چپتر 188: قوی‌تر شدن چه فایدهای داره؟
چپتر 188: قوی‌تر شدن چه فایدهای داره؟
واقعاً غافلگیر شدیم.
شنیدن عبارت «جلسهی تمرین آخر شب» از زبون اهریمن مشت به اندازهی کافی عجیب بود، اما اینکه خودش درخواست کرد توی این جلسه شرکت کنه، دیگه واقعاً شوکهکننده بود.
چئون سو-هی که سرش رو پایین انداخته بود، با تعجب سرش رو بلند کرد تا ببینه درست شنیده یا نه، اما وقتی چشمش به چشمهای اهریمن مشت افتاد، با عجله دوباره سرش رو پایین انداخت.
اهریمن مشت به من خیره شد و منتظر جواب موند.
«من رهبر این جلسات نیستم.»
نگاهم رو به سمت لی آن چرخوندم.
نگاهی که اون بهم انداخت دقیقاً این معنی رو میداد: «واقعاً که ارباب جوان! داری این رو میندازی گردن من؟» لی آن برخلاف نگاه مضطربش، با آرامش به اهریمن مشت ادای احترام کرد.
«اجازه بدید خودم رو بهطور رسمی معرفی کنم. من لی آن هستم.»
اهریمن مشت فقط یه بار سرش رو تکون داد.
حتی زیبایی لی آن هم نمیتونست از ابهت و ترسناکی چهرهی اهریمن مشت کم کنه.
«درسته که من این جلسات رو شروع کردم، اما کسی نیستم که به تنهایی تصمیم بگیره.»
لی آن به چئون سو-هی نگاه کرد.
توی چهرهی چئون سو-هی نوشته شده بود: «داری این رو پاس میدی به من، مگه نه؟»
لی آن خودش رو به اون راه زد و ازش پرسید: «نظر شما چیه، دوشیزه چئون؟»
چئون سو-هی بدون لحظهای تردید فریاد زد: «من کاملاً موافقم، بدون هیچ قید و شرطی!»
اهریمن مشت سرش رو تکون داد و از لی آن پرسید: «و تو؟»
تنها کسی که میتونست بعد از دیدن اون چهره مخالفت کنه، پدرم بود.
«من هم موافقم.»
وقتی لی آن هم موافقت کرد، نگاه اهریمن مشت بالاخره به سمت من برگشت: «و تو؟»
«البته که من مخالفم.»
برای یه لحظه، عضلات صورت اهریمن مشت منقبض شد، اما من حتی پلک هم نزدم.
«دلیلش؟»
«چون اینطوری فضا سنگین و ناخوشایند میشه. برای من فرقی نداره، اما برای این دو نفر چقدر سخت میشه؟ مخصوصاً دوشیزه چئون که مجبوره شما رو هم روز ببینه و هم شب. حتماً براش عذابآور میشه.»
چئون سو-هی سریعتر از فرم آسمان لاجوردیِ من، گفت: «من مشکلی ندارم. در واقع، خوشحال میشم که بتونم دوباره شما رو ببینم.»
با این حرف، اهریمن مشت بهم گفت: «اون میگه که خوشحاله.»
«چطور ممکنه؟ بذارید یه مثال ساده براتون بزنم. فرض کنید از فردا، باید با پدرم هنرهای رزمی تمرین کنید.»
چهرهی اهریمن مشت همین حالا هم درهم رفته بود.
یه جور احساس ناراحتی که میخواست پنهانش کنه اما نمیتونست.
خب، پدرم اینطوریه دیگه.
«بعد از اینکه تمام روز رو با هم تمرین کردید، شب هم باید دوباره ببینیدش. حالا چه حسی بهتون دست میده؟»
مثالی بود که نمیشد ردش کرد.
پدر، من رو ببخش.
«پس باید چیکار کرد؟»
اینها حرفهایی بود که هرگز نباید از دهان اهریمن مشت بیرون میاومد.
حالا که تا اینجا پیش اومده بود، معلومه که باید راه رو براش باز میکردم.
فقط هزینهی ورودش یه کم بالا بود.
«لطفاً فرم اولِ هنر مشت شکستناپذیرتون که امضای کار شماست رو بهم یاد بدید.»
تکنیک مشهور اهریمن مشت در هنر مشت شکستناپذیر، مشت آسورای تندر بود.
