چپتر 18: همه زندگیشون رو وقف انتقام نمیکنن
چپتر 18: همه زندگیشون رو وقف انتقام نمیکنن
یانگ گو رو که روی صندلی خوابش برده بود، بیدار کردم.
یانگ گو با خوابآلودگی به اطراف نگاه کرد و تازه متوجه شد که اسیر شده.
«جایی که بهت ضربه زدن، حالش خوبه؟»
«چی؟ آه، بله.»
یانگ گو از لحن ملایم من دستپاچه شده بود.
«راستش، از آدمای باهوشی مثل تو خوشم میاد. وقتی احمقای سادهلوحی رو میبینم که نمیشه باهاشون حرف زد و لجاجتشون رو جوری پیش میبرن که انگار یه جور اعتقاده، سینهم سنگین میشه. تو که اونجوری نیستی، هستی؟»
«چرا منو گرفتید؟»
«فکر کنم خودت جواب این سوال رو بهتر از هر کسی میدونی. رک بگم، نمیخوام شکنجهت کنم. همونطور که میدونی، روشهای شکنجهی سمت ما یه کم خشنه، مگه نه؟ آدمای سالم رو به علیل تبدیل میکنن و میندازنشون دور، مگه نه؟»
«تهدیداتون بیفایدهست. من هیچی نمیدونم.»
«میدونم. فکر نمیکنم چیز زیادی بدونی. احتمالا فقط طبق دستور عمل کردی. فقط حقیقت رو در مورد همون بهم بگو.»
«نمیدونم. به من دستوری داده نشده بود.»
«پس فکر کنم باید با اون یکی "تو" حرف بزنم.»
«اون یکی من؟»
«همون کسی که بیشتر از خودت به فکرته.»
با اشارهی من، پیرمردی از بیرون وارد شد.
«این مردیه که تمام عمرش رو صرف شکنجه کردن آدما کرده. گفتی نرخ موفقیتت در اعتراف گرفتن چقدر بود؟»
پیرمرد کوتاهقامتی بود، اما انرژیای که از خودش ساطع میکرد واقعا وحشتناک بود.
«نود درصده، قربان.»
«با این حساب، تو توی بازجویی استادی.»
«نه واقعا، قربان. از اون نود درصد، نصفشون بعد از اعتراف مُردن.»
«و اون نصف دیگه؟»
«اونا هم به عنوان یه علیل دارن با گدایی زندگی میکنن.»
نیت کشتار خالص پیرمرد چنان غلیظ بود که یانگ گو نتونست تحمل کنه و فریاد زد.
«خواهش میکنم، رحم کنید!»
آروم روی شونهی یانگ گو زدم و گفتم:
«میتونی الان بری. من باید اون یکی "تو" رو صدا بزنم، همونی که شجاعتش کمتره و میخواد از درد بیخودی دوری کنه، و داستانش رو بشنوم. ممکنه وفاداری یا اعتقاد اون آدم کمتر از تو باشه، اما حداقل خودش رو بیشتر دوست داره. پس، میتونی بری کنار.»
در همین حال، پیرمرد آتشی در منقل روشن کرد و شروع کرد به داغ کردن سیخهای آهنی با ضخامتهای مختلف.
رفتار حرفهای و سردش، بدون اینکه حتی زیر لب زمزمهای کنه، حس ترس بیشتری ایجاد میکرد.
یانگ گو که وحشتزده شده بود، التماس کرد:
«اگه حرف بزنم، میمیرم.»
«حتی اگه حرف هم نزنی، به دست فرمانده سپاه اهریمنی کشته میشی. بهش فکر کن. فرمانده سپاه اهریمنی وقتی بشنوه که به دست من اسیر شدی، چه واکنشی نشون میده؟ اون به هر طریقی که شده سعی میکنه تو رو از بین ببره. تو بهتر از من میدونی اون چه جور آدمیه، مگه نه؟»
اضطراب و ترس در چشمهای لرزان یانگ گو موج میزد.
«میدونی، مگه نه؟ که هر جا قایم بشی، اون بالاخره پیدات میکنه و میکشتت. فقط یه راه برای زنده موندنت وجود داره.»
