چپتر 180: مگر اینکه کسی عزم راسخی داشته باشد
چپتر 180: مگر اینکه کسی عزم راسخی داشته باشد
هیچ راهی برای توصیف این صدای باد وجود نداشت.
اگر مجبور بودم توصیفش کنم، مثل صدای وزش باد در درهای مرموز در پایان دنیا بود.
صدایی چنان طراوتبخش و تند و تیز که انگار متعلق به این جهان نبود.
لحظهای که صدای گام تندرو را در سطح استادی بزرگ شنیدم، غریزی فهمیدم.
معتاد این صدا میشم.
صدایی بود که به اندازه سرعت دیوانهوارش، آدم را مجذوب خودش میکرد.
در ابتدا، من سریعتر بودم.
حقیقتاً، گام تندرو که به سطح استادی بزرگ رسیده بود، به شکل غیرقابلتوصیفی سریع بود.
البته که از سطح ستاره نهم هم بسیار فراتر میرفت.
وقتی اول پیشنهاد مسابقه دادم، در واقع خودم را آماده کرده بودم که پدرم صحنه برخورد من با درختها، زمین خوردنم و افتضاح به بار آوردنم را ببیند.
آماده بودم که پدرم تماشا کند و بخندد و المشنگهای به پا کند.
اما بهتر از چیزی که انتظار داشتم دویدم.
بینایی و بدنم پابهپای آن سرعت فوقالعاده پیش میآمدند.
احتمالاً به این خاطر بود که در طول سفر بین فرقه اصلی و اتحاد رزمی، کاملاً با سطح ستاره نهمِ گام تندرو سازگار شده بودم.
به لطف آن، با اینکه تازه به سطح استادی بزرگ رسیده بودم، میتوانستم با سرعتی مشابه پدرم بدوم.
با این حال، این کار به تمرکز شدیدی نیاز داشت و فشار زیادی به ذهنم وارد میکرد.
در حین دویدن، چنان دچار سرگیجه و خستگی شدم که مجبور شدم سرعتم را کم کنم.
همین که سرعتم کم شد، پدرم از کنارم اوج گرفت.
«تحسینبرانگیزه!»
«فکر کردی پسر کیام!»
پدرم متعجب و تحتتاثیر به نظر میرسید.
البته، این به آن معنا نبود که ذرهای عقبنشینی در چهرهاش دیده شود.
پسرش باشم یا نه، پدرم مردی بود که وقتی موتورش روشن میشد، هرگز نمیخواست بازنده باشد.
«پسر، یه چیزی هست که باید بهت بگم.»
«چیه؟»
لحنش جدی بود، برای همین از درون خودم را منقبض کردم.
درست در همان لحظه بود.
دقیقاً در همان لحظه.
تپ!
حواسم که به پدرم پرت شد، با درخت برخورد کردم و روی زمین غلت خوردم.
«میخواستم بگم، مراقب باش!»
میتوانستم صدای خنده پیروزمندانه پدرم را حس کنم که در دوردست محو میشد.
به سرعت از جا پریدم و به دنبالش دویدم.
خوشبختانه، انرژی محافظتیام از بدنم محافظت کرده بود، بنابراین توانستم بدون هیچ جراحتی بلند شوم.
«این تقلبه، خطا بود! پدر!»
با اینکه به خاطر نگاه نکردن خودم برخورد کرده بودم، اصرار داشتم که خطا شده است.
البته پدرم حتی پشت سرش را هم نگاه نکرد و فقط سریعتر دوید.
دوباره شروع کردم به دویدن دنبال پدرم.
همینطور که میدویدم، میتوانستم بفهمم.
چیزی که برنده این رقابت را تعیین میکرد، این نبود که چه کسی از کدام هنر رزمی استفاده میکند.
گام تندرو از هنر چهار گام باد الهی و تکنیک پرواز اهریمن آسمانی، فنون سبکخیزی در سطحی تقریباً برابر بودند.
مشکل، بینایی بود.
چشمها نمیتوانستند پابهپای حداکثر سرعتی که این فنون سبکخیزی به آن میرسیدند، پیش بروند.
بنابراین، در نهایت وقتی به آن عادت میکردم، مطمئناً برنده میشدم.
هر چه باشد، به لطف تکنیک چشم الهی، من از بیناییای برخوردار بودم که از تمام مرزها فراتر میرفت.
در حالی که به پشت پدرم در دوردست نگاه میکردم، میدویدم.
درست مثل وقتی که در اولین شکارمان پشت او را دیدم، حالا هم در حین دویدن پشتم به او بود.