این یه تکنیک مشتزنی خشن، قدرتمند و مستبدانه بود؛ هنر رزمیِ شاخص اهریمن مشت به این معروف بود که وقتی مشت آسورای تندر در سطح بالایی اجرا بشه، صدای رعد و برق از مشتها به گوش میرسه.
مشت آسورای تندر در مجموع از شش فرم تشکیل شده بود و من ازش میخواستم که فرم اولش رو بهم یاد بده.
«اون بچهها هستن که معذب میشن، پس چرا تویی که میخوای یه هنر رزمی یاد بگیری؟»
«اونها درک میکنن. من هم در عوضش براشون جبران میکنم.»
لی آن و چئون سو-هی که از کنار تماشا میکردن، احتمالاً فکر میکردن اهریمن مشت هرگز قبول نمیکنه.
نه فقط اونها، هر کس دیگهای هم همین فکر رو میکرد، اما من فقط شانسم رو امتحان کردم.
مهم این بود که قدم به قدم، بدون توجه به هر چیزی، به سمت هدفم حرکت کنم.
البته برای این حرکت جسورانهم دلیل داشتم.
اون قبلاً دو بار مخفیانه به اینجا سر زده بود و حالا خودش شخصاً تمایلش رو برای پیوستن به جلسه ابراز کرده بود.
دلیلش هر چی که بود، اون هم اشتیاق زیادی برای شرکت در این جلسات داشت.
«من رو احمق فرض کردی؟»
«البته که نه. اما فکر میکنم شاید به خاطر من، تظاهر کنی که اونقدرها هم باهوش نیستی.»
من با نگاهم با اهریمن مشت صحبت کردم.
«عجب دیوانهای!» بله، درسته.
زیاد میشنوم که بهم میگن دیوانه.
اهریمن مشت بعد از اینکه لحظهای بهم خیره شد، چرخید و راهش رو کشید و رفت.
در حقیقت، اون میتونست پافشاری کنه.
اگه با زور میخواست وارد بشه، من چارهای جز قبول کردن نداشتم.
اگه از این حقیقت که چئون سو-هی من رو برادر ارشد صدا کرده بود به عنوان یه نقطهضعف استفاده میکرد و فشار میآورد، مجبور میشدم دقیقاً همونطوری که میخواد عمل کنم.
اما وقتی مخالفت کردم، اهریمن مشت خیلی راحت عقبنشینی کرد.
اون آدم پستی نبود.
شخصیتی داشت که برازندهی نام اهریمن مشت بود.
با رفتن اون، تنشِ چئون سو-هی فروکش کرد و همونجا روی زمین ولو شد.
«آخ! فکر کردم همین الان قلبم از سینه میزنه بیرون.»
لی آن هم سرش رو تکون داد: «میدونستم ترسناکه، اما فکر نمیکردم از نزدیک اینقدر بد باشه.»
وقتی لی آن یه کم آروم شد، ازم پرسید: «اما چرا اهریمن مشت میخواد توی این جلسات شرکت کنه؟»
برای اون که اصلاً نمیتونست درکش کنه، فکری رو که یهو به ذهنم رسیده بود به زبون آوردم: «چون تنهاست؟»
من این رو به شوخی نگفته بودم، اما لی آن شوخی برداشت کرد: «لطفاً شوخی نکنید.»
«من از کجا بدونم توی دلش چی میگذره؟»
اما یه چیز قطعی بود: «هدف نهاییش احتمالاً مبارزه با منه.»
«با شما، ارباب جوان؟»
«بله. احتمالاً میخواد با هم تمرین کنیم و بعد تمرین رو بهونه کنه تا باهام مبارزه کنه.»
لی آن جا خورد.
احتمالاً هرگز فکرش رو هم نمیکرد که اهریمن مشت چنین نقشهای داشته باشه.
«اگه میخواد مبارزه کنه، خب میتونه توی طول روز این کار رو بکنه، مگه نه؟»
«اما اون موقع زیردستهاش دارن تماشا میکنن، درسته؟»
«خب میتونه شما رو بکشه کنار و درخواست مبارزه بده، نمیتونه؟»
«چون بهش گفتم که به هیچ وجه باهاش مبارزه نمیکنم.»
«پس میخواد بیاد توی این جلسات تا فرصتی برای مبارزه با شما پیدا کنه؟»
«فعلاً این تنها چیزیه که به ذهنم میرسه.»
لی آن دستش رو بالا برد و گفت: «این جلسهی به شدت خطرناک، همین الان منحل اعلام میشه.»
البته که جدی نمیگفت.
