چپتر 189: من هم توی اون جزیره بودم

بدن اهریمن مشت بینقص بود.

صورتش مثل یه اهریمن بود، اما بدنش به یه اثر هنری میموند.

عضلات اهریمن مشت که انگار هر لحظه آمادهی انفجار بودن، بزرگ و حجیم به نظر میرسیدن، اما نشونی از کندی توی اونها نبود.

بدنش که توی تمرینات طاقتفرسا و نبردهای خطرناک صیقل خورده بود، مثل الماس سخت بود و هر کسی رو فقط با نگاه کردن بهش به وحشت میانداخت.

تعداد زخمهای روی بدنش کمتر از اون چیزی بود که انتظار میرفت، اما یه جای زخم شمشیر طولانی که روی سینهش کشیده شده بود، حسابی جلب توجه میکرد.

اگه چیزی هم بود، اون زخم فقط باعث میشد بدنش باابهتتر به نظر برسه.

بدنش انگار داشت میگفت:

این بدنِ استاد مشتیه که به وضعیت غایی رسیده.

آیا کسی میتونست وقتی این بدن با شتاب به سمتش میاد، جلوی فشارش دووم بیاره؟ آیا میتونستن قدرت ویرانگر اون مشت عظیم رو که به سمتشون پرتاب میشد تحمل کنن؟ آیا شمشیر من واقعاً میتونست از من در برابر اون بدن محافظت کنه؟

واقعاً تحت تأثیر قرار گرفته بودم.

با دیدن واکنشم، برقی از لذت در چهرهی اهریمن مشت درخشید.

اون حتماً بارها شنیده بود که بدنش فوقالعادهست و خودش هم این رو میدونست، برای همین من سوال متفاوتی پرسیدم.

«برای ساختن یه همچین بدنی باید چیکار کرد؟»

«ساختن یه همچین بدنی مانع شمشیرزنیت میشه، مگه نه؟»

هر چی نباشه، تفاوت آشکاری بین بدن یه شمشیرزن و بدن یه استاد مشتزنی وجود داره.

«خب، پس فقط باید جوری تمرین کنم که همزمان با رشد بدنم، شمشیرزنیم هم قویتر بشه.»

«پس بهتره بیشتر از دهنت، بدنت رو تکون بدی.»

اهریمن مشت تمرین تکنیک مشتزنیش رو شروع کرد.

راستش فکر نمیکردم حتی اگه به گروه ملحق بشه، واقعاً تمرین کنه.

هر چی باشه، هدفش از پیوستن به ما تمرین کردن نبود.

اما اون با جدیت تمام شروع به تمرین کرد.

انگار که میخواست بهم بگه نگاه کنم و یاد بگیرم، شروع کرد به اجرای تکنیک مشتهای سیاه.

از اونجایی که اون پیراهنش رو درآورده بود، من هم نمیتونستم همونجا خشکم بزنه.

من هم لباس بالاتنهم رو درآوردم و کنار اهریمن مشت ایستادم و شروع کردم به اجرای فرمها.

با استفاده از تکنیک چشم الهی، جزئیات بدن اهریمن مشت رو بررسی کردم.

همونطور که حرکات مشابه رو انجام میدادیم، عضلاتش رو با عضلات خودم مقایسه کردم.

اینکه چطور با هم فرق داشتن و دلیلش چی بود.

درک اون تفاوت، بزرگترین درس برای من بود.

لی آن و چئون سو-هی تماشا میکردن که من و اهریمن مشت با حرکاتی کاملاً یکسان، فرمها رو اجرا میکنیم.

مطمئنم چئون سو-هی توی دلش میخواست اون هم لباسهاش رو پرت کنه یه طرف و با ما مشغول بشه.

آتیش اشتیاق توی قلبش اونقدر شعلهور بود.

لی آن و چئون سو-هی هم تمریناتشون رو شروع کردن.

جلسهی تمرین اواخر شب.

فقط با شنیدن اسمش، آدم ممکنه فکر کنه این یه جور کلوپ تفریحی برای آدمهای تنبله، اما هر چهار نفری که اونجا جمع شده بودن، غرق در اشتیاق بودن.

به همین خاطر بود که این جلسه با حرارتی بیشتر از هر جلسهی دیگهای پیش رفت.

صدای بادی که از ضربات اهریمن مشت ایجاد میشد با صدای ضربات من فرق داشت.

طبیعتاً صدایی که اون تولید میکرد، گوشنوازتر بود.

