چپتر 186: آسون نیست، مگه نه؟

سکوت سنگینی حکمفرما شد.

هیچکس اینجا نمرده بود، اما چیزی از بین رفته بود.

اون غرور، لافزنی و تکبری که مشتهای سیاه تا الان داشتن، قطعا مرده بود.

طبیعتا، نگاهشون به من کاملا عوض شده بود.

هیبت، ترس، خشم.

بسته به شخصیت هر کدومشون، احساسات متفاوتی تو نگاهشون موج میزد.

این اهریمن مشت بود که سکوت رو شکست.

«حالا وحشت شمشیر رو فهمیدین؟»

مشتهای سیاه با صدایی رعدآسا جواب دادن: «بله!»

«وقتی اولین بار تکنیک مشت رو بهتون یاد دادم، بهتون گفتم از شمشیر نترسین. اما حالا، باید بدونین که چطور از شمشیر بترسین.»

گاهی آدم نباید بترسه و گاهی هم لازمه که بترسه.

درسی که اهریمن مشت میخواست امروز به زیردستاش بده این بود که باید هر دوی این ذهنیتها رو داشته باشن.

«برای امروز کافیه.»

با این حرف، اهریمن مشت اول از همه اونجا رو ترک کرد.

جلوی زیردستاش نشون نداد، اما میتونستم حس کنم که اون هم تحتتاثیر قدرت الهیای قرار گرفته که به نمایش گذاشته بودم.

باقیموندههای مشتهای سیاه نتونستن مثل همیشه پراکنده بشن و به من خیره شده بودن.

نگاههای لبریز از هیبت از هر طرف دیده میشد.

دلیلش این بود که ذاتا، پیروان طریقت اهریمنی برای افراد قدرتمند احترام زیادی قائل بودن و اشتیاقشون برای قوی شدن فوقالعاده زیاد بود.

چئون سو-هی به نمایندگی از بقیه پرسید: «اگه اینقدر قوی هستی، چرا میخوای هنر مشتزنی رو یاد بگیری؟ این یه جور تفریح برای آدمای قدرتمنده؟»

سوال خیلی تحریکآمیزی بود.

اون هنوز از اون تکحرکتِ لحظاتی پیش تو شوک بود.

در عین حال، از خودش بابت اینکه اینقدر بیدفاع شکست خورده بود، عصبانی بود.

به عنوان کسی که نمیخواست به هیچکس ببازه، احتمالا میتونست به جایگاه اهریمن مشت بعدی برسه.

با آرامش ازش پرسیدم: «یاد گرفتن هنر مشتزنی چطور میتونه یه تفریح باشه؟»

«پس چرا میخوای یادش بگیری؟»

چرا؟ چون اشتیاقی تو وجودم جوانه زده بود تا اون صخره رو با همین مشت خرد کنم.

«یه لحظه پیش، وقتی شمشیرم به سمتت پرواز کرد، دستام خالی بود. اگه اون موقع بهم حمله میشد چی؟ در برابر استادی که حتی فرصت پس گرفتن شمشیرم رو بهم نمیده، باید چیکار کنم؟ میخوام برای اون لحظه یاد بگیرم. چون این مشت، با ضربه زدن به غفلت حریف، چیزیه که نجاتم میده.»

چئون سو-هی با دقت به من خیره شد.

حتما داشت با خودش فکر میکرد که حرفم از ته دله یا نه، اما برای اون که هنوز جوون بود، خوندن قلب من غیرممکن بود.

بعد از گفتن این حرف، من هم میدان تمرین رو ترک کردم.

درست همونطور که سرنوشت تمام کسایی که به من مربوط میشن در حال تغییره، سرنوشت اونا هم به شکلی تغییر خواهد کرد.

فقط میتونم امیدوار باشم که این تغییر رو به بهبودی باشه.

***

اون شب، داشتم تکنیک مشتزنی رو تمرین میکردم.

فرمهایی رو که یاد گرفته بودم، از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه، به آرومی و با دقت تمرین کردم.

تنها در صورتی میتونستم هنر مشت شکستناپذیر رو که تکنیک مخصوص اهریمن مشت بود به درستی یاد بگیرم که این تکنیکهای پایه به خوبی تو وجودم نهادینه شده باشن.

پاو، پاو، پاو، پانگ!

صدای برخورد مشتهام با هوای خالی رو دوست داشتم.

