چپتر 184: اهریمن مشت چه جور آدمیه
چپتر 184: اهریمن مشت چه جور آدمیه
«به نظر میاد حالت خوبه.»
با این حرفِ گئوم مویانگ، بودای اهریمنی لبخندی زد و جواب داد: «حتماً به خاطر اینه که خبرای خوبی آوردم.»
بودای اهریمنی سرحالتر و پرانرژیتر از همیشه به نظر میرسید.
«انگار دیگه لازم نیست نگران اهریمن مشت باشید. اون به وضوح حمایتش رو از شما اعلام کرده، ارباب جوان.»
با وجود این خبر خوب، چهرهی گئوم مویانگ چندان باز نشد.
«ارباب جوانِ اول، بذارید رک حرف بزنم. میدونم که این اواخر از من ناامید شدید. من تمام تلاشم رو کردم، اما بعضی چیزها اونطور که نقشه کشیده بودیم پیش نرفت. بابت اون اتفاقات، ازتون عذرخواهی میکنم، ارباب جوان.»
بودای اهریمنی با صداقتی تمام و بدون ذرهای تظاهر عذرخواهی کرد.
این حس، ادامهی همان احساساتی بود که کمی قبل، موقع تماشای تمرین گئوم موگوک به او دست داده بود.
حس کرده بود که اگه اوضاع همینطور پیش بره، نمیتونه گئوم موگوک رو شکست بده.
تغییر لازم بود و او تصمیم گرفته بود خودش کسی باشد که این تغییر را شروع میکند.
«نه. من کسی هستم که باید عذرخواهی کنه.»
بودای اهریمنی از واکنش گئوم مویانگ متوجه همه چیز شد.
گئوم مویانگ دستپاچه شده بود و به حرفهای او شک داشت.
گئوم مویانگ مردی بود که همیشه دنبال معنای پنهان در حرفهای دیگران میگشت.
او کسی بود که حرفهای بقیه را از فیلتر شک و تردید رد میکرد.
در حال حاضر، او به صداقت بودای اهریمنی شک داشت.
دیروز، بودای اهریمنی از این واکنش عصبانی میشد.
این برخورد، شکافی را که بینشان ایجاد شده بود به یادش میآورد.
اما این بار اینطور نشد.
او تصمیم گرفت این وضعیت را بپذیرد.
این ذاتِ مردی به نام گئوم مویانگ بود.
اگر از این وضعیت خوشش نمیآمد، خودش باید کسی میبود که او را ترک میکرد.
گئوم مویانگ، چه از دلِ بودای اهریمنی خبر داشت و چه نداشت، با آرامش لب به سخن گشود.
«وقتی به فرقه برگشتم، فکر کنم به خاطر این که موگوک خیلی بیشتر از انتظارم رشد کرده بود، دستپاچه شدم. موگوکی که من میشناختم یه تولهگرگ بود، اما وقتی برگشتم، دیدم به یه ببر بزرگ تبدیل شده. توی اون عجله و بیصبری، چند بار با شما، بودای اهریمنی، تندی کردم. متأسفم.»
گئوم مویانگ سرش را پایین آورد.
دلِ بودای اهریمنی نرم شد.
همین کافی بود.
او تصمیم گرفت به شکافِ بینشان نه به عنوان خطری برای فروپاشی رابطهشان، بلکه به عنوان نشانهای برای ساختن رابطهای بهتر نگاه کند.
در واقع، این شکافی بود که وقتی احساس آسیبدیدگی و خستگی میکرد، میتوانست به آن نگاه کند و قدرت بگیرد.
«شما هم یه ببر هستید، ارباب جوانِ اول. پس نترسید و تا جایی که دلتون میخواد غرش کنید. من ازتون محافظت میکنم.»
«ممنونم.»
بودای اهریمنی داشت تمام توانش را جمع میکرد.
بله، این همان روشی است که باید با کسی برخورد کرد.
درست همانطور که گئوم موگوک بدون تردید به او نزدیک شده بود، او هم باید اینگونه به سمت گئوم مویانگ قدم برمیداشت.
اینطوری، مهم نبود که پایان این ماجرا چه میشود، او دیگر پشیمانیای نداشت.
نگاه بودای اهریمنی به سمت پنجره چرخید.
«مهتاب امشب واقعاً زیبایه.»
اما چشمان گئوم مویانگ هرگز نمیتوانست از آن مهتاب زیبا لذت ببرد.
«اینطوری نمیشه.»
او با خودش فکر کرد که بودای اهریمنی، کسی که چشمانش موقع تماشای مهتاب نمناک میشود، هرگز نخواهد توانست گئوم موگوک را شکست دهد.
