چپتر 170: بدن زودتر از همه می‌فهمد
چپتر 170: بدن زودتر از همه می‌فهمد
«بانو، چطور شد که سر از اینجا درآوردید؟»
صدای سو دهریونگ موقع پرسیدن این سؤال میلرزید.
او هرگز تصور نمیکرد که او را اینجا ببیند.
«من هم دعوت شده بودم.»
«چطور؟»
فقط کسانی که به مسابقه اژدهای جوان مرتبط بودند به ضیافت امشب دعوت شده بودند.
سپس، حقیقتی غافلگیرکننده از زبان آن زن جاری شد.
«من در مسابقه اژدهای جوان که سه سال پیش برگزار شد، به جمع هشت نفر نهایی راه پیدا کردم.»
نهتنها سو دهریونگ، بلکه سایر رزمیکاران جوانِ آن حوالی هم جا خوردند.
مسابقه اژدهای جوان هر سه سال یکبار برگزار میشد؛ این یعنی آن زن یکی از فینالیستهای دوره قبلی بود.
رسم بر این بود که برای شرکتکنندگان مراحل نهایی مسابقات گذشته که اکنون بخشی از اتحاد رزمی بودند، دعوتنامه ضیافت جشن ارسال شود.
«اجازه بدید خودم رو بهطور رسمی معرفی کنم. من سو-اوک هستم، سرپرست جوخه اول از بخش سومِ لشکر اژدهای سفید.»
«آه، پس شما رزمیکارِ اتحاد رزمی بودید.»
آن هم سرپرست جوخهای در لشکر اژدهای سفید.
وقتی او با خجالت برای حمایت از سو دهریونگ به سراغش آمده بود، لباس فرم اتحاد رزمی را به تن نداشت، برای همین سو دهریونگ حتی در خواب هم نمیدید که او یکی از رزمیکاران آنها باشد.
«اصلاً روحم هم خبر نداشت.»
«البته که نداشتید. من هیچوقت بهتون نگفته بودم.»
«چرا از من حمایت کردید؟»
نگاههایشان در هوا به هم گره خورد.
هیجان سو دهریونگ حتی از دور هم کاملاً پیدا بود؛ لرزشِ دیدار دوباره با اولین عشق.
در مقابل، سو-اوک بسیار آرامتر بود.
«دیدن شما، رزمیکار سو، من رو به یاد گذشته خودم انداخت؛ زمانی که در مسابقه اژدهای جوان شرکت کرده بودم. من از روستا اومده بودم و هیچچیزی نمیدونستم. هیچکس رو نمیشناختم و هیچکس هم من رو نمیشناخت. حتی پول کافی برای موندن در مسافرخانه نداشتم، برای همین آخرش مجبور شدم در کوهستان چادر بزنم و فقط برای مسابقه پایین بیام.»
سو-اوک بدون هیچ شرمی از این مسائل صحبت میکرد.
این موضوع او را در نظر سو دهریونگ جذابتر هم میکرد. رایحه خوشایندی از او به مشام میرسید.
«من تکتک مبارزات شما رو تماشا کردم، قهرمان جوان سو. تکنیکهای تیغه شما واقعاً باشکوه بود. مخصوصاً در مبارزه نهایی فوقالعاده بودید. قلبم اونقدر تند میزد که دلم میخواست بپرم روی سکوی مبارزه.»
در گوش دیگران، این حرفها طوری به نظر میرسید که انگار او چنان تحتتأثیر مبارزه باشکوه قرار گرفته که دوست دارد دوباره رقابت کند، اما سو دهریونگ میتوانست آن را اینطور تعبیر کند که او چون از سو دهریونگ خوشش میآمده، میخواسته پیش او برود.
«فکرش رو بکنید که بانو جین رو شکست دادید. واقعاً بزرگترین مبارزه در تاریخ مسابقه اژدهای جوان بود.»
سو دهریونگ حس میکرد میتواند در آسمانها پرواز کند.
