چپتر 173: کی بودنم اهمیتی نداره
چپتر 173: کی بودنم اهمیتی نداره
جین هاریونگ نمیتوانست حواسش را جمع کند.
این اولین بار در زندگیاش بود که چنین هنر سبکخیزیِ سریعی را تجربه میکرد.
محیط اطرافش با چنان سرعتی از مقابل چشمانش میگذشت که نمیتوانست هیچکدام از مناظر را تشخیص دهد.
نمیتوانست چشمانش را درست باز کند و نفس کشیدن برایش دشوار شده بود.
«چطور ممکنه بدون برخورد با چیزی، با این سرعت بدوه؟»
این موضوع هم غافلگیرکننده بود و هم شگفتانگیز.
در عین حال، احساس شادی عجیبی در دلش جوانه زد.
«یعنی این مرد چنین استادی بود؟»
برای به نمایش گذاشتن این سطح از هنر سبکخیزی، تسلط او بر هنرهای رزمی باید در سطحی غیرقابلتصور میبود.
«اون یه خدمتکار معمولی نیست.»
نمیدانست که آیا این حقیقت واقعاً جای خوشحالی دارد یا نه، اما خوشحال بود.
احساس میکرد آن خط عبورناپذیری که بین او و این مرد کشیده شده بود، از بین رفته است.
درست زمانی که گئوم موگوک، که با سرعتی دیوانهوار میدوید، برای لحظهای کوتاه ایستاد، جین هاریونگ گفت: «...بذار یه لحظه بیام پایین.»
بعد از پیاده شدن از پشت او، جین هاریونگ تلوتلو خورد و روی زمین نشست.
تنها پس از چند نفس عمیق بود که قلبش آرام گرفت.
«تو دیگه کی هستی؟ هنر سبکخیزی رو همزمان با راه رفتن یاد گرفتی؟»
گئوم موگوک در حالی که به نقطهای خاص خیره شده بود، لبخند میزد.
چشمان جین هاریونگ ناخودآگاه مسیر نگاه او را دنبال کرد.
در آن لحظه، جین هاریونگ جا خورد.
او فکر کرده بود گئوم موگوک ایستاده تا او استراحت کند، اما موضوع این نبود.
او میتوانست قامت کسی را ببیند که در دوردست در حال دویدن بود.
در کمال تعجب، او پدربزرگش بود که جلوتر از آنها میتاخت.
«اون به پدربزرگ رسید!»
او فهمید دلیل اینکه گئوم موگوک برای لحظهای ایستاده، این بوده که از پدربزرگش جلو نزند.
«اون از پدربزرگ هم سریعتره؟»
چنان شوکه شده بود که نزدیک بود فریاد بزند.
او همیشه فکر میکرد پدربزرگش بزرگترین استاد زیر آسمان است.
اگرچه برخی میگفتند اهریمن آسمانی قویتر است، اما او باور داشت پدربزرگش میتواند اهریمن آسمانی را شکست دهد.
اما این مرد به پدربزرگش رسیده بود.
پدربزرگش در حالی میدوید که مردی را که به او حمله کرده بود زیر بغل داشت، و این مرد هم در حالی میدوید که او را به پشت گرفته بود.
رسیدن به پدربزرگش در شرایطی مشابه؟
افسوس که در چنین موقعیتی ناچار بود سؤالی کلیشهای بپرسد، اما این تنها چیزی بود که به ذهنش میرسید.
«هویت واقعی تو چیه؟»
گئوم موگوک پاسخ داد: «گئوم یون. کسی که وقتی کار تموم بشه، مثل دود غیب میشه.»
«خیلی خب، اگه قراره مثل دود غیب بشی، حداقل قبل رفتنت حقیقت رو بهم بگو. واقعاً کی هستی؟ حالا که مهارتهات رو نشون دادی، قصد نداشتی هویتت رو هم فاش کنی؟»
گئوم موگوک سرانجام هاله خود را آشکار کرد.