«اگه واقعاً طرف منی، نباید من رو مثل یه ببر ستایش کنی، باید برام یه تله بیاری تا اون یکی ببر رو شکار کنم.»
در زمانی که حتی استفاده از تمام ترفندهای ممکن هم کافی نبود، زمانی که باید هر نقشه و تدبیرِ ناامیدانهای به کار گرفته میشد، او داشت در چنین فراغتی غرق میشد.
دلیلش این بود که او به اندازهی خودش مستأصل نبود.
هر چه باشد، اگر در نبرد جانشینی شکست میخوردند، گئوم مویانگ تنها کسی بود که میمرد.
چون دلهایشان با هم فرق داشت، مهتابِ این شب هم برایشان متفاوت بود.
چنین مهتابِ ملایم و گرم، و در عین حال سرد و تنهایی، بر آن دو مرد میتابید.
***
در میدان تمرین، زیر نور ماه، به تنهایی مشت میزدم.
با تمرینات اخیرم، حتی فرمهایی را که مشتهای سرخ یاد میگرفتند، به طور کامل استاد شده بودم.
برای آنها سخت بود، اما برای من، هنوز هم به سادگیِ اصول اولیهی تکنیکهای مشتزنی به نظر میرسید.
با این حال، از آنجایی که داشتنِ یک بنیاد قوی ضروری بود، تمام وقتم را از همان اولین لحظهی تمرین، صرف صیقل دادن تکنیکهای مشتزنیام کرده بودم.
در همین لحظه، اهریمن مشت به سمتم آمد.
در حالی که ماه پشت سرش بود و سایهاش روی صورتش میافتاد، اهریمن مشت واقعاً شبیه به یک روح پلید به نظر میرسید.
«از من نمیترسی؟»
«مگه میشه کسی اون صورت رو ببینه و نترسه؟»
«موضوع فقط نترسیدن نیست؛ به نظر میاد داری من رو دستکم میگیری.»
«ترجیح میدی بقیه ازت بترسن؟ حتماً چیزیه که تمام عمرت تجربه کردی.»
اهریمن مشت به آرامی قدم برداشت تا دقیقاً روبروی من ایستاد.
صورتش را به صورتم نزدیک کرد.
این اولین باری بود که صورتش را از این فاصله میدیدم.
او واقعاً چهرهی اهریمنی را داشت که در این دنیا متولد شده بود.
«چطوره؟ از نزدیک چطور به نظر میاد؟»
با نگاه کردن به صورت این شهریار اهریمنی، برای اولین بار چنین حسی پیدا کردم.
«خسته به نظر میای.»
«!»
«آخه چی یه شهریار اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی رو اینقدر خسته کرده؟ مشتهای آهنین؟ یا اون صخره؟ یا چیز دیگهای در میونه؟»
برای لحظهای، چشمان اهریمن مشت کمی لرزید.
حتماً تا به حال هیچکس اینقدر مستقیم از او سوال نپرسیده بود.
حتی پدرم هم با شهریاران اهریمنی با بیدقتی رفتار نمیکرد، چه برسد به همرزمانِ شهریارِ خودش.
«حتماً بقیهی شهریاران اهریمنی رو هم همینطوری خام کردی، اما این روش روی من جواب نمیده.»
به نظر میرسید حرفم دربارهی خسته بودنش، به نقطهی حساسی دست گذاشته بود.
«همونطور که گفتم، از اول هم امیدی به اون نداشتم. چیزی که من میخوام یه چیز دیگهست.»
«اون چیه؟»
«لطفاً تکنیکهای مشتزنیت رو به من یاد بده. یاد گرفتنشون برام خیلی لذتبخشه. اونقدر هیجانزده و ذوقزدهام که حتی نمیتونم بخوابم.»
این حرف را با تمام وجودم زدم.
شاید به این خاطر بود که تمام عمرم با شمشیر تمرین کرده بودم.
شاید به این خاطر بود که در تکنیک شمشیر آسمان پرنده به استادی بزرگ دوازدهستاره رسیده بودم.
شاید به این خاطر بود که در چهار گام باد الهی به استادی بزرگ دست یافته بودم.
تکنیکهای مشتزنی دقیقاً در همین زمان، انگار که تقدیر باشد، به سراغم آمده بودند.
«لطفاً بهم یاد بده. میخوام با تکنیکهایی که خودت بهم یاد میدی، باهات مبارزه کنم، اهریمن مشت!»
«!»
«میخوام با همون تکنیکها شکستت بدم.»
در آن لحظه، هالهای از بدن اهریمن مشت فوران کرد.
هالهی اهریمن مشت درست مثل باد بود.
