چپتر 187: کی تصمیم گرفت اون برادر ارشدت باشه؟
چپتر 187: کی تصمیم گرفت اون برادر ارشدت باشه؟
زیر نور ماه، زنی با رداهای سفید و بیلکه ایستاده بود.
او با آن زیبایی والایش، طوری به نظر میرسید که انگار همین الان از آسمانها هبوط کرده است.
چئون سو-هی دوباره با آستینش اشکهایش را پاک کرد.
با خودش فکر کرد که شاید این اشکهای ناگهانی باعث شدهاند دچار توهم شود.
اما آن زن زیبا در مقابلش لبخند درخشانی میزد و خودش را معرفی میکرد.
«از دیدنت خوشحالم. اسم من لی آنه. محافظ سابق ارباب جوان بودم.»
لی آن با شادابی به او سلام کرد.
او همیشه آدم سرزندهای بود، اما اخیراً حتی بیشتر از قبل اینطور به نظر میرسید.
هر حرکتش لبریز از اعتمادبهنفس بود.
«من چئون سو-هی از مشتهای سیاه تالار مشت شرقی هستم.»
«آه! از دیدنتون افتخار میکنم.»
«من رو میشناسی؟»
«البته. شما مشت آهنین شماره یک تالار مشت شرقی هستید، مگه نه؟»
چئون سو-هی حس کرد گرمایی در وجودش پخش میشود.
این فقط به خاطر تعریف و تمجید نبود.
تعریف لی آن آن لحن همیشگیِ «یه زن که تکنیکهای مشتزنی تمرین میکنه؟ چقدر عجیب» را که او اغلب با آن مواجه میشد، نداشت.
«حرفی که موقع اومدن زدم فقط یه شوخی برای اذیت کردن ارباب جوان بود. اگه ناراحت شدید، لطفاً من رو ببخشید.»
«مشکلی نیست.»
«پس، میذارم شما دوتا با هم حرف بزنید. من بعداً برمیگردم.»
وقتی لی آن تعظیم کرد و چرخید تا برود، گئوم موگوک متوقفش کرد.
«حالا که اینجایی، بمون و یه مدت با هم گپ بزنیم.»
لی آن با احتیاط از چئون سو-هی پرسید: «اشکالی نداره؟»
«البته که نه.»
چئون سو-هی نسبت به این زن زیبا کنجکاو شده بود.
این دو زن تضاد کاملی با هم داشتند.
لی آن زیبایی والا و باوقاری داشت، در حالی که چئون سو-هی سرسختیای داشت که نشان میداد اگر به هر جایی پرتاب شود، زنده میماند.
«لطفاً سوءتفاهم نشه. من به خاطر ارباب جوان دوم گریه نمیکردم.»
«واقعاً؟»
«بله؟»
چشمان لی آن در حالی که دوباره میپرسید، برق زد: «واقعاً به خاطر ارباب جوان گریه نمیکردی؟ من که مدام به خاطر اون گریه میکنم.»
لی آن به گئوم موگوک نگاه کرد و گفت: «اون هر بار اشکم رو درمیاره.»
چئون سو-هی با شهود زنانهاش متوجه شد.
او عاشق گئوم موگوک بود.
«تو محافظ ارباب جوان دوم بودی؟»
«بله، هرچند الان اخراج شدم.»
«چرا اخراج شدی؟»
«میگه برای خوشبختی خودمه، اما این فقط یه بهانهست، مگه نه؟»
«البته که هست. مراقب باش. آدمهای دخترباز توی حرف زدن مهارت دارن.»
«اون ماهرترین سخنور توی کل دنیای رزمیه.»
گئوم موگوک لبخندی زد و خطاب به هر دو گفت: «مگه چقدره که همدیگه رو میشناسید که انقدر زود با هم صمیمی شدید؟»
هر دو زن نسبت به یکدیگر حس خوبی داشتند.
لی آن همیشه از زنان قدرتمندی مثل چئون سو-هی خوشش میآمد.
او همان تیپ آدمی بود که خودش میخواست به آن تبدیل شود.
برخورد اول چئون سو-هی با لی آن هم بد نبود.
زنی به این زیبایی ممکن بود هاله غیرقابلدسترس و ناخوشایندی داشته باشد، اما او اصلاً اینطور نبود.
لی آن از گئوم موگوک پرسید: «تمریناتت خوب پیش میره؟»
«اگه خبرش به گوش کسی مثل تو که فقط خودش رو توی زمینهای تمرین حبس میکنه رسیده، پس دیگه کسی توی فرقه اصلی نیست که ندونه.»