او بعد از پیروزی، تعریف و تمجیدهای زیادی شنیده بود، اما این لحظه و شنیدن آنها از زبان این زن، بهترینِ آنها بود.
لبخندی ناخودآگاه روی لبانش نقش بست.
«شما الان دیگه به شاخه اهریمنکش میرید، مگه نه؟»
شاخه اهریمنکش زبدهترین واحد اتحاد رزمی بود که از اربابان جوان تشکیل میشد.
طبق سنت، برندگان مسابقه اژدهای جوان به شاخه اهریمنکش ملحق میشدند.
«من میتونم برای لشکر اژدهای سفید، جایی که شما هستید، درخواست بدم بانو.»
با این حرف، چهره سو-اوک کمی سرخ شد.
«از لطفتون ممنونم، اما لطفاً این کار رو نکنید. شروع کار در شاخه اهریمنکش بهترین راه برای موفقیت در اتحاد رزمیه.»
«من به لطف تشویقهای شما برنده شدم. برای همین دلم میخواد بهطور جداگانه شما رو به یه وعده غذا مهمون کنم.»
این پیشنهادی بود که شجاعت زیادی میطلبید.
سو دهریونگ که در زندگیاش بیشتر از اینکه جواب مثبت بگیرد، از طرف زنها رد شده بود، در دلش آشوب بود.
خوشبختانه، نگرانیاش بیمورد بود، چون سو-اوک با کمال میل پیشنهادش را پذیرفت.
«باعث افتخارمه. بالاخره برنده مسابقه اژدهای جوان داره من رو به غذا مهمون میکنه.»
سو دهریونگ واقعاً غرق در شادی بود.
گئوم موگوک و جین هاریونگ از پشت پنجره نظارهگر این صحنه بودند.
گئوم موگوک میدانست.
آن زن سه سال پیش در مسابقه اژدهای جوان توسط انجمن تقدیر آسمانی جذب شده بود.
به عبارت دیگر، انجمن تقدیر آسمانی حتی از سه سال قبل هم در دنیای رزمی فعال بوده است.
«این آدمها عمیقتر از چیزی که فکر میکردم در اتحاد رزمی ریشه دووندن.»
این لحظهای بود که هویت آن زن فاش شد و همراه با آن، حقیقتی غیرمنتظره آشکار گشت.
او از جین هاریونگ که کنارش بود پرسید:
«اون زن رو میشناسی؟»
«سرپرست جوخه سو؟ در حد سلام و علیک با هم آشنایی داریم.»
«چه جور آدمیه؟»
«آدم خونگرمیه، شخصیت خوبی داره و بین بقیه محبوبه. اما این واقعاً غیرمنتظرهست. فکرش رو نمیکردم اینطوری از ارباب جوانِ تو حمایت کرده باشه. چرا؟ نگران اربابتی؟ که یه وقت یه روباه گولش بزنه و تمام جایزهش رو از چنگش دربیاره؟»
«البته که باید نگران باشم. من خدمتکارشم.»
در همین لحظه، احساسات واقعی جین هاریونگ ناخودآگاه از زبانش پرید:
«نمیتونی از خدمتکار بودن دست بکشی؟»
بعد از اینکه این حرف را زد، با خودش فکر کرد: «ای وای.»
میگویند آدم نباید حرفی را که در گفتنش تردید دارد به زبان بیاورد، با این حال، کلماتی که تصمیم گرفته بود نگوید، همین حالا از دهانش خارج شده بودند.
او که فکر میکرد حالا که تا اینجا آمده، بهتر است تا آخرش برود، چیزی را که در دل داشت گفت:
«نمیتونی فقط مثل یه رزمیکار معمولی زندگی کنی؟ حالا که هنرهای رزمی یاد گرفتی، میتونی در آزمون ورودی اتحاد شرکت کنی، مگه نه؟ اگه لازم باشه من میتونم کمکت کنم.»