اشتیاقی تو وجودم شعله میکشید تا تکنیک مشت اهریمن مشت رو یاد بگیرم و سریع به استادی کامل برسم.

«با اینکه دیره، اما داری سخت تلاش میکنی.»

کسی که اومد سراغم، اهریمن مشت بود.

هر بار که صداش رو میشنیدم، از تضاد اون صدای آروم با چهره ترسناکش تعجب میکردم.

کدومشون به ذات واقعیش نزدیکتر بود، چهرهش یا صداش؟

در حقیقت، پیشبینی کرده بودم که اهریمن مشت میاد.

فکر میکردم که اون قطعا به مهارتی که زودتر نشون داده بودم، واکنش نشون میده.

«چون دیر شروع کردم، باید دو برابر تلاش کنم.»

«نه دو برابر، بلکه اگه ده برابر هم تلاش کنی، تو رو به عنوان شاگردم قبول نمیکنم.»

«میتونم دلیلش رو بپرسم؟»

اهریمن مشت جواب نداد، اما حرارت چشماش به جاش حرف میزد.

اون میخواست با من مبارزه کنه.

چون نمیتونست با شاگردش بجنگه.

«میخوای با من مبارزه کنی.»

درست همونطور که اون آتشی رو تو قلب من روشن کرده بود، من هم قلب اون رو به آتیش کشیده بودم.

«من مبارزه نمیکنم.»

لحظهای که باهاش مبارزه کنم، دیگه نمیتونم تکنیک مشت رو یاد بگیرم.

تنها یه راه برای یاد گرفتن تکنیک مشت از اهریمن مشت وجود داره.

جنگ برای جانشینی، مسائل سیاسی، هیچکدوم از اینا مهم نیست.

ما باید از طریق هنرهای رزمی به هم وصل بشیم.

باید اون رو اونقدر تشنه مبارزه با خودم کنم که در نهایت مجبور بشه بهم آموزش بده.

نقشهم اینه.

«دلیلت برای مبارزه نکردن چیه؟»

من هم مثل اون، جوابی ندادم.

اهریمن مشت که بهم خیره شده بود، متوجه معنای پشت مخالفتم شد.

«نگرانی که نکنه من رو شکست بدی.»

موجی از احساسات از چهره اهریمن مشت گذشت.

بعد از به دست آوردن لقب «شکستناپذیر»، احتمالا حتی یک بار هم تجربه نکرده بود که کسی نگران شکست دادن اون باشه.

احتمالا فقط آدمایی رو دیده بود که برای کشته نشدن به دستش دستوپا میزدن.

«ارباب جوان دوم، نیازی نیست چنین نگرانیهایی داشته باشی. هنر رزمیای که یاد گرفتی توسط رهبر فرقه آموزش داده شده، پس حتی اگه ببازم هم مایه شرمساری نیست.»

من هم به معنای پشت حرفاش فکر کردم.

«میخوای مبارزه کنی؟ یا میخوای پیروز بشی؟»

برای لحظهای، اهریمن مشت جا خورد.

«مگه فرقی هم بین این دوتا هست؟»

این حرفش از روی تکبر نبود، بلکه چیزی شبیه به این بود:

«اونقدر به بردن عادت کردی که حتی نمیتونی تفاوتشون رو حس کنی.»

اون قدمی به جلو برداشت و دوباره صورتش رو نزدیک صورت من آورد.

دیدن این چهره ترسناک از چنین فاصله نزدیکی، واقعا تاثیرگذارتر از مشتی بود که به سمتم پرتاب بشه.

«چی میخوای بگی؟»

حرفی رو که اهریمن خندان پلیددل بهم زده بود، به یاد آوردم.

اینکه وقتی اهریمن مشت ببازه، میفهمم چه جور آدمیه.

«اگه اهریمن مشت آسمان خونین یا اهریمن مشت پلیددل بودی، نمیدونم، اما تا وقتی که اهریمن مشت شکستناپذیر هستی، پذیرش شکست برات آسون نخواهد بود.»

«داری میگی من به خاطر شوک شکست، زیر قولم میزنم؟ من رو چی فرض کردی!»

چهره اهریمن مشت شکستناپذیر به شکلی وحشیانه درهم رفت.

اونقدر ترسناک بود که انگار زمینِ کنارش دهن باز میکرد و ارواح پلید از جهنم بیرون میزدن.