اهریمن مشت درخواست داده بود، رد شده بود و رفته بود.
اگه همین الان تمرین رو تعطیل میکردیم، معلوم نبود چه اتفاقی بیفته.
در همین حال، چئون سو-هی که هنوز روی زمین نشسته بود، انگار عقلش رو از دست داده بود.
حالا که اهریمن مشت مچش رو موقع برادر ارشد صدا کردنِ گئوم موگوک گرفته بود، چه حسی داشت؟ احتمالاً فکر میکرد چون توی لیست سیاه اهریمن مشت قرار گرفته، شانسش برای تبدیل شدن به اهریمن مشتِ بعدی برای همیشه از بین رفته.
«بهتر نیست همین الان از این جلسات برم؟»
«فکر میکنی اگه بری بیخیالت میشه؟ من که اینطور فکر نمیکنم.»
«پس چیکار کنم؟ حالا که اینطوری شده، فقط باید بگم "هر چی بادا باد"؟»
«باید ادامه بدی.»
«چی؟»
چئون سو-هی با چشمهای گرد شده بهم خیره شد.
«بهتره حتی سختتر تمرین کنی و اشتباهت رو با مهارتهات جبران کنی.»
اون آهی کشید و چهرهش میگفت: «گفتنش آسونه.»
بعد از مکث کوتاهی پرسید: «دیگه برنمیگرده، نه؟»
«فکر نکنم.»
در حقیقت، من این رو فقط برای دلداری دادن بهش گفتم، چون هنوز توی شوک بود؛ اما حس میکردم اهریمن مشت به این راحتیها تسلیم نمیشه.
«من... من دو برابر سختتر تلاش میکنم.»
درست وقتی که به نظر میرسید چئون سو-هی داره ارادهش رو جمع میکنه، سرش رو گرفت و نالید: «بدبخت شدم!»
* * *
روز بعد، تمرین مشتهای سیاه طبق معمول پیش رفت.
من با دقت اهریمن مشت رو زیر نظر داشتم، اما اون جوری رفتار میکرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
این موضوع چئون سو-هی رو حتی عصبیتر کرد و اونقدر سخت تمرین کرد که دیدنش واقعاً دل آدم رو به رحم میآورد.
جدا از اون اتفاق، محبوبیت من بین مشتهای سیاه روزبهروز بیشتر میشد.
این موضوع کاملاً طبیعی بود، چون من این مشتهای سیاه رو به چشم زیردستان مستقیم خودم میدیدم.
اونها کسایی بودن که یه روز قرار بود برای من و در کنار من بجنگن.
به همین خاطر، هر وقت سوالی میپرسیدن، با تمام وجود بهشون جواب میدادم و داستانهایی هم تعریف میکردم که ربطی به هنرهای رزمی نداشت.
اونها اغلب از دانش گسترده من درباره دنیای رزمی و سرزمینهای مرکزی تعجب میکردن.
یکبهیک غرق داستانهای من میشدن و موقع گوش دادن به حرفهام، زمان براشون به سرعت میگذشت.
اهریمن مشت فقط از دور با سکوت تماشام میکرد.
من هم کنجکاو بودم که بدونم توی سرش چی میگذره.
اون شب.
سه نفر زودتر از بقیه برای جلسه تمرین اواخر شب جمع شدن.
من بودم، لی آن و چئون سو-هی.
چئون سو-هی آهی کشید و گفت: «اهریمن مشت امروز حتی یه بار هم بهم نگاه نکرد.»
«مگه قبلاً نگاهت میکرد؟»
«...»
«تو که در هر صورت از چشمش افتادی، پس چرا راحت باهاش برخورد نمیکنی؟»
«این یه نصیحت دلسوزانهست؟ یا یه تلهست که من رو به فنا بدی؟»
«معلومه که نصیحتی برای خواهر کوچکترمه.»
چئون سو-هی از جا پرید. «تو هنوز من رو به چشم خواهر کوچکترت میبینی؟»
«آره.»
وقتی فهمید جدی هستم، سرش رو تکون داد و گفت: «نه. با خودت چی فکر کردی؟»
«خودت رو بذار جای اون. فرض کن تو اهریمن مشتی. یه زیردست باهوش داری که میخوای بعداً جایگاه اهریمن مشت رو بهش بدی. اما این زیردست مچش موقع توطئه چیدن با اون ارباب جوان دوم گرفته میشه. بعد از اون هم مدام با ترس و لرز دورت میپلکه. چه حسی بهت دست میده؟»
«فکر کنم از این کارش بدم بیاد.»
