چپتر 179: هرگز تنها نبوده‌ام
چپتر 179: هرگز تنها نبوده‌ام
با پدرم از کوه بالا رفتم.
انگار همین دیروز بود که بلافاصله بعد از بازگشتم، باهاش از کوه بالا رفتم، اما این وسط کلی اتفاق افتاده بود.
اگه میخواستم فقط یه مورد رو انتخاب کنم، اون مورد این بود که رابطهم با پدرم خیلی بهتر از قبل شده بود.
بنابراین، با اینکه همون دو نفر داشتن از همون کوه بالا میرفتن، اما موقعیت کاملاً متفاوت بود.
«چی شد که پیشنهاد دادی بیایم شکار؟»
«میخواستم وقتم رو با شما بگذرونم، پدر.»
پدر از راه رفتن ایستاد و به پشتم نگاه کرد.
چون حرفم از ته دل بود، تونستم با آرامش با نگاهش روبرو بشم.
*پدر، وقتی برگشتم و شما رو روی صندلی رایزن اعظم نشسته دیدم، واقعاً غرق در احساسات شدم.*
پدر دوباره شروع به راه رفتن کرد و ازم پرسید: «چرا اینهمه وسیله با خودت آوردی؟»
«همونطور که دفعه قبل دیدید، همهشون چیزهای لازمی هستن. شاید الان زحمت داشته باشن، اما بعداً باعث راحتی و لذت بدن و دهنمون میشن.»
پدر دوباره جلو افتاد.
من هم بیصدا پشت سرش راه افتادم.
اولش که پیشنهاد شکار رو دادم، فکر میکردم مثل یه آدم پرحرف مدام حرف میزنم، اما حالا که واقعاً کنار پدر بودم، حرف زیادی برای گفتن نداشتم.
خوشبختانه، اینطوری ساکت راه رفتن اصلاً آزاردهنده نبود.
نه، در واقع اینطوری بهتر بود، انگار داشتیم یه گفتگوی بدون کلام انجام میدادیم.
ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد.
تو این زندگی هم قصد ازدواج ندارم، اما اگه ازدواج میکردم و بچهدار میشدم، یعنی روزی میرسید که من هم اینطوری با پسرم به شکار بیام؟ میتونستم تبدیل به اون پدری بشم که پسرش بتونه راحت بهش بگه: «پدر، بیا بریم شکار»؟
آیا پسرم هم اینطوری پشت سرم راه میرفت و چنین فکرهایی میکرد؟ و پدر الان داره به چی فکر میکنه؟
بعد از کلی پیادهروی، سکوت رو شکستم.
«رهبر اتحاد رزمی گفت که میخواد شما رو ببینه، پدر.»
پدر از قبل این رو میدونست، چون من گزارش ملاقاتم با رهبر اتحاد رزمی رو از طریق یه پیامرسان فرستاده بودم.
«اون مرد حالش خوبه؟»
«نسبت به سنش خیلی سرحاله. شخصیت آتشینی داره و هنرهای رزمیش هم مستبدانهست. با اون رهبر اتحادی که تو ذهنم ساخته بودم، خیلی فرق داشت.»
«اون مرد با شایعاتی که دربارهش میگن فرق داره.»
«رهبر اتحاد گفت که میخواد شما رو ببینه. وقتی گفتم احتمالاً شما هم همین حس رو دارید، گفت بعیده. گفت شما حتماً میخواید بکشیدش.»
«من رو خوب میشناسه.»
«جدی میگید؟»
«انتظار داشتی رهبر فرقه اهریمنی دلش برای رهبر اتحاد رزمی تنگ بشه؟»
«مگه نمیشه نسبت به رئیس جبهه مخالف ادب داشت، یا به عنوان یه رزمیکار بهش احترام گذاشت؟»
«چنین چیزی وجود نداره. احترام به عنوان یه رزمیکار، فقط بعد از مبارزه به دست میاد.»
«میخواید با رهبر اتحاد مبارزه کنید؟»
پدر بعد از مکثی کوتاه جواب داد.