«اول تکنیک مشت رو بهم یاد بده. اون وقت باهات تسویهحساب میکنم.»

اهریمن مشت با حالتی که انگار حرفم مضحکه، پوزخندی زد.

«اول باید با من مبارزه کنی.»

اهریمن مشت بعد از گفتن این حرف، رو برگردوند و رفت.

متاسفم، اما این کارتی نیست که تو بتونی باهاش بازی کنی.

تا زمانی که دیوونه هنرهای رزمی هستی، تا زمانی که افسانه شکستناپذیری رو ساختی، اون کارت متعلق به منه.

من میتونم صبر کنم، اما تو نمیتونی.

***

چئون سو-هی در سکوت به گئوم موگوک نگاه میکرد.

با وجود هیاهو — یا شاید هم سکوتِ — دیروز، گئوم موگوک طبق معمول تو تمرینات مشتهای سیاه شرکت کرد.

اون طوری غرق در تمرین بود که انگار اتفاقات دیروز اصلا نیفتاده.

اما مشتهای سیاه متفاوت بودن.

اونا با پمادهای طلایی روی پهلوهاشون ظاهر شدن و شوری متفاوت از روز قبل رو نشون میدادن.

«من دیروز دوباره متولد شدم.»

حتی یکی از مشتهای سیاه بود که این حرف رو مستقیما به زبون آورد.

گئوم موگوک چه از این تغییر و تحول خبر داشت و چه نه، فقط روی تمریناتش تمرکز کرده بود.

حرکاتش از هر کس دیگهای اونجا دقیقتر بود و فرمها رو بهتر درک میکرد.

این شک و تردید که شاید کسی به خاطر اینکه اون پسر رهبر فرقهست، مخفیانه فرمها رو بهش یاد داده، با مهارتی که گئوم موگوک دیروز نشون داد، کاملا از بین رفته بود.

«سوالی داشتم، اگه اشکالی نداشته باشه؟»

درست مثل کاری که رزمیکارهای مشتهای سرخ کرده بودن، افراد مشتهای سیاه هم شروع کردن به پرسیدن درباره فرمها از گئوم موگوک.

«البته.»

گئوم موگوک با صداقت هر چیزی رو که ازش پرسیده بودن توضیح داد.

تنها در عرض یک روز، جو بین مشتهای سیاه تا این حد تغییر کرده بود.

بعد از تمرین اون روز، چئون سو-هی سراغ گئوم موگوک رفت.

«شرط رو باختم، پس به قولم عمل میکنم. بگو چی ازم میخوای.»

اون وقت بود که گئوم موگوک حرفی زد که کاملاً غیرمنتظره بود.

«من رو شاگرد اهریمن مشت کن.»

چئون سو-هی برای لحظهای با چهرهای ماتومبهوت به گئوم موگوک خیره شد.

«اونوقت لطفاً من رو هم جانشین رهبر فرقه کن.»

این حرف رو زد چون فکر میکرد گئوم موگوک داره شوخی میکنه.

اما طولی نکشید که از حالت چهره گئوم موگوک متوجه شد.

اون کاملاً جدی حرف زده بود.

«شوخی نمیکنی.»

«البته که شوخی نمیکنم.»

«من خودم هنوز شاگردش نشدم، اونوقت چطوری قراره تو رو شاگردش کنم؟»

در این برهه از زمان، اهریمن مشت هنوز شاگرد رسمیای برای خودش انتخاب نکرده بود.

اهریمن مشت که وقتی بحث هنرهای رزمی وسط میاومد یه کمالگرا میشد، به این راحتیها تصمیم به انتخاب شاگرد نمیگرفت.

«این دیگه به عهده توئه که نگرانش باشی، چون تو بودی که شرط رو باختی.»

«فکر نمیکردم چنین درخواست احمقانهای داشته باشی.»

«پس چرا اون موقع نگفتی؟ اینکه باید برای درخواستت یه حد و مرزی بذاری.»

«خب... فکر میکردم هر کسی که عقل سلیم داشته باشه، طبیعتاً یه درخواست معقول میکنه.»

«واقعاً دلیلش این بود؟ یا چون فکر میکردی برنده میشی، زحمت گفتنش رو به خودت ندادی؟»

چئون سو-هی نمیتونست حرفش رو رد کنه.

حرفهای گئوم موگوک حقیقت داشت.