«پس با اعتمادبهنفس رفتار کن.»
«اونوقت بیشتر ازم متنفر نمیشه؟»
با این حرفش، ناخودآگاه خندهام گرفت.
لی آن خندید و چئون سو-هی هم همراه ما خندید.
چئون سو-هی عزمش رو جزم کرد. «خیلهخب! همونطور که میگی عمل میکنم، برادر ارشد! هر چی شده که شده، هر چی هم بخواد بشه، بشه. با اعتمادبهنفس بهش میگم چرا ارباب جوان دوم رو به عنوان برادر ارشدم انتخاب کردم. اگه از ته دل حرف بزنم، درکم میکنه، مگه نه؟ اهریمن مشت شاید ترسناک به نظر برسه، اما قلبش حتماً فرق میکنه. ممنونم برادر ارشد! تمام تلاشم رو میکنم. بیا پشت سر اهریمن مشت، به برادر ارشد و خواهر کوچکتر بودن ادامه بدیم. اما... چرا قیافت اینطوری شد؟ چرا؟ چرا اینقدر ترسناک نگام میکنی... نکنه خودشه؟ توروخدا بگو که خودش نیست.»
در حالی که نزدیک بود اشکش دربیاد، به سمت هاله سردی که پشت سرش حس میکرد، چرخید.
اهریمن مشت بدون اینکه کسی متوجه بشه، درست پشت سرش ایستاده بود.
صورت چئون سو-هی مثل گچ سفید شد، انگار تمام رنجهای دنیا روی دوشش افتاده بود.
درست وقتی که زبونش بند اومده بود، اهریمن مشت ناگهان پرسید: «با چه فکری ارباب جوان دوم رو به عنوان برادر ارشدت انتخاب کردی؟»
اهریمن مشت تمام حرفهایی که الان زده بود رو شنیده بود.
چئون سو-هی با صدایی لرزان، احساسات واقعیاش رو بیان کرد: «اتفاقی دیدم که ارباب جوان دوم داره با رزمیکار لی تمرین میکنه و از همون تکنیک مشتی که ما یاد گرفتیم استفاده میکنه. در اون لحظه، من هم دلم خواست همونقدر قوی بشم.»
او همین الان اعتراف کرده بود که در حالی که اهریمن مشت داشت بهش تکنیکهای مشتزنی رو یاد میداد، خودش خودسرانه یه برادر ارشد انتخاب کرده و سعی کرده بود هنرهای رزمی رو از اون یاد بگیره.
اصلاً عجیب نبود اگه با یه ضربه کف دست درجا کشته میشد.
اما اون صادقانه حرف زد.
ذهنش شاید داشت فریاد میزد که «این رو نگو!»، اما دهنش دوباره داشت از طرف قلبش حرف میزد.
«قوی شدن چه فایدهای داره؟»
«راستش رو میگم. میخواستم جانشین شما بشم و اهریمن مشت بعدی باشم. هرچند الان... به نظر میرسه همهچیز خراب شده.»
این جوابی بود که با به خطر انداختن جونش داد، اما اون چیزی نبود که اهریمن مشت میخواست بشنوه.
«درسته، این شبیه شغلیه که میخوای داشته باشی. من پرسیدم وقتی قوی شدی میخوای چیکار کنی.»
«!»
چئون سو-هی برای لحظهای دستپاچه شد.
احتمالاً هیچوقت عمیقاً به تفاوت بین «چیزی که میخواد باشه» و «کاری که میخواد انجام بده» فکر نکرده بود.
از اونجایی که تنها هدف زندگیاش اهریمن مشت شدن بود، حتماً الان بیشتر گیج شده بود.
با گوش دادن به مکالمهشون، تحتتاثیر اهریمن مشت قرار گرفتم.
بله، اهریمن مشت از اون آدمهایی بود که چنین سوالی میپرسیدن.
همین یه سوال نشون میداد که اون فقط یه آدم قلدر نیست که فقط مشتزنی بلده، بلکه مرد باهوشیه.
من برای نجات دادن اون وارد بحث شدم. «امروز برای چی اومدی اینجا؟»
با این حرف من، جمله غافلگیرکنندهای از لبهای اهریمن مشت جاری شد: «فرم نخست مشتِ مشت آسورای تندر رو بهت یاد میدم.»
جا خوردم.