«دیروز حتی آشپزهای توی آشپزخونه هم موقع غذا درست کردن داشتن درباره قبولی تو توی آزمون مشتهای سرخ حرف میزدن. شنیدم بعضیها حتی سر اینکه شاگرد میشی یا نه، شرطبندی میکنن.»
در واقع، این حقیقت که گئوم موگوک در تالار مشت شرقی تکنیکهای مشتزنی یاد میگرفت، نقل محفل فرقه شده بود.
لی آن با نگاهی نرم از گئوم موگوک پرسید: «چطوره؟»
«خوبه.»
چئون سو-هی لبخند زدن لی آن به جواب گئوم موگوک را تماشا کرد.
او اعتماد عمیقی را بین آن دو حس کرد و برای لحظهای دچار حسادت شد.
او هیچکس را نداشت که اینطور باشد، حتی کسی که بتواند تظاهر کند.
«اما این وقت شب چی باعث شده بیای اینجا؟»
«داشتم تمرین میکردم و یهو دلم خواست ببینمت، ارباب جوان.»
گئوم موگوک با دقت به او خیره شد و بعد ناگهان پرسید: «اومده؟»
در مقابل این سوال مرموز، لی آن با چهرهای جدی سر تکان داد.
«فکر کنم اومده.»
با این حرف، گئوم موگوک از روی تختهسنگ بلند شد و به وسط حیاط رفت.
«بیا یه مبارزه تمرینی بکنیم.»
لی آن قبل از رفتن به وسط حیاط، سر کوتاهی برای چئون سو-هی تکان داد.
شروع ناگهانی یک مبارزه تمرینی در این موقعیت بیادبی بود، اما این موضوع برای او مهمتر از آن بود که از دستش بدهد.
چئون سو-هی با درک جو حاکم، به سرعت از جایش بلند شد.
«من دیگه باید برم.»
گئوم موگوک جلوی رفتنش را گرفت.
«میتونی تماشا کنی. نه، باید تماشا کنی. این مبارزه کمک بزرگی بهت میکنه، دوشیزه چئون.»
این درسی از طرف گئوم موگوک برای کسی بود که قرار بود اهریمن مشت بعدی شود.
«واقعاً اشکالی نداره؟»
«تو اشکهای ارزشمندی ریختی؛ قبل از رفتن باید در ازای اونها چیزی به دست بیاری.»
با شنیدن عبارت «اشکهای ارزشمند»، چشمان چئون سو-هی دوباره داغ شد.
«من چم شده؟»
انگار سدی در درونش شکسته بود و اشکها مدام تهدید به سرازیر شدن میکردند.
او از این تجربه جدید دستپاچه شده بود، اما خوشبختانه، گئوم موگوک و لی آن روبروی هم ایستاده بودند و در شرف شروع مبارزه بودند.
«من با تکنیکهای مشتزنی باهات روبرو میشم.»
«بله!»
«هی، لی آن! من بدون شمشیر میجنگم، نگران نیستی؟»
«نگران؟ ارباب جوان، حتی اگه بدون دست و پا هم بجنگی، من باز هم نمیتونم ببرم.»
«درسته. تا وقتی که این زبون رو دارم.»
چئون سو-هی که از کنار تماشا میکرد، به نشانه تایید سر تکان داد.
گئوم موگوک در حالی که پشتش به او بود، گفت: «سرت رو تکون نده.»
در پاسخ، چئون سو-هی حتی با تاکید بیشتری سر تکان داد.
او مردی بود که پشت سرش هم چشم داشت؛ در واقع، اینکه شمشیر داشته باشد یا نه، مسئله نبود.
وقتی مبارزه شروع شد، لی آن در ابتدا نمیتوانست تمرکز کند.
هرچند گفته بود به او ایمان دارد، اما نگران بود که گئوم موگوک با دست خالی آسیب ببیند.
اما بعد از رد و بدل کردن چند ضربه، به این نتیجه رسید که نگرانیاش کاملاً بیاساس است.
گئوم موگوک خیلی سریع بود.
انگار حتی اگر همین الان ده تا شمشیر هم در دست داشت، نمیتوانست حتی یک تار مو از سر او کم کند.
«من کی هستم که بخوام نگران اون باشم!»
گئوم موگوک بیامان به او فشار میآورد.
مشتی با قدرت کافی برای خرد کردن فک او به سمت صورتش پرتاب شد.
وقتی به سختی از آن جاخالی داد، مشت دیگری به سمت پهلویش آمد.