این حسی در بُعدی کاملاً متفاوت از حضوری بود که تا به حال از خود نشان داده بود.
در آن لحظه، تصویری در ذهن جین هاریونگ نقش بست.
آسمانی پهناور بود.
آسمانی که تا بینهایت کشیده شده بود، بسیار وسیع و آبی بود.
او که مسحور زیباییاش شده بود، دستش را دراز کرد.
شالاپ!
خیلی زود متوجه شد که آن تصویر، انعکاس آسمان در آب بوده است.
دستش را در آب فرو برد و بدنش به آرامی شروع به غرق شدن کرد.
فکر کرده بود عمق آب کم است، اما بسیار عمیق بود.
وقتی به پایین نگاه کرد، نتوانست ته آن را ببیند.
در آن اعماق چه چیزی میتوانست باشد؟ لحظهای که فکرِ ترس از ذهنش گذشت، تصویری که در قلبش برخاسته بود ناپدید شد و او به واقعیت بازگشت.
سپس، یک جمله به گوشش رسید.
«گئوم موگوک. پسر دومِ رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
جین هاریونگ برای لحظهای گیج و منگ ماند.
«چی؟ فرقه الهی اهریمن آسمانی؟ رهبر فرقه؟ پسر؟»
در ابتدا فکر کرد اشتباه شنیده است.
اما کدام بخش از آن جمله را ممکن بود اشتباه شنیده باشد؟ فرقه الهی اهریمن آسمانی؟ رهبر فرقه؟ پسر؟
«اشتباه شنیدم. گفتی از کدوم فرقه هستی؟»
«فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
«بازم اشتباه شنیدم. کجا گفتی؟»
«همون جایی که شما بهش میگین فرقه اهریمنی. فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
مانند کسی که از خواب بیدار شده باشد، چشمان جین هاریونگ گشاد و گشادتر شد.
آیا چشمان این زن همیشه اینقدر بزرگ بود؟ درست زمانی که گئوم موگوک به این موضوع فکر میکرد، او شمشیرش را کشید و قدمی به عقب برداشت.
شمشیر او به سمت گئوم موگوک نشانه رفته بود.
از پشت تیغه تیز شمشیر، او سخن گفت.
«هر شوخی دیگهای رو میتونم تحمل کنم، اما شوخی درباره فرقه اهریمنی رو هرگز!»
از این واکنش میشد فهمید که نسل جوان اتحاد رزمی چه دیدگاهی نسبت به فرقه اصلی دارند.
برای آنها، فرقه اهریمنی ترسی بنیادین بود که از کودکی در وجودشان ریشه دوانده بود؛ کانون شرارت و همان دلیلی که برایش هنرهای رزمی را فرا میگرفتند.
پس وقتی او گفت که پسر اهریمن آسمانی است، شوک او چقدر باید بزرگ بوده باشد؟
شمشیری که به سمت او گرفته بود، به شدت میلرزید.
این اولین بار در زندگیاش بود که اینچنین غافلگیر و ترسان شده بود.
در مقابل، گئوم موگوک که در نوک شمشیر او ایستاده بود، بینهایت آرام بود.
هاله او به شفافی و سکوت آن آسمان، و به عمیقی آن دریا بود.
در آن لحظه، ناگهان سؤالی به ذهن جین هاریونگ خطور کرد.
«پدربزرگ هم هویتت رو میدونه؟»
«میدونه.»
او نمیتوانست درک کند.
اگر این مرد ارباب جوان دومِ فرقه اهریمنی بود، پدربزرگش هرگز اجازه نمیداد او با وی تنها بماند.
«اون باور داره که من، حداقل، کسی نیستم که بخواد بهت آسیب بزنه. پس اون شمشیر رو الان بذار کنار.»
او به آرامی شمشیرش را در غلاف گذاشت.
پیش از این بسیار شوکه شده بود، اما شنیدن اینکه پدربزرگش از موضوع خبر دارد، آرامش کرد.
