چپتر 177: مأموریتم رو به پایان رسوندم و برگشتم
چپتر 177: مأموریتم رو به پایان رسوندم و برگشتم
وقتی بیدار شدم، سو دهریونگ کنار کالسکه پارکشده، مشغول رسیدگی به آتیش بود.
«بیداری؟»
«چقدر خواب بودم؟»
«بهاندازه کافی. واقعاً، یه رزمیکار چطور میتونه انقدر عمیق بخوابه که حتی اگه یکی بلندت کنه و با خودش ببره هم متوجه نشی؟»
«حتی توی خواب هم حواسم جمع بود.»
«اونم در حالی که داشتی اونطوری خرناس میکشیدی؟»
واقعاً بدون اینکه حتی یک بار بیدار بشم، تخت خوابیده بودم.
البته، سو دهریونگ نمیتونست بدونه.
اگه خطر واقعی رو حس میکردم، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بیدارم میکرد.
«حتماً گشنته. از این بخور.»
سو دهریونگ غذاهایی رو که قبل از حرکت از یه مسافرخونه خریده بود، بیرون آورد.
او حتی با فکر و ملاحظه، غذاهای موردعلاقه من رو انتخاب کرده بود.
«بعد از این وعده، دیگه باید برای غذامون شکار کنیم.»
خوردن غذاهای موردعلاقهام بعد از یه نبرد بزرگ، حس فوقالعادهای داشت.
شاید چیز کوچیکی به نظر برسه، اما آدمها اغلب با همین حرکات ساده تحتتأثیر قرار میگیرن.
ممنونم، دهریونگ.
بعد از اینکه دلی از عزا درآوردم و کمی آب خنک نوشیدم، بیاختیار گفتم: «آخ، حالا حس میکنم زندهام.»
همونطور که نشسته بودم و خودم رو با آتیش گرم میکردم، سو دهریونگ مقداری مرهم طلایی به دستم داد.
«پس حالا باید به زخمهات برسی.»
لباسهای غرق در خونم و ردای محافظ شبح رو درآوردم.
بعد، نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی رو باز کردم و دوباره اون رو دور قبضه شمشیر اهریمن سیاه پیچیدم.
نخ کمکم داشت با جذب خون به رنگ سرخ درمیاومد.
به فکر شستنش افتادم، اما پشیمون شدم.
قبضه شمشیر اهریمن سیاه که با پارچهای خونآلود پوشیده شده بود، جذابیت خاصی داشت.
مرهم طلایی رو روی زخمهام مالیدم.
هرچند از هرگونه جراحت مرگباری قسر در رفته بودم، اما بدنم داغون بود و پر از بریدگی، خراش و کبودیهای تیره شده بود.
«هنوز خیلی جوونی، با اینهمه جای زخم روی بدنت میخوای چیکار کنی؟ خانومها وقتی اینها رو ببینن، همهشون فرار میکنن.»
«بعداً یه تولد دوباره و بازسازی بدنی انجام میدم و یه بدن کاملاً نو به دست میارم.»
«چنین فرصت فرخندهای... میخواستم بگم به این راحتیها نصیب کسی نمیشه، اما حالا که فکر میکنم، با وجود تو، ارباب عمارت، کسی چه میدونه.»
بعد از مالیدن تمام دارو، لباسهای رزمی جدیدی رو که سو دهریونگ خریده بود، پوشیدم.
«کاملاً اندازهست. خوشم اومد.»
«خسته نباشی.»
«اولین مأموریتمون موفقیتآمیز بود.»
«منظورت اینه که آخرین مأموریتمون موفقیتآمیز بود.»
توی بعضی آدمها نکتهای هست که فقط باعث میشه آدم حس خوبی داشته باشه.
مثلاً، وقتی پدرم روی صندلی رایزن اعظم میشینه و با چهرهای ناراضی به من نگاه میکنه، یا وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین تیغه بهشتکش بزرگش رو توی زمین فرو میکنه و بهش تکیه میده.
در مورد سو دهریونگ، این حس وقتی به سراغم میاد که اینطوری با هم شوخیهای احمقانه میکنیم.
«راستش، موقعی که توی کالسکه منتظر بودم، حتماً حداقل ده بار با خودم کلنجار رفتم که بیام تو یا نه.»
«اگه میاومدی، باید برای نجات یه گروگان بیشتر تلاش میکردم.»
«اونوقت حتی قویتر هم میشدی. شاید باید میاومدم تو؟»
سو دهریونگ در حالی که این رو میگفت، خندید.