چطور میتونست با وجود وزنِ عظیمِ پشتِ ضرباتش، چنین صدای سبک و تردی تولید کنه؟ گوش دادن به صدای مشتهای اهریمن مشت ذهنم رو آروم میکرد و روحیه م رو بالا میبرد.

من کاملاً غرق در تکنیک مشتزنی شدم.

از لحظهای که شنیدم میخواد یه صخره رو خرد کنه، دیگه به اهریمن مشت با هیچ نیت یا هدف دیگهای نگاه نکردم.

من فقط میخواستم تکنیک مشتزنی رو ازش یاد بگیرم.

شاید چون اون هم این صداقت رو توی قلبم حس کرده بود، امشب اینجا کنار ما بود.

بعد از تموم شدن تمرین، یه خبر رو با اهریمن مشت در میون گذاشتم.

«فردا، توی روستای خاندان اهریمنی همدیگه رو میبینیم.»

«توی روستای خاندان اهریمنی؟»

«داریم برات یه مهمونی خوشآمدگویی میگیریم، اهریمن مشت. یه مهمونی برای عضو جدید.»

اهریمن مشت خشکش زد.

اون نگاهی بهم انداخت که حتی از نگاهی که موقع گفتنِ «باید هنر رزمی امضات رو یاد بدی تا عضو گروه بشی» بهم کرده بود، تندتر بود.

یه مهمونی خوشآمدگویی برای من؟ اون هم به عنوان عضو جدید؟ عقلت رو از دست دادی؟

احتمالاً این چیزی بود که توی تمام عمرش هرگز تجربه نکرده بود.

«همون ساعت، جلوی میخانه می روان. همین و بس. مرخصی!»

من هم با نگاهی که میگفت «اگه خوشت نمیاد، میتونی استعفا بدی»، جواب نگاه خیرهش رو دادم.

اهریمن مشت پوزخندی زد و رفت.

همونطور که رفتنش رو تماشا میکردم و برمیگشتم، جا خوردم.

لی آن و چئون سو-هی کنار هم ایستاده بودن و با عصبانیت بهم زل زده بودن.

انگار اهریمن مشت تنها کسی نبود که از مهمونی خوشآمدگوییِ فردا ناراضی بود.

لی آن صداش رو بالا برد.

«واقعاً میخوای این کار رو بکنی؟ فکر میکنی هیچکدوم از ما بتونیم توی اون فضا حتی یه قطره شراب از گلومون پایین بدیم!»

«ممکنه به طرز عجیبی خوش بگذره.»

ناگهان چئون سو-هی دستش رو گذاشت روی پیشونیش و گفت:

«اوه! فکر کنم تب دارم. احتمالاً فردا نمیتونم بیام.»

لی آن هم همراهیش کرد.

«آره! راست میگه. من هم فردا یه برنامهای دارم. اصلاً یادم رفته بود.»

به اون دوتا زن نگاه کردم و با خنده گفتم:

«فکر میکنید این نقشهها میگیره؟ خب پس، فردا توی میخانه می روان میبینمتون!»

و به این ترتیب، اولین روز از جلسهی تمرین اواخر شب با اهریمن مشت به پایان رسید.

***

شب بعد.

جو چون-به، صاحب میخانه می روان، اونقدر بلند خمیازه کشید که انگار دهنش داشت پاره میشد.

امروز مشتریهای کمی داشت، برای همین پشت پیشخوان چرت میزد و با خودش فکر میکرد که آیا بهتره زودتر تعطیل کنه یا نه.

درست همون موقع، حضور کسی باعث شد با وحشت از خواب بپره.

«آاااخ!»

فریادی کشید و از پشت افتاد.

یه روح پلید وحشتناک جلوش ایستاده بود.

با خودش فکر کرد حتماً چون نیمهخواب بوده داره خیالاتی میشه، اما وقتی از روی زمین بلند شد، سر جاش خشکش زد.

اون یه روح پلید نبود، بلکه یه مرد بود.

اون توی تمام عمرش کسی رو با چنین هیکل ترسناکی ندیده بود.

ساعدهای اون مرد از رانهای خودش هم کلفتتر بود.

درست همون لحظه، صدای آشنایی به گوش رسید.

«خیلی وقت بود ندیده بودمت، صاحب میخانه.»

گئوم موگوک از پشت سر اون مرد ظاهر شد.

«ارباب عمارت!»

اون واقعاً حس میکرد که مرده و دوباره زنده شده.