«اون چیه؟»
صورتم رو به صورت یانگ گو نزدیک کردم.
در حالی که به چشمهای پر از ترسش خیره شده بودم، مثل یه اهریمن زمزمه کردم:
«قبل از اینکه ضربه بخوری، ضربه بزن. البته، باید فرقه اصلی رو ترک کنی. با این حال، با سطح هنرهای رزمیای که داری، میتونی هر جایی به خوبی زندگی کنی.»
در اون لحظه، من یه اهریمن واقعی بودم.
چون در حالی که داشتم بهش دروغ میگفتم، وسوسهش میکردم.
هیچ قصدی برای ول کردنش نداشتم.
اگه مرتکب جرمی شدی، باید مجازات بشی.
«وقتی برای فکر کردن نیست. تا الان احتمالا خبر اینکه به دست ما افتادی پخش شده.»
در حقیقت، فرمانده سپاه اهریمنی هنوز از ناپدید شدن اون خبر نداشت.
یانگ گو که تازه بیدار شده بود، حسی از زمان نداشت، اما فقط دو ساعت از دستگیریش میگذشت.
«یا اینکه میتونیم قدرت ارادهت رو امتحان کنیم.»
بلافاصله رویم رو برگردوندم، چون نمیخواستم بهش وقت فکر کردن بدم.
بعد، صدای یانگ گو رو از پشت سرم شنیدم.
«...چیکار باید بکنم؟»
«وقتی بازرسهای عمارت دنیای زیرین اومدن تو، فقط تمام حقایق رو همونطور که اتفاق افتاده بیان کن.»
«و بعدش چی؟»
«ما فرمانده سپاه اهریمنی رو دستگیر میکنیم. تو هم با یه هویت جدید فرقه اصلی رو ترک میکنی.»
تردید یانگ گو زیاد طول نکشید.
«خیلی خب. انجامش میدم.»
بلافاصله اتاق رو ترک کردم.
به بازرسهای عمارت دنیای زیرین که بیرون منتظر بودن گفتم برن داخل.
به پیرمردی هم که برای شکنجه اومده بود دستور دادم همونجا کنارشون به داغ کردن سیخهای آهنی ادامه بده.
کمی بعد، سو دهریونگ اومد و محتوای اعترافات یانگ گو رو گزارش داد.
در واقع، همونطور که جانگ هو حدس زده بود، این فرمانده سپاه اهریمنی بود که دستور قتل بازرس عمارت دنیای زیرین و همکار جانگ هو رو داده بود.
کسی که این کار رو انجام داده بود، گو دانگ بود که قبلا کشته شده بود.
به جز اون، کارهای پلید بیشمار دیگهای هم وجود داشت.
«اون واقعا آدمای زیادی رو به هر طریقی کشته.»
به همین دلیل بود که سو دهریونگ نگران بود.
«فرمانده سپاه اهریمنی به این راحتیها تسلیم نمیشه. اون میدونه اگه گیر بیفته، اعدام میشه.»
«نمیخوام دستگیرش کنم.»
«چی؟»
«میخوام بکشمش.»
سو دهریونگ چنان غافلگیر شد که نفسش بند اومد.
دهنش باز مونده بود و بسته نمیشد.
«اگه فرمانده سپاه اهریمنی دستگیر بشه، اهریمن تیغه آسمان خونین قطعا وارد عمل میشه. اون نمیتونه فقط بایسته و اعدام شدن برادر خودش رو تماشا کنه. اگه این اتفاق بیفته، اوضاع پیچیده میشه.»
خیلی خوب میشد اگه میشد جرایمش رو جلوی همه فاش کرد و با یه محاکمهی رسمی باهاش برخورد کرد، اما این فقط یه ایدهآله.
مدارک جعلی که ثابت کنه اون پشت این قضایا نیست سرازیر میشن، یه قربانی گناه جرایم اون رو به گردن میگیره و انواع تهمتها و تئوریهای توطئه علیه من شروع به چرخش میکنن.
«اما اگه فرمانده سپاه اهریمنی موقع دستگیری بمیره، اوضاع تغییر میکنه. تنها چیزی که باقی میمونه، مدارکیه که جرایمش رو ثابت میکنه.»