این بار هم بدنش را چرخاند و به سختی توانست از آن دوری کند.
اگر برخورد میکرد، تمام دندههایش میشکست.
وووش! هوووش!
هر بار که مشت گئوم موگوک در هوا حرکت میکرد، صدایی به تیزیِ شکافتن باد توسط شمشیر شنیده میشد.
او با ناامیدی دفاع میکرد و جاخالی میداد و سعی داشت فاصله بگیرد، اما گئوم موگوک مثل سایه به او چسبیده بود.
وقتی اجازه میدادی نزدیک شود، خلاص شدن از دستش کار راحتی نبود.
«آه، پس آدم اینطوری میمیره!»
لی آن داشت تجربه جدیدی را از سر میگذراند، مبارزه با یک استاد تکنیکهای مشتزنی.
چون نمیتوانست هیچ فاصلهای ایجاد کند، قادر نبود حتی نیمی از قدرت تکنیک شمشیرزنیاش را به نمایش بگذارد.
در مقابل، مشتهای گئوم موگوک بیوقفه نقاط حیاتی او را هدف میگرفتند.
او از تمام توانش استفاده میکرد تا به سختی از آنها جاخالی بدهد.
لی آن با درک اینکه اگر فقط به جاخالی دادن ادامه دهد در نهایت شکست خواهد خورد، سعی کرد راهی برای پاتک زدن پیدا کند.
در یک لحظه حساس، او شکافی در دفاع گئوم موگوک پیدا کرد و از آن برای ایجاد فاصله استفاده کرد.
«حالا!»
فقط یک فرصت وجود داشت!
شمشیرش در هوا رقصید.
وقتی او فرم دوم تکنیک شمشیر آسمان پرنده یعنی فرم دگرگونی آسمان را اجرا کرد، شمشیرش دوازده تغییر ایجاد کرد.
نفسی که چئون سو-هی در تمام طول مبارزه حبس کرده بود، بالاخره از بین لبهایش خارج شد.
«آه!»
گئوم موگوک با استفاده از گامبرداریِ تکنیک مشتهای سیاه، از آن حمله که غیرقابلاجتناب به نظر میرسید، جاخالی داد.
آن گامبرداری، همان گامبرداری بود؟
او دوباره متوجه شد تکنیک مشتزنیای که یاد میگیرد چقدر شگفتانگیز است.
قلبش انگار داشت از سینه بیرون میزد وقتی تماشا میکرد.
دلش میخواست وسط بپره و کنارشون بجنگه.
دلش میخواست تکنیکها رو درست مثل گئوم موگوک اجرا کنه.
اما این تنها تأثیری نبود که اون مبارزه تمرینی روش گذاشت.
گئوم موگوک، یه استاد برتر و ارباب جوان دوم فرقه، دنبال اهریمن مشت گشته بود تا هنرش رو یاد بگیره.
لی آن، زنی که اونقدر زیبا بود که میشد زیباترین بانوی زیر آسمان صداش کرد، توی دل شب اینجا بود و داشت شمشیرزنیش رو تمرین میکرد.
ترکیبی از شرم و تحسین وجودش رو فرا گرفت و تصویر این دو نفر مثل صحنهای از یه نقاشی توی قلبش حک شد.
«آفرین!»
گئوم موگوک لبخند درخشانی به لی آن زد.
اون رو به مرز تواناییهاش رسونده بود و در عین حال بهش فرصتی برای فرار داده بود؛ و لی آن هم اون رو از دست نداده و راهی برای بقا پیدا کرده بود.
این ثمره تمرینات سختش بود.
«هنوز یه جور حس گزگز دارم.»
گئوم موگوک میتونست بفهمه.
اون تقریباً به ستاره نهم رسیده بود و داشت دنبال ورودی میگشت.
«از فردا هر شب بیا پیشم.»
«ممنونم، ارباب جوان.»
درست همونطور که پدرش به زور اون رو به تسلط کامل در چهار گام باد الهی رسونده بود، گئوم موگوک هم قصد داشت تکنیک شمشیر آسمان پرنده لی آن رو به ستاره نهم برسونه.
وقتی شمشیرزنی اون به ستاره نهم میرسید، دیگه مهم نبود کجا باشه، گئوم موگوک میتونست خیالی آسوده داشته باشه.
وقتی صحبت گئوم موگوک و لی آن تموم شد، چئون سو-هی با صدایی لرزون لب به سخن باز کرد.