«ایشون اهریمن مشتِ فرقه اصلی ما هستن. باهاشون سلام و احوالپرسی کن.»

با شنیدن کلمهی «اهریمن مشت»، چشمهای جو چون-به گرد شد.

اون شایعات زیادی دربارهی اهریمن مشت شنیده بود، اما این اولین باری بود که اون رو از نزدیک میدید.

«توی خوابآلودگی بیادبی کردم و متوجه نشدم چنین مهمان عالیقدری تشریف آوردن. لطفاً من رو ببخشید!»

کمر جو چون-به تا نیمه خم شد.

تا همین لحظه، رکورد شکسته شده بود.

بین تمام شهریاران اهریمنی که به عنوان مشتری به اینجا اومده بودن، ترسناکترینشون حالا اهریمن مشت بود.

لی آن که پشت سر اونها وارد شده بود، با خوشرویی سلام کرد.

«سلام.»

چهرهی جو چون-به باز شد.

دیدن لی آن که همیشه با خوشرویی سلام میکرد، طبیعتاً روحیهش رو بالا میبرد.

با ایستادن اون کنار اهریمن مشت، واقعاً به نظر میرسید که دو قطب کاملاً مخالف کنار هم ایستادن.

هر سه نفر اونها، به جز گئوم موگوک، اول به سمت میز طبقهی دوم رفتن، همون جایی که همیشه مینشستن.

«این روزها اوضاع کسبوکار چطوره؟»

«به لطف شما، خوبه. شنیدم این اواخر دارید تکنیکهای مشتزنی تمرین میکنید، ارباب عمارت. انگار شایعات حقیقت دارن.»

«پس شما هم شنیدید، صاحب میخانه.»

«هر کسی که این روزها این رو ندونه، حتماً جاسوسه. نه، حتی یه جاسوس هم اولین نفری بود که میفهمید و تا حالا به اتحاد رزمی گزارش داده بود.»

گئوم موگوک به شوخیِ جو چون-به خندید.

در مقایسه با فضای شادِ طبقهی پایین، جوِ طبقهی دوم سنگین و جدی بود.

لی آن و چئون سو-هی با احتیاط مراقب اهریمن مشت بودن.

مخصوصاً چئون سو-هی که از ترس خشکش زده بود.

نه تنها نقشهش برای ترک گروه شکست خورده بود، بلکه مچش رو موقعی که پیشنهاد داده بود مخفیانه همدیگه رو برادر و خواهر رزمی صدا کنن، گرفته بودن.

«دیگه واقعاً شانسم برای تبدیل شدن به اهریمن مشت بعدی از بین رفت!»

لی آن برای شکستن فضای سنگین، از اهریمن مشت پرسید:

«قبلاً اینجا بودین؟»

با این حرف، اهریمن مشت به لی آن نگاه کرد.

«واقعاً این سؤال دلیلی داشت که اینقدر ترسناک بهم زل بزنه؟»

اگه اهریمن مشت از افکار درونی لی آن خبر داشت، احتمالاً خیلی بهش برمیخورد.

اون فقط داشت نگاهش میکرد، اما لی آن اون رو یه نگاه غضبآلود و ترسناک برداشت کرده بود.

«بگو شراب بیارن.»

«چشم! الان میرم میارم!»

با حرف اهریمن مشت، چئون سو-هی بهسرعت بلند شد و به طبقه اول دوید.

حالا فقط اهریمن مشت و لی آن در طبقه دوم باقی مونده بودن.

«واقعاً غیرمنتظره بود. هیچوقت فکر نمیکردم شما به گروه ما ملحق بشین، اهریمن مشت.»

در واقع، لی آن میخواست بپرسه: «واقعاً برای اینکه میخوای با ارباب جوان مبارزه کنی به ما ملحق شدی؟»

اهریمن مشت بهجای جواب دادن، از اون پرسید:

«از من نمیترسی؟»

«میترسم.»

«اصلاً به نظر نمیاد که بترسی.»

«اگه اینطور حس میکنین، احتمالاً بهخاطر ارباب جوانه.»

«چرا ارباب جوان دوم؟»

«چون اگه شما واقعاً خطری برای من بودین، ارباب جوان هیچوقت من رو با شما تنها نمیذاشت. اصلاً از همون اول، اجازه نمیداد وارد گروه بشین.»

نگاه اهریمن مشت به سمت گئوم موگوک چرخید که جلوی پیشخوان طبقه اول ایستاده بود.

«هرچی اعتماد عمیقتر باشه، زخم هم عمیقتر میشه.»

