چپتر 181: این صخرهای نیست که بشه ازش بالا رفت
چپتر 181: این صخرهای نیست که بشه ازش بالا رفت
اهریمن مشت در میدان بزرگ هنرهای رزمی بود.
دهها نفر از مشتهای آهنین مشغول تمرین تکنیک مشتزنیشون بودن و اهریمن مشت با دستهای گرهخورده جلوی اونها ایستاده بود.
اهریمن مشت شکستناپذیر، دان وو-گانگ.
استاد غایی مشت، کسی که میگفتن هرگز حتی یه شکست هم نداشته.
یه سر و گردن از من بلندتر بود و کل بدنش تودهای از عضله بود.
پوست برنزیش مثل فولاد سخت به نظر میرسید، انگار هیچ شمشیر یا تیغهای نمیتونست توش نفوذ کنه.
مشتهاش بهخصوص خیلی بزرگ بودن، بدون هیچ اغراقی به اندازه سر یه زن بودن.
عبارت «بدنی که خودش یه سلاحه» حتماً برای اهریمن مشت شکستناپذیر ابداع شده بود.
و یه چیز بود که قاطعانه نگاه آدم رو به خودش جلب میکرد.
اهریمن مشت واقعاً ظاهر ترسناکی داشت.
اغراق نیست اگه بگم تصاویر اهریمنها توی نقاشیها و مجسمههای فرقه اصلی از روی چهره اون الگوبرداری شده بودن.
چهرهای که باعث میشد فکر کنم اگه جنگ بزرگی راه بیفته، اون قطعاً باید پیشقراول باشه.
چند نفر توی دنیای رزمی جرئت میکردن با این چهره روبرو بشن؟
اهریمن مشت بهآرامی سرش رو چرخوند تا به من نگاه کنه.
مهم نبود به چی فکر میکنه.
ظاهرش به خودیِ خود اونقدر وحشتناک بود که حالتش حداقل اینطور به نظر میرسید که داره من رو به مبارزه میطلبه.
البته من هیچ پیشداوریای بر اساس ظاهر ندارم.
توی زندگیم چند بار تجربه کرده بودم که ظاهر و باطن آدمها با هم یکی نیست؟ چند نفر از اونهایی که با لبخندی روی لب میکشتن، خوشسیما بودن؟
با احترام سرم رو برای سلام فرود آوردم.
«به فرمانروای اهریمنی مشت سلام عرض میکنم.»
با این حال، اهریمن مشت جواب سلامم رو نداد و دوباره نگاهش رو به سمت مشتهای آهنین برگردوند.
این کار یه بیمحلی کامل بود، اما من اهمیتی ندادم.
در گذشته، به چنین حرکتی معنا میدادم و غرورم جریحهدار میشد، اما نه الان.
عصبانی نشو.
خواهش میکنم، عصبانی نشو.
وقتی به عقب نگاه میکنی، اینها چیزی نیست.
اگه توی اولین دیدارم اینطوری رفتار میکنه، حتماً دلیلی داره.
کناری ایستادم و تمرین تکنیک مشتزنی مشتهای آهنین رو تماشا کردم.
زیر خورشید سوزان، مشتهای آهنین مثل مجسمه ایستاده بودن و یه فرم خاص رو حفظ کرده بودن.
انگار اگه تکون میخوردن دنیا به آخر میرسید.
از طرفی، با وجود اون اهریمن مشت ترسناک که تماشاشون میکرد، کی جرئت میکرد فقط چون خسته شده بدنش رو تکون بده؟
تنش خفهکنندهای جریان داشت، اما خوشبختانه هیچکس اشتباهی نکرد که چشم اهریمن مشت رو بگیره.
چقدر زمان گذشت؟
با فریاد رزمیکاری که در ردیف اول ایستاده بود، مشتهای آهنین فرم بعدی رو گرفتن.
یکی از دو مشت کشیدهشدهشون به سمت کمرشون رفت و بدنشون رو به پهلو چرخوندن.
دوباره ژست دیگهای گرفتن و برای مدتی نامعلوم به مجسمه تبدیل شدن.
اونها قلب و روحشون رو توی تکتک حرکات میگذاشتن.
من این رو یه تمرین درست و حسابی میدونم.
البته، اینکه چند نفرشون واقعاً معنای عمیق این تمرین رو میفهمیدن و اون رو مال خود میکردن، بحث دیگهای بود.