فشاری چنان قوی بود که نمیتوانستم چشمانم را باز کنم؛ ترسی که انگار قرار بود من را به جایی دور پرتاب کند و ذهنم را سفید کرده بود.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی به طور خودکار فعال شد و من از انرژی محافظتیام برای مقابله با هالهی او استفاده کردم.
با این کار، هالهی اهریمن مشت حتی قدرتمندتر شد.
بادی وزید که حس میکردم نه تنها بدنم، بلکه روحم را هم با خود میبرد.
نیروی درونیام را به مشتِ گرهکردهام تزریق کردم و یک فرم واحد را اجرا کردم.
این فرمی بود که از تمرینات مشتهای سرخ یاد گرفته بودم: «ضربه آسمانبر».
بنگ!
صدای دلپذیرِ شکافتنِ باد از فضای خالیای که مشتم به آن ضربه زد، بلند شد.
به چشمان اهریمن مشت خیره شدم و گفتم: «تو چیزی رو درون من بیدار کردی، اهریمن مشت.»
حتی بدون این که من بگویم، اهریمن مشت خودش میدانست آن چیست.
همانطور که هالهای را که رویم سنگینی میکرد عقب میکشید، اهریمن مشت پرسید: «چرا تازه الان سراغ من اومدی؟»
هفتمین پیوند در میان هشت شهریار اهریمنی.
این سوالی بود که او حق داشت دربارهاش کنجکاو باشد.
«مگه من برات آدمِ لازمی نبودم؟»
«اتفاقاً برعکس.»
«برعکس؟»
«شنیده بودم که تو، اهریمن مشت، داری نقشِ دو تا شهریار اهریمنی رو ایفا میکنی. برای همین میخواستم وقتی کمی قویتر شدم باهات ملاقات کنم.»
«کی بهت گفته که من دارم نقش دو نفر رو ایفا میکنم؟»
«پدرم.»
پدرم گفته بود با این که تعداد شهریاران اهریمنی چهار به سه است، اما تعادل به شدت برقرار است.
از طریق اهریمن مست، تأیید کرده بودم که او این حرف را با در نظر گرفتن اهریمن مشت زده است.
پدرم قطعاً روی شهریاران اهریمنی نفوذ داشت.
با شنیدن نام پدرم، اهریمن مشت هم احساساتِ تا حدی پیچیدهای را از خود نشان داد.
«باورم نمیشه رهبر فرقه چنین چیزی گفته باشه. برای این که من رو بکشونی سمت خودت، زیادهروی نکن.»
«برو و خودت این موضوع رو تأیید کن.»
چهرهی اهریمن مشت حتی ترسناکتر از قبل شد.
میتونم تضمین کنم اگه با اون قیافه به دشت مرکزی میرفت، هر روزش پر از اتفاقات جدید و ماجراهای سرگرمکننده میشد.
در حالی که با ترسناکی بهم زل زده بود، پرسید: «وقتی گفتی ممکنه شاگردم بشی، جدی بودی؟»
«جدیام. این تنها فرصتته که استادِ اهریمن آسمانی بشی. از دستش نده.»
«اگه بخوام شاگردم، یعنی اهریمن آسمانی رو اونطور که دلم میخواد کنترل کنم، چیکار میکنی؟»
بالاخره منم هالهام رو آزاد کردم.
این اولین باری بود که اون رو به اهریمن مشت نشون میدادم.
آسمانی پهناور که تا بینهایت گسترده شده بود.
آبی زلال که اون آسمون رو منعکس میکرد.
دریایی عمیق که تهش دیده نمیشد، حقیقتی که فقط بعد از گذاشتن پا توی چیزی که به نظر کمعمق میاومد، میشد فهمیدش.
اون ترس خفهکننده رو بهش منتقل کردم و با قاطعیت گفتم: «اهریمن آسمانیِ تو انقدر آدم ناچیزیه؟»
اهریمن مشت با چهرهای غافلگیرشده بهم خیره شد.
مدت زیادی در سکوت به هم چشم دوختیم.
اهریمن مشت بود که سکوت طولانی رو شکست: «دستت رو بیار جلو. اون دستِ بچهگونت رو بیار جلو.»
دستم رو جلو بردم.
«مشتش کن.»
آروم دستم رو مشت کردم. در حالی که اهریمن مشت داشت مشتم رو بررسی میکرد، نوری عجیب توی چشماش درخشید.
آره، این دستی نبود که بشه راحت دیدش. این دستی که تو بهش میگی دستِ بچه، دستِ یه پیکر رزمی آسمانی بود که آسمان به من بخشیده بود.