لی آن فکر کرد اگه این حرفها رو با چشمهای بسته میشنید، باور نمیکرد که از دهان اهریمن مشت خارج شدن.

هم محتوای حرف و هم لحن ملایمش، اصلاً با شخصیت اون جور درنمیاومد.

ناگهان، با خودش فکر کرد که شاید در مورد اون دچار سوءتفاهم شده باشه.

«فکر میکنم مردها چیز زیادی درباره زنها نمیدونن. زنها همهچیز رو میفهمن. ما فقط این انتخاب رو داریم که وانمود کنیم نمیدونیم و بذاریم اتفاق بیفته، یا اینکه از قبل فرار کنیم.»

«خب؟ تو از اونایی هستی که وانمود میکنن نمیدونن؟»

«معمولاً من زرنگتر از اونیم که به نظر میام، برای همین از اوناییم که اول فرار میکنن. اما مورد ارباب جوان تنها استثناست.»

«ایمانِ بیجا همون چیزیه که بدبختی میاره.»

«حیف شد. چون من هیچوقت قرار نیست همچین چیزی رو تجربه کنم.»

ایمان لی آن به گئوم موگوک مطلق بود.

در همین لحظه، گئوم موگوک و چئون سو-هی با شراب به طبقه دوم اومدن.

«عذر میخوام. شراب دیر شد چون یه لحظه وقت صاحبخونه رو گرفتم.»

گئوم موگوک اول برای اهریمن مشت شراب ریخت.

جام شراب در دستهای بزرگ اهریمن مشت خیلی کوچک و ظریف به نظر میرسید.

گئوم موگوک برای لی آن و چئون سو-هی هم شراب ریخت و گفت:

«هر کی موقع مستی بدمستی میکنه، یادش نره الان داریم با کی شراب میخوریم!»

لی آن هم با شوخی گئوم موگوک همراهی کرد:

«پس برای کسی مثل من که عادتهای مستی داره، حدس میزنم دارم اینجا با جونم بازی میکنم.»

بعد به چئون سو-هی نگاه کرد.

«تو هم عادت خاصی موقع مستی داری؟»

«نه، ندارم.»

«مطمئنی؟ یا شاید فقط تا حالا اونقدر ننوشیدی که خودش رو نشون بده؟»

چئون سو-هی مطمئن بود که هیچوقت از خودش رفتاری نشون نمیده.

بدمستی اون هم موقع شراب خوردن با اهریمن مشت؟ همچین چیزی محال بود.

«خب پس، به افتخار ورود اهریمن مشت. سلامتی!»

گئوم موگوک جام شرابش رو بالا برد و همگی با هم بنوشیدن.

گئوم موگوک سعی کرد این دورهمی رو که بعد از مدتها پیش اومده بود، شاد و زنده نگه داره.

بهخصوص برای اهریمن مشت که طوری رفتار کرده بود انگار هیچوقت نمیاد، اما دقیقاً سر وقت رسیده بود.

گئوم موگوک و لی آن بحث رو پیش میبردن و درباره همهچیز حرف میزدن.

از هنرهای رزمی گفتن، از زنها و از مردها.

درباره اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف حرف زدن، و همینطور درباره بقیه شهریاران اهریمنی.

به نظر میرسید اهریمن مشت هم از این جمع بدش نمیاد.

خوب مینوشید و گهگاه به سؤالات جواب میداد.

اما در طول گفتگو، گئوم موگوک چیزی رو حس کرد.

اینکه اهریمن مشت تنهاست.

دیدن اون در جایی مثل اینجا، با اون همه خنده و حرف، این موضوع رو حتی واضحتر میکرد.

هر چهار نفرشون با هم مینوشیدن، اما فقط اهریمن مشت بود که در جایی دوردست و تنها به نظر میرسید.

اون یه جزیره متروکه بود که گئوم موگوک هم قبلاً بهش سر زده بود.

گئوم موگوک هم مثل اهریمن مشت بود.

حتی وقتی دورش شلوغ بود، هیچوقت نمیتونست کاملاً از زندگی لذت ببره.

اون فقط با هدفِ تکبعدیِ پیدا کردن مواد لازم برای هنر بزرگ بازگشت پیش میرفت؛ هیچ زندگیای برای خودش نداشت.

شاید اهریمن مشت هم با تنها هدفِ خرد کردن یه صخره زندگی میکرد و لذتهای حال حاضر رو از دست داده بود؟

در حالی که غرق در این افکار بودم و مینوشیدم، متوجه شدم لی آن داره نگاهم میکنه.