وقتی گئوم موگوک چیزی نگفت، جین هاریونگ با عجله اضافه کرد:
«سوءتفاهم نشه! این رو به خاطر این نمیگم که از خدمتکار بودنت خجالت میکشم. فقط داشتم میگفتم که یه زندگی جدید میتونه برات وجود داشته باشه.»
چهرهاش کمی گلگون شده بود. نگران بود که مبادا به غرور گئوم موگوک لطمه زده باشد.
سرانجام، گئوم موگوک لب به سخن گشود:
«این حرفیه که قبلاً زیاد به یه نفر میگفتم. اینکه سعی کنه یه زندگی جدید رو امتحان کنه.»
«به کی؟»
«یه نفر. یه آدم لجباز که از تغییر متنفره.»
«مثل خودت؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و دوباره به سمت سو دهریونگ نگاه کرد.
او هنوز مرکز توجه بود و مردم دورش را گرفته بودند، اما نگاه سو دهریونگ مدام به یک نقطه خیره میماند.
* * *
روز بعد، سو دهریونگ برای ملاقات با سو-اوک بیرون رفت.
او سپیدهدم از خواب بیدار شده بود، حمام کرده بود، موهایش را شانه زده بود و با پوشیدن و عوض کردن لباسهای مختلف حسابی ریختوپاش کرده بود، با این حال چنین حرفی زد:
«اینطور نیست که ازش خوشم بیاد، بلکه بیشتر یه ملاقات با کسیه که تشویقم کرده. با قلبی پاک میرم سراغش.»
«اگه دو بار دیگه اینقدر پاک و معصوم باشی، دهنت از بس لبخند زدی جر میخوره. اینقدر نیشت رو باز نکن.»
سو دهریونگ آنقدر از او خوشش میآمد که نگرانکننده بود. وقتی حقیقت را میفهمید، عمیقاً آسیب میدید.
سو دهریونگ با وجود اینکه با روحیهای بالا، انگار که به میدان جنگ میرود، از خانه خارج شده بود، اما موقع برگشت کمی افسرده به نظر میرسید.
«چرا؟ خوب پیش نرفت؟»
«نه. بهمون خوش گذشت. گفت که چای رو به شراب ترجیح میده و از پیادهروی لذت میبره. برای همین غذا خوردیم، چای نوشیدیم و بعدش رفتیم پیادهروی.»
«پس چرا قیافهت اینطوریه؟»
بعد از مکثی کوتاه، سو دهریونگ آهی کشید و گفت:
«در اون فضای خوب نشسته بودیم که ناگهان فکری به سرم زد. این درست نیست. امکان نداره زندگی من اینقدر خوب پیش بره. انگار یکی داشت توی گوشم زمزمه میکرد. وقتی یه اتفاق به این خوبی میفته، باید برای یه اتفاق بد آماده بشی، مگه نه؟»
به نظر میرسید غریزهای که در درونش خفته بود، بیدار شده است. وقتی سرنوشت شروع به حرکت میکند، راهی پیدا میکند تا آدم را اینگونه هوشیار کند.
«چیزی به اون زن گفتی؟»
«نه، نگفتم. تمام تلاشم رو کردم که نشون ندم و با لبخند ازش جدا شدم.»
«بازرس سو. بهت گفتم. راهی که انتخاب کردی، مثل اینه که با بازوی زخمی و پانسمانشده روی سکوی مبارزه بری.»
«گفتی راهیه که در اون خون از تمام بدنت جاری میشه، لنگلنگان راه میری و حتی اگه یه چشمت نبینه، باز هم به مسیرت ادامه میدی.»
«درسته. همچنین راهیه که در اون باید به آدمهایی که ملاقات میکنی مشکوک باشی. برای همینه که در این راه، دوست پیدا کردن و واقعاً عاشق کسی شدن اصلاً راحت نیست.»