من هم باهاش خندیدم.
بعد از کمی خوشوبش، سو دهریونگ از چیزهایی که طی مأموریت حس کرده بود، حرف زد.
«مدام خواب مسابقات رو میبینم. هنوز میتونم صدای تشویقها رو از روی سکوی مسابقه بشنوم. دلم برای اون لحظه تنگ شده. با دیدن اینها، فکر میکنم دلم میخواد رزمیکاری باشم که زیر نور توجه ایستاده، نه یه استاد پنهان.»
«بههرحال مجبوری اون راه رو بری.»
«بله؟»
«چون تو قراره یه فرمانروای اهریمنی بشی.»
حالا که اهریمن تیغه آسمان خونین هنرهای رزمی خودش رو به او منتقل کرده بود، مسیرش به عنوان یه جانشین تعیین شده بود.
با این حرف، چهره سو دهریونگ جدی شد.
«ارباب عمارت. فکر میکنی من میتونم یه فرمانروای اهریمنی بشم؟ واقعاً میتونم از پس چنین جایگاهی بربیام؟»
«استادت شبیه کسیه که به این راحتیها جایگاهش رو واگذار کنه؟»
«نه.»
«پس نگران چی هستی؟ اگه به خودت ایمان نداری، به قضاوت استادت ایمان داشته باش.»
«بازم... باورش سخته. من، یه فرمانروای اهریمنی.»
منطقی بود.
او فقط یه بازرس عمارت دنیای زیرین بود که داشت به یه فرمانروای اهریمنی تبدیل میشد.
اگه از همین الان براش واقعی به نظر میرسید، عجیب بود.
«من، من تا سرحد مرگ تلاش میکنم.»
به سو دهریونگ که حسابی جوگیر شده بود، با آرامش گفتم:
«البته که باید سخت تلاش کنی، اما این رو به خاطر بسپار. میگن وقتی از سربالایی بالا میری، فقط قله رو میبینی، اما وقتی در سرازیری قدم میزنی، میتونی دنیا رو ببینی. همونطور که بالا میری، هر از گاهی به پشت سرت نگاه کن.»
سو دهریونگ با لبخندی عجیب به من نگاه کرد.
«برای کسی که ده سال از من کوچیکتره، خیلی خوب از این حرفها میزنی.»
من کنار آتیش دراز کشیدم و سو دهریونگ هم در طرف مقابل خوابید.
دراز کشیدن کنار آتیش و نگاه کردن به آسمان پرستاره شب، حس فوقالعادهای داشت.
«بعداً باید همینطوری سفر کنم.»
«لطفاً حتماً من رو هم با خودت ببر.»
«تو باید بری دنبال دریافت تشویق و توجه.»
«میتونم بعد از اینکه همه توجهها رو گرفتم، راه بیفتم.»
«نه. من میخوام لی آن رو با خودم ببرم.»
سو دهریونگ لب ورچید.
احمق، اگه به همین راحتی بود، فکر میکنی پدرم خودش رو توی تالار اهریمن آسمانی حبس میکرد؟
اون شب هم تخت خوابیدم.
تنش و خستگیای که برای مدتی طولانی انباشته شده بود، بالاخره داشت از بین میرفت.
***
سفر با کالسکه تا زمانی که بدنم بهبود پیدا کرد، ادامه داشت.
به محض اینکه حالم بهتر شد، کالسکه رو فروختم، سو دهریونگ رو به پشتم بستم و با استفاده از گام تندرو به سمت عقب دویدم.
اولش، سو دهریونگ گریه و زاری میکرد که داره میمیره، اما بعداً کاملاً خودش رو وفق داد و حتی وقتی پشتم بود، شوخی هم میکرد.
لحظهای بود که باعث شد قدرت انطباقپذیری انسان رو تحسین کنم.
و اینطور شد که دویدیم و دویدیم تا به فرقه اصلی رسیدیم.
اولین جایی که رفتم، تالار اهریمن آسمانی بود.
آنسوی فرش قرمز، در دوردستها، پدرم روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود.
دیدن او در اونجا، در حالی که بدون تغییر جایگاهش رو حفظ کرده بود، باعث شد امروز بهشدت احساس قدردانی کنم.
لحظهای که چشمم به چشمهای پدرم افتاد که با ابهت به من نگاه میکرد، موجی از احساسات رو حس کردم.
از ترس اینکه مبادا بیش از حد اون رو نشون بدم، سریع تعظیم کردم.