«راستش، اون شمشیری که شما سمتم پرتاب کردید، ارباب جوان دوم، چون خیلی غیرواقعی بود ترسناک نبود. اما شمشیری که این رزمیکار توی دل شب، وقتی بقیه خواب بودن، به دست گرفت... اون ترسناک بود.»
آیا میتونست در برابر شمشیری که با چنین تمرینات شبانهای صیقل خورده بود، پیروز بشه؟
اون ته دلش باور داشت که قویترین زن بین همسنوسالهای خودش در دنیای رزمیه.
اما بعد از تماشای این مبارزه تمرینی، فهمید که این چیزی جز تکبر نبوده.
تمایل به شکست نخوردن باعث شد هر دو مشتش رو محکم گره کنه.
در اون لحظه، آتشی در قلب اون هم روشن شد.
چئون سو-هی که اون گرمای شدید رو حس میکرد، بیاختیار گفت:
«لطفاً به منم یاد بدید. برادر ارشد.»
برادر ارشد.
حتماً میدونست.
حتماً میدونست اگه این کلمات به گوش اهریمن مشت برسه، چه دردسر بزرگی براش درست میشه.
حتی اگه اخراج میشد هم هیچ عذر و بهانهای نداشت.
این جملهای بود که زندگیش رو روش شرط بسته بود.
برادر ارشد.
شاید وقتی به اقامتگاهش برمیگشت، تمام شب رو بابت گفتن این حرف در این لحظه پشیمون میشد.
به همین خاطر بود که گئوم موگوک با گرمی باهاش حرف زد.
«باشه، تو هم بیا. خواهر کوچکتر.»
پشیمونیهای بعدی برای بعد بود؛ در حال حاضر، چهره چئون سو-هی از شادی پر شده بود.
با اینکه لی آن شاید حس طردشدگی بیهودهای پیدا میکرد، انگار که تمرینات خودش داره مختل میشه، اما با قلبی شاد از اون استقبال کرد.
یه آدم باید تغییر کنه تا هنرهای رزمیش تغییر کنن.
گئوم موگوک مطمئن بود که این سعه صدرِ لی آن، اون رو به جایگاه یه استاد برتر میرسونه.
و اینطور شد که لی آن بعد از مهمونیِ نوشیدنی، دومین دورهمی رو راه انداخت.
«به جلسه تمرین آخر شب خوش اومدید.»
* * *
تمرینات مشتهای سیاه ادامه داشت.
در میون تمام اینها، من درگیر نبرد ارادهها با اهریمن مشت بودم.
این مبارزهای بود تا ببینیم کی اول پرچم سفید رو بالا میبره.
من به این مبارزه اطمینان داشتم.
زندگی من سراسر آماده شدن و دوباره آماده شدن بود.
یادگیری تکنیکهای اهریمن مشت تنها راه برای رفتن به مرحله بعد نبود.
تکنیکهای اهریمن مشت فقط بخشی از فرآیندی بود که در اون تمام مقدماتم رو همزمان فراهم میکردم.
میتونستم تکنیکهای مشت اون رو الان یاد بگیرم، فردا، یا یه سال دیگه.
چرا؟ چون کارهای زیادی برای انجام دادن، چیزهای زیادی برای یاد گرفتن و آدمهای زیادی برای مراقبت کردن داشتم.
من بیوقفه داشتم چیزهای دیگه رو هم آماده میکردم.
فکر میکنی میتونی کسی مثل من رو شکست بدی؟
چشمهای من گهگاه با چشمهای اهریمن مشت تلاقی میکرد.
هر وقت این اتفاق میافتاد، با نگاههامون با هم حرف میزدیم.
— تسلیم شو.
— تو تسلیم شو.
— من میتونم تا تهش برم.
— منم همینطور.
— من جوونم.
— واسه همینه که دووم نمیاری.
اون احتمالاً فکر میکرد من نمیتونم تحمل کنم چون از تمرینات خسته میشم، اما این اشتباه محاسباتیش بود.
من یه جوون معمولی نبودم.
* * *
شبها، به لی آن و چئون سو-هی آموزش میدادم.
در اولین روز تمرینشون، چئون سو-هی ازم پرسید:
«برادر ارشد، رزمیکار لی داره یه هنر رزمی به این مهمی رو یاد میگیره. واقعاً اشکالی نداره من اینجا باشم؟»
با اینکه اون روز با ناامیدی خواسته بود با هم بهشون آموزش داده بشه، اما حالا که واقعاً داشتن با هم تمرین میکردن، انگار احساس پشیمونی میکرد.