«اون کسیه که دوست دارم حداقل یه بار باهاش روبرو بشم.»
پیروزی تو اون مبارزه به معنای مرگ حریف بود.
برخورد بین اهریمن آسمانی و رهبر اتحاد رزمی با یه خاکگیری ساده از لباسهاشون تموم نمیشد.
و نتیجه اون مبارزه، سرنوشت کل دنیای رزمی رو تغییر میداد.
به همین دلیله که این مبارزه نمیتونه به این راحتیها اتفاق بیفته.
میدونم که پدر رویای اتحاد جهان رزمی رو در سر داره.
حالا که بحث رهبر اتحاد پیش اومده بود، تصمیم گرفتم نیت پدر رو بسنجم.
«اگه فرقه اصلی و فرقه راستین با هم درگیر بشن، اتحاد نامتعارف طرف ما رو میگیره؟»
«اگه فکر میکنی اتحاد نامتعارف به ما نزدیکتر از فرقه راستینه، در اشتباهی.»
«واقعاً؟»
«اگه اتحاد نامتعارف مجبور بشه بین ما و اتحاد رزمی یکی رو انتخاب کنه، با فرقه راستین دست دوستی میده.»
«دلیل خاصی داره که اینقدر مطمئنید؟»
«چون اتحاد نامتعارف از ما بیشتر از فرقه راستین بدش میاد. اونا احتمالاً میخوان ما رو از بین ببرن و بعد دنیای رزمی رو با فرقه راستین تقسیم کنن.»
احساس کردم حرف پدر درسته.
قبل از بازگشتم، یه بار با یکی از استادهای جناح نامتعارف صحبت کرده بودم.
اون هم واقعاً از فرقه اصلی ما متنفر بود و دلیلش هم ساده بود.
از اونجایی که فرقه اهریمنی به نماد شرارت واقعی تبدیل شده بود، اتحاد نامتعارف به سازمانی تنزل پیدا کرده بود که فقط دنبال یه نوع شرارت سطح پایین بود.
چرا اتحاد نامتعارف نباید ارباب دنیای رزمی میشد؟
این فقط ناله و فکر شخصی یه استاد از جناح نامتعارف بود، اما اون زمان فکر کرده بودم که شاید خیلیهای دیگه تو جناح نامتعارف هم همین حس رو داشته باشن.
به ذهنم رسید که شاید نفرت اتحاد نامتعارف از فرقه اصلی ما که پدر بهش اشاره کرد، از همینجا نشأت گرفته باشه.
زحمتی به خودم ندادم تا پدر رو از جاهطلبیش منصرف کنم.
هر چی باشه، ما بالاخره باید یه روزی وارد جنگ میشدیم.
فقط مسئله این بود که هدف ما هوا موگی بود، نه اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف.
*پدر، شما هم باید قویتر بشید!*
اون شب.
کنار یه رودخونه جاری تو یه جای دنج مستقر شدیم.
یه پوست چرمی ضخیم رو جایی پهن کردم که پدر بتونه راحت بهش تکیه بده و دراز بکشه.
این مهمترین وسیلهای بود که با خودم آورده بودم.
بعد از اینکه یه جای خواب راحت برای پدر درست کردم، آتیشی راه انداختم و شکاری رو که زده بودیم، پختم.
فقط بهش نمک نزدم که سریع یه چیزی خورده باشیم؛ چاشنیای رو که از قبل آماده کرده بودم بهش زدم و درست و حسابی کبابش کردم.
این بار نه تنها سس مخفیای رو که آشپز ایم درست کرده بود آورده بودم، بلکه سبزیجات مختلف و غذاهای دیگهای هم همراهم بود.
«طعمش چطوره؟»
«خوبه.»
باید هم خوب میشد.
از طریق آشپز ایم فهمیده بودم پدر چه طعمهایی رو دوست داره و چاشنی رو بر اساس اون آماده کرده بودم.
بعد از غذا، براش چای ریختم.