و به این ترتیب، تمرینی که یک شیچن طول کشیده بود به پایان رسید.
مشتهای آهنین همگی پراکنده شدن و اهریمن مشت هم به سمت اقامتگاه خودش رفت.
اون تا آخرین لحظه کاملاً نادیدهم گرفت.
حتماً شایعات و اخبار مختلفی رو که اخیراً درباره من پخش شده شنیده، پس این بیمحلی تمامعیار رو میشد نوعی گفتگو دونست.
اون چهره ترسناک رو تصور کردم که داره به من نگاه میکنه و لبخند درخشانی میزنه.
تصورش کردم که داره با من شوخی رد و بدل میکنه.
اهریمن مشت، اگه با من اینطوری رفتار کنی، من از اون آدمهایی هستم که اینجور فکرها به سرم میزنه.
روز بعد، دوباره به سراغ اهریمن مشت رفتم.
اما امروز هم درست مثل روز اول، فقط نگاهی به من انداخت و بعد در سکوت تماشاگر تمرین هنرهای رزمی مشتهای آهنین شد.
مثل دیروز نادیده گرفته شدم، اما هیچکس به خاطر این موضوع به من نخندید.
احتمالاً این انضباط ناشی از ترسشون از اهریمن مشت بود، اما به نظر من بین زیردستان شهریاران اهریمنی که تا الان دیده بودم، مشتهای آهنین منضبطترینشون بودن.
فقط وقتی تمرین هنرهای رزمی تموم شد، اهریمن مشت بالاخره با من صحبت کرد.
«ارباب جوان دوم.»
صداش در مقایسه با چهره ترسناکش، بهطور غافلگیرکنندهای ملایم بود.
انتظار یه صدای سنگین و سرد رو داشتم، اما از چیزی که فکر میکردم نرمتر بود.
انگار فقط داشت لبهاش رو تکون میداد و کس دیگهای از پشت سرش به جاش حرف میزد.
«فکر میکنی چرا دیروز اونطوری رفتار کردم؟»
«شاید به خاطر این بود که موقع ساعات تمرین هنرهای رزمی اومدم؟»
با این حرف، انگار که جوابم غلط باشه، اهریمن مشت چرخید و با قدمهای بلند دور شد.
پس نمیخوای کار رو برام راحت کنی؟ به پشتش که داشت دور میشد نگاه کردم و لبخند محوی زدم.
روز بعد، دوباره به سراغ اهریمن مشت رفتم.
هرچند من کسی بودم که به دیدنش میرفت، اما این اهریمن مشت بود که باعث میشد من برم.
امروز در زمان متفاوتی رفتم، قبل از اینکه تمرین هنرهای رزمی شروع بشه.
وقتی روی نرده جلوی ساختمونی که دفترش اونجا بود نشستم، مشتهای آهنین که از اونجا رد میشدن، نگاهی به من میانداختن.
با وجود اینکه اهریمن مشت بهم بیمحلی میکرد، هیچکدوم از مشتهای آهنین کماحترامی از خودشون نشون ندادن.
بلکه، یه جور لطف و احترام زیرپوستی توی چشماشون بود.
ارباب جوان دومِ زمانِ بلافاصله بعد از بازگشتم و ارباب جوان دومِ الان، میشد گفت دو آدم کاملاً متفاوت هستن.
درست همون موقع، اهریمن مشت از ساختمون بیرون اومد.
«خوب خوابیدی؟»
نگاهی به من انداخت و بعد بدون کلمهای به راهش ادامه داد.
همونطور که به سمت میدان بزرگ هنرهای رزمی میرفت، دنبالش راه افتادم.
«دیروز خیلی درباره دلیلش فکر کردم. شاید به خاطر اینه که بین شهریاران اهریمنی، اول به دیدن شما نیومدم؟»
به هر حال، من با بقیه شهریاران اهریمنی ملاقات کرده و پیوندهایی ایجاد کرده بودم، پس بدون احتساب پادشاه سم، اون نفر هفتم بود.
اهریمن مشت ایستاد و با اون چهره ترسناکش به من نگاه کرد و پرسید:
«به نظرت من آدم کوتهفکری هستم؟»
«پس لابد من کوتهفکرم. چون فکر میکنم اگه جای شما بودم خیلی عصبانی میشدم.»
اهریمن مشت دیگه چیزی نگفت و فقط رفت.
همونطور که دور میشد، پشت سرش فریاد زدم:
«فردا دوباره میبینمتون.»