آن زمان تنها به نظر میرسید، و حالا هم تنها به نظر میرسید، اما یک چیز تغییر کرده بود.
کسی که به او نگاه میکرد، یعنی من، تغییر کرده بودم.
این لحظه از هر زمان دیگری که در تمام زندگیام دویده بودم، بهتر بود.
نمیدانم در قلب پدرم چه میگذشت، اما میتوانستم حس کنم که احساساتم نسبت به او بزرگ و بزرگتر میشود.
لحظهای که به پدرم فکر کردم، دوباره زمین خوردم.
حتی یک لحظه از دست دادن تمرکز، بدون شک منجر به برخورد و سقوط میشد.
دوباره بلند شدم و تعقیبش کردم، اما در نهایت نتوانستم به پدرم برسم.
زمانی که به فرقه اصلی رسیدم، پدرم از قبل به تالار اهریمن آسمانی رفته بود.
اگر من بودم، منتظر میماندم تا قبل از رفتن، حسابی دستش بیندازم، اما پدرم مردی است که میداند چطور جلوی شوخیهایش را بگیرد.
احتمالاً دفعه بعد که همدیگر را ببینیم، مسخرهام میکند.
سرم را به سمت تالار اهریمن آسمانی خم کردم و یک بار دیگر مراتب سپاسگزاریام را به جا آوردم.
دستیابی به استادی بزرگ در چهار گام باد الهی کاملاً به خاطر پدرم بود.
فقط گام تندرو نبود که سریعتر شده بود.
گام سایه تاریک مخفیانهتر شده بود، گام چشمکزن حالا میتوانست از خطرات بزرگتری فرار کند و گام پادشاه دنیای زیرین حقیقتاً به گامهای پادشاه یاما تبدیل شده بود.
* * *
آن شب، مثلث رفقای پیالهبهدست در میخانه می روان جمع شدند.
«از اونجایی که خیلی وقت بود نیومده بودید، امشب نوشیدنیها مهمون منید.»
صاحب میخانه، جو چون-به، گفت که امشب به مناسبت بازگشت سالم سو دهریونگ، به طور ویژه از آنها با نوشیدنی پذیرایی میکند.
در واکنش به این حرف، سو دهریونگ گفت که نیتش را میپذیرد اما پیشنهادش را نه.
«من این بار در مسابقات برنده شدم و مقداری جایزه نقدی با خودم آوردم. امشب من همه رو با دستودلبازی مهمون میکنم. پس لطفاً، تمام غذاهای خوشمزهتون رو بیارید.»
«برنده شدی! تبریک میگم بازرس.»
«ممنونم.»
«ارباب جوان دوم، شما هم حالتون خوب بوده، درسته؟»
«البته.»
همین که جو چون-به به طبقه اول رفت، بالاخره فخرفروشیهای سو دهریونگ شروع شد.
«آه، از کجای این داستان باشکوهِ ماجراجوییهای یه بازرس تنها شروع کنم؟ هاه! بذارید بهتون بگم، لحظهای که برای اولین بار ساختمون اتحاد رزمی رو دیدم، حس کردم سرنوشته...»
لی آن و جانگ هو در حالی که شروع داستان حماسی سو دهریونگ را تماشا میکردند، به هم نگاه کردند و لبخند زدند.
او قصهگوی چنان سرگرمکنندهای بود که داستان ماجراجویی سو دهریونگ اصلاً خستهکننده نبود.
«واقعاً شگفتانگیزه. یه مسابقه بود، اما باز هم مبارزه واقعی محسوب میشد، مگه نه؟ تو تجربه مبارزه زیادی نداری، با این حال موفق شدی برنده بشی.»
جانگ هو تجربه مبارزه واقعی زیادی داشت، اما لی آن هر روزش را فقط به تمرین میگذراند.
به همین دلیل بود که از دستاورد سو دهریونگ بسیار شگفتزده و به او غبطه میخورد.
«البته، در این مسیر، یه ملاقات سرنوشتساز و تراژیک هم وجود داشت.»
سو دهریونگ از زنی گفت که او را تشویق کرده بود، تا رسیدن به آن پایان غمانگیز.
«... اون زنی بود که از طرف انجمن تقدیر آسمانی فرستاده شده بود.»
لی آن از جایش پرید و شروع کرد به بد و بیراه گفتن، در حالی که جانگ هو به او دلداری میداد و میگفت که همه اینها بخشی از تجربه است.
آن دو چنان داغ کرده بودند که سو دهریونگ حس کرد تمام زخمهای فروخوردهاش در حال التیام است.