چای هم از همون مدلهایی بود که پدر ازشون لذت میبرد.
دیدن چهره راضی پدر موقع نوشیدن چای، بهم ثابت کرد که تمام اون آمادهسازیها ارزشش رو داشته.
«چهار گام باد الهیت به ستاره نهم رسیده؟»
همونطور که انتظار میرفت، پدر با یه نگاه متوجه دستاوردم شد.
«بله. موقع مبارزه با انجمن تقدیر آسمانی یه چیزهایی حس کردم، اما متأسفانه به استادی کامل ختم نشد.»
احساس میکردم خیلی نزدیکه، اما در عین حال خیلی دور؛ واقعاً یه حس دوری و نزدیکیِ همزمان بود.
«اگه عجله کنی، فقط باعث میشه سرعتت کم بشه.»
«به گوش میسپارم. یه فنجون دیگه چای میل دارید؟»
پدر سرش رو تکون داد و من یه فنجون گرم دیگه براش ریختم.
«وقت گذروندن با من برات جالبه؟»
واقعاً خیلی عوض شده بود.
اینکه پدر چنین سوالی بپرسه...
یه اصل بود که همیشه تو چنین مواقعی به یاد داشتم: حتی فکر فریب دادن پدر رو هم نکن.
«راستش رو بخواید، چطور میتونه جالب باشه؟ البته که یه کم استرسزا و سنگینه.»
«پس چرا پیشنهاد دادی بیایم؟»
«چون احساس امنیت میکنم.»
پدر با چهرهای متعجب بهم نگاه کرد.
من با آرامش حسم رو منتقل کردم.
«وقتی با شما هستم، پدر، خیلی احساس امنیت میکنم. مهم نیست کی سد راهمون بشه، شما جلوش رو میگیرید، مگه نه؟ حتی اگه یه هیولا، و نه یه انسان، ظاهر بشه، شما متوقفش میکنید، مگه نه پدر؟ فقط بودن در کنار شما ذهنم رو آروم میکنه. مجبور نیستم از شما محافظت کنم، فشار این رو ندارم که بخوام اون شخص رو مال خودم کنم، و مسئولیت این رو حس نمیکنم که بخوام کسی رو که برام فداکاری میکنه خوشحال کنم. این لحظه، که میتونم بدون توجه به هر اتفاقی فقط آروم بمونم، خیلی تسکیندهندهست. من چون شما اینجا هستید، پدر، احساس امنیت میکنم.»
این واقعاً صادقانهترین حسم بود.
پدر با نگاهی عمیقتر، انگار که غافلگیر شده باشه، بهم خیره شد.
«پدر، شما تنها نیستید؟»
با سوالم، پدر پوزخندی زد.
سوال سختی بود که بشه ازش جواب گرفت، اما مگه کی دیگه میتونستم چنین چیزی بپرسم؟
پدر طوری که انگار میخواد بگه باید بخوابیم، روی زمین دراز کشید.
همونطور که دراز کشیده بود و به آسمون شب نگاه میکرد، ناگهانی لب باز کرد.
«حتی یه بار هم احساس تنهایی نکردم.»
اما برای من، این حرف اینطوری شنیده شد:
*من همیشه تنهام.*
و به این ترتیب، اولین روز شکار با پدر گذشت.
***
روز دوم رو با آرامش بیشتری نسبت به روز اول به گشت و گذار گذروندیم.
بهندرت حرف میزدیم، اما نه پدر و نه من هیچ کدوم احساس معذبی نداشتیم.
فقط با هم از کوه بالا میرفتیم، تو مسیر قدم میزدیم و کنار دره استراحت میکردیم.
شکار هدف اصلی نبود؛ ما فقط با هم راه میرفتیم و استراحت میکردیم.
اون شب، وقتی میخواستم گوشت شکاری رو کباب کنم، پدر اومد کنارم.
«بذار من امتحان کنم.»