برای استاد شدن، تمام بدن مهمه، اما دستها اهمیت ویژهای دارن.
این موضوع توی تکنیکهای مشتزنی حتی صادقتره، چون آدم نمیتونه نقاط ضعف بدنش رو پشت یه سلاح قایم کنه.
اون دستم رو با دست بزرگش پوشوند. دستها به هم رسیدن و همدیگه رو کاوش کردن.
بعد از لحظاتی، اهریمن مشت بدون اینکه کلمهای درباره دستم بگه، چرخید و دور شد: «از فردا، برای تمرین مشتهای سیاه بیا.»
* * *
بعد از ترک تالار مشت شرقی، مستقیم به دره بدکاران رفتم. میخواستم از اهریمن خندان پلیددل درباره اهریمن مشت بپرسم.
به دلیلی حس میکردم اهریمن خندان پلیددل، اهریمن مشت رو خوب میشناسه.
اهریمن خندان پلیددل مثل همیشه، مات و مبهوت توی اون اتاق کاملاً سفید نشسته بود.
اولین حرفش با دیدن من این بود: «ارباب جوان دوم، میخوای با اهریمن مشت مبارزه کنی.»
جا خوردم.
«هنر رزمیای یاد گرفتی که ذهن رو میخونه؟ یا انقدر بهم نزدیک شدیم که فقط با نگاه کردن به چشمای هم، میتونیم فکر همدیگه رو بخونیم؟»
«امروز نقاب زدی، مگه نه؟»
«نقاب زدن یعنی میخوام با اهریمن مشت بجنگم؟»
«آره، یعنی میخوای با اهریمن مشت بجنگی.»
لبخندی زدم و نقاب رو روی سرم بالا زدم. «اگه اینطوری میاومدم چی؟»
«اونوقت حتماً برای این میاومدی که میخواستی باهام بازی کنی.»
از اونجایی که برای بازی نیومده بودم، حداقل نه امروز، نقاب رو دوباره پایین کشیدم. «شاید بتونم یه شبح رو گول بزنم، اما تو رو نمیتونم، اهریمن خندان.»
سرم رو تکون دادم و صادقانه اعتراف کردم.
«تشنه خونی؟»
«فکر کنم آره. لحظهای که تشنه خون میشم، تو اولین کسی هستی که به ذهنم میرسی.»
«وقتی شنیدم داری از اهریمن مشت هنرهای رزمی یاد میگیری، میدونستم حداقل یه بار میای من رو ببینی.»
اهریمن خندان پلیددل و اهریمن مشت آدمهای کاملاً متفاوتی بودن. حسشون، جو اطرافشون، شخصیتشون، همهچیز.
اما اگه کسی میخواست بدون هیچ معیار خاصی شهریاران اهریمنی رو دستهبندی کنه، حس میشد اهریمن خندان پلیددل و اهریمن مشت توی یه گروه قرار میگیرن.
«میدونی چرا اهریمن مشت از ارباب جوان اول حمایت میکنه؟»
«چون دیر رفتم سراغش؟»
اهریمن خندان پلیددل سرش رو تکون داد.
«چون از جانشینی پسر ارشد حمایت میکنه؟»
«احتمالاً اونم نیست.»
«پس چرا از برادرم حمایت میکنه؟»
جوابی غیرمنتظره شنیدم.
«احتمالاً به خاطر رهبر فرقهست.»
«به خاطر پدرم؟»
«تا قبل از اینکه اخیراً خودت رو نشون بدی، ارباب جوان دوم، همه انتظار داشتن ارباب جوان اول جانشین بشه. رهبر فرقه هم اون زمان احتمالاً ذهنش روی همین موضوع متمرکز بود.»
«یعنی اهریمن مشت داره از اراده پدرم پیروی میکنه؟»
«درسته. اون احتمالاً فکر میکنه رهبر فرقه، ارباب جوان اول رو به عنوان جانشینش میخواد. اون خبر نداره که اخیراً اوضاع چقدر تغییر کرده.»
«چون فقط روی آموزش زیردستهاش تمرکز کرده.»
«دقیقاً. اگه بفهمه رهبر فرقه تو رو در نظر داره، ارباب جوان دوم، نظرش رو عوض میکنه.»
اهریمن مست گفته بود پدرم که دیوانه خالص هنرهای رزمیه، اهریمن مشت رو از همه بیشتر دوست داره.
به ذهنم رسید که شاید کسی که پدرم رو از همه بیشتر دوست داشت هم اهریمن مشت بود.
اهریمن خندان پلیددل آخرین نصیحتش رو درباره اهریمن مشت بهم کرد: «لقب اهریمن مشت، شکستناپذیره. اون مردیه که هرگز نباخته. وقتی شکست بخوره، میفهمی اهریمن مشت چه جور آدمیه.»