اما روز بعد، نتونستم اهریمن مشت رو ببینم.
فقط مشتهای آهنین توی زمین تمرین مشغول تمرین بودن.
به جای اهریمن مشت، تا آخر تمرینشون رو تماشا کردم و بعد برگشتم.
سه روز پشت سر هم همینطوری دست خالی برگشتم.
نمیتونستم بفهمم عمداً داره ازم دوری میکنه یا کاری براش پیش اومده.
«پس میخوای اینطوری بازی کنی؟»
به هر حال، این شهریاران اهریمنی لعنتی همهشون خیلی تندخو و دشوارن.
واقعاً هیچکدومشون حریف آسونی نیستن.
در حالی که داشتم برمیگشتم و با خودم فکر میکردم «ببینیم کی برنده میشه»، یکی از اعضای مشتهای آهنین از کنارم رد شد و آروم باهام صحبت کرد.
«فرمانروای اهریمنی در حال حاضر توی زمین تمرین کوچک هستن.»
وقتی با نگاهم ازش پرسیدم چرا داره این رو بهم میگه، آروم گفت:
«خانوادهم بابت موضوعی که عمارت دنیای زیرین اخیراً بهش رسیدگی کرد، کمک بزرگی دریافت کردن.»
بعد از گفتن این حرف، سرش رو خم کرد و رفت.
گفتن این حرف حتماً براش بار سنگینی داشت، اما به نظر میرسید بابت کار عمارت دنیای زیرین خیلی سپاسگزاره.
-ممنونم.
همونطور که داشت دور میشد، با انتقال صدا ازش تشکر کردم.
بلافاصله به زمین تمرین کوچک رفتم.
اهریمن مشت اونجا تنها نشسته بود و توی فکر فرو رفته بود.
آدمی به این بزرگی و هیکلی به نظر نمیرسید با تفکر و تامل جور دربیاد، اما بهطور غافلگیرکنندهای، منظره نشستنش با پاهای گرهخورده و چشمهای بسته خیلی بهش میومد.
از پشت سرش با صدای آرومی صحبت کردم.
هیچ اشارهای به اون سه روزی که دست خالی برگشته بودم یا اینکه چطور اینجا رو پیدا کردم نکردم و طوری باهاش حرف زدم که انگار همین دیروز همدیگه رو دیده بودیم.
«دلیلی که سعی میکنی ازم فاصله بگیری به خاطر برادرمه؟ از قبل تصمیمت رو گرفتی که از اون حمایت کنی، واسه همین نمیخوای بذاری این باورت متزلزل بشه، مگه نه؟»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن مشت چشماش رو باز کرد و گفت:
«این دیگه چه باور بزرگیه که بخوام به خاطرش با کسی بدرفتاری کنم؟ کسایی که دنیا رو به لجن میکشن، همونایی هستن که باورهای غلط دارن.»
جواب غیرمنتظرهای بود. از روی ظاهرش، به نظر میرسید از اون آدمایی باشه که وقتی تصمیمی میگیرن، تا پای مرگ پاش میایستن.
«پس شاید بتونی به جای برادرم، از من حمایت کنی.»
با این حرف، اهریمن مشت دوباره چشماش رو بست، انگار که هیچ قصدی برای ادامه دادن گفتگو نداره.
با احترام برای خداحافظی سر خم کردم.
«فردا حتماً با جواب برمیگردم.»
میتونستم حس کنم. داشت یه جورایی امتحانم میکرد. اگه غیر از این بود، خیلی صریح بهم میگفت که دیگه نیام.
در هر صورت، بد نبود. اگه مدام ببینمش، میتونم راهی برای درست کردن رابطهمون پیدا کنم.
بعد از ترک تالار مشت شرقی، به سمت فرقه مسیر جنوبی رفتم تا با اهریمن تیغه آسمان خونین دیدار کنم.
عجیب بود، اهریمن تیغه آسمان خونین هم توی حیاطش نشسته بود و غرق در فکر بود.
«امروز روز تفکر دستهجمعی شهریاران اهریمنیه؟ پس منم باید یه کم فکر کنم.»
رفتم و کنارش نشستم.
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که چشماش هنوز بسته بود، با صدای آرومی گفت:
«تو فقط بلدی تا پای مرگ شمشیر بزنی، واسه همین نمیدونی چطوری باید با مشتها مقابله کنی، درسته؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین دقیقاً از وضعیتم خبر داشت.