«چی رو؟ حتماً منظورتون این نیست که میخواید آشپزی کنید؟»
«چرا که نه؟»
«شما، پدر، آشپزی؟»
در حالی که بهشدت غافلگیر شده بودم، پدر با آرامش پرسید:
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«تا حالا آشپزی کردین؟»
«گاهی انجامش میدم.»
از این حرف باورنکردنی جا خوردم.
«نکنه بین هنرهای اهریمنی، یه هنر رزمی به اسم "آشپزی" وجود داره؟ دارین درباره اون حرف میزنین، درسته؟»
«مزخرف نگو!»
چطور میتونستم مزخرف نگم وقتی پدر میگفت که میخواد آشپزی کنه؟
«شما اگه غذایی به مذاقتون خوش نیاد، سرآشپز رو میکشین، مگه نه؟ نکنه اون روزها با نیت توبه، خودتون آشپزی میکنین؟»
«برای اینکه بخوام بکشمش، مهارت سرآشپزم بیش از حد استثنائیه، مگه نه؟»
«واقعاً میخواین آشپزی کنین؟»
پدر انگار که بخواد مستقیماً بهم نشون بده، شروع به آشپزی کرد.
و واقعاً با مهارت آشپزی میکرد.
فقط گوشت رو درسته کباب نکرد، بلکه بخشهای لذیذش رو برید و با سبزیجات و قارچ تفت داد.
و انگار که بخواد ثابت کنه مرتب آشپزی میکنه، یه سوپ هم در کنارش درست کرد.
چیزی که حتی بیشتر غافلگیرم کرد، طعم عالی اون بود.
«این چیه؟ چرا اینقدر خوشمزهست؟ نکنه قایمکی به جای چاشنی، روغن عصاره سنگ شفاف توش ریختین؟»
لبخندی گوشه لبهای پدر نشست.
این اولین لبخندی بود که از زمان شروع کوهنوردیمون نشون داده بود.
لحظهای بود که چیزی رو درباره پدر فهمیدم که هرگز نمیدونستم.
اهریمن آسمانی این دوران، یه اهریمن آسمانیِ آشپزه.
اون شب، در حالی که بینمون آتیشی روشن بود و دراز کشیده بودیم، من و پدر درباره چیزهای مختلفی حرف زدیم.
بیشتر من بحث رو باز میکردم و پدر جواب میداد.
موضوع فرمانروایان اهریمنی بالاخره باید پیش میاومد.
«همونطور که میدونین پدر، در سمت من اهریمن تیغه آسمان خونین، اهریمن خندان پلیددل، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن مست هستن. در سمت برادرم، بودای اهریمنی، پادشاه سم و اهریمن مشت حضور دارن. فعلاً فرمانروای اهریمنی روحخوارِ جوان رو کنار گذاشتم. نظرتون چیه؟ سمت من برتری بیشتری داره، مگه نه؟»
«رقابت نزدیکیه.»
«با اینکه ما یه نفر بیشتر داریم، باز هم رقابت نزدیکیه؟»
«بله.»
اینکه با وجود یک نفر کمتر، باز هم رقابت نزدیک باشه، یعنی بین بودای اهریمنی، اهریمن مشت و پادشاه سم، کسی بود که میتونست کار دو نفر رو انجام بده.
او چه کسی رو اینقدر بالا میدید؟
«وقتش رسیده که اون تنبلِ سمت خودمون رو بیرون بندازیم؟»
با وجود شوخی من، پدر دیگه حرفی در این باره نزد.
منظورش این بود که خودم باید تجربهش کنم و کمی سختی بکشم.
کنجکاو بودم وقتی این حرف رو میزد، چه کسی رو در ذهن داشت.
«چرا میخوای رهبر فرقه بشی؟»
*چون این ماموریت منه.*
*این ماموریتیه که تمام عمرم براش زحمت کشیدم و حتی براش بازگشت کردم.*
*حتی اگه بمیرم هم ازش محافظت میکنم.*
«چون میخوام هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد بگیرم.»