وقتی برای برآورده کردن یه خواسته شرط بستن، قصد داشت بگه که نمیتونه درخواستی فراتر از عقل سلیم داشته باشه.

اما غریزهاش مانعش شد.

چون مطمئن بود که برنده میشه، احساس کرد نیازی به گفتن چنین چیزی نیست.

«باشه، قبول دارم.»

گئوم موگوک لبخند زد.

اگه چئون سو-هی اینقدر صادق نبود، احتمالاً یکم بیشتر اذیتش میکرد.

«چی رو قبول داری؟ اگه کسی چنین درخواست مسخرهای میکنه، باید محکم ردش کنی و فراموشش کنی.»

چئون سو-هی برای لحظهای با قلبی آشفته به گئوم موگوک نگاه کرد.

فکر میکرد اون واقعاً آدم غیرقابلپیشبینیایه.

روی برگردوند تا بره.

بعد از چند قدم، ایستاد.

در هر صورت، اون شرط رو باخته بود و غرورش اجازه نمیداد همینطوری بذاره بره.

دوباره به سمتش برگشت.

«باشه، فرض کنیم من چنین تواناییای دارم. با این حال، اگه تو شاگردش بشی، احتمال شاگرد شدن من کم میشه، پس هیچ دلیلی نداره که بهت کمک کنم، مگه نه؟»

«این حرفت اشتباهه. اگه من شاگردش بشم، احتمال شاگرد شدن تو بیشتر میشه.»

«چرا؟»

«پذیرفتن اولین شاگرد سخته، اما بعد از اون، مثل این میمونه که سد شکسته باشه؛ اون شاگرد دوم و سوم رو هم قبول میکنه. و من هم تو رو به عنوان خواهر رزمی کوچیکترم به شدت توصیه میکنم.»

«من رو؟ چرا؟»

گئوم موگوک بهش خیره شد و با آرامش گفت:

«چون حس میکنم تو از هر کسی بهتر از پسش برمیای. چون به نظر میرسه مناسبترین فرد برای اهریمن مشت بعدی باشی.»

چئون سو-هی با خودش فکر کرد که نکنه باز داره شوخی میکنه، اما چهره گئوم موگوک جدی بود.

طوفانی از احساسات توی سینهاش به پا شد.

این حرفی بود که از زمان ورودش به تالار مشت شرقی هرگز نشنیده بود.

خودش، همردههاش.

ارشدها و تازهواردها، همهشون فقط با نگاه به بالا میدویدن.

از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه، همهشون با این ذهنیت میدویدن که اگه حذف بشن، میمیرن.

با وجود اینکه همردههایی بودن که با هم سختی کشیده بودن، اما اون هرگز با صداقت حرف خوبی به کسی نزده بود.

هرگز هم چنین حرفهایی نشنیده بود.

در عوض، ته دلش مخفیانه آرزو میکرد.

آرزو میکرد که بقیه دوران سختتری نسبت به اون داشته باشن.

که بقیه از رقابت حذف بشن.

تا خودش بتونه اهریمن مشت بشه.

با این حال، این گئوم موگوک که فقط چند روز بود دیده بودش، بدون هیچ تردیدی چنین حرفهایی میزد.

در تمام اون مدت طولانی، اونها حتی یک بار هم چنین حرفهایی با هم رد و بدل نکرده بودن.

نه اینکه از نشنیدنشون تلخکام شده باشه.

قلبش سنگین شد، انگار که با اعتراف به اینکه تا حالا خودش هم این حرفها رو به کسی نزده، به تنگنظری خودش پی برده بود.

«تو حتی من رو درست نمیشناسی!»

از شدت عصبانیت برافروخته شد، روی برگردوند و رفت.

* * *

اون شب، چئون سو-هی نمیتونست به راحتی بخوابه.

حرفهای گئوم موگوک مدام توی ذهنش میاومد.

آیا واقعاً اون فرد مناسبی برای اهریمن مشت شدن بود؟

در حالی که از این پهلو به اون پهلو میشد و نمیتونست بخوابه، دیگه طاقت نیاورد و به سمت اقامتگاه گئوم موگوک رفت.

دیر وقت بود، برای همین حتی فکرش رو هم نمیکرد که بتونه ببینتش.

فقط از روی درماندگی بیرون زده بود، اما در کمال تعجب، گئوم موگوک مشغول تمرین هنرهای رزمیاش بود.

