چپتر 183: وقتی شکافی میان آدمها شکل می‌گیرد
چپتر 183: وقتی شکافی میان آدمها شکل می‌گیرد
روز بعد، به محلی رفتم که مشتهای آبی در حال تمرین بودن.
اونها با رداهای رزمی آبیرنگشون، تفاوت فاحشی با مشتهای سفید داشتن. آرامشی داشتن که با سطح مهارتشون همخوانی داشت.
اهریمن مشت هنوز نرسیده بود، برای همین باهاشون خوشوبش کردم. البته اونها میدونستن که من با مشتهای سفید تمرین کردم. یکی از اونها ازم پرسید:
«هر چی لازم بود رو از مشتهای سفید یاد گرفتی؟ شنیدم فقط هفت هشت روز اونجا بودی.»
«برای تو چقدر طول کشید؟»
«من دو سال اونجا بودم. اگه از مشتهای سفید درست یاد نگرفته باشی، تمرین با مشتهای آبی برات راحت نمیشه.»
به نظر میرسید این حرف رو از روی نگرانی میگه، اما در واقع داشت نارضایتیش رو نشون میداد.
ما دو سال سختی کشیدیم، اما تو فقط توی چند روز رد شدی. اون داشت بهآرومی نارضایتیش رو ابراز میکرد و غیرمستقیم میگفت که من از موقعیتم به عنوان ارباب جوان دوم سوءاستفاده کردم؛ که این تفاوت در جایگاهه، نه مهارت.
به خودم زحمت ندادم که بهونه بیارم. قطعاً آدمهای دیگهای هم بودن که شکایتهای مشابهی داشتن و این مسئلهای نبود که بشه با کلمات حلش کرد.
کمی بعد، اهریمن مشت ظاهر شد. چیزی که بعد از اومدن به اینجا فهمیدم این بود که اهریمن مشت شخصاً آموزش هنرهای رزمی رو از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه زیر نظر داشت.
فرمانروایان اهریمنی دیگه فقط به شاگردهای خودشون آموزش میدادن و اجازه میدادن اون شاگردها به زیردستهای پایینتر درس بدن، اما اهریمن مشت خودش به حساب تمام زیردستهاش رسیدگی میکرد.
با صدای بلند گفتم: «معتقدم اینکه شخصاً به تمام مشتهای آهنین آموزش میدید، واقعاً شایسته احترامه.»
همه احتمالاً فکر کردن دارم چاپلوسی میکنم، اما حرفم از ته دل بود. در فضایی که هیچکس حتی جرئت سوال پرسیدن نداشت، اهریمن مشت احتمالاً هرگز چنین حرفهایی نشنیده بود. برای همین این رو گفتم.
نگاه اهریمن مشت به سمت من چرخید. با دیدن چهره خشن و زمختش، حتی بلندتر صحبت کردم:
«شما فوقالعادهاید!»
به جای اینکه وقتی تنها هستیم صد بار این رو بهش بگم، بهتر بود یک بار اینطوری و جلوی همه به زبون بیارمش. حداقل از این نظر، این هنرِ چاپلوسی نبود. اون لایق ستایش بود. واقعاً کار راحتی نبود که یه فرمانروای اهریمنی تا این حد به فکر زیردستهای ردهپایینش باشه.
با این حال، چشمهای اهریمن مشت انگار میگفتن: «حنای تو پیش من رنگی نداره.»
چشمهای من هم در جواب میگفتن: «پس جواب میده، چون این یه حقه نیست.»
وقتی تمرین واقعی شروع شد، تمام مشتهای آبی پیراهنهاشون رو درآوردن. از سطح مشتهای آبی به بعد، اونها با بالاتنه برهنه تمرین میکردن. دلیلش این بود که بشه تکتک حرکات عضلاتشون رو زیر نظر گرفت.
همه پیراهنهاشون رو درآوردن و نگاهشون به سمت من چرخید. نگاهشون انگار میگفت، بیاید بدنِ رنگپریده ارباب جوان دوم عزیزمون رو ببینیم.
من هم بهآرومی لباسهام رو درآوردم. وقتی بدنم رو دیدن، همگی جا خوردن. عضلاتی کاربردی که در نبردهای واقعی ورزیده شده بودن و زخمهای بیشمار. اگه میدونستن هر کدوم از اون زخمها رو از چه کسانی دریافت کردم، حتی اهریمن مشت هم مبهوت میشد.