«رهبر انجمن تقدیر آسمانی رو از سر راه برداشتم و بعد از اتمام مأموریتم برگشتم.»
«خوب عمل کردی. میتونی بلند شی.»
وقتی بلند شدم، استراتژیست اعظم، ساما میونگ، که کنار او ایستاده بود، ادای احترام کرد.
«تبریک میگم.»
«ممنونم.»
«شنیدم که این بار کنار اومدن با انجمن تقدیر آسمانی کار راحتی نبوده.»
من هر از گاهی گزارشهایی میفرستادم تا اونها رو در جریان بذارم، بنابراین پدرم و ساما میونگ از روند کار و نتیجه باخبر بودن.
البته، اون گزارشها نمیتونستن اون نوع مبالغهای رو که الان داشتم میکردم، منتقل کنن.
«حتی حرفش رو هم نزنید. نمیتونم بشمارم چند بار تا پای مرگ رفتم. این آزمون خیلی سختی بود. نه، اصلاً یه مأموریت غیرممکن بود!»
«اعتراف میکنم. اشتباه از من بود. نمیدونستم سازمانی که به اسم انجمن تقدیر آسمانی شناخته میشه، انقدر بزرگ شده.»
ساما میونگ بهراحتی به اشتباهش اعتراف کرد.
بههرحال، این عمارت فلکسای تحت رهبری او بود که مأموریت رو محول کرده بود.
درست در همین لحظه، پدرم که نظارهگر بود، ناگهان لب به سخن گشود.
«پس، سعی کردی پسرم رو بکشی.»
من و ساما میونگ با تعجب به پدرمون نگاه کردیم.
البته، هر دوی ما از اینکه او در چنین موقعیتی چنین شوخیای بکنه متعجب بودیم، اما من به دلیل دیگهای شوکه شده بودم.
پسرم.
این اولین باری بود که چنین کلمهای رو از زبون پدرم میشنیدم.
شاید وقتی خیلی کوچیک بودم و یادم نمیاد این رو گفته بود، اما این اولین بار در حافظه من بود.
باید با یه شوخی جواب میدادم، اما ذهنم کاملاً خالی شده بود.
ساما میونگ لبخندی زد و به من گفت: «چطوره؟ با این حرف، میتونی من رو از ته دل ببخشی؟»
او هم متوجه شده بود.
اون میدونست که برای اولین بار کلمهی «پسرم» رو شنیده بودم و از این بابت تحت تأثیر قرار گرفته بودم.
«دوباره منو بفرستید. این بار کجا؟ انجمن دنیا؟ یا انجمن آسمان و زمین؟»
ساما میونگ به حرفم لبخند زد.
حالم خوب بود.
فقط یه جمله بود، اما لحظهای بود که تا آخر عمرم هرگز فراموشش نمیکردم.
در حالی که قلب لرزانم رو آروم میکردم، از ساما میونگ پرسیدم: «چه بلایی سر برادرم اومد؟»
«ارباب جوان اول مأموریتش رو با موفقیت به پایان رسونده و برگشته.»
درست مثل قبل از بازگشتم، برادرم مأموریتش رو بدون هیچ مشکلی تموم کرده و برگشته بود.
سرنوشتی که تغییر کرده بود، مال من بود.
سازمان مخفیانهای به نام انجمن تقدیر آسمانی از دنیای رزمی محو شده بود و من از آزمون سربلند بیرون اومده بودم.
«پس هر دوتامون از آزمون گذشتیم.»
«همینطوره.»
با جسارت تمام خواستم: «آزمون من خیلی سختتر بود، پس این یعنی من برنده شدم، نه؟ لطفاً منو به عنوان جانشین انتخاب کنید!»
«این درخواست معقولیه، اما از دیدگاه ارباب جوان اول ناعادلانه نیست؟ ما باید این احتمال رو هم در نظر بگیریم که شاید اون هم مسیر سختتر رو انتخاب میکرده.»
احتمالاً هر دوی شما این انتظار رو دارید، اما برادرم هرگز نمیتونست از پسش بربیاد.
اگه بیش از حد درگیرش میشد، احتمالاً جونش رو از دست میداد.
از این نظر، خوب شد که من این مسیر رو انتخاب کردم.
اما نمیتونستم این حرفها رو بلند به زبون بیارم.
«اونوقت این برای من خیلی ناعادلانه نیست؟»
«بنابراین، به نظر میرسه باید جدا از نتایج این آزمون، بهت پاداشی بدیم.»