تمرینش اونقدر جدی بود که چئون سو-هی حتی نتونست برای اعلام حضورش بهش سلام کنه.

همونجا ایستاد، نگران بود که نکنه مزاحمش بشه.

بالاخره گئوم موگوک که یک دور از فرمها رو تموم کرده بود، روی سنگی صاف توی حیاط نشست و پرسید:

«یه فنجون چای میخوای؟»

«نه، ممنون.»

چئون سو-هی کنارش نشست.

بوی عرق گئوم موگوک که به مشامش میرسید، ناخوشایند نبود.

«دیره، اما اومدم چون باید این رو تایید میکردم. اگه واقعاً شاگردش بشی، من رو به عنوان خواهر رزمی کوچیکترت توصیه میکنی؟»

«میکنم.»

چقدر باید حرفش رو باور میکرد؟ وقتی رفقای مشت سیاه برای نوشیدن دور هم جمع میشدن، چیزهایی بود که همیشه دربارهشون حرف میزدن.

به هیچکس اعتماد نکن.

این اولین اصل برای بقای طولانیمدت در دنیای رزمی بود.

«هدف من یاد گرفتن هنرهای رزمی اهریمن مشته. کسی که جایگاه اهریمن مشت رو به ارث میبره، خواهر رزمی کوچیکتر من خواهد بود.»

وقتی چنین لحظه وسوسهانگیز قدرتمندی واقعاً فرا رسید، قضاوت کردن براش سخت شد.

«خواهر رزمی کوچیکتر من، که اهریمن آسمانی برادر رزمی بزرگترشه.»

آره، بقیه هم همینطوری فریب میخورن.

حتی با اینکه خوب میدونه اینها حرفهای شیرینی هستن، قلبش اینطوری میتپه، پس حتماً داره خامش میشه.

اگه بخواد با این وسوسهها از من سوءاستفاده کنه چی؟ اگه بعد از اینکه تا آخرین قطره ازم استفاده کرد، برای ساکت کردنم من رو بکشه چی؟ تصویر شمشیر گئوم موگوک توی ذهنش نقش بست.

همونطور که شمشیر صورتش رو میشکافت، این رو میگفت.

دختر سادهلوح.

درست همون موقع، گئوم موگوک با لحنی آرام باهاش حرف زد.

«زندگی آسون نیست، مگه نه؟»

اون تکجمله که با ملایمت ادا شد، مثل ضربهای به قلبش نشست.

برای لحظهای دلش خواست فریاد بزنه.

تو فکر کردی کی هستی که مدام طوری رفتار میکنی که انگار چیزی درباره من میدونی؟ زندگی آسونه، من دارم خیلی خوب از پسش برمیام.

چی قراره سخت باشه؟ من فقط باید بدوم و باز هم بدوم.

فقط باید با نگاه به بالا بدوم.

اما کلماتی که الان از لبهاش جاری شدن، اراده قلبش رو منتقل میکردن، نه عقلش رو.

«... آسون نیست.»

بدون اینکه خودش بفهمه اینطور جواب داد.

اون هرگز حتی یک بار هم جنبه ضعیفش رو به بقیه نشون نداده بود.

در تمام زندگیاش هرگز کلمه «سخت» رو به زبون نیاورده بود.

تا الان خوب طاقت آورده بود.

لحظهای که بهش اعتراف کرد، اشکها از صورت چئون سو-هی سادرین گشتن.

از این اشکهای ناگهانی حتی بیشتر دستپاچه شد.

اونها اونقدر ناگهانی سرازیر شده بودن که حتی وقت نکرد جلوی خودش رو بگیره.

مگه اشک میتونه اینطوری ناگهانی جاری بشه؟ اصلاً احساس غم نمیکرد، پس چرا اشکها میریختن؟ اون که از وقتی بزرگ شده بود هرگز گریه نکرده بود، کاملاً گیج شده بود.

«نـ-نه، این...»

درست وقتی که داشت با عجله با آستینش اشکهاش رو پاک میکرد، کسی وارد شد و گفت:

«میدونستم! بازرس سو راست میگفت که تو یه آدم هوسبازی. اول یه عشق سرنوشتساز، حالا هم که داری زنها رو به گریه میندازی.»

گئوم موگوک به شخصی که وارد شده بود لبخند درخشانی زد و چئون سو-هی جا خورد.

این اولین بار در زندگیاش بود که زنی به این زیبایی میدید.