لبخند درخشانی زدم و به همه گفتم: «اومدم اینجا تا دیگه کتک نخورم.»
چیزی که روی لبهای اهریمن مشت نقش بست، مشخصاً یه پوزخند بود. هنوز هم حس ناباوری داشت، انگار منتظر بود ببینه تا کی دووم میارم.
تمرین واقعی شروع شد. این بار هم اهریمن مشت حتی یک حرکت هم به من یاد نداد، برای همین من اجرای اونها رو تماشا کردم و بعد ازشون تقلید کردم.
فرمهایی که یاد میگرفتن روی تکنیکهای تنفسی هم تأکید داشت که من با تقلید کردن یادشون گرفتم. با استفاده از تکنیک چشم الهی، با دقت به بینی، گلو، شکم و دهانشون نگاه کردم تا روش تنفس رو بفهمم.
بعد از اهریمن مشت خواستم تا تأیید کنه: «لطفاً ببینید این روش تنفس درسته یا نه.»
«کی روش تنفس رو بهت یاد داد؟»
«همین الان با تماشای اجرای هنرهای رزمیشون یادش گرفتم.»
هیچکدوم از مشتهای آبی انگار باور نمیکردن. اما اهریمن مشت حرفم رو باور میکرد. اون قطعاً داشت هاله من رو میخوند. اون چطور مهارتهای من رو ارزیابی میکرد؟
حرفهای پدرم رو به یاد آوردم؛ اینکه اگه از طریق هنرهای رزمی با اهریمن مشت درگیر بشم، ناگزیر کارمون به مبارزه میکشه.
در حالی که بهش نگاه میکردم، دستم رو بالا بردم و گفتم: «یه سوال دیگه دارم!»
* * *
روز بعد و روز بعدش، با جدیت تمرین کردم. نگاههای تا حدی طعنهآمیز مشتهای آبی نسبت به من، در مقطعی ناپدید شده بود.
من سخت کار میکردم، بهتر از هر کس دیگهای انجامش میدادم و بالاتر از همه، جنبه جدیدی از اهریمن مشت رو بیرون کشیدم.
«توی یه مبارزه واقعی، چطور باید از این فرم استفاده کرد؟»
این سوال، دقیقاً برای مشتهای آبی نبود، بلکه برای اهریمن مشت بود. اهریمن مشت حتماً دلش میخواست درباره کاربرد عملی فرمها به زیردستهاش بگه. اگه من بودم، دلم میخواست بهشون بگم. چرا اهریمن مشت باید فرقی داشته باشه؟
در واقع، اهریمن مشت با چنان جزئیاتی توضیح داد که آدم از خودش میپرسید اگه من سوال نکرده بودم، اون میخواست چیکار کنه. مشتهای آبی هم غافلگیر شده بودن. اونها احتمالاً نمیدونستن اهریمن مشت میتونه مسائل رو انقدر خوب توضیح بده.
«آیا طرز فکر خاصی برای نترسیدن از شمشیر وجود داره؟»
من درباره چنین جنبههای روانیای هم سوال پرسیدم و...
«چرا مشت؟»
حتی یه سوال بنیادی پرسیدم. در حقیقت، این سوالی بود که باید مدام توسط همه، از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه و حتی خود اهریمن مشت پرسیده میشد. با اون سوال، طبیعتاً از خودم هم پرسیدم:
«چرا شمشیر؟»
اینکه آدم چطور جواب این سوال رو پیدا کنه، تعیین میکنه که اون شخص تا کجا میتونه رشد کنه.
پنج روز بعد از اینکه تمرین با مشتهای آبی رو شروع کردم، اهریمن مشت جلوی چشمهای مراقبِ رزمیکارهای مشت آبی به من گفت:
«از فردا، برای تمرینِ مشتهای سرخ بیا.»
«بله.»
هیچکس بین مشتهای آبی اعتراضی به این تصمیم نداشت. توی چند روز، من فرمهایی رو که اونها یاد گرفته بودن، به شکلی بینقص اجرا کرده بودم. کار به جایی رسید که همون مردی که روز اول با من حرف زده بود، برای عذرخواهی پیشم اومد.
«لطفاً گستاخی من رو در روز اول ببخشید.»
«هر کس دیگهای هم بود همین فکر رو میکرد. احتمالاً بین مشتهای سرخ هم کسی پیدا میشه که همین حرف رو بزنه.»