گئوم موگوک وضعیت را برایش توضیح داد.
«نیروی مرموزی به اسم انجمن تقدیر آسمانی در دنیای رزمی ظاهر شده. موقع تعقیب اونها، مدارکی پیدا کردیم که نشون میداد قصد دارن تو رو در مسابقه اژدهای جوان به خدمت بگیرن. بعد از اون، من هویتم رو برای رهبر اتحاد فاش کردم و حالا داریم با هم نیروهای مخفی رو تعقیب میکنیم. اگه موضوع مربوط به نوه خودش نبود، رهبر اتحاد احتمالاً شخصاً وارد عمل نمیشد. مخصوصاً نه در کنار ارباب جوان دومِ فرقه اهریمنی.»
او بلافاصله وضعیت را درک کرد.
«رهبر اتحاد میخواست که من تا لحظه آخر هویتم رو فاش نکنم. اما من گفتم که نباید این کار رو بکنیم.»
«چرا؟»
«چون این بیاحترامی به تو بود. من معتقدم که دونستن هویت من چیزی رو عوض نمیکنه. چه یه خدمتکار باشم و چه ارباب جوان دومِ اهریمن آسمانی، هیچچیزی تغییر نمیکنه.»
«چرا هیچی تغییر نمیکنه؟ تنها وجه اشتراک اون دوتا اینه که هر دو مَردن. زمین تا آسمون با هم فرق دارن!»
«اینطوره؟»
گئوم موگوک خندید و جین هاریونگ، پس از نشان دادن چهرهای ناباور، سرانجام با او همراه شد و خندید.
خط مربوط به جایگاه خدمتکاری از بین رفته بود و خط جدیدی، یعنی جانشینی فرقه اهریمنی، ظاهر شده بود.
خط قبلی را میشد با کمی تلاش پشت سر گذاشت، اما این یکی چنان بلند و خطرناک بود که یک قدم اشتباه میتوانست جنگی را بین جناحهای راستین و اهریمنی شعلهور کند.
«اگه ناراحت شدی، فراموشش کن.»
«نمیتونم. چطور میتونم بعد از اینکه اینطوری منو ترسوندی، فراموشش کنم؟ هیچوقت فراموش نمیکنم.»
اما برخلاف حرفهایش، چندان هم ناراضی نبود.
در واقع، از اینکه او ارباب جوان دومِ فرقه اهریمنی بود، احساس هیجان عجیبی داشت.
«پس منظورت اون موقع در دریاچه شرقی چی بود که بهم گفتی رهبر اتحاد بشم؟»
«منظورم دقیقاً همون بود. قویتر شو، تجربه بیشتری کسب کن و رهبر اتحاد شو. حس کردم که میتونی از پسش بربیای.»
«و اونوقت دوستِ اون رهبر اتحاد رزمی، قراره اهریمن آسمانی باشه؟»
«خوب میشد، اما اوضاع این طرف خیلی وخیمه. نمیدونم اونقدر زنده میمونم که دوباره ببینمت یا نه.»
به دلایلی، این حرف فقط شبیه یک شوخی به نظر نمیرسید، بنابراین جین هاریونگ در دلش آرزو کرد که او زنده بماند و نمیرد.
با این فکر در قلبش، دستش را دراز کرد.
«حالا که هویت واقعیت رو میدونم، بیا یه دست دادن رسمی داشته باشیم.»
گئوم موگوک دست او را گرفت.
جین هاریونگ دست او را محکم فشرد و سپس، از روی خجالت، آن را به بازیگوشی تکان داد.
«فکرش رو هم نمیکردم روزی برسه که با ارباب جوان دومِ فرقه اهریمنی دست بدم.»
«برای من هم همینطوره. حالا بیا بریم. باید عجله کنیم.»
گئوم موگوک پشتش را به او کرد و علامت داد که سوار شود.
او دوباره بر پشت او سوار شد.
این حس کاملاً با اولین باری که او را حمل کرده بود، تفاوت داشت.