«اهریمن تیغه آسمان خونین دنبال انتقام میاد.»
«همه که فقط چون یه عضو خانوادهشون مُرده، زندگیشون رو وقف انتقام نمیکنن. مخصوصا اهریمن تیغه آسمان خونین، اون زندگیش رو برای انتقام هدر نمیده.»
«چطور میتونید اینقدر مطمئن باشید؟»
چون میدونم اون چه جور زندگیای داشته.
«نمیتونم مطمئن باشم. اما حتی اگه دنبال انتقام هم باشه، نمیتونه بلافاصله حرکتی بزنه. اگه من آسیب ببینم یا بمیرم، مشخصا کار اون به نظر میرسه. در واقع، برای اینکه سوءتفاهمی پیش نیاد، اون حتی ممکنه مجبور بشه از من محافظت کنه، اینطور فکر نمیکنی؟»
«بعدش چی؟»
«تا اون موقع، من قویتر میشم، پس نیازی به نگرانی نیست.»
اتاق رو ترک کردم و سو دهریونگ رو با حالتی مات و مبهوت جا گذاشتم؛ حالتی که انگار میگفت: «آخه این حرفا منطقیه؟» یا «من الان چی باید بگم؟». همونطور که داشتم توی راهرو قدم میزدم، سو دهریونگ با تاخیر در رو باز کرد و بیرون دوید.
«کجا میرید؟ نکنه... واقعا میخواید؟»
«اگه بخوام چی؟ میخوای باهام بیای؟»
سو دهریونگ جا خورد.
«میرم یه کم شراب بخرم. نگران نباش، فقط منتظر بمون.»
* * *
اون «نکنه» درست بود.
این هم درست بود که شراب خریدم.
فرمانده سپاه اهریمنی که به استقبالم اومد، چهرهای آسوده داشت.
«تحقیقات تموم شد؟»
«بله، به لطف شما به خوبی جمعوجور شد.»
«غمانگیزه که فکر کنم باید از ارباب جوان دوم جدا بشم.»
به حرفهای بیرحمانهش، پاسخی بیرحمانه دادم.
«بعداً، وقتی جانشین شدم، حتماً مهربونیای رو که اینبار در حقم کردی جبران میکنم.»
«این حرف منه. هیچوقت لطفِ اینکه گذاشتی همهچیز بهخوبی پیش بره رو فراموش نمیکنم.»
آره، اون هیچوقت این رو فراموش نمیکرد.
اون مرد طماع ضرر بزرگی کرده بود.
دست راستش، فرمانده جوخه اول یعنی گو دانگ رو از دست داده بود و مدارک رو با دستهای خودش تحویل داده بود.
اگه بازرس کسی غیر از من بود، اون تا حالا چندینبار مرده بود.
«به همین مناسبت، نظرت چیه یه نوشیدنی بخوریم؟»
شرابی رو که آورده بودم توی جامهایی که روی میزی در گوشه اتاق آماده بود، ریختم.
«بیا، بنوشیم.»
جامم رو به جامش زدم و شراب رو نوشیدم.
برای اون، این یه نوشیدنی برای جشن گرفتن بود؛ برای من، یه نوشیدنی برای خداحافظی.
«چرا این کار رو کردی؟»
«چی؟»
«تو حتماً بیشتر از اون چیزی که بتونی تا قبل از مرگت از پیری خرج کنی، پول داری. دارم میپرسم چرا اینقدر طماع بودی که از سپاه اهریمنی بهعنوان آدمکشهای قراردادی استفاده کردی؟»
برای لحظهای، چهره فرمانده سپاه اهریمنی درهم رفت.
«باید این رو از فرمانده جوخه اول که مرده میپرسیدی.»
«یه عروسک خیمهشببازی مگه چی میدونه؟»
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«فقط درباره ذات فرماندهمون کنجکاوم.»
«ذات؟ الان گفتی ذات؟»
«از طرفی، مگه توی اون قلب سیاه تو چی میتونه باشه؟ حتماً با چیزی جز طمع برای داشتنِ بیشتر پر نشده.»