«چرا اینقدر روی هنر اهریمنی نه مصیبت وسواس داری؟»
«من روی هنر اهریمنی نه مصیبت وسواس ندارم، بلکه روی قویتر شدن وسواس دارم.»
«تو الان هم به اندازه کافی قوی هستی. با قویتر شدنِ بیشتر، میخوای چیکار کنی؟»
«چون باید قویتر بشم تا بتونم از همه محافظت کنم.»
پدر، و برادرم هم همینطور.
و تمام اعضای تالار اهریمن آسمانی.
شاید چند نفر دیگه هم الان به این لیست اضافه شده باشن.
در گذشته، اونها قدم پیش نذاشتن، اما حالا، مطمئناً بعضی از فرمانروایان اهریمنی برای انتقامی واقعی وارد عمل میشن.
اما افکار پدر قاطع بود.
«هنر اهریمنی نه مصیبت فقط به کسی منتقل میشه که قرار باشه اهریمن آسمانی بشه.»
«پس من همون کسی میشم که اهریمن آسمانی میشه.»
درست مثل پدر، افکار من هم قاطع بود.
پدر لحظهای بهم نگاه کرد، بعد پشتش رو کرد و خوابید.
«و حتی اگه اهریمن آسمانی بشم، اهریمن آسمانیِ متفاوتی از شما خواهم بود، پدر.
اهریمن آسمانیای که آزادانه در دنیا پرسه میزنه.
البته برای رسیدن به اون جایگاه، باید خیلی بیشتر تلاش کنم.»
* * *
روز سوم، پدر به سمت قله کوه آسمان بزرگ حرکت کرد.
در راه بالا رفتن، یکی دو بار هاله یه ببر رو حس کردم.
اما وانمود کردم که متوجه نشدم.
این کار برای این بود که بهانهای برای دوباره اومدن به شکار در دفعه بعد باقی بمونه.
اگه من حسش کرده بودم، پدر هم حتماً متوجه شده بود، اما اون هم حرفی از گرفتن ببر نزد.
نکنه پدر هم مشتاق شکار بعدی بود؟
«آه، قله همیشه اینقدر با شکوه بود؟»
منظره بالای کوه آسمان بزرگ واقعاً شبیه یه تابلوی نقاشی بود.
«وقتی همسن تو بودم، هر وقت از تمرین هنرهای رزمی خسته میشدم، میاومدم اینجا.»
تصورِ پدرِ جوان که اینجا ایستاده، حس عجیبی بهم میداد.
«منم باید هر وقت از تمرین کلافه شدم، گهگاهی بیام اینجا.»
«یه لحظه بیا اینجا.»
«بله.»
پدر روی یه تختهسنگ صاف در قله نشست و شروع کرد به درس دادن تکنیک شمشیر آسمان پرنده به من.
این هنر رزمیای بود که من قبلاً در اون به استادی بزرگ دوازده ستاره رسیده بودم، و آموزشی که الان بهش نیاز داشتم برای چهار گام باد الهی بود.
با این حال، پدر با علم به این موضوع، درباره تکنیک شمشیر آسمان پرنده صحبت کرد.
انگار میخواست بگه که تمام هنرهای رزمی در نهایت به هم وصل هستن، پس با درک کاملِ چیزی که بهتر از همه بلدی، میتونی سرنخهایی برای درک چیزهای دیگه پیدا کنی.
لحظه بسیار خاصی بود که در اون، استادی با سطح استادی بزرگ دوازده ستاره، داشت به سخنرانیِ استاد دیگهای با همون سطح درباره تکنیک شمشیر آسمان پرنده گوش میداد.
و من تجربه جدیدی کسب کردم.
فکر میکردم طبیعتاً هر چیزی که میگه رو میفهمم، اما بخشهای زیادی وجود داشت که با افکار خودم متفاوت بود.
فهمیدم که حتی با وجود رسیدن به سطح استادی بزرگِ یکسان، مسیرهای رسیدن به اون میتونه بسیار متفاوت باشه.
