
«طعمه رو گاز گرفت.»
آن دفتر، یک دفتر کل قراردادهای ترور بود.
این دفتری از قراردادها برای کشتن مردم و دریافت پول، با بسیج کردن اهریمنهای جوخه اول بود.
«میگن این رو تو خونه گو دانگ، فرمانده جوخه اول، پیدا کردن.»
در این دفتر کل با جزئیات آمده بود که کدامیک از جنگجوهای اهریمنی جوخه اول برای قراردادها بسیج شده بودند، چقدر دریافت کرده بودند و چه کسی را کشته بودند.
از قضا، اهریمنهای لیستشده در دفتر قراردادها، همانهایی بودند که قبلاً به دست من کشته شده بودند.
به نظر میرسید آنها با استخراج تنها بخشهای مربوط به فعالیتهای خودشان از دفتر قدیمی، یک دفتر قرارداد جدید ساخته بودند.
قصدشان این بود که با استفاده از کسانی که قبلاً مرده بودند، بر این حادثه سرپوش بگذارند.
علاوه بر این، تعداد موارد به سه یا چهار مورد کاهش یافته بود و آن را به عنوان انحرافِ گو دانگ و چند اهریمن جلوه داده بودند.
فرمانده سپاه اهریمنی مسئولیت خودش را به حداقل رسانده بود.
دفتر را به سو دهریونگ دادم.
«برو یه کم آب سرد به صورتت بزن و مستی رو از سرت بپرون!»
«بله. من با بررسی حوالهها شروع میکنم.»
«فایدهای نداره. غیرقابل ردیابی هستن. به جاش روی چیز دیگهای تحقیق کن.»
«لطفاً بهم بگید.»
«بفهم باهوشترین آدم در جوخه اول سپاه اهریمنی کیه. حتماً یه نفر هست که بهطور غیرعادی مطلع و باهوش باشه.»
«متوجهم.»
«باید دوباره برم فرمانده سپاه اهریمنی رو ببینم.»
«چرا اون؟»
«باید یه کم زمان بخرم.»
ما با عجله اتاق رو ترک کردیم تا به کارهای مربوط به خودمون برسیم.
وقتی دوباره فرمانده سپاه اهریمنی رو دیدم، خیلی آرومتر به نظر میرسید.
«توی خونه رهبر جوخه اول، گو دانگ، مدارکی پیدا شده.»
«اوه، عالیه.»
«با این حساب، دیگه میتونیم یه نفس راحت بکشیم.»
«هاها، برای این اتفاق حتماً باید یه نوشیدنی به سلامتی بزنیم. من یه جا رو رزرو میکنم، پس بعداً توی همون پاتوق دیروزی همدیگه رو میبینیم.»
«اما یه مشکلی هست.»
«بازم؟ این دفعه دیگه چیه؟»
«این مدارک رو نیروهای سپاه اهریمنی آوردن. در حالی که ما خودمون باید پیداشون میکردیم.»
ردی از کلافگی توی چهرهش ظاهر شد.
داشت با خودش فکر میکرد که چرا اینقدر مته به خشخاش میذارم؟
«مگه منبعش اینقدر مهمه؟»
«بله که مهمه. مگه استراتژیست اعظم یه آدم عادیه؟ اگه لو بره که اطلاعات از طرف سپاه اهریمنی اومده، اون بلافاصله به روند بازرسی و نتایجش شک میکنه. اگه بعداً گندش دربیاد، منم به خطر میفتم.»
«خب، پیشنهادت چیه؟»
«فکر کنم باید حداقل برای یه مدت کوتاه هم که شده، تظاهر به بازرسی کنم. فقط برای یه روز یه بازرسی گسترده راه میندازم، برای همین ازتون میخوام همکاری کنید. مگه فکر کردید من خودم دلم میخواد بیشتر از چیزی که لازمه اینجا بمونم؟»
یه نکته حیاتی برای متقاعد کردنش وجود داشت.
«سراغ اسناد محرمانه نمیرم. همون اسناد معمولی کافیه. به هر حال، این فقط یه بازرسی فرمالیتهست.»
فقط اون موقع بود که فرمانده سپاه اهریمنی سرش رو تکون داد و اجازه داد.
«خیلهخب. به زیردستام میگم که همکاری کنن.»
با اجازه فرمانده سپاه اهریمنی، یه عملیات ضبط و تفتیش گسترده شروع شد.
دفاتر کل و اسناد سپاه اهریمنی به اتاق بازجویی منتقل شدن و بررسیها آغاز شد.