به نظر میرسید قبلاً در این باره با پدرم صحبت کرده بود.
«چیزی هست که بخوای؟»
بدون هیچ تردیدی، به پدرم که روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود نگاه کردم و گفتم: «برای پاداشم، بیا یه بار دیگه بریم شکار.»
پدرم چهرهای متعجب به خودش گرفت.
«هر بار که پاداش میگیری، میخوای با من بیای شکار.»
آرزویی که بعد از پیروزی در مسابقات، پس از اولین بازگشتم ازش خواسته بودم هم رفتن به شکار بود.
«باید اون ببری رو که دفعهی قبل نتونستیم بگیریم، شکار کنیم.»
«بسیار خب. بریم.»
پدرم با کمال میل پیشنهادم رو قبول کرد.
«فردا صبح حرکت میکنیم.»
* * *
بعد از ترک تالار اهریمن آسمانی، اولین جایی که بهش سر زدم، زمین تمرین لی آن بود.
انتظار داشتم اونو در حالی که از تمرین هنرهای رزمی غرق در عرق شده ببینم، اما در کمال تعجب، لی آن داشت کتاب میخوند.
زیباییش که هر بار با دیدنش غافلگیرم میکرد، موقع کتاب خوندن جذابیت متفاوتی از خودش ساطع میکرد.
شبیه الههای بود که میتونست دل تمام دانشمندهای دنیا رو ببره.
دوباره این فکر به سرم زد.
واقعاً باید لی آن رو حداقل یه بار به جین هاریونگ نشون میدادم.
با خودم فکر کردم چه کتاب آموزش هنرهای رزمیایه، پس از تکنیک چشم الهی استفاده کردم تا نگاه دقیقتری بندازم، اما برخلاف انتظارم، یه کتاب شعر بود.
همونطور که وارد زمین تمرین میشدم، گفتم: «بیخیال رزمیکار بودن شدی که شاعر بشی؟»
با حرف من، لی آن نگاه کوتاهی به بالا انداخت و قبل از اینکه دوباره به کتابش خیره بشه، گفت: «اومدی؟»
جوری رفتار کرد انگار همین دیروز منو دیده.
نه، حتی اگه دیروز هم منو دیده بود، باید گرمتر از این ازم استقبال میکرد.
بلافاصله متوجه شدم که داره اذیتم میکنه.
خودم رو به اون راه زدم و کنارش نشستم.
«تبریک میگم.»
«تبریک برای چی؟»
«شنیدم قراره به زودی رشتهی عروسی بخوریم؟»
تازه اون موقع بود که فهمیدم.
اون سو دهریونگِ دهنلق حتماً اومده بود و همهچیز رو دربارهی جین هاریونگ بهش گفته بود.
«پس عشق مقدر شدهی تو، دختر رهبر اتحاد رزمیه؟»
«عشق نه، یه ملاقات بود. دخترش هم نه، نوهش.»
«باید خیلی زیبا باشه که بهش میگن زیباترین بانوی هوبی.»
«به زیبایی تو نیست.»
«اخلاقش چطوره؟ دختر خوبیه؟»
«بد نیست. جوری بزرگ نشده که بیادب باشه.»
«پس یه جفت عالی هستید. واقعاً برات خوشحالم.»
«حسادتت تموم شد؟»
«بهت گفتم که، این حسادت نیست، تبریکه.»
«پس وقتی اینو میگی باید به من نگاه کنی.»
«نمیخوام.»
لی آن وقتی حسادت میکرد خیلی بامزه میشد.
«میدونی، بهش گفتم که وقتی برگردم، یکی خیلی زیباتر از اون منتظرمه.»
در حالی که لی آن سرش رو پایین انداخته بود، میتونستم لبخندی رو که روی لبهاش نقش میبست ببینم.
«خب اون چی گفت؟»
«باورش نشد. برای همین قصد دارم دفعهی بعد تو رو بهش نشون بدم. من دیگه میرم.»
همین که بلند شدم و شروع کردم به راه رفتن، لی آن از جاش پرید.
«فکر کردی کجا داری میری! اونم بعد از اینهمه وقت که منو منتظر گذاشتی.»
لی آن دوید و به سمتم اومد.
بازوهاش رو دورم حلقه کرد و منو محکم در آغوش گرفت.
میتونستم قطرههای اشکش رو که روی شونهم میریخت حس کنم.
میتونستم بفهمم تو این مدتی که منتظرم بوده چقدر نگرانم شده.
«فقط یه لحظه.»