سو دهریونگ بعد از لحظهای تفکر در سکوت، کلماتی را به زبان آورد که هرگز نمیخواست بگوید:
«با توجه به این موضوع، باید این رو بهت بگم. فکر میکنم این زن مشکوکه. به نظر میرسه با قصد و نیت خاصی بهم نزدیک شده. ممکنه کسی باشه که از طرف انجمن تقدیر آسمانی فرستاده شده؟»
جوابی ندادم.
خیره بهم نگاه کرد و بعد از روی غافلگیری جا خورد.
«درست میگم؟»
«...»
«واقعاً درست میگم؟»
صدای سو دهریونگ میلرزید.
حتماً حسی بهش میگفت که یه جای کار میلنگه، اما در عین حال امیدوار بود که اشتباه کرده باشه.
«درسته. اون عضو انجمن تقدیر آسمانیه.»
«!»
چشمهای سو دهریونگ گرد شد.
انتظار داشتم طوری واکنش نشون بده که انگار آسمون به زمین اومده، اما در کمال تعجب، سو دهریونگ آروم بود.
«پس پیشحسم درست بود. البته که درسته. پیش خودم چی فکر میکردم؟ از همون اولش هم عجیب بود. اون همه رزمیکار جوان و خوشتیپ اونجا بود، باید وقتی مخصوصاً اومد تا من رو تشویق کنه میفهمیدم. یعنی پیش خودش فکر کرده من چقدر رقتانگیزم؟»
«بهجای این خودکمبینیها، چطوره بابت این حقیقت که هویتش رو فهمیدی خوشحال باشیم و جشن بگیریم؟»
«ارباب عمارت، شما از کجا فهمیدین؟»
«توی دوئل نهایی.»
«پس چرا بهم نگفتین؟»
«میترسیدم با اون بازیگریِ ناشیانهت لو بری.»
«پس چرا الان دارین بهم میگین؟ میتونستین بذارین بدون اینکه بفهمم بگذره.»
«چون مسئلهای مهمتر از اینکه میتونی خوب بازی کنی یا نه، پیش اومده.»
«اون چیه؟»
«به نظر میرسه غریزه بقای تو کاملاً بیدار شده.»
با حرف من، سو دهریونگ یکه خورد.
«هر انسانی غریزه بقا داره. اما غریزه بقای یه رزمیکار متفاوته. و هرچی طرف استادتر بشه، این تفاوت بیشتر میشه. بدن اول از همه میفهمه. هرچقدر هم که حریف لبخند بزنه و حرفهای قشنگ بزنه، بدن اون رو پس میزنه. موهای تنت سیخ میشه، قلبت تند میزنه. یا برعکس، ممکنه مثل امروزِ تو، حالت گرفته بشه.»
«غریزه بقای من داشت کار میکرد.»
«آره. خوب به خاطر بسپار که این غریزه چطور تحریک شد و چه حسی داشت.»
سو دهریونگ تحت تأثیر قرار گرفت.
من غریزه بقای اون رو به ماموریتِ گرفتنِ رهبر انجمن تقدیر آسمانی ترجیح داده بودم.
«ممنونم، ارباب عمارت.»
«از الان به بعد، باید خوب بازی کنی.»
«بیخودی نگرانین. من بازیگرم بهتر از اونیه که فکر میکنین. من آدم مکاریم، میدونی که.»
«خواهیم دید.»
«از الان به بعد میخواین چیکار کنین؟»
«تو باید انجامش بدی. باید طوری هدایتش کنی که تو رو به داخل انجمن تقدیر آسمانی ببره. اون هم در سریعترین زمان ممکن.»
وقتی نداشتیم.
اگه اون تصمیم میگرفت که آرومآروم باهاش دوست بشه، ممکنه ماهها یا حتی بیش از یه سال طول میکشید.
اما ما در موقعیتی بودیم که باید این قضیه رو سریع حل میکردیم و برمیگشتیم.
سو دهریونگ بعد از کمی فکر کردن، راهی به ذهنش رسید.