نگاهش که امروز بهطرز خاصی زیبا به نظر میرسید، میپرسید: «داری به چی اینقدر عمیق فکر میکنی؟» «فقط به این و اون.»

در همین لحظه، چئون سو-هی که از شراب کمی سرخ شده بود، موضوعی رو که تو دلش نگه داشته بود پیش کشید:

«من تمام شب به سؤالی که دیروز پرسیدین فکر کردم، اهریمن مشت. همون که پرسیدین وقتی قوی شدم چیکار میخوام بکنم.»

اون واقعاً جدی بهش فکر کرده بود.

«قبل از اینکه به تالار مشت شرقی ملحق بشم، صادقانه بگم یادم نمیاد به چی فکر میکردم. از یه جایی به بعد، تمام فکرم شده بود بردن و باز هم بردن، تا تبدیل به اهریمن مشت بشم. اما حتی در میون تمام اونها، این یه فکر رو داشتم. اگه اهریمن مشت بشم، خوشحال میشم. خوشحال میشم. اگه فقط بتونم اهریمن مشت بشم، تمام این تلاشها پاداش داده میشه.»

صداش میلرزید.

«وقتی قویتر شدم... میخوام خوشحال باشم.»

انگار از حرف خودش خجالت کشیده باشه، سریع اضافه کرد:

«هرچند حدس میزنم کسی که رویای اهریمن مشت شدن رو داره، نباید هدفی به این ناچیزی مثل خوشحالی داشته باشه، اون هم بهجای یه آرمان بزرگ برای فرقه اصلی.»

این گئوم موگوک بود که به حرفش جواب داد:

«فکر میکنم هدف خیلی خوبیه.»

گئوم موگوک به اهریمن مشت نگاه کرد و پرسید:

«شما چی فکر میکنین، اهریمن مشت؟»

«رقتانگیزه، اما بد نیست.»

«اگه رقتانگیزه که رقتانگیزه. اگه بد نیست که بد نیست. لطفاً فقط یکی رو انتخاب کنین. اگه اینقدر مبهم جواب بدین، این خواهر رزمی ما تمام شب رو با نگرانی بیدار میمونه و نمیتونه یه پلک روی هم بذاره.»

«بد نیست.»

گئوم موگوک لبخند زد و برای چئون سو-هی سر تکون داد.

در حقیقت، چئون سو-هی میخواست بگه: «میخوام مثل لی آن باشم.»

لی آن از هر کسی خوشحالتر به نظر میرسید.

علاوه بر اون، کسی رو داشت که به اندازه جونش بهش اعتماد داشت و دوستش داشت.

«بهت حسودیم میشه.»

همگی با هم نوشیدیم.

اهریمن مشت جامش رو زمین گذاشت و از گئوم موگوک پرسید:

«گفتی میخوای تکنیک مشت رو یاد بگیری چون میخوای قویتر بشی؟»

«بله.»

«و وقتی قوی شدی چیکار میکنی؟»

این همون سؤالی بود که از چئون سو-هی پرسیده بود.

«میخوام آزادانه زندگی کنم. هر جا دلم خواست برم و هر وقت دلم خواست برگردم. با شهریاران اهریمنی وقت بگذرونم و اگه دلم خواست تنها باشم، خودم رو روزها توی تالار اهریمن آسمانی حبس کنم. اگه از اون هم خسته شدم، فقط بلند میشم و میرم به دشت مرکزی.»

«اگه آدمهای خوبی رو ببینم، چند روزی توی روستاشون میمونم. با گیاهچینها توی یه کوهستان خوشمنظره شراب میخورم. حداقلش اینه که مثل پدرم توی تالار اهریمن آسمانی حبس نمیشم و خفه نمیشم. اون هم باید هر از گاهی میزد بیرون و یه کم خوش میگذروند.»

«چرا همهتون اینطوری نگاه میکنین؟ چرا اینقدر ترسناک بهم زل زدین... نکنه...؟»

گئوم موگوک با تقلید از چیزی که چئون سو-هی دیروز گفته بود، به عقب چرخید.

مردی که تنها با ورودش انگار هوای اطراف رو تغییر میداد، مردی که میتونست اهریمن مشتِ همیشه خونسرد رو هم منقبض کنه، مردی که حضورش همه رو به لرزه میانداخت؛ اهریمن آسمانی، گئوم ووجین، درست پشت سرش ایستاده بود.