یه لحظه همونجا ایستادم و اونو در آغوش گرفتم.
با حس کردن گرمای بدنش، قلبم آروم گرفت.
انگار تمام افکار پیچیدهم داشتند ناپدید میشدند.
چقدر خوششانسم که حداقل یه نفر مثل اون رو توی زندگیم دارم؟
کمی بعد، خودش رو از من جدا کرد.
گونههای لی آن سرخ شده بود، انگار خودش هم فکر میکرد که دویدن و در آغوش گرفتنم حرکت خیلی جسورانهای بوده.
سریع بحث رو عوض کرد.
«اهریمن تیغه آسمان خونین این کتاب شعر رو به من امانت داد.»
«اون ارشد؟ چرا؟»
«رفتم ببینمش. شایعه شده بود که شهریاران اهریمنی در مأموریت تو دست داشتند، ارباب جوان. از اهریمن تیغه پرسیدم که حالت خوبه یا نه.»
میتونستم تصور کنم که قبل از رفتن به دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین، چقدر با خودش کلنجار رفته.
«اگه میگفت حالم خوب نیست، چیکار میکردی؟»
«اونوقت میومدم دنبالت، ارباب جوان. هر طور شده میومدم. فکر اینکه ممکنه بمیری چون من نیومدم، خواب و خوراک رو برام حروم میکرد. حتی شده به خاطر خودم، باید میومدم.»
«چقدر نگرانی. اگه میومدی، تو رو توی اتحاد رزمی میذاشتم و خودم میرفتم.»
«اونوقت میتونستم یه رستوران سوپ نزدیک اتحاد رزمی باز کنم و بدون هیچ نگرانیای زندگی کنم.»
«اگه تو یه رستوران سوپ باز میکردی، اونجا حتی یه روز هم رنگ آرامش رو به خودش نمیدید.»
بلند خندید.
شخصیت درخشانش هرگز تغییر نکرده بود، نه اون موقع که اضافه وزن داشت و نه حالا.
اینکه تحت تأثیر هیچ عامل بیرونی یا تغییری قرار نمیگرفت، بزرگترین جذابیت و قدرت اون بود.
«اون موقع بود که اهریمن تیغه آسمان خونین بهم گفت نگران چیزهای بیهوده نباشم و یه کتاب بهم داد تا بخونم. کتابی که بهم امانت داد دربارهی زندگی و مرگ انسان بود. آخه چطور میتونه بهم بگه نگران نباشم و بعد کتابی دربارهی مرگ و زندگی بهم بده! به هر حال، از اون موقع دارم یکییکی اونها رو امانت میگیرم و میخونم. اما یه چیز عجیبی وجود داره، میدونی؟ حس میکنم حالا که کتاب میخونم، تمرینات هنرهای رزمیم بهتر پیش میره.»
«دلیلش اینه که هنرهای رزمیت بالاخره با زندگیت پیوند خورده.»
«زندگی و هنرهای رزمی من به هم وصل شدن؟»
«در ابتدا، هنرهای رزمی با استعداد و تلاش پیشرفت میکنن. اما وقتی به سطح خاصی برسی، هنرهای رزمیت شروع میکنن به بازتاب دادن زندگیت. میدونی که چطور مردم اغلب توی تمریناتشون به یه دیوار برخورد میکنن و نمیتونن ازش عبور کنن؟»
«برای اکثر آدمها همینطوره.»
«دلیلش اینه که اونها نمیتونن زندگیشون رو تغییر بدن. یه آدم باید تغییر کنه تا نگاهش به هنرهای رزمی عوض بشه، اما اگه اون آدم همونطوری بمونه، نمیتونه از دیواری که راهش رو بسته عبور کنه.»
«آه!»
به نظر میرسید لی آن به نوعی پاسخ رسیده.
این لحظهای بود که سؤالش دربارهی اینکه چرا خوندن شعر و کتابهایی دربارهی زندگی و مرگ به هنرهای رزمیش کمک میکنه، حل شد.
«بعداً بیشتر صحبت میکنیم. فعلاً باید برم استادِ مرگ و زندگی رو ببینم.»
همین که خواستم رو برگردونم، لی آن با خوشحالی گفت: «ارباب جوان، خیلی خوشحالم که به سلامت برگشتی.»
«از دیدنت خوشحالم.»
با این حرف، اقامتگاه لی آن رو ترک کردم و به سمت فرقه مسیر جنوبی، جایی که اهریمن تیغه آسمان خونین در اونجا اقامت داشت، راه افتادم.