بهش گفتم:
«تو از اون هنر رزمی مهمتری. اهریمن مشتِ فعلی، اهریمن مشتِ پدرم و اهریمن مشتِ برادرمه. اهریمن مشتِ من، تویی.»
اهریمن آسمانی و اهریمن مشتِ آینده.
موجی از احساسات در چهرهاش دوید.
بعد، درباره بدترین حالت ممکن پرسید:
«اگه من اهریمن مشت نشم و تو هم اهریمن آسمانی نشی چی؟»
«اونوقت هر سه تامون مجبوریم یه رستوران سوپ جلوی مقر اصلی اتحاد رزمی باز کنیم.»
چئون سو-هی زد زیر خنده، شاید داشت من رو تصور میکرد که با استفاده از تکنیک دگرگونی فرم، کاسههای سوپی رو که انگار از غیب توی آشپزخونه ظاهر شدن، جابهجا میکنم.
به نظر میرسید این اولین باری بود که از زمان ملاقاتمون، اینطور از ته دل میخندید.
«اما چرا جلوی مقر اصلی اتحاد رزمی؟»
لی آن به جای من جواب داد:
«شاید زنی اونجا باشه که میخواد ببینتش.»
«آها!»
فریاد زدم که اینطور نیست، اما اون دو تا از قبل داشتن سر تکون میدادن و بحث درباره ویژگیهای یه مرد عیاش رو شروع کرده بودن.
در پنجمین روز از تمرینات آخر شب، لی آن بالاخره درِ ستاره نهم رو پیدا کرد.
شمشیرش سریعتر و قویتر شد و دستخوش تغییرات شکوهی شد.
نیازی به کلمات تشکر یا تبریک نبود.
لی آن دوید سمت من و دستهاش رو دورم حلقه کرد.
محکم بغلش کردم.
سخت تلاش کردی، لی آن.
حالا فقط یه مانع دیگه تا تسلط کامل باقی مونده.
در اون لحظه، صدای فینفین کردن، من و لی آن رو غافلگیر کرد و به چئون سو-هی نگاه کردیم.
داشت گریه میکرد.
«فکر کنم اون روز مجرای اشکم باز شده. توی زندگیم هیچوقت گریه نکرده بودم، اما حالا مدام اشکم درمیاد.»
وقتی اون گریه کرد، لی آن هم شروع کرد به گریه کردن.
«تو چرا گریه میکنی؟»
«چون رزمیکار چئون داره گریه میکنه.»
دو زن پشتشون رو به هم کردن و زار زار گریه کردن.
«شما زنهای سرسختی که میتونید هر مردی رو توی دنیا کتک بزنید، چرا دارید اینطوری رفتار میکنید؟»
چئون سو-هی اشکهاش رو پاک کرد و گفت:
«برادر ارشد، لطفاً به آموزش دادن به من ادامه بدید.»
از فکر تموم شدن تمرینات آخر شب خیلی غمگین بود.
لی آن به نیابت از اون پادرمیانی کرد:
«ارباب جوان، بیایید این جلسه تمرین آخر شب رو ادامه بدیم.»
درست در همون لحظه بود.
صدایی سرد از پشت سرمون بلند شد.
«کی تصمیم گرفت که اون برادر ارشدته؟»
چئون سو-هی از ترس از جا پرید و رنگش پرید.
اهریمن مشت داشت وارد جایی میشد که ما بودیم، با چهرهای که مثل یه اهریمن ترسناک بود.
با چهرهای آروم بهش سلام دادم.
«خوش اومدید.»
در حقیقت، میدونستم اهریمن مشت اونجا بوده.
اون قبلاً هم دو بار اومده و رفته بود.
عادت داشت خودش رو مخفی کنه و مخفیانه تماشا کنه و بعد بره.
واقعاً وقتی تماشا میکرد به چی فکر میکرد؟
اهریمن مشت توی حیاط ایستاد و به من، لی آن و چئون سو-هی خیره شد.
چئون سو-هی، به خصوص، در وضعیت شوک کامل بود.
اهریمن مشت شنیده بود که اون من رو برادر ارشد صدا میکنه و هیچ راهی برای عذر و بهانه باقی نمونده بود.
از ترس اخراج شدن از تالار مشت شرقی، سرش رو پایین انداخته بود و تمام بدنش میلرزید.
احتمالاً داشت دعا میکرد که کلمات «تو اخراجی» رو نشنوه.
اهریمن مشت با اون چهره اهریمنیش، چیزی گفت که کاملاً غیرقابلتصور بود.
«بذارید منم به این جلسه تمرین آخر شب ملحق بشم.»