«این عوضی، خیلی رو دادم بهش که اینطوری...»
درست همون لحظهای که فرمانده سپاه اهریمنیِ برافروخته میخواست فریاد بکشه، شمشیر من که منتظر فرصت بود، بیرون کشیده شد.
شوووپ! تپ!
درخشش نوری از شمشیر پراکنده شد و تیغهام سینه فرمانده سپاه اهریمنی رو شکافت.
در چنین فاصله نزدیکی، با خوندن تنفسش و حرکت کردنم، ضربهام چنان سریع بود که فرمانده سپاه اهریمنی نتونست ازش جاخالی بده.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده، فرم پنجم — فرم آسمان لاجوردی.
از بین هشت فرمِ تکنیک شمشیر آسمان پرنده، فرم شمشیر سریع رها شده بود.
با اینکه قلبش شکافته شده بود، اما فوراً نمرد.
در حالی که شمشیر هنوز توی بدنش بود، بهآرامی روی زمین افتاد.
صورتش خالی از هر حسی بود، انگار نمیتونست درک کنه چه اتفاقی افتاده.
بعد، با چشمهایی بیروح به من نگاه کرد.
اگه شمشیری رو که توی قلبش فرو رفته بود بیرون میکشیدم، میمرد.
با لحنی آرام و ملایم لب زدم:
«فرمانده سپاه اهریمنی، گو چئون-یانگ، من تو رو به اتهام سوءاستفاده شخصی از سپاه اهریمنی و همچنین بیش از بیست مورد قتل و تحریک به قتل بازداشت میکنم.»
تازه اون موقع بود که نگاه فرمانده سپاه اهریمنی به شمشیری که در سینهاش فرو رفته بود، افتاد.
«...این... یه بازداشت نیست، هست؟»
«تو در هر صورت قرار بود اعدام بشی. بهخاطر کسایی که باقی موندن، لطفاً همینطوری برو. بابت این حمله غافلگیرانه عذر میخوام.»
شمشیر رو بیرون کشیدم و فرمانده سپاه اهریمنی درجا جان باخت.
میتونستم کاری کنم که انگار بعد از یه نبرد سخت مرده، اما این کار رو نکردم.
بهتر بود بذارم فکر کنن اون خوششانس بوده که با یه ضربه مرده.
تمام جنگجوهای سپاه اهریمنی و بازرسهای عمارت دنیای زیرین رو به اونجا فراخوندم.
همه جمع شدن، بهجز جوخه اول سپاه اهریمنی که در بازداشت موقت بودن.
«فرمانده سپاه اهریمنی که مرتکب جنایت بزرگی شده بود، موقع مقاومت در برابر بازداشت کشته شد.»
صدای رعدآسای من در تالار پیچید.
همه با چهرههایی وحشتزده، نگاهشون رو بین من و جسد فرمانده سپاه اهریمنی میچرخوندن.
اونها احتمالاً هرگز تصور نمیکردن فرمانده سپاه اهریمنی به دست من کشته بشه.
در میان چهرههای شوکهشده، فرمانده جوخه سوم، جان هو هم حضور داشت.
وقتی به جسد فرمانده سپاه اهریمنی نگاه کرد، برقی از شادی در چشمانش درخشید.
این لحظهای بود که انتقام مرگ دوستش گرفته شد.
برای سو دهریونگ هم همینطور بود.
لحظهای که تلاشهاش — حفظ کردن مشخصات شخصی تمام جنگجوهای سپاه اهریمنی برای گرفتن انتقام ارشدش — بالاخره به پایان رسید.
بلافاصله به سو دهریونگ دستور دادم:
«تو موظفی تمام اعضای جوخه اول سپاه اهریمنی رو بازداشت کنی، اونها رو در زندان تندر حبس کنی و رسماً روی این پرونده تحقیق کنی.»
«بله قربان!»
بعد، به جان هو دستور دادم:
«فرمانده جوخه سوم، جان هو، تحت فرمان تو، تمام اعضای سپاه اهریمنی بهجز جوخه اول، به بازرسهای عمارت دنیای زیرین در بازداشت جوخه اول کمک میکنن! به من حق اعدام فوری داده شده، پس این فرمان اعتباری معادل دستور رهبر فرقه داره. فوراً اجراش کنید.»