«اون شخص هم مثل من تا چند روز دیگه برای عذرخواهی میاد. ممنون که چشمهای احمق و نادون ما رو باز کردید.»
تمام رزمیکارهای مشت آبی که پشت سرش ایستاده بودن، سرشون رو به نشونه احترام کمی برام خم کردن. من هم در جواب بهشون تعظیم کردم. فقط همین که تونسته بودن جنبه جدیدی از اهریمن مشت رو ببینن، این مدت رو برای اونها به زمانی پرمعنا تبدیل کرده بود.
* * *
«شنیدم موگوک داره زیر نظر اهریمن مشت تمرین میکنه.»
گئوم مویانگ حرکات برادر کوچیکترش رو به دقت زیر نظر داشت.
بودای اهریمنی که روبروش نشسته بود، جواب داد: «شنیدم فقط توی ده روز، تمرینات مشتهای آبی رو تموم کرده و از دو سه روز پیش تمرین با مشتهای سرخ رو شروع کرده.»
بودای اهریمنی میدونست ارباب جوان اول نگران چیه. اون حتماً نگران بود که ارباب جوان دوم واقعاً شاگرد اهریمن مشت بشه.
«لازم نیست نگران اهریمن مشت باشید. اگه ارباب جوان دوم سعی کنه اون رو به سمت خودش بکشه، فقط نتیجه عکس میده.»
با این حرف، گئوم مویانگ اتفاقی در گذشته رو به یاد آورد.
«شاید یادت باشه قبلاً چی بهم گفتی؟»
«چی بهتون گفتم؟»
«اهریمن مست آدم غیرقابلپیشبینیایه. اگه شروع به آشوب کنه، حتی ارباب جوان دوم هم نمیتونه به این راحتیها از پسش بربیاد. ارباب جوان دوم فرمانروایان اهریمنیای رو که با اون همه دقت دور خودش جمع کرده، از دست میده.»
این حرفی بود که بودای اهریمنی به گئوم مویانگ زده بود، اون هم وقتی که بطری شکسته شراب رو از اهریمن مست تحویل گرفت.
اما در نهایت، خبری که رسید این بود که گئوم موگوک داره با اهریمن مست مینوشه و خوشگذرونی میکنه.
«لطفاً بد برداشت نکنید. فقط نمیتونم اتفاقی که با اهریمن مست افتاد رو نادیده بگیرم.»
با اینکه گفت بد برداشت نکنه، اما بودای اهریمنی اصلاً خوشحال نبود.
آیا واقعاً نیازی بود که حرفهای خودش رو اینقدر دقیق تکرار کنه؟ مگه این به این معنی نبود که اون تمام این مدت اون اتفاق رو تو دلش نگه داشته؟
آیا واقعاً وقتی شکافی بین آدمها شکل میگیره، دیگه راه برگشتی نیست؟
اولش سعی کرد اون شکاف رو نادیده بگیره، مراقب بود که عمیقتر نشه و فکر میکرد تا وقتی که کاملاً از هم نپاشیده، مشکلی پیش نمیاد.
اما بودای اهریمنی میتونست حسش کنه.
اون فهمیده بود که در روابط انسانی، مسئله این نیست که اون شکاف باعث فروپاشی میشه یا نه.
مشکل، خودِ وجودِ اون شکاف بود.
اگه طرف مقابلش کسی جز گئوم مویانگ بود، این رابطه تا الان یه جوری حل و فصل شده بود.
اما نمیتونست این کار رو بکنه.
چون گئوم مویانگ مسیری بود که انتخاب کرده بود.
چون زندگیش رو روش شرط بسته بود.
گئوم مویانگ به بودای اهریمنی گفت:
«میشه با اهریمن مشت ملاقات کنی و بفهمی تو سرش چی میگذره؟»
«بله، میرم و میبینمش.»
بودای اهریمنی با کمال میل این درخواست رو قبول کرد.
وقتی بودای اهریمنی از جاش بلند شد، نگاهی به گئوم مویانگ انداخت.
میخواست چیزی بهش بگه.
اینکه اگه نگرانه، اشکالی نداره که نشونش بده.
اینکه میتونه همهچیز رو بهش بگه.
اینکه برادر کوچیکترش بیش از حد قوی و مهارنشدنیه.
اینکه بعد از گفتنِ تمام اینها، قلبش کمی سبکتر میشه.