«یادتونه توی ضیافت چی گفت؟ گفت سه سال پیش که برای شرکت در تورنمنت اژدهای جوان اومده بود، در موقعیت مشابه من بوده. حس میکنم اون بخش از حرفش دروغ نبود. از همونجا وارد میشم.»
«میخوای از حس همذاتپنداری استفاده کنی؟ چون اون هم این حس رو تجربه کرده؟»
«بله.»
«یه چیز دیگه. باید مطمئن بشی که من هم توی جلسهای که پشتیبانش معرفی میشه، حضور داشته باشم.»
سو دهریونگ سر تکون داد.
«بسپارینش به من.»
* * *
دو روز بعد، سو دهریونگ و سو-اوک روی تپهای مشرف به اتحاد رزمی ایستاده بودن.
«منظره اینجا واقعاً قشنگه.»
«وقتی دلم میگیره میام اینجا.»
«جای فوقالعادهایه.»
سو دهریونگ در دلش از وسعت اتحاد رزمی که مقابلش گسترده شده بود، شگفتزده بود.
فکر میکرد هیچجا بزرگتر از فرقه الهی اهریمن آسمانی نیست، اما مقیاس اتحاد رزمی هم به همون اندازه چشمگیر بود.
«راستش، من تحت تأثیر حرفهای اون روزت قرار گرفتم، سرپرست سو. اینکه وقتی برای شرکت در تورنمنت اومدی، هیچی نمیدونستی و پولی نداشتی، برای همین توی کوه میخوابیدی. من هم در موقعیت مشابهیام. مصمم هستم که اینجا توی اتحاد رزمی موفق بشم.»
«کار راحتی نخواهد بود.»
«بله؟»
«تردید دارم این رو به کسی بگم که هنوز رسماً وارد اتحاد نشده، اما این رو برای صلاح خودت میگم، رزمیکار سو. تو بدون داشتن یه پشتیبان که حمایتت کنه، نمیتونی توی اتحاد رزمی موفق بشی. شاید بتونی یه سرپرست جوخه بشی، اما نمیتونی فرمانده شاخه بشی. حتی اگه با تلاش دیوانهوار بتونی فرمانده شاخه بشی، هیچوقت نمیتونی ارباب لشکر بشی. محدودیتها کاملاً مشخصه.»
بازیگریِ اون هم به اندازه سو دهریونگ تحسینبرانگیز بود.
اگه کسی حقیقت رو نمیدونست، به نظر میرسید که واقعاً از سر دلسوزی داره بهش نصیحت میکنه.
«تو احتمالاً حتی بیشتر از بقیه ناامید میشی، رزمیکار سو. چون تو قهرمانِ سابق هستی. ممکنه به عنوان سرپرست جوخه شروع کنی و تا آخر عمرت هم سرپرست جوخه بمونی. غلبه کردن بر این وضعیت با مهارت؟ چطوری؟ توی دوران صلحآمیزی مثل الان، این غیرممکنه. داستانهای موفقیت با دست خالی، فقط توی کتاب قصهها ممکنه.»
سو دهریونگ با چهرهای جدی پرسید:
«پس باید چیکار کنم؟»
در حال حاضر، سو دهریونگ داشت احساسات واقعیش رو بدون هیچ ناشیگریای نشون میداد.
«یه رابط پیدا کن. غرورت رو دور بریز و به کسی که ازت حمایت میکنه وفادار باش. این کاریه که من کردم.»
«رابطی که پیدا کردی، فرمانده سو، لطفاً بذار من هم بهش وصل بشم. من چیزی به اسم غرورِ رزمیکار ندارم. لطفاً کمکم کن.»
اون برای لحظهای سکوت کرد.
وقتی اون تردید کرد، سو دهریونگ التماس کرد.
«خواهش میکنم، ازت تمنا میکنم.»
«خیلی خب، دیدنت به این شکل حتماً تقدیر بوده. من برات باهاش صحبت میکنم.»
«ممنونم.»