«از کجا فهمیدی؟»
«فکر میکنی چطوری فهمیدم؟ شایعه اینکه این اواخر مدام به تالار مشت شرقی میری، همهجا پیچیده.»
«عجب، شایعهها چه زود پخش میشن. این پیروان اهریمنیِ دهنلق!»
«با این وضع، همه ماهیهایی که گرفتی رو از دست میدی.»
«اشکالی نداره. دوباره میرم میگیرمشون. کلاً هفت نفرن، حداقل دوباره گرفتنشون یه کم سرگرمی داره.»
«چرا هفت تا؟»
با آرامش به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شدم.
«داری میگی که من رو از قبل قورت دادی؟»
به حرف اهریمن تیغه آسمان خونین بلند خندیدم. خودش هم انگار حرفش به نظرش خندهدار اومده بود، چون باهام خندید.
«راستش واسه همین اومدم ببینمت. اهریمن مشت چه جور آدمیه؟»
«معمولاً کسایی که از مشتشون استفاده میکنن نادونن، اما اهریمن مشت باهوشه. اون مرد خیلی باهوشیه.»
یه اهریمن مشتِ باهوش. حتماً واسه همینه که اهریمن مست میگفت بدون یه عزم راسخ نمیشه به راحتی جلوش پیروز شد، و واسه همینه که پدرم میگفت حتی اگه چهار به سه هم باشه، شانس پیروزی کمه.
«مشتِ یه آدم باهوش بیشتر درد داره.»
«پشیمونی؟ که باید قبل از این پیرمرد، اون رو شکار میکردی؟»
«اول باید این رو بگم. نمیدونم اهریمن مشت چه جور آدمیه، اما از این بابت مطمئنم: یه اهریمن تیغه نقد، به از ده تا اهریمن مشتِ نسیه!»
هنر چاپلوسی روی اهریمن تیغه آسمان خونین هدر نمیره. معمولاً وقتی از کسی چاپلوسی میکنی، یه لحظهای میرسه که از خودت میپرسی داری چه غلطی میکنی، اما در مورد اهریمن تیغه آسمان خونین اینطوری نیست.
نگران اهریمن تیغه آسمان خونین نیستم. نه به خاطر اینکه مثل یه ماهیِ صیدشده باهاش رفتار میکنم، بلکه چون واقعاً ازش خوشم میاد.
وقتی ازش خواستم بال چپم باشه، چون به یه شهریار اهریمنی نیاز داشتم این رو گفتم. اما حالا، دیگه مهم نیست که اون یه شهریار اهریمنی باشه یا نه؛ حتی اگه مهترِ اسطبل توی فرقه اصلی هم بود، فرقی نمیکرد.
برام مهم نبود اگه اون کسی بود که هیچ تاثیری توی جانشین شدنم نداشت. من فقط از مردی به اسم اهریمن تیغه آسمان خونین خوشم میاد.
تا وقتی این حس تغییر نکنه، لازم نیست نگران رابطهمون باشم.
«میدونی چرا رهبر فرقه از اهریمن مشت خوشش میاد؟»
«پدرم از اهریمن مشت خوشش میاد؟»
«مستقیم نمیگه، اما احتمالاً بین شهریاران اهریمنی، اون رو از همه بیشتر دوست داره.»
«چرا ازش خوشش میاد؟»
«اهریمن مشت مردیه که دیوونه هنرهای رزمیه.»
پس دیگه نیازی به توضیح نیست. اون مهمترین شرط پدرم برای خوش اومدن از کسی رو داشت.
«اون فقط دیوونه نیست، دیوونگیش خالصه.»
«و با این حال میگی باهوشه؟ باحاله، مگه نه؟»
«باحال؟ منظورت اینه که حریف قدری برات پیدا شده.»
«اشکالی نداره چون شما رو دارم، ارشد. واقعاً اگه شما نبودید، از کی باید چنین نصیحتهایی میگرفتم و اصلاً چطوری زندگی میکردم؟»
«خیلی هم خوب زندگی میکردی. با اهریمن مست نوشیدنی میخوردی و با اهریمن خندان پلیددل خوش میگذروندی.»
همونطور که انتظار میرفت، اهریمن تیغه آسمان خونین به بقیه شهریاران اهریمنی حسودی میکرد. با این حال، سخاوتمندانه داشت بهم درباره اهریمن مشت اطلاعات میداد.