اما کلمات تو گلوش گیر کردن و بیرون نیومدن.
«چیزی شده؟ حرفی داری؟»
«چیزی نیست. دیگه راهی میشم.»
وقتی از دفتر خارج شد، بودای اهریمنی خودش رو سرزنش کرد.
اگه ارباب جوان اول نمیتونست این کار رو بکنه، خودش باید گشادهروتر میبود... تقصیر گئوم مویانگ نبود.
* * *
روز بعد، وقتی بودای اهریمنی داشت وارد تالار مشت شرقی میشد، قدمهاش متوقف شد.
اون گئوم موگوک رو همراه با رزمیکارهای مشتهای سرخ دید.
«پاهات رو بیشتر باز کن. بازوهات رو بیار پایینتر.»
گئوم موگوک داشت فرمهاشون رو اصلاح میکرد.
میدونست که اون مرد آدم معمولیای نیست، اما چطور میتونست فقط بعد از چند روز اینقدر با رزمیکارهای مشتهای سرخ صمیمی رفتار کنه؟
بعد بودای اهریمنی اون رو دید.
چشمها و چهره گئوم موگوک رو.
اون با شور و اشتیاق داشت با مشتهای سرخ بحث میکرد، انگار که واقعاً غرق در تکنیکهای مشت شده بود.
آره، خودشه.
همینه که همه رو جذب میکنه.
اونا فریب اون شور و اشتیاق عجیبی رو میخورن که نزدیک بود خودِ اون رو هم جذب کنه.
در همین لحظه، گئوم موگوک بودای اهریمنی رو دید و برای سلام کردن به سمتش دوید.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون. حالتون چطوره؟»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد.
چقدر خوب میشد اگه گئوم مویانگ هم میتونست اینطور درخشان لبخند بزنه؟
«نه. به این چیزهای بیهوده فکر نکن.
اون اینطوری لبخند میزنه چون یه دشمنه.»
مگه آدمها از اون دستهای نیستن که برای غریبهها لبخندهای پهن میزنن، اما برای نزدیکان خودشون اخم میکنن و از سختیها ناله میکنن؟ نباید فریب اون لبخند رو بخورم.
ارباب جوان اول چون با ماست، بدخلقی میکنه و ارباب جوان دوم چون دشمنه، لبخند میزنه.
«شایعه شده این روزها حسابی غرق در تکنیکهای مشت شدی.»
«در مقام ارباب عمارت دنیای زیرین، عوضیهای زیادی هستن که دلم میخواد با مشتهام له و لوردهشون کنم.»
«ببین، بیا بین خودمون از این بازیهای ریاکارانه درنیاریم. مگه نیومدی اینجا تا سعی کنی اهریمن مشت رو بکشونی سمت خودت؟»
«شنیدنِ عبارت "بین خودمون" از زبون شما واقعاً لذتبخشه.»
گوشهاش مدام در برابر اون زبون چرب و نرم که مشخص بود برای خوشایندِ اون طراحی شده، شل میشدن.
«تظاهر رو تموم کن و برو همون مشتهای پنبهایت رو تکون بده.»
بودای اهریمنی بعد از اینکه عمداً با سردی باهاش رفتار کرد، به سمت دفتر اهریمن مشت رفت.
صدای فریاد گئوم موگوک رو از پشت سرش شنید.
«اهریمن مشت بهشون میگفت دستهای بچهگونه، اما شما بهشون میگید مشتهای پنبهای، جناب بودای اهریمنی؟»
* * *
«آدم پرمشغلهای هستی، پس میرم سر اصل مطلب. امروز بهخاطر ارباب جوان دوم اومدم.»
اهریمن مشت انگار که میدونست چنین چیزی در راهه، در سکوت منتظر حرفهای بعدی بودای اهریمنی موند.
با وجود اهریمن مشتِ بلندقد و تنومند و بودای اهریمنی که از یه آدم معمولی هم خیلی کوچکتر بود، این دو نفر تضاد عجیبی رو به نمایش گذاشته بودن.
«تمایل ارباب جوان دوم برای یادگیری تکنیکهای مشت، یه کلکه تا تو رو بکشونه سمت خودش.»
در واقع، بودای اهریمنی قبلاً هرگز دوستی عمیقی با اهریمن مشت نداشت، اما یه جور حس نزدیکی درونیِ یکطرفه نسبت بهش داشت.