«زیاد امیدوار نباش. ممکنه ارشد قبول نکنه.»
«آه، و یه خواهش دیگه هم دارم.»
«چیه؟»
«لطفاً خدمتکارم رو هم معرفی کن.»
«خدمتکارت؟»
«اگه اتحاد رزمی چنین جاییه، پس من هم باید قدرت خودم رو بسازم، مگه نه؟ قصد دارم خدمتکارم رو وارد اتحاد کنم و اون رو به عنوان دست راستم پرورش بدم. توی اتحاد رزمی که هیچکس رو ندارم، حداقل باید یه نفر باشه که بتونم بهش اعتماد کنم. من وفاداریِ اون مرد رو تضمین میکنم.»
سو دهریونگ مثل یه آدم دهاتی که لجاجت به خرج میده، پافشاری کرد.
«مطمئن نیستم که این کار شدنی باشه.»
سو دهریونگ با چهرهای ملتمسانه سرش رو خم کرد.
«خواهش میکنم.»
* * *
سو-اوک سه روز بعد دوباره باهاش تماس گرفت.
اون سو دهریونگ و من رو به عمارتی برد که فاصله زیادی از اتحاد رزمی داشت.
اگرچه تعدادشون زیاد نبود، اما مهارت مردهای نقابداری که از محیط محافظت میکردن، اصلاً معمولی نبود.
این یعنی شخصی که قرار بود معرفی بشه، فرد عادیای نبود.
«ارشد، من اوک هستم.»
«بیا تو.»
ما پشت سر سو-اوک وارد اتاق شدیم.
یه پرده وسط اتاق بزرگ آویزون بود که دیدن چهره طرف مقابل رو غیرممکن میکرد.
من تکنیک چشم الهی خودم رو فعال کردم.
با متمرکز کردن چشمهام، از پرده عبور کردم تا ببینم چه کسی پشت اونه.
لحظهای که هویت اون شخص رو تشخیص دادم، شوکه شدم.
اون کسی بود که میشناختمش.
جو ایبک، ارباب عمارت اژدهای راستین.
اون پدر جو شین بود.
یا این جو ایبک، جو شین رو جذب کرده بود، یا انجمن تقدیر آسمانی پدر و پسر رو جداگانه به خدمت گرفته بود.
اگه دومی درست بود، این احتمال وجود داشت که اونها از عضویت همدیگه بیخبر باشن.
هر دو سناریو حیرتانگیز بود.
جو ایبک از پشت پرده با ملایمت صحبت کرد.
«میخوای توی اتحاد رزمی موفق بشی؟»
هالهش کاملاً با زمانی که کنار رهبر اتحاد رزمی بود، فرق داشت.
اون جو ایبکی که خیلی مشتاق بود با رهبر اتحاد وصلت کنه و این حضورِ رعبآوری که الان پشت پرده بود، کاملاً با هم متفاوت بودن.
این حتماً خودِ واقعیش بود.
سو دهریونگ سرش رو خم کرد و با احترام گفت:
«بله! میخوام موفق بشم، به هر قیمتی که شده.»
حالا میتونستم بفهمم.
چطور خاندان اژدهای نو بعد از اینکه هوا موگی همه جا رو درنوردیده بود، به ستون دنیای رزمیِ طریقت راستین تبدیل شد.
دلیلش این بود که اونها از همین موقع داشتند چنین نقشههایی میکشیدند.
پس، آیا جو ایبک رهبر انجمن تقدیر آسمانیه؟ یا رهبر دیگهای وجود داره؟
یه چیز قطعی بود: انجمن تقدیر آسمانی که کمکم داشت بدنه اصلیش رو نشون میداد، هیولای خیلی بزرگتری از اون چیزی بود که فکر میکردم.
«اگه کمکت کنم، حتماً موفق میشی. در اون صورت، تو...»
جو ایبک با صدایی بم اضافه کرد:
«تو چیکار میتونی برام بکنی؟»