هر وقت به بخشی میرسیدم که نمیتونستم درکش کنم، بدون معطلی از پدر میپرسیدم.
وانمود نمیکردم چیزی رو که نمیدونم، بلدم.
وانمود هم نمیکردم که چیزی رو نمیدونم.
فقط اجازه میدادم گفتگو مثل جریان آب پیش بره، درست همونطور که افکارم جریان داشتن.
این بحث درباره هنرهای رزمی که فکر میکردم کوتاه باشه، سه، و بعد چهار ساعت طول کشید.
یک روز کامل، بعد دو روز، و حتی تا روز سوم ادامه پیدا کرد.
ما در حالی که غذایی که پخته بودیم رو میخوردیم، در حالی که چای مینوشیدیم، و حتی در حالی که شرابی رو که برای روز آخر آورده بودم مینوشیدیم، به حرف زدن ادامه دادیم.
در حالی که برای غذای بیشتر شکار میکردیم حرف میزدیم، و در حالی که روی آتیش گوشت کباب میکردیم، درباره هنرهای رزمی بحث میکردیم.
هم من و هم پدر کاملاً غرق این گفتگو شده بودیم.
بحث با تکنیک شمشیر آسمان پرنده شروع شد، اما در نهایت به مناظره درباره تمام جنبههای هنرهای رزمی ختم شد.
این یه بحث عمیق بین اهریمن آسمانی، یعنی پدرم، و پیکر رزمی آسمانیِ بازگشتکرده بود.
وقتی بالاخره بحث طولانیِ سه روزه تموم شد، از جا پریدم و چهار گام باد الهی رو اجرا کردم.
و فهمیدم.
بالاخره تونسته بودم به درستی چهار گامِ خدای باد رو بردارم.
با چهرهای غافلگیرشده به پدر گفتم:
«چهار گام باد الهی به استادی بزرگ رسید.»
پدر تعجب نکرد، انگار که این موقعیت رو پیشبینی کرده بود.
اون یقه من رو گرفته بود و به زور به سطح استادی بزرگ پرتاب کرده بود.
تعظیم عمیقی به پدر کردم.
«این به لطف آموزشهای بزرگ شماست. خیلی ممنونم، پدر.»
«بلند شو. بیا برگردیم پایین.»
«بله.»
میل شدیدی به دویدن وجودم رو گرفت.
کنجکاو بودم که سرعتِ گام تندرو در سطح استادی بزرگ چقدر خواهد بود، آیا سرعتی هست که بتونم از پسش بربیام، و اینکه سرزمینهای مرکزی چقدر کوچیکتر شدن.
همه اینها.
«پدر. نظرتون با یه مسابقه چیه؟ از اینجا تا فرقه اصلی. چی میگین؟»
بالاخره حق رقابت با تکنیک پرواز اهریمن آسمانیِ پدر رو پیدا کرده بودم.
پدر با نگاهی تحقیرآمیز بهم نگاه کرد.
چرا اینقدر این نگاهش رو دوست دارم؟
«چی شرط میبندی؟»
«باید سر غرورمون شرط ببندیم.»
«خوبه.»
شرایط کاملاً به نفع من بود چون اگه میباختم هم مهم نبود، اما پدر با کمال میل قبول کرد.
اون قصد داشت ببره و مسخرهم کنه.
من و پدر شونهبهشونه هم ایستادیم.
فکر کنم تا حالا نیمرخش رو از این فاصله نزدیک زیاد ندیده بودم.
چهره پدر دوباره برام تازگی داشت.
این لحظه، مسابقه دادن در کنار پدر، خیلی خوشحالم میکرد.
«خیلی خب، با شمارش سه شروع میکنیم. یک، دو...»
من عدد «سه» رو بعد از اینکه شروع به دویدن کرده بودم، شمردم.
اینطوری اگه میبردم، پدر حرفی برای گفتن داشت.
در حالی که دو هنرِ برترِ حرکتی شروع به شکافتن فضا کردن، صدای بادی رو شنیدم که تا به حال در زندگیام نشنیده بودم.