«به خاطر همینه که بیشتر از هر چیزی منتظر این دورهمی بودم.»
«ما حتی بیشتر منتظرش بودیم.»
«خب پس، بیاید به سلامتی همین موضوع بنوشیم.»
سو دهریونگ از آن دو بسیار سپاسگزار بود.
زنی که میتوانست زیباترین بانوی زیر آسمان نامیده شود و فرمانده سپاه اهریمنی، واحد نخبه فرقه الهی اهریمن آسمانی، منتظر او بودند و به داستانش گوش میدادند.
او برای آنها چه بود؟
«یه چیزی هست که میخوام به هر دوتون بگم. تصمیم گرفتم در مسیر واقعی یه رزمیکار قدم بردارم.»
تاثیرات مستقیم از طرف گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین بود، اما تاثیری که این دو نفر بر او داشتند نیز بسیار زیاد بود.
همیشه این میل در او وجود داشت که به کسی تبدیل شود که آنها از رفاقت با او شرمنده نباشند.
لی آن و جانگ هو صمیمانه به او تبریک گفتند.
یک بازرس عمارت دنیای زیرین مسلماً یک رزمیکار بود، اما لی آن و جانگ هو میدانستند که رزمیکاری که سو دهریونگ اکنون از آن حرف میزد، رزمیکاری به معنای دیگری بود.
«این چیزیه که باید بابتش تبریک گفت، مگه نه؟ راستش رو بخواید، میترسم زود بمیرم. شما دو نفر نمیترسید؟»
در واکنش به این حرف، لی آن لبخندی زد و گفت:
«من باور دارم که مرگ و زندگی از قبل تعیین شده. اینکه کی و چطور بمیرم همهاش مقدر شده، و فکر کردن به این شکل ذهنم رو آروم میکنه.»
«پس رزمیکار لی یه تقدیرگراست.»
«فکر کنم همینطوره.»
از طرف دیگر، جانگ هو فکر متفاوتی داشت.
«من با ترس دائمی از مرگ زندگی میکنم.»
«واقعاً؟ فکر میکردم شما، لرد جانگ، کسی باشید که از مرگ نمیترسه.»
«نه. حتی موقع خواب هم چندین بار بیدار میشم. اغلب خوابِ مردن میبینم.»
این چیزی بود که نه لی آن و نه سو دهریونگ ازش خبر داشتن.
بحث درباره مرگ و زندگی ادامه پیدا کرد.
بعد، سو دهریونگ که تحتتأثیر جو قرار گرفته بود، گفت:
«این دفعه هم نزدیک بود بمیرم.»
سو دهریونگ یهو بلند شد و لباسهای بالاتنهاش رو درآورد.
«چهارتا زخم روی بدنم از اون حرومزادههای طریقت راستین به یادگار مونده. این زخم روی شونهام مال مرحله یکچهارم نهاییست. اون دوتا سوراخ رو میبینید؟ این یکی مال مسابقه فیناله و این زخم هم...»
* * *
از کنار پیشخوان طبقه اول، داشتم به صحبتهای اون سه نفر گوش میدادم.
آخرش که سو دهریونگ لباسهاش رو زد کنار، هم جو چون-به و هم من خندهمون گرفت.
واقعاً ضیافتی بود که اگه اهریمن مست میدیدش، بیدرنگ برای ملحق شدن بهشون پرواز میکرد.
جو چون-به با چهرهای مهربون گفت:
«واقعاً آدمهای خوبی هستن. وقتی یکیشون نیست، اون دوتا میان و دلتنگش میشن.»
زمانهایی بود که لی آن غایب بود و زمانهایی هم سو دهریونگ.
«من دیگه باید برگردم.»
«مگه نیومده بودید بهشون ملحق بشید؟»
«خیلی داره بهشون خوش میگذره، فکر کنم بهتره بذاریم امروز این سه نفر با هم تنها باشن.»
«پس لطفاً یه لحظه صبر کنید.»
جو چون-به رفت توی آشپزخونه و با یه بطری شراب برگشت.
«این شرابیست که برای یه وقت خاص نگهش داشته بودم. لطفاً ببریدش و قبل خواب یه جامی بنوشید. این هدیهای برای جشن گرفتن بازگشت صحیح و سلامت شماست. خوش برگشتید.»
جو چون-به طوری از برگشتنم خوشحال بود که انگار عضوی از خانوادهاش هستم.
«این بار با یه شخص ارزشمند از دنیای رزمی ملاقات کردم. اگه دفعه بعد فرصتی برای نوشیدن پیش اومد، حتماً معرفیش میکنم.»