«بعداً باید برای بقیه پز بدم. براشون تعریف میکنم که چطور در دوران جوووووووووووووووونیام، اهریمن آسمانی منو به پشتش گرفت و برد!»
چئول-گون در یک اتاق مخفی حبس شده بود.
از آنجا که خودِ رهبر اتحاد او را مهار کرده بود، هیچکس دیگری نمیتوانست نقاط فشارش را باز کند، حتی اگر تلاش میکرد.
او که تنها در اتاق نشسته بود، کلنجار میرفت تا از این موقعیت سر در بیاورد.
این یک اتفاق نبود.
رهبر اتحاد ممکن نبود همینطوری و از روی تصادف آنجا ظاهر شده باشد.
او برای اسکورت نوهاش هم نیامده بود.
اگر اینطور بود، گارد اژدهای آسمانی این کار را انجام میداد.
به عبارت دیگر، این فقط میتوانست یک معنا داشته باشد؛ اینکه او از کمین خبر داشت.
تنها کسی که از آن خبر داشت، جو شین بود.
در همان لحظه، شخصی وارد شد.
«تو...؟»
چئول-گون با شناختن آن شخص، جا خورد.
کسی که وارد شده بود، گئوم موگوک بود.
فقط با نگاه کردن به چشمانش میتوانست بفهمد.
این آن خدمتکار بزدلی نبود که او سعی کرده بود بازویش را قطع کند.
«آه!»
چئول-گون نالهای از سر حسرت سر داد.
او فکر کرده بود گئوم موگوک یکی از زیردستان رهبر اتحاد است.
خودِ رهبر اتحاد برای ریشهکن کردن انجمن تقدیر آسمانی دست به کار شده بود؟ با این فرض، تمام این موقعیت غیرقابلدرک معنا پیدا میکرد.
گئوم موگوک روبروی او نشست.
«میدونم که عضو انجمن تقدیر آسمانی هستی.»
چئول-گون چیزی نگفت.
«اگه فاش کنی رهبر انجمن تقدیر آسمانی کیه، از جونت میگذرم.»
باز هم چئول-گون ساکت ماند.
گئوم موگوک از پیکر او که در سکوت میان هالهای ضعیف از نیت کشتار نشسته بود، ماهیت انجمن تقدیر آسمانی را حس کرد.
ساکت و با نیت کشتاری پلید؛ این دقیقاً همان نوع سازمانی بود که آنها بودند.
«درسته، حتی اگه میخواستی حرف بزنی، احتمالاً خودت هم نمیدونی رهبر انجمن تقدیر آسمانی کیه.»
در هر صورت، فایدهی چئول-گون با دیده شدنِ دستگیریاش توسط رهبر اتحاد از نگاه جو شین، به پایان رسیده بود.
آن وقت بود که چئول-گون برای اولین بار دهان باز کرد.
«نقطه فلجکنندهم رو باز کن تا مثل مردها با هم بجنگیم.»
چشمان چئول-گون از نیت کشتار شعلهور بود.
شووو! پوک!
شمشیر گئوم موگوک که در یک آن بیرون کشیده شده بود، قلب او را شکافت.
حتی اگر نقطه فلجکنندهاش را باز میکرد و میجنگید، او باز هم حریفی بود که با یک حرکت از پا درمیآمد، اما گئوم موگوک حتی آن فرصت را هم به او نداد.
دلیلش رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون بود که بیرون منتظر ایستاده بود.
گئوم موگوک همانطور که از در خارج میشد، گفت: «نباید به این آدمها هیچ فرصتی بدید.»
جین پهچئون در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
او هیچ علاقهای به مرگ چئول-گون نداشت.
چیزی که در حال حاضر قلب جین پهچئون را به لرزه درمیآورد، این جانشین جوان و بیمهابای فرقه اهریمنی بود.
«حالا، لطفاً جو شین رو بازداشت کنید.»
«ممکنه ترسیده باشه و مخفی شده باشه.»