من درخواست اسناد محرمانهای رو که فرمانده سپاه اهریمنی رو توی وضعیت دشواری قرار میداد، نکردم.
به هر حال بهشون نیازی نداشتم.
چیزی که من دنبالش بودم، اونها نبودن.
من دنبال فرمهای درخواستی بودم که اونها موقع اولین ثبتنامشون توی سپاه اهریمنی پر کرده بودن و وصیتنامههایی که قبل از رفتن به ماموریتهای خطرناک از خودشون به جا گذاشته بودن.
مخفیانه ماهرترین کارشناس خطشناسی فرقه رو آوردم.
و از طریق مدارکی که جمع کرده بودم، ازش خواستم بفهمه چه کسی دفتر کل قراردادها رو نوشته.
وقتی سو دهریونگ بعد از تموم کردن تحقیقاتش برگشت، تظاهر کردم که یه پیشگو هستم.
«میخوای حدس بزنم باهوشترین آدم بین جنگجوهای جوخه اول کیه؟»
اسمی رو به اون مرد که با ناباوری نگام میکرد، گفتم.
«یانگ گوئه، مگه نه؟»
«هوم، از کجا فهمیدید؟»
نتیجه مقایسه خطشناسی نشون میداد کسی که دفتر کل قراردادها رو نوشته، کسی جز یانگ گو نبوده.
حالا دیگه میدونستم چه کسی مسئول امور داخلی زندگی فرمانده سپاه اهریمنی بوده.
علاوه بر اون، از طریق مقایسه خط، مدرک محکمی هم به دست آورده بودم.
«حالا چیکار کنیم؟»
«منظورت چیه؟ باید بریم سراغ قدم بعدی. یانگ گو رو بدون اینکه کسی بفهمه، بیار به میخانه روستای خاندان اهریمنی. میتونی از پسش بربیای؟»
«سعی میکنم از مخم کار بکشم.»
«بهت ایمان دارم، نفر اول آزمون!»
یه ساعت بعد، سو دهریونگ ماموریتش رو به شکلی درخشان به انجام رسونده بود.
اون یانگ گو رو به میخانهای توی روستای خاندان اهریمنی، یعنی همون محل ملاقات تعیینشده، آورده بود.
کسی که اون رو آورده بود، یه بازرس زیبا از عمارت دنیای زیرین به اسم جو هیانگ بود.
«به نظرم غذاهای اینجا با سلیقه من جور درمیاد.»
«منم غذاهای اینجا رو دوست دارم.»
یانگ گو غرق در این خیال بود که شاید امشب بتونه شب لذتبخشی رو با این زن بگذرونه.
«چرا هیچ مشتریای نیست؟ اینجا معمولاً شلوغه.»
یانگ گو با قیافهای متعجب به اطراف نگاه کرد.
«دنج و خوبه، مگه نه؟»
«انگار حتی آسمون هم داره به اولین وعده غذایی مشترک ما خوشآمد میگه.»
جو هیانگ لبخندی زد و با اون مرد که داشت پای آسمون رو وسط میکشید، همراهی کرد.
«هیچوقت فکر نمیکردم چیزی به اسم عشق در نگاه اول وجود داشته باشه.»
«جو خیلی خوبه، بیا یه چیزی بنوشیم.»
«باشه.»
یانگ گو رو به آشپزخونه فریاد زد.
«بهترین شراب و غذای اینجا رو بیارید.»
با این حرف، من و سو دهریونگ که توی آشپزخونه منتظر بودیم، بیرون اومدیم.
«متاسفانه، فکر کنم باید اون نوشیدنی رو بذاری برای یه وقت دیگه.»
با دیدن من، یانگ گو جا خورد.
«ارباب جوان دوم؟»
در حالی که چشماش به این طرف و اون طرف میچرخید تا بفهمه چه اتفاقی داره میفته، با خشم به جو هیانگ خیره شد.
«سلیطه ملعون! تو به من کلک زدی!»
*تِق.*
لحظهای بعد، فک یانگ گو پیچ خورد و روی زمین غلت زد.
سو دهریونگ مثل یه صاعقه به سمتش هجوم برده و ضربهای بهش زده بود.
«اون کسی نیست که امثال تو بخوان بهش توهین کنن.»
سو دهریونگ داشت ادای من رو درمیآورد.
کف پاش رو به صورت اون مرد نشون داد و با لحنی تهدیدآمیز گفت:
«میخوای سر تو رو هم مثل سر رهبر جوخهت خرد کنم؟»
یانگ گو با وحشت سرش رو تکون داد.