«باعث افتخارمه.»
اون حتی توی خواب هم نمیدید که اون شخص، رهبر اتحاد رزمی باشه.
اما کی از کار دنیا خبر داره؟ شاید روزی برسه که رهبر اتحاد رزمی هم توی میخانه می روان جامی بنوشه.
«ممنون بابت شراب.»
با این حرف، خداحافظی کردم و از میخانه بیرون رفتم.
در حالی که به نور ماه نگاه میکردم، راهیِ خونه شدم.
کسای دیگهای هم بودن که دلم میخواست ببینمشون.
گو وول و رهبر فرقه باد آسمان.
دلم میخواست همین الان با گام تندرو به سمتشون پرواز کنم، اما اون دوتا الان خیلی از فرقه اصلی دور بودن.
مدت زیادی از فرقه دور بودم، برای همین کارهای زیادی برای انجام دادن وجود داشت.
پس به نظر میرسید دیدنشون رو باید کمی عقب بندازم.
نگرانشون نبودم.
اونها با هم بودن.
توی راه برگشت به اقامتگاهم، مسیرم رو به سمت جنگل بزرگ مستان کج کردم.
وقتی به این فکر کردم که کی ممکنه الان بیدار باشه و باهام بنوشه، اولین کسی که به ذهنم رسید اهریمن مست بود.
همونطور که انتظار میرفت، اهریمن مست توی عمارت رویای مستی تنهایی مشغول نوشیدن بود.
آواره مست، یو بین، من رو سوار یه قایق کوچیک کرد و به سمت جزیره وسط دریاچه برد.
«اهریمن مست هنوزم این روزها زیاد مینوشه؟»
«خیلی کمتر از قبل مینوشه. امروز هم فقط یه بطری داره.»
«باعث خوشحالیه.»
«اینها همهاش به خاطر شماست، ارباب جوان دوم.»
«چطور ممکنه به خاطر من باشه؟ به خاطر اینه که رزمیکار یو مراقبشه و نگرانش میشه.»
میدونم یو بین از اهریمن مست خوشش میاد، برای همین با مهربونی صحبت کردم.
فکر میکردم خوب میشه اگه زنی مثل اون کنارش باشه و ازش مراقبت کنه.
البته برای اینکه حرفهاش وزن واقعی داشته باشن، باید همسرش میبود، نه زیردستش.
اگه دست من بود، پادرمیانی میکردم و اونها رو به هم میرسوندم، اما قصد نداشتم عجولانه دخالت کنم.
اگه اشتباه وارد عمل میشدم، ممکن بود رابطهای رو که شاید خودش درست میشد، خراب کنم.
از لبه نردههای عمارت رویای مستی، اهریمن مست به این سمت نگاه کرد و دست تکون داد.
با صدای بلند صداش زدم:
«برادر.»
از اونجایی که فقط خودمون دوتا بودیم، راحت «برادر» صداش کردم.
حالت چهره اهریمن مست نشون میداد که یه عنوان ساده چقدر میتونه یه نفر رو خوشحال کنه.
«داداش کوچیکه، اومدی؟»
«اومدم چون فکر کردم برادر بیمصرفم که رتبه چهارمه، داره تنهایی مینوشه.»
«چهارمین نفر بین هشت فرمانروای اهریمنی؟ این حتی وسط لیست هم نیست، سخته.»
قایق به جزیره رسید و من وارد عمارت رویای مستی شدم.
«چی شد که یهو سر و کلهات پیدا شد؟»
«دلم میخواست یه جامی بنوشم.»
«بسیار وقتشناس اومدی.»
ما دوتا با هم نوشیدیم.
چیزی نگفتیم و در سکوت شرابمون رو خوردیم.
اهریمن مست شراب رو خوب میشناسه، برای همین آدمهایی رو هم که مینوشند خوب میشناسه.
اون میدونه که همپیالهاش دلش میخواد موقع نوشیدن حرف بزنه، یا اینکه میخواد مثل الان، در سکوت و با ماهِ روی دریاچه به عنوان مزه، بنوشه.
«با پدرم به شکار رفتم.»
«انگار این بار خیلی طولانی غیبت داشتی، ها؟ عجیبه. چطور میتونی این همه مدت رو با رهبر فرقه تنها بگذرونی؟ من که باشم دیوونه میشم.»
«میتونه به شکل غیرمنتظرهای، دیوانهوار لذتبخش باشه.»
اهریمن مست سرش رو تکون داد و گفت که چنین چیزی غیرممکنه.
اون باید آشپزی کردن پدرم رو ببینه.