«نمیتونی بگی اشتباه میکنم، مگه نه؟»
«هر وقت نیاز به فکر کردن داشتم، دوباره میام میبینمتون. اون موقع اهریمن مشت رو هم با خودم میارم.»
«جرئت نکن چنین کاری کنی!»
و با این حرف، اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین رو ترک کردم.
***
روز بعد، دوباره سراغ اهریمن مشت شکستناپذیر رفتم.
نه توی میدان بزرگ هنرهای رزمی بود و نه توی محل تمرین کوچک.
بعد از کلی جستجو، اون رو جلوی یه صخره توی تالار مشت شرقی پیدا کردم.
میدونستم فرقه اصلی اونقدر وسیعه که دریاچه و کلی چیزهای دیگه داره، اما هیچوقت نمیدونستم چنین صخرهای هم توش هست.
«خوب خوابیدی؟»
امروز هم سلامم رو بیپاسخ گذاشت. اما اشکالی نداشت.
همین که اجازه میداد آزادانه توی تالار مشت شرقی بگردم، یعنی اونقدرها هم از اومدنم بدش نمیومد.
کنارش ایستادم و به صخره نگاه کردم.
«فکر کنم بالاخره جواب رو پیدا کردم. اما لطفاً یه قول بهم بده. اینکه بعد از شنیدن جواب عصبانی نشی. نه، عصبانی شو، اما با اون مشتت بهم ضربه نزن.»
اهریمن مشت به آرومی بهم نگاه کرد. زبانی قولی نداد، اما نگاهش کافی بود.
«میخواستی به زیردستهات نشون بدی. نه اینکه "من کسی هستم که میتونه به راحتی ارباب جوان دوم رو نادیده بگیره"، و نه اینکه "من از ارباب جوان اول حمایت میکنم، پس همهتون این رو بدونید". چیزی که واقعاً میخواستی بگی این بود: "من هیچ علاقهای به نبرد جانشینی شما دو تا ندارم". مگه نه؟»
حدسم درست بود؟ برخلاف دفعات قبل، من رو بیرون نکرد و نگاهش دوباره به سمت صخره برگشت.
دیگه روی جواب پافشاری نکردم و همراه اون به صخره خیره شدم.
«نمیدونستم توی محوطه فرقه چنین صخرهای وجود داره. اگه ازش بالا برم، میتونم کل فرقه رو ببینم.»
«هدف این صخره بالا رفتن ازش نیست.»
«پس هدفش چیه؟»
بعدش یه جواب غافلگیرکننده اومد:
«این صخرهایه که باید با این مشت خرد بشه. اونم با یه ضربه!»
حس کردم که این حرف رو از ته دل زد، واسه همین جا خوردم.
«فکر میکنی هدف غیرممکنیه، مگه نه؟»
حتی برای اهریمن مشت هم خرد کردن این صخره با یه ضربه، کاری غیرممکن بود. حتی پدرم هم اون رو غیرممکن میدید.
«نه، داشتم فکر میکردم چرا من هیچوقت چنین هدف مشخصی نداشتم.»
من هیچوقت توی هنرهای رزمی هدف مشخصی نداشتم. البته، احتمالاً به این خاطر بود که هوا موگی اون جایگاه رو اشغال کرده بود.
خیلی وقت بود که چنین چیزی نشنیده بودم. شنیدن اینکه یه رزمیکار از چنین هدف خاصی حرف میزنه، چیزی رو توی سینهام به جوش آورد.
«میتونم توی این هدف باهات همراه بشم؟»
«میخوای سعی کنی این صخره رو با یه ضربه شمشیر ببری؟»
«نه. میخوام سعی کنم منم با مشتم خردش کنم.»
این بار اهریمن مشت جا خورد. احتمالاً هیچوقت فکر نمیکرد چنین جوابی بدم. اما الان، داشتم از ته دل حرف میزدم.
حسی بهم میگفت اگه بتونم این صخره رو با مشتم خرد کنم، میتونم هوا موگی رو هم شکست بدم.
نه، فراتر از هوا موگی، میخواستم به عنوان یه رزمیکار امتحانش کنم.
کلمات غافلگیرکنندهتری رو خطاب به اهریمن مشت که با چهرهای به ترسناکیِ یه شیطان بهم زل زده بود، به زبون آوردم:
«لطفاً تکنیک مشتزنیتون رو بهم یاد بدید.»