اون قدِ کوتاه خودش و چهره ترسناک اهریمن مشت رو در یه سطح میدید.
فکر میکرد هر دوی اونا ضعفهای جسمانی مشابهی دارن، از این نظر که مردم وقتی اونا رو میبینن اخم میکنن.
البته، اون هرگز چنین افکار خصوصیای رو برای کسی فاش نکرده بود.
«خب؟ اومدی اینجا چون نگران بودی که من خامِ ارباب جوان دوم بشم؟»
«درسته. نگران بودم. اهریمن تیغه آسمان خونین خامش شد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم همینطور. حتی اهریمن خندان پلیددل و اهریمن مست.»
بودای اهریمنی با صداقت حرف زد.
حاشیه رفتن ممکنه بعداً باعث دردسر بشه.
باید این رو بهش میگفت.
«ارباب جوان دوم یه روباهه. یه روباه با صدتا دُم. اون زبون چرب و نرمش از یه آدم چاپلوس هم شیرینتره. اگه گاردت رو بیاری پایین، قبل از اینکه بفهمی، میبینی که ارباب جوان دوم رو به عنوان شاگردت قبول کردی.»
اهریمن مشت به بودای اهریمنی خیره شد و ناگهان پرسید:
«نکنه خودت هم نزدیک بود وسوسه بشی؟»
برای یه لحظه، بودای اهریمنی از درون جا خورد، اما با اطمینان گفت:
«از اول تا الان، و در آینده، من طرف ارباب جوان اول هستم.»
«ارباب جوان دوم اینطوری گفت. بهم گفت که از ارباب جوان اول محافظت کنم.»
بودای اهریمنی غافلگیر شد.
اون به خودش هم چیزی شبیه به این گفته بود.
«گفت که نبرد جانشینی رو بدون خونریزی تموم میکنه.»
«تو این حرفها رو باور میکنی؟»
«تو چی، باور میکنی؟»
بودای اهریمنی جوابی نداد.
لحظهای بود که باید میگفت باورش نمیکنه، اما کلمات بیرون نیومدن.
اون اومده بود تا به اهریمن مشت اطمینان بده، اما فقط داشت تایید میکرد که خودش هم تحت تاثیر گئوم موگوک قرار گرفته.
«برو و به ارباب جوان اول بگو. اینکه قلب من در حمایت از اون تغییری نکرده.»
غیرممکن بود که بشه احساسات واقعی اهریمن مشت رو فهمید، اما بودای اهریمنی فکر کرد که دادنِ این هشدار کافی بوده.
«ارباب جوان اول خیلی خوشحال میشه.»
با این حرف، بودای اهریمنی دفتر رو ترک کرد.
در راه برگشت، دوباره گئوم موگوک رو دید.
اون دورتر در زمینهای تمرین، هنوز داشت با مشتهای سرخ تمرین میکرد.
حتی از دور هم میشد حس کرد که اون با قلبی که واقعاً غرق در این هنر شده، داره تمرین میکنه.
درست مثل زمانی که خودش در جوانی غرق در هنرهای رزمی بود.
اون قبلاً بارها فکر کرده بود که گئوم موگوک فوقالعادهست، اما حسِ امروز کمی متفاوت بود.
احتمالاً بهخاطر مشتهای سرخی بود که با اون تمرین میکردن.
یعنی همهتون همین الان خامِ اون شدید؟ مگه چقدر از دیدارتون میگذره؟ مگه چی تو اون هست که اینقدر دوستش دارید که دارید با هم مشت میزنید؟
بودای اهریمنی ناگهان از گئوم موگوک ترسید.
شک و تردیدها مثل شیاطین درونی بهش هجوم آوردن.
اگه اون نقشه برای به دست آوردن دلِ آدمها، از روی صداقت باشه چی؟ اگه من اون احمقی باشم که به نقشهها متوسل میشه چی؟ اگه طرفِ اشتباه رو انتخاب کرده باشم چی؟
اما طولی نکشید که بودای اهریمنی سرش رو تکون داد.
در چنین مواقعی، اون باید قویتر میبود.
در حالی که نوری طلایی از خودش ساطع میکرد، با قدمهایی استوار به راه افتاد.
هرچند گیج شده بود، عقب رانده شده بود و حتی شکاف برداشته بود.
ارباب جوان اول، بیا به مبارزه ادامه بدیم.