در سکوت سر تکون دادم. شاید من کسی بودم که اولین شکست رو بهش تحمیل میکردم.
اهریمن خندان پلیددل اشتیاق درونم رو خوند: «ارباب جوان دوم، چرا سعی میکنی انقدر قوی بشی؟»
اون دقیقاً میدونست هدف نهایی من از یادگیری تکنیکهای مشت از اهریمن مشت، به دست آوردن یه شهریار اهریمنی نیست، بلکه از سر میل به قویتر شدنه.
«نکنه رویای اتحاد جهان رو توی سرت داری؟»
«نه.» با قاطعیت گفتم.
«میخوای نفر اول زیر آسمان بشی؟»
«اونم نیست.»
«پس چرا انقدر نفسزنان داری میدوی؟»
«چون پیشبینی میکنم یه روز یه دشمن قدرتمند جلوم ظاهر میشه. دشمنی که اگه مثل یه دیوانه تمرین نکنم، هرگز نمیتونم شکستش بدم. گمانم یه جورایی چنین اضطرابی دارم.»
اضطراب صادقانهام رو بهش نشون دادم. عجیبه که موقع فاش کردن چنین احساساتی برای اهریمن خندان پلیددل، احساس راحتی میکردم.
اهریمن خندان پلیددل در حالی که بیصدا بهم زل زده بود، ناگهان یه تکنیک انگشت اجرا کرد.
ززززززززت.
خط بلندی روی دیوار سفیدی که همیشه بهش خیره میشد، کشیده شد.
شوکه شدم. اون روی دیواری خط کشیده بود که فکر میکردم هرگز خرابش نمیکنه.
«ارباب جوان دوم، تا کجا پیش اومدیم؟»
بعد از مدتها، خطی کشید و ازم پرسید. دفعه قبلی که خط کشیده بود، گفته بودم به خط بقا رسیدم.
شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشیدم و با گذشتن از خط بقایی که قبلاً کشیده بودم، یه خط عمودی انتهای خط اون کشیدم.
«تا اینجا پیش اومدم.»
زمان زیادی رو باهاش نگذرونده بودم. اما دو نبرد مرگ و زندگی که توشون هوای همدیگه رو داشتیم، بهم اجازه داده بود خط رو اینجا بکشم.
«یادت میاد؟ وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم، بهت گفتم با آدمهایی که نقاب میزنن دوست نمیشم. حالا، اصولم عوض شده. از اونجایی که خودمم نقاب میزنم، با آدمهایی که نقاب میزنن دوست میشم.»
اهریمن خندان پلیددل با چشمانی شفاف این رو بهم گفت.
«خودت گفتی، ارباب جوان دوم. گفتی وقتی به اون خط برسیم، با هم دوست میشیم، با هم غذا میخوریم، با هم مینوشیم. با هم خوش میگذرونیم و با هم میجنگیم. اگه یکیمون توی خطر بود، اون یکی میره تا نجاتش بده. و اگه یکی زودتر مُرد، اون یکی روی قبرش شراب میریزه.»
«درسته.»
«اگه اون دشمن قدرتمندی که ازش حرف زدی ظاهر بشه و خودت رو توی خطر ببینی، ارباب جوان دوم...»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن خندان پلیددل اضافه کرد: «من میام و نجاتت میدم.»
«!»
میتونستم بفهمم. خط اهریمن خندان پلیددل همون جایی کشیده شده بود که خط من بود.
پدرم همیشه میگه به آدمها اعتماد نکن. میگه اینجور احساسات، یه عاطفه ارزون و سادهلوحانهست که آدم رو به کشتن میده. با این حال، من این لحظه رو خیلی دوست دارم.
«منتظر میمونم تا نجاتم بدی.»
چشمان اهریمن خندان پلیددل با شفافیت میدرخشید. دیگه نیازی به کلمات نبود.
وقتی میخواستم برگردم و برم، با نگرانی از اهریمن خندان پلیددل پرسیدم: «راستی، اون دیوار حالش خوبه؟ مگه دیوار تمرینت نبود؟»
اون گفته بود که با نگاه کردن به دیوار سفید برای تمرین، نیروی درونی بیشتری به دست میاره. نگرانی من درباره اینکه حالا که دیوار آسیب دیده چیکار میکنه، با نگاه اهریمن خندان پلیددل به دیوار سفیدِ سمت مقابل جواب داده شد.
«هیچوقت از رنگ اون دیوار خوشم نمیاومد. از امروز، رو به این دیوار میشینم.»