«بله، متوجهم.»
جان هو سپاه اهریمنی رو هدایت کرد و به دنبال سو دهریونگ بیرون رفت.
مشکل زمانی بود که فرمانده سپاه اهریمنی زنده بود و به اونها دستور میداد این شخص رو بگیرن یا اون شخص رو بکشن.
اما اون حالا دیگه بدنش سرد شده بود.
وفاداریای که با ترس حفظ بشه، با مرگ رهبرش مثل یه قلعه شنی فرو میریزه.
جان هو که داشت برای رفتن میچرخید، به من نگاه کرد.
ما احساسات این لحظه رو با لبخندی محو با هم شریک شدیم.
«ممنونم.»
«بهخاطر تو بود.»
بعد از اینکه بازداشت جوخه اول سپاه اهریمنی کامل شد، سو دهریونگ به اقامتگاهی که در اون مستقر بودیم، برگشت.
«بعد از بازداشت تمام اعضای جوخه اول، نیروی درونیشون رو سرکوب کردیم و در زندان تندر حبسشون کردیم. شش نفر از جنگجوهای جوخه اول در این فرآیند زخمی شدن، اما کسی نمرد.»
«خوب انجامش دادی.»
با اینکه همهچیز تموم شده بود، سو دهریونگ هنوز نگران به نظر میرسید.
«شما واقعاً فرمانده سپاه اهریمنی رو کشتید.»
«اگه میذاشتم زنده بمونه، آدمهای زیادی برای ساکت موندن کشته میشدن. جان هو که نامه رو فرستاده بود، در نهایت میمرد. خیلی از جنگجوهای جوخه سوم هم که سعی میکردن ازش محافظت کنن، قربانی میشدن. و تو هم مستثنی نبودی.»
«آه، پس شما تا این حد به آینده فکر کرده بودید.»
سو دهریونگ نمیتونست موج احساساتی رو که در درونش میجوشید، پنهان کنه.
«ارباب جوان، شما واقعاً شخص درستکاری هستید.»
«درستکار؟ مزخرف نگو! من فقط عصبانی بودم که اون داشت با چیزی که قراره به من ارث برسه ور میرفت. من همچین آدم خودخواهی هستم. پس سوءتفاهم نشه.»
سو دهریونگ که بدون کلمهای به من خیره شده بود، با احترام سرش رو خم کرد.
«خسته نباشید.»
«تو هم همینطور.»
در حالی که داشت برای رفتن میچرخید، سو دهریونگ ناگهان گفت:
«با این حال... امیدوارم که شما، ارباب جوان دوم، جانشین بشید.»
فکر کردم که شاید اون حرفها بالاترین تحسینی بود که شخصی مثل سو دهریونگ میتونست نثار کسی کنه.
بهمحض اینکه حرفش تموم شد، سو دهریونگ اتاق رو ترک کرد.
میخواستم دنبالش برم که چیزی نظرم رو جلب کرد و برای لحظهای لبه تخت نشستم.
رختخوابِ روی تخت، جایی که جسد کلاغ بود، با ملافههای تمیز و نو عوض شده بود.
به نظر میرسید سو دهریونگ حتی در میون اون همه هرجومرج، اونها رو عوض کرده بود.
ایستادم و از پنجره بیرون رو نگاه کردم تا سو دهریونگ رو ببینم که ساختمون رو ترک کرده و داره از میدان تمرین عبور میکنه.
سرم رو از پنجره بیرون آوردم و فریاد زدم:
«نمیتونستی همچین حرفی رو توی روی خودم بزنی؟»
قدمهای سو دهریونگ به سمت ورودی تندتر شد.
فراتر از قامتِ در حال دور شدنش، میتونستم جایی رو که باید به اونجا میرفتم، ببینم.
آیا بهخاطر این اتفاق بود که چند قدم بهش نزدیکتر شده بودم؟ تالار اهریمن آسمانی باشکوهتر از همیشه به نظر میرسید.