با این حرف، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت: «اون با پای خودش میاد پیش من.»
* * *
در واقع، دقیقاً همانطور شد که گئوم موگوک پیشبینی کرده بود.
همانطور که گئوم موگوک میخواست وارد مسافرخانه شود، جو شین که کلاه حصیریاش را پایین کشیده بود، نزدیک شد، بازویش را گرفت و او را به داخل یک کوچه کشید.
«معنی این کارها چیه؟»
«این سوالیه که من باید بپرسم. اون مرد میخواست دستم رو قطع کنه. اصلاً چه اتفاقی افتاد؟»
«قرار بود من قبل از اینکه اون دستت رو قطع کنه ظاهر بشم. اما رهبر اتحاد قبل از اون سر رسید. چرا رهبر اتحاد اونجا پیداش شد؟»
«من از کجا باید بدونم؟»
«نمیدونی؟»
«البته که نه. یه خدمتکار ساده مثل من از کجا باید بدونه رهبر اتحاد رزمی چیکار میکنه؟ این احتمال وجود نداره که وقتی ارباب جوان جو داشت به کارها رسیدگی میکرد، راز لو رفته باشه؟»
این حرفی باورکردنی بود.
بله، درست بود.
عجیب بود که او داشت دربارهی رهبر اتحاد از این آدم سوال میپرسید.
«خب؟ چی شد؟»
«مردی که میخواست من رو بکشه توسط رهبر اتحاد دستگیر شد و من و دوشیزه جین برگشتیم.»
جو شین در حالی که به گئوم موگوک خیره شده بود، با سردی گفت: «توی عوضی، همهش به خاطر توئه!»
شووو!
او با همان خنجری که قصد داشت به عنوان هدیه به جین هاریونگ بدهد، به سمت گردن گئوم موگوک ضربه زد.
اما مچ دستش از قبل توسط گئوم موگوک گرفته شده بود.
«درست میگی، به خاطر منه.»
تپ، تپ!
در یک لحظه، گئوم موگوک نقطه فلجکننده و نقطه سکوت او را مهر کرد.
جو شین که به شدت جا خورده بود، چشمانش تا جایی که ممکن بود گشاد شد.
مدتی بعد، جو شین به همان اتاق مخفیای کشیده شد که چئول-گون در آن مرده بود.
جسد برده شده بود، اما بوی خونی که ریخته بود هنوز در فضا باقی مانده بود.
جو شین با چهرهای وحشتزده آنجا نشست.
او گیج شده بود.
این حقیقت که آن خدمتکار استادی بزرگتر از او بود، شوکهکننده بود.
او مبهوت بود که این چه وضعیتی است.
سپس در باز شد و گئوم موگوک وارد شد.
جو شین با چهرهای ترسیده پرسید: «تو کی هستی؟»
«اینکه من کی هستم مهم نیست. چه فرقی میکنه که اون خدمتکاری باشم که میخواستی از روی غرور رقتانگیزد علیلش کنی، یا از طرف انجمن تقدیر آسمانی باشم که مخفیانه باهاشون دست دادی؟ چیزی که مهمه وضعیتیه که الان توش هستی.»
جو شین غریزی فهمید.
حداقل، این مرد از انجمن تقدیر آسمانی نبود.
«اون یکی از آدمهای رهبر اتحاده!»
جو شین به این نتیجه رسید.
«مردی که به جین هاریونگ کمین کرده بود، همه چیز رو اعتراف کرده.»
با این کلمات، دل جو شین هری ریخت.
آن مرد، چئول-گون، که آنقدر پر از نیت کشتار و ترسناک بود، به همین راحتی اعتراف کرده بود؟ حتی چند ساعت هم از دستگیریاش نگذشته بود.
«اون اصلاً چی اعتراف کرده؟»
«اینکه تو بهش دستور دادی جین هاریونگ رو بدزده.»
جو شین با اعتراض فریاد زد: «این نقشه تو بود!»
«من کی همچین کاری کردم؟»
«چی؟»
چهرهی جو شین در هم رفت.