انتظار داشتم اهریمن مشت به این راحتیها بیخیال نشه، اما هیچوقت فکر نمیکردم واقعاً پیشنهاد بده که فرم نخست مشت رو فقط برای ملحق شدن به این جلسه بهم یاد بده.
به چه دلیلی؟ واقعاً اینقدر دلش میخواد با من مبارزه کنه؟
نه فقط من، بلکه لی آن و چئون سو-هی هم شوکه شده بودن.
هیچکس باورش نمیشد.
اینکه اهریمن مشت حاضر بشه فرم نخست مشتِ مشت آسورای تندر رو فقط برای شرکت در این جمع کوچیک که بهش میگفتیم جلسه تمرین اواخر شب، آموزش بده.
نگاه من و اهریمن مشت در میان هوا به هم گره خورد.
دوباره با چشمهامون با هم حرف زدیم.
«واقعاً آدم عجیبی هستی.»
«نه به اندازه تو.»
«از این کارت پشیمون نمیشی؟ نکنه تو کسی باشی که پشیمون میشه؟ اینکه من رو تا اینجا کشوندی.»
«پشیمون نیستم.»
«اما یه شرط دارم.»
«بگو.»
«باید اینکه من این هنر رزمی رو بهت یاد دادم، مثل یه راز بمونه.»
«البته.»
نگاه اهریمن مشت به سمت اون دو زن چرخید.
اونها چطور جرئت میکردن حرف دیگهای بزنن؟
«بله! اصلاً نگران نباشید!»
«ما اصلاً اینجا نبودیم!»
البته، چیزی که احتمالاً ته دلشون میخواست بگن این بود: «و دلمون میخواد در آینده هم اینجا نباشیم!»
هنر رزمی بلافاصله منتقل شد.
اهریمن مشت با استفاده از انتقال صدا، فرمول فرم نخست مشتِ مشت آسورای تندر رو بهم یاد داد.
فرم نخست مشت، آسورای ابر سیاه.
این اولین فرم از شش فرم بود، اما ضربهای بود که قدرتش از هر تکنیک مشت دیگهای بیشتر بود.
آدم فقط بعد از خوردن این ضربه میتونست بفهمه چرا این هنر رزمی متعلق به اهریمن مشته.
اهریمن مشت حتی ژست من رو هم اصلاح کرد و آسورای ابر سیاه رو به درستی بهم آموزش داد.
حداقل وقتی پای هنرهای رزمی وسط میاومد، اون کاملاً جدی و صادق بود.
مطمئن نبودم، اما بین شهریاران اهریمنی، اهریمن مشت احتمالاً بهترین معلم بود.
با اون صدای آرومش که اصلاً با صورت ترسناکش همخوانی نداشت.
لی آن و چئون سو-هی رویشون رو برگردوندن و ما رو تماشا نکردن.
از اونجایی که مکالمه ما تلهپاتیک بود، فرقی نمیکرد تماشا کنن یا نه، اما اونها اونقدر بیادب نبودن که روند انتقال یه هنر رزمی رو دید بزنن.
و به این ترتیب، فرم نخست مشتِ مشت آسورای تندر به من آموزش داده شد.
هوووش!
یه روز، صدای تندر از این مشتی که پرتاب میکنم، بیرون میزنه.
اهریمن مشت با دیدن اجرای فرم نخست مشت توسط من، سرش رو تکون داد.
«باید به تمرین ادامه بدی تا بتونی قدرت کاملش رو بیرون بکشی.»
«ممنونم.»
از اونجایی که هر رفتنی یه آمدنی داره، من با لحنی رسمی با اهریمن مشت حرف زدم.
«به جلسه تمرین اواخر شب خوش اومدی.»
من، اهریمن مشت، لی آن و چئون سو-هی.
این لحظهای بود که چهار نفر کاملاً غیرمنتظره در یک گروه به هم پیوند خوردن.
و به نظر میرسید اهریمن مشت مصمم بود که امروز مدام ما رو غافلگیر کنه.
«حالا، باید تمرین کنیم.»
اون لباس بالاتنهاش رو درآورد.
از وقتی به تالار مشت شرقی اومده بودم، هیچوقت بدن برهنهاش رو ندیده بودم.
اما حالا، انگار واقعاً قصد داشت به درستی تمرین کنه، شروع کرد به درآوردن لباسهاش.
زیر نور مایل به آبیِ ماه، بالاتنه اهریمن مشت نمایان شد.