حیف که نمیتونم بهش بگم.
«موقع صحبت با پدرم متوجه چیزی شدم. انگار اون نظر خیلی مثبتی نسبت به پادشاه سم یا اهریمن مشت داره.»
«اگه رهبر فرقه نظرش نسبت به کسی مثبت باشه، اون حتماً اهریمن مشته.»
اهریمن مست طوری این رو گفت که انگار حقیقتی محض رو بیان میکنه.
«پادشاه سم نه؟»
«رهبر فرقه هیچوقت از استفاده از سم خوشش نیومده. هیچوقت مستقیم نگفته، اما این چیزیه که همه میدونن. پادشاه سم هم میدونه اما خودش رو به اون راه میزنه.»
«پس چرا نظرش نسبت به اهریمن مشت مثبته؟»
گفته بودم که درباره شهریاران اهریمنی تحقیق میکنم، اما بعد از بازگشت و ملاقات با اونها، دوباره متوجه شدم.
برای اینکه بگی کسی رو میشناسی، باید شخصاً باهاش ملاقات کنی، باهاش حرف بزنی و چیزها رو باهاش تجربه کنی.
و حتی اون موقع هم، شناختن آدمها سخته.
چیزهایی که من میدونستم کارهای اونها بود، نه خودشون.
اهریمن مشت هم فرقی نداشت.
«من فقط یه بار، اون هم دوتایی، با اهریمن مشت نوشیدم.»
«چطور بود؟»
اهریمن مست برای لحظهای به جامش خیره شد و اون زمان رو به یاد آورد، بعد جرعهای نوشید.
«مگه اینکه کسی اراده قابلتوجهی داشته باشه، وگرنه شکست دادن این مرد کار راحتی نیست. این فکری بود که اون در من به وجود آورد.»
این اولین باری بود که میشنیدم اهریمن مست از یه فرمانروای اهریمنی دیگه اینطور تعریف میکنه.
«اما چرا اهریمن مشت؟»
«داشتم فکر میکردم تو رو بکنم نفر پنجم، پشت سر برادرت.»
منظورم این بود که قصد دارم اهریمن مشت رو به سمت خودمون بکشم، برای همین اهریمن مست با نگرانی پرسید:
«اگه توی این وضعیت با اهریمن مشت دربیفتی، ارباب جوان اول بیکار نمیشینه.»
«واسه همینم هست. برای اینکه بیکار نشینه.»
«منظورت چیه؟»
«دیگه وقتشه که تو و برادرت یه رویارویی نهایی داشته باشید، مگه نه؟»
منظورم این بود که جنگ واقعی برای جانشینی در حال آغازه، و نگاه اهریمن مست در پاسخ به این حرف نافذتر شد.
«مطمئنی؟»
«من با ایمان به تو دارم به جلو حرکت میکنم، برادر.»
با این حرف که دارم به برادرم اعتماد میکنم تا با برادرش روبرو بشه، اهریمن مست خندید و بطری خالی شراب رو تکون داد.
«شنیدن این حرف باعث میشه بخوام یه بطری دیگه بنوشم.»
آخرین جرعه شرابم رو توی جامش ریختم.
«جلوی خودت رو بگیر. از این به بعد، لازمه که بیشتر بیدار باشی.»
* * *
بعدازظهر روز بعد، راهیِ تالار مشت شرقی شدم، جایی که اهریمن مشت شکستناپذیر در اون اقامت داشت.
«اومدم اهریمن مشت رو ببینم.»
مشتآهنینهایی که نگهبان ورودی بودن، با چهرههایی متعجب به من خیره شدن.
دلیلش شایعهای بود که پخش شده بود؛ اینکه رهبرشون، اهریمن مشت، طرف ارباب جوان اول رو گرفته.
«لطفاً دنبال من بیایید.»
یکی از مشتآهنینها من رو راهنمایی کرد.
نگاههای مشتآهنینهایی که توی تالار مشت شرقی رفتوآمد میکردن، همگی روی من متمرکز بود.
رداهای رزمی سفید، رداهای رزمی آبی، رداهای رزمی سرخ، رداهای رزمی سیاه.
رنگ رداهاشون بسته به رتبهشون متفاوت بود.
جنسیت، سن و تواناییهای جسمانیشون هم با هم فرق داشت.
اما یه چیز بود که همگی در اون مشترک بودن.
اونها دستخالی بودن، بدون حتی یه تیکه فلز روی بدنشون.
من به آرومی از بین صفوف مشتآهنینهایی گذشتم که زندگیشون رو تنها روی مشتهای خالیشون شرط بسته بودن.