«میدونی که تلاش برای آسیب زدن به رهبر اتحاد یا خانوادهش، سنگینترین جرم محسوب میشه؟ اگه جرم ثابت بشه، بدون هیچ سوالی حکمش اعدام با قطع سرِ.»
با شنیدن نام اعدام، وحشت تمام وجود جو شین را فرا گرفت.
او متوجه شد مردی که روبرویش ایستاده، او را به داخل یک تله کشانده است.
«از من چی میخوای؟»
گئوم موگوک که به او خیره شده بود، از جایش بلند شد.
«خسته به نظر میرسی. یکم بخواب.»
پیک.
جریانی از انرژی از انگشت او به نقاط حیاتیاش برخورد کرد.
جو شین به جلو خم شد و به خواب رفت.
بیرون از اتاق مخفی، جین پهچئون که به گفتگوهای داخل گوش میداد، منتظر بود.
«نقشه بعدی چیه؟»
«ما باید پدرش، جو ایبک رو طعمه کنیم. رهبر اتحاد، لطفاً باهاش ملاقات کنید و بهش بگید که جو شین توسط سازمانی به اسم انجمن تقدیر آسمانی جذب شده و به اتهام تلاش برای قتل دوشیزه جین تحت فرمان اونها، بازداشت شده.»
گئوم موگوک واقعاً بیرحم بود.
«اون وقت جو ایبک به شکلی دست به کار میشه. ما اون موقع میفهمیم که آیا اون رهبر انجمن تقدیر آسمانی هست یا فقط کسیه که توسط رهبر جذب شده. اگه توسط انجمن تقدیر آسمانی جذب شده باشه و نمیدونسته که پسرش هم جذب شده، ممکنه احساس کنه بهش خیانت شده و رهبر رو به شما، رهبر اتحاد، تحویل بده. البته، شما باید یه راه فرار براش باقی بذارید.»
«و اگه خودش رهبر انجمن تقدیر آسمانی باشه چی؟»
«در اون صورت، معتقدم اون حتی فرزند خودش رو هم رها میکنه.»
رهبر اتحاد رزمی با گوش دادن به گئوم موگوک، بار دیگر فکری از ذهنش گذشت.
«اگه این مرد اهریمن آسمانی بشه، طریقت راستین روزگار سختی خواهد داشت.»
او بسیار جوان بود، اما چنین اراده و بینشی داشت.
وقتی بزرگتر میشد، مهار کردنش کاملاً غیرممکن میبود.
حداقل در این لحظه، گئوم موگوک حریفی دردسرسازتر از رهبر انجمن تقدیر آسمانی به نظر میرسید.
گئوم موگوک چه از این افکار درونی باخبر بود و چه نه، نگران رهبر اتحاد رزمی بود.
«من یه درخواست دارم که میخوام از قبل مطرح کنم.»
«چی هست؟»
«وقتی رهبر انجمن تقدیر آسمانی رو پیدا کردید، لطفاً کار نهایی رو به من بسپرید. این فقط به خاطر آزمون جانشینی من نیست، بلکه با توجه به دقتی که تا الان داشته، اون از اون آدمهاییه که اگه زنده بمونه، حتی از داخل زندان تندر هم نقشه میکشه. اون قطعاً در آینده به یه مشکل تبدیل میشه.»
اگر کارها عادلانه یا طبق قانون پیش میرفت، رهبر انجمن تقدیر آسمانی و پیروانش ممکن بود مجبور شوند در زندان تندر حبس شوند.
این توصیهای بود برای اینکه چنین کاری نکنند.
این مسئلهای نبود که رهبر اتحاد رزمی بتواند به راحتی به آن پاسخ دهد، بنابراین جین پهچئون چیزی نگفت.
گئوم موگوک با نگاهی که میگفت همه چیز را درک کرده است، به آرامی اضافه کرد: «من همهشون رو از بین میبرم و بیسر و صدا ناپدید میشم.»