«نه! غلط کردم.»
سو دهریونگ اصلاً از یانگ گو که دو برابر خودش هیکل داشت، نمیترسید.
نه به خاطر اینکه به من اعتماد داشت، بلکه به یه دلیل دیگه.
وقتی بقیه بازرسهای منتظر اومدن و یانگ گو رو مهار کردن و از در پشتی بیرون بردن، سو دهریونگ به جو هیانگ نزدیک شد.
«خسته نباشی.»
«من فقط طبق توصیه شما عمل کردم. بهش گفتم شنیدم باهوشترین آدم توی سپاه اهریمنی هستش و دلم میخواد باهاش غذا بخورم. فکر نمیکردم اینقدر راحت راه بیفته بیاد.»
«با وجود تو، حتی اگه با غیظ هم بهش نگاه میکردی و ازش میخواستی غذا بخوره، باز هم میومد.»
برای لحظهای، جو هیانگ لبخند فریبندهای زد.
«این الان تعریف بود؟»
سو دهریونگ جوابی نداد.
جو هیانگ در برابر من و سو دهریونگ تعظیم کرد و اونجا رو ترک کرد.
وقتی تنها شدیم، به سو دهریونگ گفتم:
«تو یه مردی، یه مرد واقعی.»
«بله؟»
«از اون رفیق قبلی خوشت میاد، مگه نه؟»
«نه، خوشم نمیاد.»
«برای کسی که میگه نه، زیادی با جذبه رفتار کردی.»
اون پسری که جلوی من همیشه پکر بود، جلوی جو هیانگ میدرخشید.
«اون فقط یه سالپاینیه.»
سو دهریونگ با صورتی سرخشده، سریع بحث رو عوض کرد.
«حالا چی میشه؟»
«دیگه وقتشه که قضیه رو جمعوجور کنیم. پس تا میتونی بازرس و مامور اجرا خبر کن.»
«بله!»
«اون سالپاینی رو هم که ازش خوشت میاد صدا کن!»
«گفتم که خوشم نمیاد!»
سو دهریونگ که بیدلیل صداش رو بالا برده بود، با عجله از اونجا بیرون رفت.
«خیلی ضایعه…»
رفتم توی آشپزخونه، یه بطری شراب برداشتم و روی نرده میخانه نشستم.
«بیا بیرون!»
با این حرف، لی آن در حالی که سرش رو پایین انداخته بود، از کنار ساختمون بیرون اومد.
«خرس احمق، نمیتونی برای خودت بازی کنی؟»
«فقط کنجکاو بودم ببینم حالتون خوبه یا نه.»
«بیا اینجا. حالا که اینجایی، بیا یه چیزی بنوشیم.»
«برم یه فنجان بیارم.»
«لازم نیست.»
بعد از اینکه از بطری نوشیدم، اون رو به سمتش گرفتم.
«بخور و پسش بده.»
«چطور جرئت کنم؟»
«چرا؟ چون من ازش خوردم کثیفه؟»
«نه، اصلاً. فقط شرمندهم که لبم رو به جایی بزنم که شما زدید. میخورم، میخورم.»
اون شراب رو نوشید.
در حالی که سعی میکرد تا حد ممکن لبش به بطری نخوره، مقداری از شراب ریخت و لباسش رو لک کرد.
«متاسفم، ارباب جوان.»
«لی آن.»
«بله.»
«لازم نیست این کار رو بکنی.»
«… بله.»
«شاید بقیه مردم دنیا مجبور باشن، اما تو لازم نیست.»
بطری رو ازش پس گرفتم و نوشیدم.
«با این حال، خوبه که بعد از چند روز میبینمت.»
لی آن نیشخندی زد و چشماش توی گوشت صورتش ناپدید شدن.
وقتی واقعاً خوشحال بود، اینطوری میشد.
«تمرینات هنرهای رزمیت چطور پیش میره؟»
«بله، دارم تمام تلاشم رو میکنم.»
«باید بیشتر از اینها تلاش کنی. حتی آدمبدها هم تمام تلاششون رو میکنن.»
«وقتی اینطوری حرف میزنید، ناخودآگاه احساس قدرت میکنم. نصیحتهای شما اعتیادآوره، ارباب جوان.»
«اگه مدام بشنوی، خسته میشی.»
«فکر نمیکنم.»
بطری رو بهش دادم.
«غصههات رو با اون شراب بشور و برو عقب منتظر بمون.»
و یه جمله عالی هم بهش اضافه کردم.
«این ماجرا همین امروز تموم میشه.»